Shipbuilding (Clive Langer/ Elvis Costello) – Αφιερωμένο.

Το 1982 έγινε ο πόλεμος στα νησιά Φόλκλαντ που βρίσκονται στον κώλο του κόσμου.

Κάποιος εγγλέζος  έτυχε να πάει εκεί πριν πολύ καιρό, ύψωσε το εγγλέζικο πανί στα παγωμένα χώματα, και η ανταρκτική έγινε Αγγλία.

Η πλησιέστερη στην περιοχή άλλη χώρα η Αργεντινή, γύρευε τρόπο να ξεδώσει, και έτσι μια καλή πρωία έστειλε τα σαπιοκάραβα της στα νησιά, και έκαναν κατοχή.

Οι εγγλέζοι δεν τα χωνεύουν τούτα. Και μάλιστα όταν αρχηγό έχουν την Μάργκαρετ Θάτσερ. Έπιασε τα πιο γερά της πλοία, τα έστειλε εκεί κάτω – χρειάστηκαν βδομάδες να πάνε εκεί, και έδιωξαν τους κακούς εισβολείς.

Ήταν ένας πόλεμος, μια σύγκρουση που στοίχισε νεκρούς, πολλούς νεκρούς κυρίως από την πλευρά των Αργεντινών.

Για την σύγκρουση εκείνη έκαναν πολλοί κριτική, άλλοι στα πλαίσια του ορθολογισμού πως ο πόλεμος δεν είναι ποτέ καλή επιλογή, άλλοι στα πλαίσια ιδεολογιών: τι στ’ ανάθθεμα γυρεύει η Αγγλία στην άλλη άκρα του κόσμου;

Ή, καλώς ή κακώς τα εδάφη αυτά είναι δικά μας, πως τόλμησαν οι άλλοι να κάνουν εισβολή;

…………………………………………………….

Ο Robert Wyatt είναι ένας εγγλέζος καλλιτέχνης, που στα νιάτα του, πριν 40 χρόνια ήταν  λίγο  άταχτος. Σεξ, ποτό, ναρκωτικά, ένα μαστουρωμένο πάρτι, ένα πήδημα από τον τρίτο όροφο, και αναπηρικό καροτσάκι από τότε.

Πολλή μουσική είχε προηγηθεί σε διάφορα πόστα – ήταν ντράμερ, πολλή μουσική ακολούθησε, πιο συνεσταλμένη, πιο εσωστρεφής, πιο δύσκολη.

Πιο αφιερωμένη σε  εκείνη που τον αγαπούσε – ακόμα.

Το 1982, ωριμότερος, καθηλωμενότατος, πολιτικοποιημένος στην μαρξιστική αριστερά, τραγούδησε το τραγούδι αυτό.

ή εδώ:

Shipbuilding σημαίνει ναυπήγηση.

Ναυπήγηση πλοίων, πολλών πλοίων, γιατί τα άλλα, βυθίζονται στον πόλεμο, και πρέπει να αντικατασταθούν. Και ναυπήγηση σημαίνει δουλειά, και λεφτά, και ευημερία, και ώ  του παραδόξου κερατά αποκάλυψη:  σε κάποιους συμφέρει ο πόλεμος.

Σε κάποιους καθόλου μακρινούς: στους χωριανούς, στους συγγενείς, στους κεφαλαιοκράτες, στους εργάτες.

Αξίζει τον κόπο;

Συμφέρει;

Συμφέρει, και σε κάνει να μπορείς να δίνεις δώρα: ένα παλτό για το κρύο, καινούργια παπούτσια για την κυρία, ποδήλατο για το τρελό αγόρι.

Το αγόρι που θα το καλέσουν όμως , σύντομα στο καθήκον, αλλά μην ανησυχείτε, «θα είμαι πίσω πριν τα Χριστούγεννα».

Τα ναυπηγεία, που θα ανοίξουν ξανά σε λίγο, και η ειδοποίηση που θα έρθει, αργότερα, απευθυνόμενη στον πλησιέστερο συγγενή.

……………………………………………………………………..

-          Μεθυσμένο παραλήρημα στο τέλος μια δύσκολης βδομάδας , ε;

-          Ναι, ήταν δύσκολη βδομάδα.  Αλλά, ξέρεις, σε κάποιους συμφέρει ο πόλεμος.

-          Μα, δεν έχουμε πόλεμο!

-          Σωστά, δεν έχουμε *τον* πόλεμο, από την άλλη ούτε επίσημη ειρήνη έχουμε, έχουμε κάτι στο μεταξύ. Κάτι που περιγράφουμε ως απεχθές, όπως τον πόλεμο, κάτι που υποτίθεται αποστρεφόμαστε, και κάτι που υποτίθεται επιθυμούμε να αλλάξουμε.

-          Μέχρι τότε όμως και βολεύει, και συμφέρει.

……………………………………………………………………….

Shipbuilding (Clive Langer/ Elvis Costello)

Is it worth it

A new winter coat and shoes for the wife

And a bicycle on the boy’s birthday

It’s just a rumour that was spread around town

By the women and children

Soon we’ll be shipbuilding

Well I ask you

The boy said ‘DAD THEY’RE GOING TO TAKE ME TO TASK

BUT I’LL BE BACK BY CHRISTMAS’

It’s just a rumour that was spread around town

Somebody said that someone got filled in

For saying that people get killed in

The result of this shipbuilding

With all the will in the world

Diving for dear life

When we could be diving for pearls

It’s just a rumour that was spread around town

A telegram or a picture postcard

Within weeks they’ll be re-opening the shipyards

And notifying the next of kin

Once again

It’s all we’re skilled in

We will be shipbuilding

WITH ALL THE WILL IN THE WORLD

DIVING FOR DEAR LIFE

WHEN WE COULD BE DIVING FOR PEARLS

Υπερασπιζόμενος τον Αλέξανδρο Ντάουνερ.

 

Αν ήμουν δικηγόρος, θα αναλάμβανα την υπόθεση, αλλά θα απαιτούσα ένα γερό ποσό – και θα το ήθελα προκαταβολικά. Γιατί σε κάθε κριτική δημοσίου προσώπου, υπεισέρχεται και η προσωπική εκτίμηση (ή όχι), όσο αντικειμενικός και να θέλει να είναι κάποιος. Τον κ. Ντάουνερ δεν τον συμπάθησα και πολύ από την αρχή (σε αντίθεση με τον Αλβάρο Ντεσότο που συμπαθούσα περισσότερο). Αν τον γνώριζα ποτέ κάτω από άλλες περιστάσεις, μάλλον δεν θα επέλεγα να είχα ιδιαίτερες σχέσεις μαζί του.

Η «υπεράσπιση» που του προσφέρω εδώ όμως, υπερβαίνει το άτομο, και άπτεται βασικών πολιτικών ζητημάτων.

Ο κ. Ντάουνερ φαίνεται μεν πως έχει κάνει σοβαρή προσπάθεια να μάθει τα της ουσίας και της περιρρέουσας του Κυπριακού, αλλά ορισμένες φορές συμπεριφέρεται  από άτσαλα έως ανεύθυνα, είτε λόγω απροσεξίας, είτε γιατί νοιώθει πως κάπου κάπου πρέπει να την καθίσκει στη μια ή την άλλη πλευρά.

Η τελευταία του δήλωση περί της προεδρίας της ΕΕ από «τους ελληνοκυπρίους» – αντί της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι μια τέτοια περίπτωση.  Νομίζω πως ο κ. Ντάουνερ γνωρίζει πάρα πολύ καλά και τη διαφορά, αλλά και τη σημασία της διαφοράς. Γνωρίζει πως η ταύτιση της ΚΔ μόνο  με τους Εκς είναι μια πάγια τουρκική θέση, ενώ την ίδια στιγμή γνωρίζει πως οποιαδήποτε «σκιά» στο πλήρες και αδιαμφισβήτητο δικαίωμα των Εκ να είναι ταυτόχρονα και η επίσημη ΚΔ  αποτελεί κόκκινη γραμμή για τους Εκς.

Πως μπορεί να υπερασπιστεί κάποιος αυτό τον άνθρωπο λοιπόν; Η απάντηση είναι μπαίνοντας στην επίθεση, και αναδεικνύοντας την υποκρισία των κατηγόρων του. Και κατήγοροι του είναι όλα τα κόμματα, ακόμα και ο πρόεδρος της δημοκρατίας, από τα προλυσικά ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ έως τους λυσοφοβικούς όλων των άλλων κομμάτων. Η ένταση μάλιστα της επίθεσης ήταν τόσο μεγάλη, που όχι μόνο αναδεικνύει την υποκρισία των πολιτικών ηγετών – πού βρήκε ας πούμε τόσο πάθος ξαφνικά ο Άντρος Κυπριανού; – αλλά δείχνει και την ανασφάλεια που τους διακατέχει.

