Όχι άλλο Χριστόφια, Μάριο, και (Α)- μήρου.

Στο Ντισνεικό σύμπαν, οι συγγραφείς και οι μεταφραστές έχουν δύσκολο καθήκον: πρέπει να χρησιμοποιούν στο όριό της τη φαντασία τους για να φτιάχνουν νέες λέξεις που περιγράφουν την μονίμως, και με ταχείς ρυθμούς αυξανόμενη περιουσία του Σκρουτζ Μακ Ντακ. «Απιθανικομμύρια» και «φανταστικομμύρια» είναι χαρακτηριστικές λέξεις που αντικαθιστούν τα εκατομμύρια και τα δισεκατομμύρια, που σε σχέση με την περιουσία του Σκρουτζ βρίσκονται πολύ πίσω…

Μια ανάλογης δυσκολίας εργασία έχει φορτωθεί και σε εμάς τους μπλόκερς, αρθρογράφους, και σχολιογράφους που πρέπει να εφευρίσκουμε καινούργιες λέξεις που να περιγράφουν την κατάσταση που άφησε πίσω του το ιστορικό και εκλογικό ατύχημα του κυρίου ΦεύγωΜεΤοΚεφάλιΨηλά.

Όσο ψάχνεις, τόσο χειρότερο γίνεται.

Όμως, όσο συγκλονιστικά τραγική και να ήταν η κατάσταση που κληροδότησε ο κ. Χριστόφιας στον κ. Αναστασιάδη, όσο και να ήταν εν πολλοίς επιτυχημένη η άνανδρη του προσπάθεια να κουντήσει όλα τα προβλήματα στον επόμενο (γνωρίζοντας τη ραγδαία επιδείνωση του συνόλου των οικονομικών παραμέτρων), και να οδηγήσει το κόμμα του σε μια πάρα πολύ βολική αντιπολίτευση,  το επιχείρημα «φταίει ο προηγούμενος» ακούγεται φτηνό, και έχει οπωσδήποτε ημερομηνία λήξης.

Το επιχείρημα αυτό το χρησιμοποίησε κατά κόρον ο κ. Χριστόφιας, όχι τόσο για να προβάλει συγκεκριμένες πράξεις και κληροδοτήματα της κυβέρνησης που είχε προηγηθεί, αλλά για να δηλώσει αδυναμία στη διαχείριση του συνολικού συστήματος που έστησε για πολλές δεκαετίες το βαθύ κράτος της «κακής» δεξιάς. Και μετά, ο άθλιος, νόμιζε πως είχε για όλα δικαιολογία.

Μια ανάλογη συμπεριφορά από τον κ. Αναστασιάδη δε θα είναι μόνο άκρως απογοητευτική, αφού ζούμε καθημερινώς τις άσχημες συνέπειες αυτού του «μοντέλου», αλλά θα είναι και άδικη για τον ίδιο. Ο κ. Αναστασιάδης απέχει πάρα πολύ από τον προκάτοχο του, σε ζητήματα ικανοτήτων αλλά και νοοτροπίας. Είναι επίσης άνθρωπος που απέδειξε πολλές φορές πως είναι τολμηρός: είχε αρχίδια, όταν το 2004 στήριξε το ΝΑΙ, είχε αρχίδια το 2008 όταν εξελέγη ο «αριστερός» Χριστόφιας και ως αρχηγός της ενωμένης, εθνικιστικής και φιλελεύθερης δεξιάς, τον στήριζε για 2 σχεδόν χρόνια (στο τότε σημαντικό Κυπριακό), χωρίς φυσικά να πάρει ποτέ ούτε το παραμικρό δείγμα εκτίμησης από εκείνο τον μικρότατο πρόεδρο.

Ο κ. Αναστασιαδης συμπληρώνει 3 μήνες στην εξουσία. Τρεις ιστορικοί μήνες που έφεραν την Κύπρο αντιμέτωπη με τις τραγικές πραγματικότητες, και τον κ. Αναστασιάδη αντιμέτωπο με την δική του πολιτική ιστορία. Δεν είμαι σίγουρος αν οι μεγάλες αποφάσεις μπορούσαν να ήταν καλύτερες. Τα νούμερα και τα δεδομένα φαίνονται να στηρίζουν τον τρόπο που εξελίχθηκε και επιβλήθηκε το παρόν στάτους κβο. Δεν αμφιβάλλω φυσικά πως οι κατώτεροι των περιστάσεων αξιωματούχοι των θεσμών της Ευρώπης, θα μπορούσαν να διαχειριστούν με καλύτερο τρόπο την όλη κατάσταση. Το γεγονός και μόνο πως είχαμε και παλινδρομήσεις, και ραγδαία αλλαγή δεδομένων, αλλά και παραδοχές από τη μια και διαψεύσεις από την άλλη για το νέο, το «πειραματικό» νέο μοντέλο που εφαρμόστηκε επί της Κύπρου, δείχνει πως υπήρχε πράγματι περιθώριο να γίνουν με καλύτερο τρόπο τα πράγματα.

Ακόμα όμως και σε αυτά, ο κ. Αναστασιάδης έπαιζε δεύτερο ρόλο. Ένας δεύτερος ρόλος που επισκίασε αυτή την περίοδο, και άφησε στο περιθώριο τυχόν επιτεύγματα ή κατακτήσεις που συνέβησαν στο εσωτερικό της Κύπρου αυτή την τριμηνία.

Δυστυχώς όμως, και με όλη την καλή θέληση να είναι ο γράφων αντικειμενικός, δύσκολα βλέπεις κάτι θετικό.

Πρώτα το Κυπριακό: ο Χριστόφιας το ανέβασε στο ράφι, η οικονομική κρίση το έσπρωξε στην αφάνεια. Η αλλαγή όμως στην προεδρία, αλλά και οι επανειλημμένες δηλώσεις διεθνών αξιωματούχων πως είναι δυνατόν να υπάρχει και πάλι ευκαιρία να επιλύσουμε το πρόβλημα μας, πως είναι δυνατόν τα εκ πρώτης όψεως δύσκολα ζητήματα της οικονομίας, του Κυπριακού αλλά και των γκαζιών, θα μπορούσαν να συνδυαστούν και να φέρουν όφελος σε όλους τους εμπλεκόμενους, ανέβασε το ηθικό σε όσους από εμάς πιστεύουν ακόμη πως η ντε φάκτο διχοτόμηση δεν είναι η λύση που επιθυμεί η πλειοψηφία των δυο πλευρών.

Οι πρόσφατες δηλώσεις και κινήσεις της Τουρκίας δείχνουν κατά την άποψη μου πως υπάρχει και εκεί θέληση να «ξαναδούν» κάποια πράγματα. Η σαφής αποστασιοποίηση Τουρκίας από τον κ. Έρογλου, έχει να κάνει και με «εσωτερικά» προβλήματα των Τούρκων και τουρκοκυπρίων, αλλά έχει να κάνει και με το γεγονός πως ο κ. Έρογλου δεν έχει το προφίλ του ηγέτη που θα διαχειριστεί και θα προωθήσει μια τελική διαπραγματευτική διαδικασία.

Μέσα σε όλα αυτά, ήρθε όμως και ο «κακός» κύριος Ντάουνερ να μας τα χαλάσει! Ετοίμασε εκείνο το μακρύ έγγραφο με τις συγκλίσεις και αποκλίσεις  που με πολύ λεπτομερή και αισθητικά ελκυστικό τρόπο περιγράφει τι έγινε τα τελευταία 5 χρόνια, προσπαθώντας έτσι να δικαιολογήσει το μισθό του.