Και τους διακατέχει ανασφάλεια γιατί γνωρίζουν πως ντε φάκτο αυτό που λέει ο κ. Ντάουνερ είναι σωστό. Από το 1964 η Κυπριακή Δημοκρατία έχει περάσει στα χέρια των ελληνοκυπρίων. Ανεξάρτητα του γεγονότος πως οι τουρκοκύπριοι έφυγαν (ή τους διώξαμε, αυτό είναι άλλο ζήτημα), η ουσία είναι πως η κρατική οντότητα ΚΔ υπάρχει, ελέγχεται από ένα σύνταγμα, το οποίο αποτελεί πλέον μέρος του ευρωπαϊκού κεκτημένου, και σε εκείνο το σύνταγμα υπάρχει ρόλος και δικαιώματα για την Τκ κοινότητα και τους Τκς.  

Ρόλος, που αυτή τη στιγμή μένει απόλυτα κενός.

Από τη στιγμή που υπάρχει αυτό το θεμελιώδες συνταγματικό κενό, ό,τι και να φωνάξουν οι Εκ πολιτικοί, πάει χαμένο.  Και για τους πλείστους αυτών, αν τους το πεις κατάμουτρα, είτε θα δείξουν πόσο αχάπαροι είναι, είτε θα σε αποκαλέσουν προδότη.

Και αυτό συμβαίνει γιατί νομίζουν πώς επαναλαμβάνοντας  το σύνθημα «το κυπριακό είναι πρόβλημα εισβολής και κατοχής» θα το πιστέψει όλος ο κόσμος, και θα αλλάξουν οι πραγματικότητες.

Ε, αυτό δεν γίνεται.

Να τους θυμίσει κάποιος πως συνομιλίες για το Κυπριακό πρόβλημα συνεχίζονται από το 1968;

Όταν δεν υπήρχε ούτε εισβολή ούτε κατοχή.

Ε για πιο πράγμα συζητούσαν τότε;

Και τι εξυπηρετεί αυτή η φανατική προσήλωση σε μια ψευδαίσθηση, ή αν θέλετε σε ένα ψέμα;

Για το θέμα έγραψα ξανά  στην “Επανένωση” και εδώ.

 

Το πρόβλημα μας δεν τελειώνει εδώ, ή μάλλον δεν ξεκινά το 1968. Πάει πιο πίσω, στο 1964 όταν το Συμβούλιο Ασφαλείας ενέκρινε για πρώτη φορά την έλευση ειρηνευτικής δύναμης στην Κύπρο. Σε εκείνο το ψήφισμα, που αξιοποιούμε ως την σφράγιση της διεθνούς μας αναγνώρισης, και άρα την νομιμοποίηση των Εκ ως ΚΔ, ο ΟΗΕ κάνει επίσης αναφορά  στο … «πρόβλημα της Κύπρου».

Ε, ποιο πρόβλημα υπήρχε τότε ρε κοπέλια;  Ο περονόσπορος ή το σηριβίδιν;

Διαβαστε την έβδομη παραγραφο του ψηφίσματος 186 του 1964.

  «7. Συστήνει περαιτέρω όπως ο Γενικός Γραμματέας διορίσει, σε συμφωνία με την Κυβέρνηση της Κύπρου και τις Κυβερνήσεις Ελλάδας, Τουρκίας και Ηνωμένου Βασιλείου, έναν μεσολαβητή ο οποίος θα καταβάλει μέγιστες προσπάθειες μαζί με τους εκπροσώπους των κοινοτήτων και επίσης μαζί με τις προαναφερθείσες τέσσερις Κυβερνήσεις, για το σκοπό της προώθησης μιας ειρηνικής επίλυσης και μιας συμφωνημένης διευθέτησης του προβλήματος που αντιμετωπίζει η Κύπρος, σύμφωνα με τον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, έχοντας υπόψη την ευημερία του λαού της Κύπρου ως συνόλου και τη διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας. O μεσολαβητής θα δίνει περιοδικά αναφορά στο Γενικό Γραμματέα για τις προσπάθειές του.»

Επαναλαμβάνω, εν γνώσει μου, πολύ μοναχικά: το Κυπριακό πρόβλημα δεν είναι πρόβλημα εισβολής και κατοχής. Είναι ΚΑΙ πρόβλημα εισβολής και κατοχής. Υπάρχουν παράμετροι σημαντικές για τη μια και παράμετροι σημαντικές για την άλλη πλευρά. Αυτή η ιεράρχηση δεν ταυτίζεται, και ακριβώς επειδή δεν ταυτίζεται, υπάρχει το κυπριακό πρόβλημα.

Δεν είμαι σίγουρος ποια θα έπρεπε να ήταν η συμπεριφορά μας, για διαπραγματευτικούς  ή επικοινωνιακούς αν θέλετε λόγους. Εκείνο που φαίνεται όμως είναι πως έχουμε επαναλάβει τόσες πολλές φορές τα ίδια συνθήματα που θεωρούμε πως είναι πλέον η μόνη αλήθεια.

Ενώ φυσικά έχουμε δηλητηριάσει τον κόσμο σε τέτοιο βαθμό που δεν δύναται να *δει* και την αλήθεια της άλλης πλευράς.

Και φοβάμαι πως η αδυναμία μας να *δούμε*τη θέση της άλλης πλευράς, έστω και αν δεν συμφωνούμε μαζί της, προδιαγράφει ένα απελπιστικό μέλλον. Η δυνατότητα οποιουδήποτε προέδρου να περάσει οποιοδήποτε σχέδιο, όσο καλό και να είναι,  σε ένα κοινό που έχει σίγουρη τη μόνη αλήθεια, βρίσκεται κοντά στο μηδέν.

Ο Ντάουνερ θα πάει πίσω στην Αυστραλία σε λίγους μήνες. Πολύ λίγοι θα νοιαστούν αν η «υπεράσπιση» που του έκανα είναι αξιόπιστη ή όχι.

Δυστυχώς όμως, θα είναι επίσης πάρα πολύ λίγοι εκείνοι που θα στενοχωρηθούν πως ούτε αυτός κατάφερε να λύσει το πρόβλημα για το οποίο ανέλαβε τη θέση.

 

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του «EuroAsia Interconnector project».

Προφανώς όλοι ενημερωθήκατε για την είδηση:

«Η Κύπρος, πολύ σύντομα και πριν από τα οφέλη που θα αποκομίσει από την έλευση του Φ.Α, θα καταστεί ενεργειακή γέφυρα μεταξύ της Ευρώπης και της Ασίας.

Αυτή είναι η δέσμευση της ΔΕΗ Ελλάδος, της ΔΕΗ ΚΟΥΑΝΤΙΟΥΜ Κύπρου, και θεσμικών φορέων του Ισραήλ.

Πρόκειται για ένα έργο μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας, με πόντιση υποθαλάσσιου καλωδίου το οποίο θα ξεκινά από το Ισραήλ, θα φθάνει στην Κύπρο, ακολούθως στην Κρήτη και απ΄ εκεί στην Πελοπόννησο, διοχετεύοντας ηλεκτρική ενέργεια σε Ισραήλ, Κύπρο και Ελλάδα.

Ο πρόεδρος της ΔΕΗ ΚΟΥΑΝΤΙΟΥΜ Κύπρου, Νάσος Κτωρίδης, ανέφερε, ότι είναι το πρώτο εγχείρημα ενεργειακής σύνδεσης μεταξύ των δυο ηπείρων και πρόκειται για το πλέον μεγαλεπήβολο έργο που θα γίνει μέχρι στιγμής στον κόσμο, τόσο σε ότι αφορά το μήκος του καλωδίου, όσο και το βάθος που αυτό θα ποντιστεί.

Η ισχύς του ηλεκτρικού ρεύματος που θα μεταφέρεται θα είναι της τάξης των 2 χιλιάδων μεγαβάτ, το κόστος του έργου θα φτάσει το 1,5 δις ευρώ, ο χρόνος μελέτης θα ολοκληρωθεί εντός του 2012, και ο χρόνος αποπεράτωσης τρία χρόνια από τη μέρα έναρξης του έργου.

Ο Υπουργός Εσωτερικών καλεσμένος στην εκπομπή «Μεσημέρι και Κάτι», σε μια πρώτη αντίδραση δήλωσε ότι προκύπτει ένα ερωτηματικό.  Με ποιο τρόπο θα παράγεται το ρεύμα και ποια θα είναι η τιμή του. Ο ίδιος ξεκαθάρισε ότι, αυτή ήταν η πρώτη στιγμή που ακούει για το εγχείρημα και ότι δεν έχει περεταίρω ενημέρωση ενώπιόν του.»

Η είδηση κρίθηκε αρκετά σημαντική ώστε να περάσει και σε ξένα οικονομικά πρακτορεία.  

Οι δικές μου απορίες μόλις και ξεκινούν από την απορία του κ. Συλικιώτη στο ανωτέρω πρόγραμμα.