Δεν γνωρίζω πότε πήρε το έγγραφο η κυβέρνηση, δεν γνωρίζω αν το πήρε νωρίτερα ή αργότερα από την ΤΚ πλευρά. Εκείνο για το οποίο είμαι όμως σίγουρος, είναι πως ο τρόπος με τον οποίο το χειρίστηκε ήταν πολύ αρνητικός. Έδειξε σε κάποιο βαθμό τις φοβίες, και την αποστασιοποίηση από την πραγματικότητα στην οποία είχε αναδειχτεί πρωταθλητής ο απελθών πρόεδρος.

Τα πράγματα έγιναν ακόμη χειρότερα με την επιστολή Αναστασιάδη για το δείπνο, το οποίο είχε οριστεί για την 29^η Μαΐου. Έσπαγα πλάκα με διάφορους εθνικιστές που θύμωναν με την επιλογή της ημερομηνίας και έκαναν παραλληλισμούς με την πτώση της Κωνσταντινούπολης. Είδες λέω, ο πρόεδρος δείχνει κάτι το διαφορετικό, δεν τους λαμβάνει υπόψιν.

Όχι όμως.

Φαίνεται τίθεται θέμα ακόμη και για την ημερομηνία, κάτι που αποτελεί υποχώρηση στον άμυαλο εθνικισμό. Με τη γνωστή επιστολή ετέθη ακόμη θέμα και για το περιεχόμενο της συνάντησης: μόνο κοινωνικό να είναι, διαφορετικά δεν πάω διαμηνύει η ΔΗΚΟική πλευρά της συνείδησης του προέδρου της δημοκρατίας!

Αν είναι δυνατόν δηλαδή! Να συναντιούνται οι ηγέτες των δυο πλευρών μιας χώρας που αντιμετωπίζει θεμελιώδες πολιτικό πρόβλημα εδώ και 50 σχεδόν χρόνια, και να *μην* πρέπει να κουβεντιάσουν για αυτό, περιοριζόμενοι προφανώς στον καιρό, το καλοκαίρι που έρχεται και στην αξιολόγηση του δείπνου!

Μέγιστο φάουλ πρόεδρε, έστω και αν σε καταλαβαίνω πώς πρέπει να δείξεις πίστη στο βαρίδι του ΔΗΚΟ. Πίστη να την καταλάβω, να γινόμαστε όμως γελοίοι είναι άλλο πράγμα.

Και δυστυχώς δεν τελειώνουμε εδώ. Δεν γνωρίζω πόση δυνατότητα δράσης έχει η κυβέρνηση αναφορικά με την τράπεζα Κύπρου, αλλά δυο σχεδόν μήνες μετά τα γεγονότα, να μην έχουμε ακόμη στημένη την τράπεζα, και τις μηχανές στο φουλ για την επανεκκίνηση, είναι αποτυχία, και σημαντικό μέρος αυτής χρεώνεται στην κυβέρνηση. Δεν είναι δυνατόν να μην έχουμε ακόμη διευθυντή, δεν είναι δυνατόν να μην έχουν ακόμη δρομολογηθεί διαδικασίες για την εσωτερική και λειτουργική εξυγίανση του νέου σχήματος: ο αριθμός του προσωπικού και οι απολαβές τους είναι κάτι που συζητεί όλο το παζάρι. Δεν είναι δυνατόν να μένουν αλώβητα και ο αριθμός των υπαλλήλων αλλά και οι μισθοί τους. Κανείς δεν χαίρεται με την αύξηση της ανεργίας, αλλά να έχουμε την μόνη μεγάλη, συστημική τράπεζα να παραπαίει, κάνει ακόμη μεγαλύτερη ζημιά στο σύνολο του παζαριού.

Υπάρχουν και άλλα: το ζήτημα των Κυπριακών Αερογραμμών. Φάνηκε πως η κυβέρνηση με αποφασιστικότητα θα έλυνε το πρόβλημα το συντομότερο δυνατόν. Και όμως: αυτή η τρελή διαδικασία των «χαριστικών» αποζημιώσεων στους υπαλλήλους που θα φύγουν (και οι οποίοι δεν δηλώνουν την πρόθεση τους να φύγουν από μια ούτως ή άλλως παττισμένη εταιρεία, μέχρι να δουν πόσα *συν* θα πάρουν!), έχει καταρρακώσει κάθε λογική και κάθε ορθολογισμό.

Γίνεται να δεσμεύει η εταιρεία τα πιο σημαντικά της στοιχεία ενεργητικού , εκείνα δηλαδή που θα ελκύσουν πιθανούς στρατηγικούς επενδυτές, στις ….χαριστικές αποζημιώσεις του υπεράριθμου της προσωπικού;

Αυτό δε θυμίζει ούτε προεκλογικές υποσχέσεις, ούτε τον τολμηρό πρόεδρο τον οποίο ψηφίσαμε.

Η όλη απόδοση – λαμβανομένων πάντα υπόψιν των τραγικών κληροδοτημάτων του παρελθόντος -  δεν με αφήνει ευχαριστημένο. Θυμίζει τον πολύ δειλό και αναποφάσιστο Χριστόφια, θυμίζει τον εθνικιστή και ευφυέστατο (not!), Ομήρου, θυμίζει ΔΗΚΟική διαπλοκή και τον διαχρονικό αρνητισμό του Μάριου, του Νικόλα και των λοιπών βολεμένων αυτού του κόμματος, γενικώς δε μυρίζει καλά.

Πρόεδρε Αναστασιάδη, κυβέρνησε!

Πρόεδρε, ούτε εγώ νοιώθω καλά!

Αν ο «Μελαγχολία» έρθει στ’ αλήθεια;

 

Υποθέτω  πως όλα είναι σχετικά. Αν ήμουν σε μια φάση που όλα πήγαιναν καλά, με τριγύριζαν μόνο θετικά και χρωματιστά συναισθήματα, δε θα κολλούσα πάνω στην ταινία του Lars von Trier.

Υποθέτω ακόμα πως αν αφιέρωνα λιγότερο χρόνο στα ηλεκτρονικά μέσα κουνουσμά, θα ήμουν σε θέση να κρατήσω επαφή με μια τέχνη που παλιά ήμουν φανατικός της συνοδός και δε θα με συγκλόνιζε εύκολα μια οπωσδήποτε  σημαντική ταινία.

Υποθέτω ακόμη πως αν την ώρα που έψαχνα με βαριεστιμάρα τα πολλά κανάλια, δεν έβλεπα τη σέξι Kirsten Dunst μπορεί να κατέληγα να παρακολουθήσω κανένα πρόγραμμα συζητήσεων με τον Καρεκλά.

Η ταινία είχε ήδη προχωρήσει λίγο στο πρώτο της μέρος, αλλά όταν διάβασα τον σκηνοθέτη και την ιστορία, κόλλησα.

Είναι λίγο πολύ μια «μικροοικονομική» και μια «μακροοικονομική» ματιά στο σύμπαν γύρω μας – μια ταυτόχρονη ματιά. Το «μικρό» είναι τόσο κοντά μας όσο η ψυχή μας, το «μακρό» αφορά το πιο μεγάλο πράγμα που μπορεί να υποστεί κάποιος: το απόλυτο τέλος των πάντων.

Η Kirsten Dunst είναι η Justine, καταθλιπτική, αυτοκαταστροφική, εσωστρεφής που δεν καταφέρνει να ολοκληρώσει ούτε μια μέρα έγγαμου βίου. Η απεικόνιση του χαρακτήρα, του τύπου αυτού του ανθρώπου αριστουργηματική, δεν μπορώ να πιστέψω πως ο Lars von Trier μπόρεσε να μας παρουσιάσει κάτι ανάλογο χωρίς να το έχει ζήσει, χωρίς να έχει πολύ κοντινή και πραγματική εμπειρία.