1. Απορία πρώτη:  που κολλά το φυσικό αέριο; Δηλαδή αν δεν έβρισκε η Κύπρος γκάζι, και είχε μόνο το Ισραήλ, θα γινόταν το έργο; Και με ποιες παραδοχές αναφορικά με την παραγωγή ηλεκτρισμού έγινε ο σχεδιασμός;
2. Απορία δεύτερη:  γιατί δεν γίνεται πιο σαφής αναφορά στους «θεσμικούς φορείς»  του Ισραήλ; Στην Κύπρο έχουμε όνομα, στην Ελλάδα το ίδιο. Οι ισραηλινοί ντρέπονται;
3. Απορία τρίτη:  Το καλώδιο «θα διοχετεύει ηλεκτρική ενέργεια σε Ισραήλ, Κύπρο και Ελλάδα». Ναι; Από τον αέρα θα παράγεται η ηλεκτρική ενέργεια; Γιατί αν θα συνδέει τις τρεις αυτές χώρες, μια από αυτές θα πρέπει να παράγει κιόλας.
4. Απορία τέταρτη:  2000 μεγαβάτ καλύπτουν φυσικά δυο φορές τις μέγιστες ανάγκες της Κύπρου, είναι όμως μια ποσότητα  κάτω του 5% των αναλόγων αναγκών της Ελλάδας ή του Ισραήλ. Άρα για να υπάρχει λόγος ύπαρξης θα πρέπει κάπου να υπάρχει πλεόνασμα, ή τεράστιο πλεόνασμα, όσον αφορά την Κύπρο.
5. Απορία πέμπτη:  Αλλού διάβασα πως το έργο θα αποσβεσθεί μέσα σε 1500 μέρες από την ημέρα λειτουργίας του.  Με κόστος €1.5 Δις, αυτό δεν είναι άσχημο, έστω και αν το έργο αναμένεται συνολικά να δώσει συνολικά έσοδα €17.5 δις. (Γιατί άραγε; Χαλούν τα καλώδια;). Γιατί δεν το σκέφτηκαν και άλλοι έξυπνοι λοιπόν;
6. Απορία έκτη: ένα τέτοιο έργο δεν θα έπρεπε να γινόταν με τη γνώση και τη συνεργασία της ΑΗΚ;
7. Απορία έβδομη: ένα τέτοιο έργο δε θα έπρεπε να υπήρχε, μαζί με εκτενείς επεξηγήσεις,  στη σελίδα της εταιρείας που το φτιάχνει; Και της ιθύνουσας εταιρείας;

Η συνομωσιολογία είναι το τελευταίο πράγμα που υιοθετεί αυτό το ιστολόγιο.

Το περιπαίξιμο όμως, είναι από τα θέματα που το ενοχλούν περισσότερο.

Μια μέρα στο γυμναστήριο.

Κάμψεις

Επικύψεις.

 

Εκτάσεις.

 

Βαράκια.

 

 

Το μπόνους.

 

Τούτον ήταν το μπόνους.

Κυπριακές τερατσιές, τρεμιθκιές, ελιές, βλαστημένες στην γέρημην, πετράτην γην των βουνών  της Πάφου.

Που θωρούν τα τελευταία νερά τον Απρίλλην, τζιαί μετά ξανά μετά που έξι μήνες.

Που εχτός που την ξηρασίαν, αντέχουν τζιαί τες πυρκαγιές.

Οι μεγάλες τρεμιθκιές που θωρείτε, έχουν περίπου 15-20 πόντους ύψος, τζιαί ρίζαν που κάτω που το χώμαν 40. Μπορεί να μεν πιάσουν γιατί αναγκάστηκα να κόψω τες ρίζες.  Γιατί τζιαμαί που βλαστούν οι τρεμιθκιές, ξαπολούν πρώτα βαθκιά μες το χώμα το τρυπάνιν, για να είναι δροσερή η ρίζα τους δύσκολους μήνες.

Τζιαί να έχουν δύναμην να ξαναβλαστήσουν αν τες μασήσει κανέναν χτηνόν.

Θα φυτευτούν σε μιαν άλλην γην, στην άλλην πλευράν του Τροόδους. Με φτανόν χώμαν πάλε, με ανάγκην φροντίδας τζιαί αγάπης.

Δεν είναι η οικονομία που το φυτώριον.

 

Εν ο δρόμος.

 

 

ΠΟΙΟΣ ΕΒΑΛΕ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΣΤΗΝ ΕΕ:

 

Π. Ιωακειμίδης

 

Αν και δεν μου αρέσει το ερώτημα ούτε η προσέγγιση που υποδηλοί, ωστόσο τίθεται – και, αφού τίθεται, πρέπει να δοθεί απάντηση. Το ερώτημα είναι: Ποιος έβαλε την Κύπρο στην ΕΕ; Ορισμένοι διεκδικούν την πατρότητα του εγχειρήματος της ένταξης, έστω κι αν δεν δούλεψαν καθόλου γι’ αυτήν, κι αν ακόμη ήταν αρχικά ευθέως αντίθετοι με την ιδέα και τη δυνατότητά της. Και υποψιάζομαι ότι, καθώς σε λίγους μήνες (1/7/2012) η Κύπρος πρόκειται να αναλάβει την προεδρία του Συμβουλίου Υπουργών, οι «διεκδικητές της κυπριακής ένταξης» θα αυξηθούν. Συμβαίνει να γνωρίζω τα γεγονότα «από μέσα», καθώς από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησε η προσπάθεια (1986) μέχρι την ένταξη συμμετείχα σε μικρό ή μεγάλο βαθμό στην όλη διαδικασία. Μπορώ, λοιπόν, να πω χωρίς φόβο αλλά με πάθος ότι εάν ένα πρόσωπο εν ζωή δικαιούται να λέει ότι «έβαλε την Κύπρο στην Ένωση» αυτό λέγεται Κώστας Σημίτης. Το άλλο πρόσωπο είναι ο αείμνηστος Γιάννος Κρανιδιώτης. Ολα τα άλλα πρόσωπα (και υπήρξαν αρκετά) που έπαιξαν σημαντικό ή λιγότερο σημαντικό ρόλο ακολουθούν, αλλά πάντως δεν νομιμοποιούνται να ισχυρίζονται ότι «έβαλαν την Κύπρο στην Ενωση». Τολμώ να πω ότι κάποιο ρόλο έπαιξα επίσης ως στέλεχος του υπουργείου Εξωτερικών πρώτα απ’ όλα γιατί ο Γ. Κρανιδιώτης ποτέ (μα ποτέ) δεν προχωρούσε σε οποιαδήποτε ενέργεια/κίνηση/πρωτοβουλία γύρω από το θέμα «ένταξη της Κύπρου» (όπως και για κάθε άλλο θέμα σχετικό με την Ενωση) χωρίς προηγουμένως να το έχει συζητήσει μαζί μου. Δεύτερον, γιατί στη συνέχεια συμμετείχα στην όλη ενταξιακή διαπραγματευτική διαδικασία μέχρι την τελευταία στιγμή. Αλλά την Κύπρο, αν την έβαλε κάποιος στην Ενωση, την έβαλε ο Σημίτης (και βέβαια, πίσω από τον Κ. Σημίτη, ήταν πάντοτε ο μοναδικός Ν. Θέμελης). Η ιδέα για την ένταξη ξεκίνησε με μια συζήτησή μας με τον Γ. Κρανιδιώτη το 1986 και ενώ στο τραπέζι του Συμβουλίου τής τότε Ευρωπαϊκής Κοινότητας ήταν το θέμα του «ξεπαγώματος» της σχέσης Κοινότητας – Τουρκίας, σχέση που ήταν «παγωμένη» σχεδόν πέντε χρόνια λόγω της δικτατορίας στη χώρα. Στη συζήτηση αυτή καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι η Κύπρος θα μπορούσε και έπρεπε να προχωρήσει στην υποβολή αίτησης ένταξης στο πλαίσιο της δεύτερης ελληνικής προεδρίας στο Συμβούλιο της Ενωσης το δεύτερο εξάμηνο του 1988. Την όλη αυτή σύλληψη την παρουσιάσαμε στον τότε αναπληρωτή υπουργό Εξωτερικών Θ. Πάγκαλο ο οποίος την ενστερνίσθηκε ενθουσιωδώς. Επειτα από σχετική επεξεργασία, απέστειλε σχετική επιστολή στον υπουργό Εξωτερικών της Κύπρου Γ. Ιακώβου. Εγραψα το σχέδιο της επιστολής αυτής. Για διάφορους λόγους, ο κύπριος Πρόεδρος Γ. Βασιλείου αποφάσισε να μην υποβληθεί η αίτηση ένταξης στη διάρκεια της ελληνικής προεδρίας. Η αίτηση για ένταξη υποβλήθηκε τελικά τον Ιούλιο 1990 και αφού προηγουμένως είχε προηγηθεί ανάλογη αίτηση από τη Μάλτα (και βεβαίως την Τουρκία το 1987).