Την ίδια ώρα που μια ψυχή ανάβει και καίγεται, μαζί και όλοι γύρω της, φτάνει και ένα άλλο τέλος: το τέλος της γης, το τέλος του κόσμου μας. Ένας πλανήτης εμφανίστηκε από κάπου (δεν κατάλαβα πως, έχασα την αρχή, και εν πάση περιπτώσει επιστημονικά κάτι δεν κολλά, αλλά δεν έχει καμιά σημασία).  Αυτός λοιπόν ο πλανήτης έβαλε στόχο τη Γη μας. Υπάρχει μια αμφιβολία στην αρχή από πού θα περάσει, αλλά σύντομα αντιλαμβάνεσαι πως η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη, και ξαφνικά όλα αρχίζουν να λειτουργούν σε  ένα άλλο πλαίσιο.

Τα γλέντια του γάμου είναι ήδη παρελθόν. Αυτό το ξέρεις αφού ξέρεις και πως μεσολάβησε και η διάλυση του γάμου. Φαίνονται όμως πως ανήκουν και σε ένα άλλο παρελθόν: εκείνο, που είχε μέλλον. Τώρα πια βρίσκεσαι στην αντίστροφη μέτρηση. Την τελική αντίστροφη μέτρηση. Ο τσαμπουκάς για οτιδήποτε είναι αχρείαστος και αδικαιολόγητος.

Η ηρεμία, η ανακούφιση απλώθηκε παντού.

Και μπορούσα να φανταστώ πως σε ανάλογη περίπτωση θα ένοιωθα και εγώ ανακούφιση. Είναι η στιγμή που σταματούν τα πάντα να έχουν σημασία.

Γιούρογκρουπ;

Τρόικα;

Αναστασιάδης;

Κρίση μέσης ηλικίας;

Κυπριακό;

Δάνεια;

Σπουδές των μωρών;

Στο τελευταίο δεν μπορώ παρά να σταθώ. Γιατί αν ήταν να μας κτυπήσει και να μας συνθλίψει ολοκληρωτικά  ένας «Μελαγχολία», νομίζω πως θα διατηρούσα μεν μια κυνική στάση. Από την άλλη όμως δεν θα μπορούσα εύκολα να συμφιλιωθώ με την ιδέα πως δε θα μπορούσα να κάνω κάτι για τα μωρά. Όχι φυσικά να σκεφτώ τις σπουδές τους, αλλά να σκεφτώ τη δυνατότητα της δικής τους σωτηρίας.

Όσο μας πλησιάζει ο «Μελαγχολία» η Justine ξεπερνά τη μιζέρια της, παραδίνεται στο αναπόφευκτο, και γίνεται τελικά ψυχραιμότερη από την ορθολογίστρια αδερφή της  Claire που ζούσε σε ένα συμβατικό και ολοκληρωμένο κόσμο με τον πλούσιο σύζυγο και το παιδί. Άλλωστε ενώ μένουν μόνο λίγες ώρες πριν από το  τέλος, μια ψυχή που ένοιωθε από καιρό πως «έκλεισε» νοιώθει στην πραγματικότητα πολύ οικεία με την επερχόμενη αποκάλυψη. Παίρνει λοιπόν την αδελφή και τον μικρό της ανιψιό, και φτιάχνουν μια καλύβα από κλαδιά – για να “προστατευτούν”.

Αυτή η επιλογή προκρίθηκε σε αντίθεση με την εισήγηση της Claire  που είχε σκεφτεί πιο «γήινα» πράγματα, όπως τέλος με  κρασάκι και μουσική – την Ενάτη του Μπετόβεν.

Εγώ θα προτιμούσα το “Interstellar Overdrive” των Pink Floyd

ή κάτι του Τσαϊκόφσκι:  1812 Overture.

Με το πρώτο κανόνι να χτυπά στην κορύφωση του κρεσέντο και να συγχρονίζεται με την σύγκρουση των πλανητών.