 

Oι διαπραγματεύσεις ξεκίνησαν το 1998, με κύριο και εξόχως αποτελεσματικό διαπραγματευτή τον Γ. Βασιλείου. Ωστόσο σχεδόν αμέσως έγινε σαφές ότι καμιά χώρα εκτός από την Ελλάδα (και φραστικώς το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία) δεν επιθυμούσε και δεν θα συμφωνούσε στην ένταξη της Κύπρου. Και οπωσδήποτε δεν θα συμφωνούσε πριν από την επίλυση του πολιτικού («κυπριακού») προβλήματος. Η ένταξη, επομένως, φαινόταν μάλλον χαμένη υπόθεση. Και θα είχε χαθεί εάν δεν παρενέβαινε η στρατηγική σύλληψη του Κ. Σημίτη που οδήγησε στις αποφάσεις του Ελσίνκι (Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Ελσίνκι, Δεκέμβριος 1999). Συνοπτικά, η τρίπτυχη αυτή στρατηγική προέβλεπε τη «διασύνδεση» (linkage) της ένταξης των χωρών της τότε Ανατολικής Ευρώπης (που τόσο επιθυμούσαν οι ευρωπαίοι εταίροι) με την επίλυση των ελληνοτουρκικών προβλημάτων (διαπραγμάτευση, παραπομπή σε Διεθνές Δικαστήριο) προκειμένου η Ελλάδα να συγκατατεθεί στην ανακήρυξη της Τουρκίας επισήμως ως «υποψήφιας χώρας» (που τόσο πολύ επιθυμούσαν οι εταίροι και κυρίως η Γαλλία) και την ένταξη της Κύπρου χωρίς προηγούμενη επίλυση του πολιτικού προβλήματος. Οι πρώτες διαπραγματευτικές κινήσεις για την προώθηση της στρατηγικής αυτής ξεκίνησαν το καλοκαίρι 1999. Ωστόσο η κρίσιμη διαπραγματευτική συνάντηση έγινε την Παρασκευή 10/9/99. Την ημέρα εκείνη ο Γ. Κρανιδιώτης και ο γράφων επισκεφθήκαμε το Βερολίνο για συνομιλίες με τον τότε υπουργό Εξωτερικών της Γερμανίας Γιόσκα Φίσερ. Η συνάντηση δεν έγινε στο υπ. Εξωτερικών αλλά στο σπίτι του Φίσερ και συμμετείχαν, αν θυμάμαι καλά, επίσης, ο Λ. Τσίλας, τότε μόνιμος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στην ΕΕ, και ο Δ. Νεζερίτης, τότε πρέσβης της Ελλάδας στη Γερμανία. Στις συνομιλίες αυτές με τον Φίσερ συμφωνήθηκε ουσιαστικά το «πακέτο Ελσίνκι» σύμφωνα με τις οδηγίες που είχαμε από τον Κ. Σημίτη.

 

 Ο Γ. Φίσερ ανέλαβε να προωθήσει το πακέτο αυτό πείθοντας τους άλλους εταίρους να το αποδεχθούν. Χρειάστηκε βεβαίως ένα τρίμηνο επίπονων διαπραγματεύσεων με την ενεργό συμμετοχή του τότε υπουργού Εξωτερικών Γ. Α. Παπανδρέου και, μεταξύ άλλων, του πρέσβη Αρ. Αγαθοκλή. Η πλέον σκληρή διαπραγμάτευση σε επίπεδο αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων (Ευρωπαϊκό Συμβούλιο) έγινε στο Ελσίνκι (Δεκέμβριος 1999) προκειμένου να καταλήξουμε στις γνωστές αποφάσεις που επέτρεψαν την ένταξη της Κύπρου χωρίς την προηγούμενη επίλυση του πολιτικού προβλήματος. (Βεβαίως τα άλλα στοιχεία του «πακέτου Ελσίνκι» δεν υλοποιήθηκαν αφού η κυβέρνηση της ΝΔ αποφάσισε μετά το 2004 να τα εγκαταλείψει). Η Πράξη Προσχώρησης της Κύπρου στην Ενωση υπογράφηκε ως γνωστόν στην Αθήνα τον Απρίλιο 2003 στο πλαίσιο της τότε ελληνικής προεδρίας και η Πράξη φέρει την υπογραφή του Κ. Σημίτη.

 

Ο Π. Κ. Ιωακειμίδης είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και μέλος του ΔΣ του ΕΛΙΑΜΕΠ.

 

(Από τα αθηναϊκά ΝΕΑ το Σάββατο, 14/1/2012.)

 

 

 

«Ιστορίες της Νεκρής Ζώνης» – Πανίκος Χρυσάνθου.

 

Γνωρίζω ποιος είναι ο Πανίκος εδώ και πολλά χρόνια. Κατά καιρούς συνέπεσε η παρουσία μας, στα όρια του Ακάμα στην Πάφο, και σε πολλές εκδηλώσεις για το Κυπριακό.  Είναι δυσκολος άνθρωπος, βρίσκεται σε μόνιμο κυνήγι. Στόχος αλλά και ώθηση η τέχνη. Η κινηματογραφική τέχνη, η πολιτική κινηματογραφική τέχνη, η πολιτική κινηματογραφική τέχνη για ζητήματα που ήταν και είναι ταμπού στην ευρύτερη μας κοινωνία.

 

Η εκδήλωση στην οποία παρευρέθηκα ψες, δεν είχε ξεκάθαρο στόχο, όπως είπε ο ίδιος ο Πανίκος. Προφανώς, οι ιστορίες που μάζεψε κινηματογραφώντας και φωτογραφίζοντας την Κύπρο τόσα χρόνια, ξεχείλισαν, και έπρεπε να βγάλει κάποια πράγματα προς τα έξω.

 

Και βγήκαν, στους τοίχους της αίθουσας.

 

Μια σειρά βασανισμένων ανθρώπων. Κάποιοι γνωστοί – στερεότυποι Κυπραίοι: ο Αδαμάντιος Διαμαντής, ο Χαράλαμπος Δημοσθένους. Μια σειρά βασανισμένων ανθρώπων ποζάρει μέσα σε μια ατέλειωτη σειρά ερειπίων. Ερείπια το ίδιο τους το σκληρό  πρόσωπο, η σκληρή τους ζωή, ερείπια όλα τα οικήματα  γύρω τους.

Μετά είχαμε ομιλίες και συζήτηση. Ο Χρίστος Στυλιανίδης αναφέρθηκε στο προφανές: οι «συνήθεις ύποπτοι» γυρεύουν κίνητρο να βρεθούν μαζί, και να μοιραστούν τη μιζέρια τους. Ο Τάκης Χατζηδημητρίου κάνοντας αυτοκριτική για τη γενιά του, μίλησε για την πτώση, από την ένωση στη διχοτόμηση. Ο Γιάννης Παπαδάκης τόνισε τη θλίψη που έβγαινε από τις φωτογραφίες.

 

Και ο Νιαζί Κιζίλγιουρεκ έκανε μια απλοϊκή μεν αλλά πολύ εύστοχη περιγραφή των θλιμμένων Κυπραίων: οι Ελληνοκύπριοι εθνικιστές ξεκίνησαν από την ατόφια ένωση, και βλέπουν τώρα  μοιρασμένη τη χώρα τους. Η ντε φάκτο διχοτόμηση χαροποιεί μεν τους Τουρκοκύπριους εθνικιστές, αλλά τους αφήνει πολύ μακράν από την ολοκλήρωση, αφού το μόνο που έχουν είναι ένα πολιτικό κενό για να γεμίζουν.

 

Οι υπόλοιποι;

 

Ο Νιαζί δεν αναφερόταν στην μεγάλη σιωπηλή πλειοψηφία του «όπου φυσά ο άνεμος». Αναφερόταν στα άτομα που έχουν ακριβώς την αντίθετη άποψη από τους Εκς και Τκς εθνικιστές. Αναφερόταν στα άτομα που ονομάστηκαν κατά καιρούς απαξιωτικά «έλληνες» και «τούρκοι» από εκείνους που νοιώθουν τούρκοι και έλληνες της κάθε κοινότητας.

 

Και παρατήρησε – και εξηγήθηκε έτσι και ο τίτλος της έκθεσης – πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι ωθούνται από την ίδια τους τη χώρα προς τη Νεκρή Ζώνη.

 

Σε μια χώρα που πεισματικά προχωρεί προς τα πίσω, οι πλείστοι που βρισκόμασταν εκεί το  νοιώσαμε αυτό, και ριγήσαμε.

 

Όταν μπήκα στο αυτοκίνητο να επιστρέψω στο σπίτι, άκουσα τις ειδήσεις, ενημερώθηκα για το εθνικό συμβούλιο, και κατάλαβα γιατί.

 

 

 

 

 

 

Για την έκθεση εδώ:

 

 

   ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΝΕΚΡΗΣ ΖΩΝΗΣ

Πανίκκος Χρυσάνθου

16 – 29 του Γεννάρη 2012

 

αίθουσα ΕΙΡΗΝΗ

τέρμα οδού Λήδρας (καθημερινά 9:00 – 19:00)

 

Δευτέρα 16 του Γεννάρη, 19:30

Συζήτηση γύρω από το θέμα:

Η ΚΥΠΡΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΦΑΚΟ

ΤΟΥ ΜΕΤΡΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΥΒΡΗΣ

Συμμετέχουν:

Τάκης Χατζηδημητρίου, Τάκης Χατζηγεωργίου, Niyazi Kizilyurek,  Γιάννης Παπαδάκης, Χρίστος Στυλιανίδης

 

Προβολές στον ίδιο χώρο:

Τετάρτη  18 του Γεννάρη, 7:30 μ.μ.: ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ (1987).

Δευτέρα 23 του Γεννάρη, 7:30 μ.μ.: ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΜΑΣ (1992).