Η τελευταία σκηνή μπορεί να είναι λιγότερο επιτηδευμένη αλλά είναι πραγματικά αποκαλυπτική.  Οι δυο αδελφές και το μωρό μέσα στην πενιχρή καλύβα, και ο πλανήτης να βρίσκεται κυριολεκτικά μέτρα μακριά από το δικό μας.

Από το απόλυτο τέλος και των δύο.

Ο μικρός ζώντας σε ένα κόσμο που δεν αντιλαμβάνεται ακόμα πολύ, κρατεί τα μάτια κλειστά και το πρόσωπο ανέκφραστο. Η Claire κλαίει για τον κόσμο, τους ανθρώπους, τα αγαθά, την καλή ζωή μου χάνει. Έχει να χάσει και λυπάται  – έστω και αν είναι αρκετά ξύπνια για να ξέρει πως δεν μπορεί να κάνει τίποτα για αυτό.

Από την άλλη η Justine βλέπει ήρεμα δεξιά και αριστερά, τα μάτια της μαύρα, καθρέφτης της ψυχής της, εντελώς αποστασιοποιημένη και συμφιλιωμένη με τα επερχόμενα.

Δεν έχει κάτι να χάσει.

“Freedom’s just another word for nothing left to lose” τραγουδούσε προ καιρού η Janis Joplin.

Μετά, το τέλος:

 

Αλήθεια, πως θα ήμασταν αν δεν είχαμε μπροστά μας μόνο το δικό μας βιολογικό τέλος;

Κάνουμε σχέδια για ένα καλύτερο μέλλον, για ένα πιο δίκαιο κόσμο, για μια πιο ώριμη κοινωνία. Κάνουμε σχέδια για την ανατροπή της καθεστηκυίας τάξης, ανατροπή απλώς της άλλης τάξης ή διατήρηση όλων αυτών. Ονειρευόμαστε ένα τέλειο κόσμο, μια ουτοπία. Για την οποία αξίζει να αγωνιστούμε έστω και αν δε  θα είμαστε εμείς εκεί. Η τυφλή πίστη πως όλα θα είναι για πάντα εδώ, πως έχουμε καθήκον για εμάς, για τα παιδιά μας για τους άλλους, μας καθοδηγεί και μας καλουπώνει σε ένα και μόνο τρόπο σκέψης: πως η αέναη συνέχεια χρειάζεται και απαιτεί τη δική μας συνεισφορά και αγώνα για βελτίωση ή ακόμα και συντήρηση – κάποιο καθήκον τελοσπάντων.

Αν γνωρίζαμε πως σε κάποιο σημείο ίσως σε κάποιο ορισμένο και δεδομένο σημείο θα μας επισκεπτόταν για πρώτη και τελευταία φορά ένας «Μελαγχολία» πως θα ήμασταν στ’ αλήθεια;

Πόσο άγχος ανησυχία και ανασφάλεια θα μπορούσαμε να αποβάλουμε, πόσο λιγότερο κουρασμένοι θα νοιώθαμε;

Θυμάμαι τη γιαγιά μου σε βαθιά γεράματα, που συμφιλιωμένη πλέον με την ιδέα του τέλους, το προκαλούσε και το προσκαλούσε – έχοντας «κλείσει» τις υποχρεώσεις της. Οι οποίες είχαν κτιστεί σε σχέση με το τέλος του δικού της «μικρού» – κόσμου. Ένα ανάλογο συναίσθημα θα μπορούσαμε να νοιώθαμε και εμείς, με την προοπτική του «μακρό» – τέλους.

Ένα ευτελές λογοπαίγνιο ίσως να ταίριαζε με όλα αυτά:  ένας «Μελαγχολία» κατευθυνόμενος καρφί για τη Γη μας, θα αφαιρούσε πολλή μελαγχολία από τις ψυχές μας.

 

 

Εν κινήσει.

 

Έγερση με το πρώτο φώς.

 

Εν τάχει μετάβαση στο γραφείο.