Τετάρτη 25 του Γεννάρη, 7:30 μ.μ: ΑΚΑΜΑΣ (2006).

 

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΝΕΚΡΗΣ ΖΩΝΗΣ

Η εκδήλωση με το τίτλο ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΝΕΚΡΗΣ ΖΩΝΗΣ είναι μια φωτογραφική και κινηματογραφική διαδρομή μέσα στο χρόνο της σύγχρονης ιστορίας μας, αυτής που είναι ένα κομμάτι της ζωής μας. Ξεκινά από το 76 και φτάνει ως σήμερα, βλέποντας τη ζωή μας μέσα από το φακό «της άλλης μας πλευράς», του κομματιού που αφήσαμε πίσω μας, που είναι απαγορευμένο. Των ανθρώπων που δεν επιτρέπεται να δούμε. Των μυστικών που κουβαλούμε μέσα μας. Και της πληγής στο σώμα του τόπου μας, ερείπια κι απομεινάρια της ζωής μας, που άλλαξε βίαια και ξαφνικά.

 

Ο Πανίκκος Χρυσάνθου άρχισε να βγάζει φωτογραφίες το 1976. Ήταν τότε μια διαφορετική Κύπρος. Η πληγή του πολέμου ήταν ακόμα ανοιχτή. Γύρω από τις πόλεις συναντούσες προσφυγικούς συνοικισμούς από στημένα τσατήρια, στους οποίους έφταναν καθημερινά καινούριοι «ένοικοι» από το Καρπάσι. Υπήρχε μια φτώχεια και μια κατάθλιψη στην ατμόσφαιρα, ταυτόχρονα όμως και μια ευφορία, καθώς οι άνθρωποι είχαν σηκώσει τα μανίκια και ρίχτηκαν στη δουλειά για να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους. 

 

Μέσα από τις φωτογραφίες και τις ταινίες του ο Πανίκκος βλέπει την Κύπρο σαν το χώρο όπου διαδραματίζεται ξανά μια αρχαία τραγωδία. Όπου τα παιχνίδια του μέτρου και της ύβρης συνεχίζουν να παίζονται, κι οι άνθρωποι πληρώνουν – μοιραία – το τίμημα του πάθους της ζωής τους.

 

Η εκδήλωση πραγματοποιείται στην αίθουσα ΕΙΡΗΝΗ, στο τέρμα της οδού Λήδρας. Η φωτογραφική έκθεση θα είναι ανοικτή καθημερινά από τις 16 ως τις 29 του Γεννάρη 2012 (9:00 – 19:00). Θα γίνουν τρεις προβολές στον ίδιο χώρο: Η ταινία ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ (1987) θα προβληθεί στις 18 του Γεννάρη. Η ταινία ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΜΑΣ (1992) θα προβληθεί στις 23 και ο ΑΚΑΜΑΣ (2006) στις 25 του Γεννάρη.

 

Σύντομη περιγραφή των ταινιών

 

Η ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ βλέπει τον Άγιο Σωζόμενο, ένα ερειπωμένο χωριό στη μέση του κάμπου, σαν μια συμβολική προέκταση ενός περιπάτου του Σεφέρη και του Διαμαντή που έγινε το 1953. Το χωριό κι οι αφηγήσεις των ανθρώπων του, που έζησαν την εμπειρία του πολέμου και της εγκατάλειψης, λειτουργούν σαν στοχασμός πάνω στην μοίρα της Κύπρου.

 

Το ΤΕΙΧΟΣ ΜΑΣ είναι το κοινό ταξίδι ενός Ελληνοκύπριου κι ενός Τουρκοκύπριου στην πρόσφατη ιστορία της Κύπρου και τους ανθρώπους που την έζησαν. Στη διάρκεια του ταξιδιού γίνεται ένας διάλογος ανάμεσα τους, που μοιάζει με εξομολόγηση ή με πικρό στοχασμό πάνω στη εμπειρία της σύγκρουσης  και του διαχωρισμού.

 

Ο ΑΚΑΜΑΣ είναι ένα έργο για αυτούς που αγάπησαν «λάθος» ανθρώπους και σε «λάθος» χρόνο, γι αυτό και πλήρωσαν ένα ακριβό τίμημα της αγάπης τους.  Είναι η ιστορία του Ομέρη, ενός Τουρκοκύπριου, που μεγαλώνει με τους Ελληνοκύπριους σε μιαν εποχή αθωότητας. Τον έμαθαν ότι οι άνθρωποι δεν έχουν διαφορές, κι ας λέγονται Έλληνες ή Τούρκοι, χριστιανοί ή μουσουλμάνοι. Όταν όμως ερωτεύεται μιαν Ελληνοκύπρια, καταλαμβαίνει ότι ο κόσμος γύρω του δεν είναι αυτός που έπλασε με το μυαλό του.

 

Συνεργάζονται για την πραγματοποίηση της εκδήλωσης: Κυπριακή Ταινιοθήκη, Δήμος Λευκωσίας.

 

Η μεγάλη της Λευκωσίας τρύπα.

 

Δυο ήταν τα σημαντικά περιβαλλοντικά γεγονότα της τελευταίας βδομάδας. Την Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2012 είχαμε την υπέρβαση των περσινών ποσοτήτων νερού που βρίσκονταν στα φράγματα μας. Μέχρι και την περασμένη Παρασκευή τα συνολικά αποθέματα νερού στα φράγματα ξεπερνούσαν τα 144 εκατομμύρια κυβικά μέτρα, ενώ πέρσι είχαμε μόνο 140εκμ.

 

Καθημερινά στοιχεία δημοσιεύονται στην πολύ καλή σελίδα του Τμήματος Αναπτύξεως Υδάτων, εδώ.

 

Την επόμενη, την  Παρασκευή 13 του Γεννάρη, είχαμε άλλο σημαντικό γεγονός. Πριν καν τα μέσα του μήνα είχε βρέξει αρκετά για να πιάσουμε την κλιματική τιμή όλης της περιόδου μέχρι 31/1, του τρέχοντος υδρομετεωρολογικού έτους, που ξεκινά την 1^η του Οκτώβρη.

 

Η ιστορική ανακοίνωση της Μετεωρολογικής Υπηρεσίας βρίσκεται πιο κάτω:

Οι βροχές μέχρι 13 Ιανουαρίου 2012.

 

Συγκεκριμένα, αναμενόταν να πέσουν κατά μέσο όρο σε όλο το νησί 294 χιλιοστά βροχής, και είχαμε ήδη πάρει μέχρι το πρωί της Παρασκευής 293. Από τότε έπεσαν και άλλες βροχές που θα ανεβάσουν και το ποσοστό του Γεννάρη, το οποίο μέχρι εκείνη τη μέρα βρισκόταν μόνο στο 79% της κανονικής βροχόπτωσης.

 

Ενδιαφέρον έχουν τα επί μέρους στοιχεία. Τα περισσότερα νερά του Γεννάρη έπεσαν στην Πόλη Χρυσοχούς και τις ορεινές περιοχές, όπου είχαμε σε 2 βδομάδες βροχοπτώσεις μέχρι και 150 χιλιοστά. Για να αντιληφθείτε πιο καλά τι σημαίνει αυτό, τα 150 χιλιοστά αναλογούν σε 150 λίτρα νερού ανά τετραγωνικό μέτρο.

 

Αντίθετα με αυτό, είχαμε και μια τρύπα. Ή μάλλον ένα διάδρομο τον οποίο απόφευγε η πολλή βροχή. Ένα διάδρομο που ξεκινά από τον κόλπο της Μόρφου, περνά από τη Λευκωσία και φτάνει μέχρι και τα Κοκκινοχώρια. Η Λευκωσία ξεχωρίζει αφού η απόδοση της είναι ανάλογη της ελληνικής οικονομίας σε σχέση με την υπόλοιπη ΕΕ: μόνο 14 χιλιοστά ή 29% σε σχέση με την κανονική βροχόπτωσης του Γεννάρη. Το σαββατοκύριακο έβρεξε, αλλά όχι πάνω από 2-3 χιλιοστά, και έτσι τα δεδομένα δεν θα αλλάξουν δραματικά.

 

Αυτή η επίδοση της Λευκωσίας είναι τόσο κακή, που την αφήνει επιπλέον και στην τελευταία θέση του υετού από 1^η Οκτωβρίου.

 

Λέτε να υπάρχει κάποιος ή κάτι στην πρωτεύουσα που της φέρνει κακή τύχη ;

 

Χμμμμ….

 

Αν δούμε τα στοιχεία από 1^η Οκτωβρίου, την πρωτιά στο ποσοστό υετού παίρνει η Λάρνακα, που είχε ευνοηθεί σε δυο περιπτώσεις τον Δεκέμβρη.

 

Γενικά, και πέραν της εγωιστικής απογοήτευσης από τις επιδόσεις της Λευκωσίας, η φετινή είναι μια καλοχρονιά, και αυτό αναφέρεται από όλο τον κόσμο, όση σχέση και να έχουν με τη γη και τις καλλιέργειες.

 

Η συνέχεια μας επιφυλάσσει μια πολύ κρύα βδομάδα, με τερματισμό των βροχών από αύριο, επικράτηση ψηλών πιέσεων, και κορύφωση του κρύου την Πέμπτη – Παρασκευή. Εκείνες τις μέρες, αναμένεται πως η μέγιστη θερμοκρασία στη Λευκωσία θα κυμανθεί κάτω από τους 10 βαθμούς. Στη συνέχεια αναμένεται γρήγορη αύξηση της θερμοκρασίας, ενώ νέες βροχοπτώσεις φαίνονται μετά τις 23 του Γεννάρη.

 

Ο πρώτος μήνας του 2012 είναι πάντως ο πιο χειμωνιάτικος μήνας που είχαμε εδώ και χρόνια. Έστω και με τα πενιχρά νερά που έπεσαν στη Λευκωσία, ο μετεωρολογικός μου σταθμός μέτρησε  βροχή στις 12 από τις 16 μέρες του μήνα.

Υπενθυμίζω πως συγκεντρωμένα στοιχεία για τις καταγραφές της βροχόπτωσης βρίσκονται εδώ. 

 

Ραούφ Ντενκτάς: Όταν φεύγει ο εχθρός.

 

Οφείλω να παραδεχτώ πως οι πολιτικές μου απόψεις δεν χαρακτηρίζονταν πάντα από την νουσιμότητα και τον σκεπτικισμό που έχω πλέον για όλα. Έχοντας περάσει από την ΕΔΕΚ στα πρώιμα πολιτικά μου χρόνια, ε, είχα προφανώς και ανάλογες ιδέες με αυτό το ακροδεξιό κόμμα.

Σε κάποια στιγμή, που πλέον χάνεται στο παρελθόν, ήμουν σίγουρος πως είχα βρει τη λύση για το Κυπριακό πρόβλημα: θα έπρεπε να οργανωνόταν πολύ προσεκτικά και πολύ μυστικά μια καταδρομική επιχείρηση. Στόχος θα ήταν ο Ντενκτάς. Θα έπρεπε να γίνει απαγωγή του σε χρόνο και χώρο όπου δεν θα υπήρχαν πολλοί μάρτυρες. Αν υπήρχαν, και όσοι υπήρχαν, έπρεπε να εκτελεστούν αμέσως και επί τόπου.

Μετά, ο Ντενκτάς θα έρεπε να μεταφερθεί σε μυστικό καταφύγιο, όπου θα άρχιζε η επιχείρηση λύσης του Κυπριακού: με κάποιες πολύ μυτερές λεπίδες θα άρχιζαν οι εντεταλμένοι συνομιλητές, να κόβουν μικρά κομματάκια από τον δεμένο και ακινητοποιημένο Ντενκτάς. Κάθε κομματάκι έπρεπε να πεταχτεί στο πιο μακρινό σημείο του ορίζοντα, να καεί, να βυθιστεί στη θάλασσα, με τρόπο που να μην ήταν δυνατό να βρεθεί τίποτα.

 

Η δουλειά θα γινόταν απλούστερη όταν μετά από κάποια κοψίματα θα πέθαινε ο Ντενκτάς, και μετά η λύση του Κυπριακού θα γινόταν εφικτή πολύ σύντομα.

Το διεστραμμένα χαρακτηριστικά της ανωτέρω περιγραφής είναι τρία:

1. Η ίδια η διαδικασία.
2. Η έντονη έγνοια για μυστικότητα, και πλήρη εξαφάνιση του ανθρώπου, για αποφυγή ηρωοποίησης του.
3. Η απλοϊκότητα, η διεστραμμένη απλοϊκότητα της τότε σκέψης μου.

Ευτυχώς – νομίζω – έχω βελτιωθεί από τότε, και δεν έχω πλέον ανάλογα αισθήματα για οποιοδήποτε εχθρό, ή έστω *τον* εχθρό.

Γιατί τον εχθρό πρέπει να τον κατανοείς και να τον σέβεσαι. Και ο Ντενκτάς, έχοντας δίκαια πάρει τη θέση του μεγίστου εχθρού στα μυαλά του συνόλου των ελληνοκυπρίων, χρειαζόταν  την μέγιστη κατανόηση και σεβασμό.

Είχα αρχίσει να υιοθετώ αυτή την άποψη για πρώτη φορά, όταν επιτέλους κάποιος ελληνοκύπριος ηγέτης κατάφερε να γωνιάσει και να δυσκολέψει τον Ντενκτάς. Και αυτός δεν ήταν άλλος από τον Γιώργο Βασιλείου.

Ωπα, είχα πει τότε, ώστε δεν φτάνει να είσαι εθνικιστής, να είσαι αδιάλλακτος, δεν φτάνει να έχεις την απόλυτη υποστήριξη της Τουρκίας, δεν φτάνει να έχεις ακόμα και έλεγχο επί της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας, δεν φτάνει να γνωρίζεις πάρα πολύ καλά τον τρόπο λειτουργίας των αντιπάλων σου ελληνοκυπρίων,  για να «νικάς».  Φτάνει να έχεις απέναντι σου ένα έξυπνο και ευέλικτο ηγέτη που να προλαβαίνει και να παγιδεύει τις κινήσεις σου.

Από τότε, ο Ντενκτάς αποκαθηλώθηκε και στα δικά μου μάτια, αλλά φαίνεται και στα μάτια της ίδιας της κοινότητας του. Έγινε νικήσιμος, και οι εξελίξεις πλέον δεν είχαν να κάνουν με το πόσο εξτρεμιστής ήταν ο ίδιος: οι εξελίξεις εξαρτώντο πλέον από το πόσο έξυπνοι ήμασταν εμείς.

Όταν ο Κληρίδης πέρασε υπό την επιρροή του Σημίτη και έγινε επιτέλους νούσιμος, η πτώση του Ντενκτάς ήταν θέμα χρόνου.  Και έχοντας γαϊδουρινό πείσμα και επιμονή δεν έφυγε με «χάρη».  Συνέχισε να υπονομεύει όλα τα σχέδια, όλες τις προσπάθειες λύσης με απόλυτο και προβλέψιμο τρόπο. Ακόμα και το απλό, ανθρώπινο του χαρακτηριστικό, η κάμερα που τον συνόδευε, έγινε σύμβολο αντιπάθειας και εκνευρισμού.

Η αντιπαθητική κάμερα.

Τελικά, ο ίδιος του ο εξτρεμισμός ήταν εκείνος που τον έριξε. Και αυτό έγινε παρά την κίνηση που είχε κάνει το 2003 για αποσυμπίεση της κοινότητας του, με το άνοιγμα των καντζελιών.

Πριν πάρα πολύ καιρό κάποιος τον είχε χαρακτηρίσει ως τον «πιο πετυχημένο Κύπριο πολιτικό». Και μοιραία, προκύπτει η ανάγκη σύγκρισης. Η αυτονόητη σύγκριση είναι με τον Κληρίδη, με τον οποίο είχαν πολιτικές σχέσεις για πέντε σχεδόν δεκαετίες, αλλά δεν νομίζω να κάνουν καλό ζευγάρι.

Μπράβο Γλαύκο, σε πρόλαβε.

Ο Μακάριος ίσως, είχε παρόμοιο πείσμα και πονηριά – αλλά έφυγε νωρίς.

Ο Τάσσος μήπως; Μα πέρα από τον αρνητισμό και τη στενοκεφαλιά, κατάφερε τίποτα αυτός; Γιατί ο Ντενκτάς με όλα του τα χαρακτηριστικά, κατάφερε δια πυρός και σιδήρου να στήσει ένα παιγνίδι σον βορρά. Να στήσει δομές, να φέρει κόσμο, να αλλάξει άρδην τα δεδομένα. Ο Ντενκτάς μέσα στον φανατισμό του, κατάφερνε να αποδώσει και έργο. Έστω και αν ήταν τελικά έργο με πολλά σάπια.

Αν το κριτήριο είναι η παραγωγή έργου, στο δικό μου το μυαλό, ο μόνος ηγέτης που συγκρίνεται με τον Ραούφ Ντενκτάς είναι ο Γιώργος Βασιλείου. Έστω και αν ήταν πρόεδρος μόνο για πέντε χρόνια.

 

Έχω γράψει σε άλλες περιπτώσεις (θάνατος Τάσσου) πως ο θάνατος ισοπεδώνει.  Δεν θα έπρεπε. Ο Ντενκτάς έφυγε, η κριτική για την πολιτική και τα έργα του, παραμένουν. Αυτός ο άνθρωπος όμως είχε καταφέρει κάτι μέγιστο: «Ο πιο καλός ίσως γνώστης της ψυχής των Ελληνοκυπρίων…» έγραψε ένας φίλος στο ΦΒ ψες.

Είναι ανατριχιαστική η πληροφορία, πως ακόμα και την ώρα που πέθαινε μιλούσε στα *ελληνικά*, και έστελνε ακόμα μήνυμα πως εκεί είναι “Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου.”

 

Δεν λυπάμαι που έφυγε ο πολιτικός Ντενκτάς.

Σέβομαι όμως εκείνο που ήταν.    

 

BBC

AP

Wikipedia

Γράμμα στους καπιταλιστές, από τον Adam Smith(*).

 

Το πιο κάτω κείμενο δημοσιεύτηκε στους Financial Times, την 9^η Ιανουαρίου. Το πρωτότυπο παρατίθεται στο τέλος της ανάρτησης, για σκοπούς ελέγχου της μετάφρασης, που βρήκα εδώ.   

Ο συγγραφέας, David Rubenstein, είναι ένας πολύ πλούσιος αμερικάνος, που κάνει και φιλανθρωπίες, έχει και ιδέες.

Η δήθεν επιστολή του Adam Smith- του πατερα της ελεύθερης οικονομίας- , περιέχει κάποιες σκέψεις, τυπικά καπιταλιστικές θα έλεγε ένας.

 Πιθανότατα έτσι.

Δεδομένου όμως πως σε αυτό το ιστολόγιο θεωρώ πως ελλείψει άλλου συστήματος, το μόνο που μας μένει είναι η προσπάθεια να κάνουμε το υφιστάμενο να δουλέψει καλύτερα – και όσο αντέξει, οι ιδέες του Rubenstein είναι τροφή για σκέψη.

 

Ξεχωρίζω αυτό: «Αυτό που δεν με ικανοποιεί είναι η άποψη ότι ο καπιταλισμός πρέπει να λειτουργεί τέλεια για να δικαιολογείται η ύπαρξή του. Ποτέ δεν είπα ότι θα λειτουργήσει τέλεια. Είπα απλώς ότι είναι η καλύτερη εναλλακτική επιλογή…»

Η ανωτέρω είναι μια ιδέα που με εκφράζει πλήρως, και είναι και η διαχρονική μου απάντηση σε όσους επικαλούνται τις μικρές και μεγάλες, εξωγενείς, και συστημικές κρίσεις, για να απορρίψουν το μόνο σύστημα που λειτουργεί – επί του παρόντος.

Και επαναλαμβάνω: κανένα σύστημα δεν  έρχεται με εγγύηση τελειότητας και αθανασίας.   

 

 

 

Τι απέγινε στον αγαπημένο μου καπιταλισμό;

Οι χώρες παραπαίουν, οι διαδηλωτές εξαγριώνονται, οι άνεργοι πολλαπλασιάζονται, τα ελλείμματα εκτοξεύονται…, οι αρετές του καπιταλισμού τίθενται εν αμφιβόλω. Έχω κάποιες σκέψεις για το πώς θα μπορέσει να διατηρηθεί αυτό το σύστημα μερικούς αιώνες ακόμη, ή τουλάχιστον για το πώς θα αποδώσει καλύτερα το 2012 από ό,τι το 2011.

 

Με χαρά διαπιστώνω ότι ο καπιταλισμός θριάμβευσε έναντι του κομουνισμού και του σοσιαλισμού σχεδόν σε κάθε μέρος του πλανήτη και πως πολλοί επιδέξιοι καπιταλιστές βρίσκονται -ειρωνικά- σε χώρες όπου κάποτε επικρατούσαν ο κομουνισμός και ο σοσιαλισμός (και τώρα με τρυφερότητα αποκαλούνται αναδυόμενες οικονομίες).

 

Αυτός ο θρίαμβος συνέβη επειδή η μεγαλύτερη δύναμη του καπιταλισμού -παραγωγική οικονομική δραστηριότητα- πέτυχε τη δημιουργία περισσότερων ευκαιριών για πιο πολύ κόσμο, και μάλιστα σε μεγαλύτερο επίπεδο από ό,τι θα μπορούσε να φανταστεί οποιοσδήποτε, ακόμη και εγώ. Έχοντας περισσότερο πλούτο, τα δισεκατομμύρια άνθρωποι που βρίσκονται πλέον στη μεσαία τάξη, μπορούν να εξασφαλίσουν εκπαίδευση για τους απογόνους τους, να αγοράσουν τα απαραίτητα, αλλά και κάποιες πολυτέλειες σε επίπεδα που κάποτε θεωρούνταν αδιανόητα: μπορούν να κάνουν δραστηριότητες αναψυχής για μεγαλύτερο μέρος του βίου τους και να συνταξιοδοτηθούν με υψηλότερα επίπεδα οικονομικής ασφάλειας.

 

Αυτό που δεν με ικανοποιεί είναι η άποψη ότι ο καπιταλισμός πρέπει να λειτουργεί τέλεια για να δικαιολογείται η ύπαρξή του. Ποτέ δεν είπα ότι θα λειτουργήσει τέλεια. Είπα απλώς ότι είναι η καλύτερη εναλλακτική επιλογή, όπως είχε πει και ο Winston Churchill για τη Δημοκρατία.

 

Πάντα ήξερα ότι υπάρχουν δύο βασικά ελαττώματα, τα οποία είδαμε να βγαίνουν στην επιφάνεια τα τελευταία λίγα χρόνια: Το πρώτο είναι ο αχαλίνωτος ενθουσιασμός για τη δημιουργία πλούτου, που δημιουργεί μη διατηρήσιμες εκρηκτικές ανόδους και αναπόφευκτες καταρρεύσεις. Η Μεγάλη Ύφεση, η οποία προκλήθηκε από τη φθηνή πίστωση, είναι ένα κλασικό παράδειγμα αυτού του ελαττώματος.

 

Το δεύτερο είναι η ανισότητα που εμφανίζεται όταν η φόρα για τη δημιουργία πλούτου αφήνει πίσω εκείνους που δεν μπορούν να προσαρμοστούν και να ανταγωνιστούν τους μεγάλους παίκτες (και στις περισσότερες περιπτώσεις χωρίς να φταίνε οι ίδιοι). Η ανισότητα των εισοδημάτων σε πολλές πλούσιες χώρες τώρα βρίσκεται στο μεγαλύτερο επίπεδο από τότε όπου ήμουν εγώ μέσα στα πράγματα. Ούτε και τώρα είναι τόσο ωραία η κατάσταση.

 

Είναι σαφές ότι δεν υπάρχει γιατρειά για τα δύο βασικά ελαττώματα του καπιταλισμού. Μπορώ να σας πω, όμως, τι θα έκανα εγώ το 2012 για να επανέλθει το σύστημα στα πόδια του και να προσαρμόσω την ανισότητα των εισοδημάτων:

 

1. Σωτηρία του ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ε.Ε είναι η μεγαλύτερη οικονομική μονάδα στον κόσμο και είναι ουσιώδες για την παγκόσμια ευημερία να είναι λειτουργική και δραστήρια. Οι μεγαλύτερες χώρες που μετέχουν στο ευρώ -και επίσης εκείνες που βρίσκονται εκτός ευρωζώνης, αλλά και αυτές που εξαρτώνται από την επιτυχία της Ε.Ε.- πρέπει τώρα να βάλουν το χέρι βαθιά στην τσέπη για να σώσουν το ευρώ. Εάν δεν το κάνουν, η οδύνη και το κόστος θα είναι ακόμη μεγαλύτερα στο μέλλον. Και εκείνες που έχουν λιγότερα μέσα θα υποφέρουν ακόμη περισσότερο εάν εγκαταλειφθεί το ευρώ.

 

2. Λύση στο χρέος και στο έλλειμμα των ΗΠΑ. Προς έκπληξή μου, όταν η υπερεπιτροπή απέτυχε να καταλήξει σε κάποιον συμβιβασμό, οι αγορές δεν πτοήθηκαν από το έλλειμμα του 1,4 τρισ. δολ. και το αθροιστικό χρέος που ξεπερνά τα 16 τρισ. δολ. Προσοχή, όμως! Κάποια στιγμή το 2012, οι αγορές θα ξυπνήσουν και θα πουν: «Όχι, δεν μπορούμε να περιμένουμε μέχρι τις προεδρικές εκλογές για να λυθεί αυτό το θέμα». Η κυβέρνηση Obama και το Κογκρέσο πρέπει σύντομα να βρουν ένα αξιόπιστο πακέτο μείωσης του χρέους. Σε αντίθετη περίπτωση, όπως και συνέβη και στην Ευρώπη, θα οδηγηθούμε σε σκληρές λύσεις, τις οποίες θα επιβάλουν οι αγορές και θα πλήξουν δυσανάλογα τα χαμηλά εισοδήματα και τους μη προνομιούχους. Αυτό δεν είναι αποδεκτό και δεν είναι ο καλώς νοούμενος καπιταλισμός.

 

3. Ενσωμάτωση των αγορών που έχουν πλέον αναδυθεί. Ο κόσμος πρέπει να αναγνωρίσει ότι το κέντρο του καπιταλισμού μετατοπίζεται στις αναδυόμενες αγορές – όπου θα καταγραφεί και η μεγαλύτερη ανάπτυξη το 2012. Η Κίνα, η Ινδία και η Βραζιλία, όμως, έχουν ήδη αναδυθεί συγκριτικά με άλλες οικονομίες και πρέπει να ενοποιηθούν πλήρως στην παγκόσμια διαδικασία των λήψεων οικονομικών αποφάσεων. Σε αντίθετη περίπτωση, δεν θα υπάρχουν διαθέσιμα με ανεκτούς όρους κεφάλαια που χρειάζονται πολλές ανεπτυγμένες οικονομίες. Και πάλι οι φτωχοί θα πληγούν πολύ περισσότερο από τους πλούσιους.

 

4. Εκπαίδευση. Εκπαίδευση. Εκπαίδευση. Η μεγαλύτερη αιτία της ανισότητας στο εισόδημα είναι η ζοφερή κατάσταση στην οποία βρίσκεται η εκπαίδευση πρώτου και δεύτερου βαθμού. Η αναντιστοιχία ανάμεσα στις διαθέσιμες θέσεις εργασίας και στους ικανούς υποψήφιους διευρύνεται, με αποτέλεσμα τη μείωση της οικονομικής δραστηριότητας, ακόμα μεγαλύτερη ανισότητα μεταξύ των εχόντων και των μη εχόντων και στο τέλος κοινωνική αναταραχή. Για να αντιμετωπιστούν αυτά τα θέματα, οι κυβερνήσεις θα πρέπει να στηρίξουν μεταρρυθμίσεις, να εξασφαλίσουν αποτελεσματική χρηματοδότηση και να διανείμουν τους πόρους πιο αποτελεσματικά. Με την εκπαίδευση όλων των παιδιών και τη συνεχή εκπαίδευση και κατάρτιση των ενηλίκων, τα κράτη μπορούν να προετοιμάσουν πιο αποτελεσματικά τους εργαζόμενους να αγκαλιάσουν τις νέες τεχνολογίες.

 

Η αλήθεια είναι ότι έχει περάσει πολύς καιρός από την τελευταία φορά όπου έγραψα. Όμως, η πίστη μου στον καπιταλισμό είναι ακλόνητη. Τα προβλήματα που υπάρχουν -η διάσωση της Ε.Ε., η διόρθωση του προϋπολογισμού των ΗΠΑ, το καλωσόρισμα των αναδυόμενων αγορών ως πλήρων εταίρων και η ανάδειξη της εκπαίδευσης σε βασική προτεραιότητα- είναι οι μεγάλες προκλήσεις που πρέπει να αντιμετωπιστούν τώρα.

 

Είναι ο μόνος τρόπος ώστε να συνεχιστεί η δημιουργία πλούτου για όλα τα κράτη και όλο τον κόσμο και να αποκτήσει ο καπιταλισμός τη γνησιότητα που χρειάζεται για να πετύχει.

 

Ο κ. David Rubenstein είναι γενικός διευθυντής και συνιδρυτής της The Carlyle Group.

 

 

ΠΗΓΗ: FT.com

 

(*) O Άνταμ Σμιθ (αγγλικά: Adam Smith, 16 Ιουνίου 1723 – 17 Ιουλίου 1790) ήταν Σκωτσέζος οικονομολόγος και ηθικός φιλόσοφος. Θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους της πολιτικής οικονομίας και θεμελιωτής της σχολής των κλασικών οικονομικών. Ένας από τους κύριους εκπροσώπους του Σκωτσέζικου Διαφωτισμού, ο Σμιθ είναι συγγραφέας των έργων «Θεωρία των ηθικών συναισθημάτων» και «Μια έρευνα της φύσης και των αιτιών του πλούτου των εθνών», με το δεύτερο να αναφέρεται συνήθως απλά ως Ο Πλούτος των Εθνών και να θεωρείται ως το κύριο έργο του Σμιθ και η πρώτη νεωτερική εργασία πάνω στα οικονομικά.

Wikipedia.

 

 

A letter to capitalists from Adam Smith

By David Rubenstein

To: Capitalists of the World

From: Adam Smith

What has become of my beloved capitalism? Countries teeter, protests rage, unemployed multiply, deficits abound the virtues of capitalism are questioned. Based on a few hundred years of observation, I have some fresh thoughts on how to sustain this system for a few hundred years more, or at least do better in 2012 than it did in 2011.

I am pleased to see that capitalism has triumphed over communism and socialism in virtually every part of the world – and many of the most skilled capitalists are, ironically, in the countries where communism and socialism once prevailed (now endearingly called emerging markets).

This triumph has occurred because capitalism’s greatest strength – productive economic activity – has succeeded in creating more opportunities for more people than anyone – including me – ever imagined. And with more wealth, billions of people now in the middle class can secure education for their progeny, purchase necessities and luxuries at once-unimagined levels, pursue leisure activities for a greater part of their lives and retire with higher levels of economic security.

All that is satisfying.

What is not satisfying is the view that capitalism has to work perfectly to justify its presence. I never said it would. I just said it was better than the alternatives, as Winston Churchill famously said about democracy.

I always felt there were two principal flaws – and we saw them come to a head over the past few years. The first is that unfettered exuberance about wealth creation will produce unsustainable booms and inevitable crashes. The great recession, fuelled by cheap credit, is a textbook example of this flaw.

The second is the inequality that results when the charge towards wealth creation leaves behind those less able (in most cases through no fault of their own) to adapt or to compete with the hard-chargers. The income disparity in many wealthy countries is now at its greatest level since I left the scene – and it was not so wonderful then either.

While there is no simple cure to capitalism’s two big flaws, here is what I would do in 2012 to get the system back on its feet and to modulate income disparities.

1. Save the euro and the European Union. A functioning and vibrant EU – the world’s largest economic unit – is essential to global prosperity. The largest countries using the euro – and also those outside the eurozone or those dependent on a thriving EU – must dig deeply into their pockets now to save the euro. If they do not, the pain and cost will be greater in the future. And those of more modest means will suffer the most if the euro is abandoned.

2. Fix the US debt and deficit. To my amazement, when the super committee failed to reach an agreement the markets yawned, undaunted by a $1.4tn deficit and accumulated debt in excess of $16tn. Beware, though. At some point during 2012 the markets will wake up and say: “No! We cannot wait until after the presidential election to fix this problem.” The Obama administration and Congress must quickly cobble a credible debt-reducing package. Otherwise, as in Europe, the markets’ harsh solutions will be borne disproportionately by the low income and disadvantaged. This is not acceptable, nor is it good for capitalism.

3. Integrate the emerged markets. The world needs to acknowledge that the centre of capitalism is shifting to the emerging markets – where most of the growth will occur in 2012. But having emerged, China, India and Brazil, among others, need to be fully integrated into the global economic decision-making process. If they are not, the capital needed to solve many of the developed markets’ current problems, especially residual issues of the great recession, will not be available on tolerable terms. Again, this will hurt the poor more than the wealthy.

4. Educate. Educate. Educate. Perhaps the greatest cause of income inequality is the dismal state of primary and secondary education. The mismatch between job openings and qualified candidates is growing, which leads to reduced economic activity, a greater sense of disparity between the haves and the have-nots, and social unrest. To address these issues, governments need to embrace reform, ensure effective funding and allocate resources more efficiently. By educating all their children, reducing soaring high-school dropout rates, and re-educating and retraining adults, nations can more effectively prepare workers to embrace new technological realities.

Though much time has passed since I last put pen to paper, my faith in capitalism is steadfast. The problems you face – saving the EU, fixing the US budget, welcoming emerged nations as full partners and making education a real priority – are huge challenges that must be addressed now.

It is the only way to continue creating wealth for all nations and people, while giving capitalism the legitimacy it needs to thrive.

The writer is managing director and a co-founder of The Carlyle Group

Μπράβο Κίκη, Νικόλα, Αβέρωφ!

ΕΕ: Κύπρος, πέρασες!

inbnews/KYΠΕ | 11/01/2012

Αποτελεσματικά θεωρεί τα μέτρα που έλαβε η Κύπρος για μείωση του ελλείμματος της η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Σχετική εισήγηση του αρμόδιου Αντιπρόεδρου για τις οικονομικές και νομισματικές υποθέσεις Ολι Ρεν, έκρινε ότι η Κύπρος, το Βέλγιο, η Μάλτα και η Πολωνία που αντιμετώπιζαν τον κίνδυνο της μη τήρησης των προθεσμιών τους για διόρθωση του υπερβολικού έλλειμμά τους, έχουν λάβει αποτελεσματικά μέτρα.
Ως εκ τούτου, η Επιτροπή θεωρεί ότι δεν απαιτούνται περαιτέρω βήματα της διαδικασίας υπερβολικού ελλείμματος για τις τέσσερις χώρες, ενώ θα συνεχίσει, όπως επισημαίνει, να παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς τις δημοσιονομικές εξελίξεις.
Αντίθετα, η Κομισιόν έκρινε ότι τα μέτρα που έλαβε η πέμπτη χώρα που βρίσκονται στην ίδια ομάδα, η Ουγγαρία ήταν ανεπαρκή και δεν οδηγούν σε βιώσιμη διόρθωση του υπερβολικού ελλείμματος. Η Επιτροπή συνιστά στο Συμβούλιο για τη χώρα αυτή να προχωρήσει η διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος στο επόμενο στάδιο.
Για τις σημερινές αποφάσεις ο κ. Ρεν θα παραχωρήσει αργότερα δημοσιογραφική διάσκεψη.
Πηγή: http://www.sigmalive.com/inbusiness/news/financials/454623 

Για το πως θα κλείσουμε τις τρύπες του χειρότερου των προβλέψεων 2011, βλέπουμε!