 

Φωτογραφία που δε βγήκε ποτέ: ένα μοναδικό σύννεφο εκεί στην ανατολή, ακριβώς στο σημείο της ανόδου του φωτεινού δίσκου. Γκρίζο, με ποτάμια αχτίνων να ξεχύνονται από όλες τις πάντες.

 

Μάταιη η προσπάθεια του, ο ήλιος θα νικήσει.

 

Γρήγορη ετοιμασία για τα απαραίτητα, μετά γρήγορη μετάβαση στη Λάρνακα για σημαντική αποστολή της δουλειάς.

 

Φωτογραφία που δε βγήκε ποτέ: η εκκλησία στα Λύμπια, πάλι στην ανατολή. Φαίνεται τεράστια, δεσπόζει σχεδόν εξωπραγματικά.

 

Ψεύτικα.

 

Επιστροφή.

 

Τα πρώτα νέα της ημέρας από το σπίτι, όχι καλά.

 

Αρχίζει η ροή των λοιπών ειδήσεων της ημέρας.

 

Όχι καλές.

 

Έρχεται ο Σιμόν για επίσκεψη. Έχει ένα χρόνο να τον δούμε. Ένοιωσε πως δεν χρειαζόταν να επισκεφθεί το νησί μας για τη συνηθισμένη δεύτερη φορά πέρσι. Ένα χρόνο αργότερα η πρώτη του κουβέντα: “I am sorry, this is a sad city”. Τρία πλάσματα όλα κι’ όλα στο Χίλτον λέει, όλα τα καταστήματα κλειστά…

 

Το μεσημέρι ήταν να βρεθούμε με την παλιά πολύτιμη φίλη.

 

Να το συνδυάσουμε με μια επίσκεψη στο Λεβέντειο, να δούμε τον Κόσμο της Κύπρου».

Ο μεγάλος πίνακας.

Η φωτογραφία από εδώ.

Περπατώ από το γραφείο. Τα σύννεφα μαζεύονται και πάλι απειλητικά.

 

Το μουσείο κλειστό! Για παράδοξους  απροσδόκητους λόγους. Χμμμμ, λέτε να χάλασε η μόνωση της στέγης και να έσταξε η βροχή στον πίνακα;

 

Θα ήταν μια ό,τι πρέπει εξέλιξη!

 

Πάμε για καφέ στην καρδιά της παλιάς πόλης. Κοντά στο γραφείο όπου είχα δει πρώτη φορά τον παπά μου να δουλεύει. Σε μια γειτονιά που από τότε έπεσε στη φθορά και την παρακμή, αλλά  τώρα βρήκε κάπου μια καινούργια ζωή για να συνεχίσει.

 

Υποθέτω είναι λίγο πολύ το ίδιο παντού.

 

Η φίλη, πολλά χρονιά μακριά από το νησί, κάπως αποξενωμένη, η κουβέντα πάει πίσω στο 2004, που μας ένωσαν ίδιες ελπίδες και όνειρα. Βλέπουμε να έρχεται πάλι κάτι. Δεν ελπίζουμε πια, νοιώθουμε απλώς πως πρέπει πλέον να «κλείσει».

 

Νοιώθουμε και οι δυο πως μαζεύονται γύρω – γύρω τα σύννεφα του Κυπριακού, στο χέρι μας είναι να τα αξιολογήσουμε θετικά ή αρνητικά.

 

Τα άλλα, τα πραγματικά σύννεφα, μαύρισαν, έφεραν ανεμοβρόχι, ο αέρας πήρε τα χαρτιά, ακόμα και τα διπλανά τραπεζάκια, εμείς μόνοι, κάτω από την τέντα προσπαθούσαμε να δούμε μέσα από την ομίχλη.

 

Πίσω στο γραφείο.

 

Είχα ένα άλλο, επαγγελματικό αυτή τη φορά ραντεβού.

 

Πάλι περπατώ.

 

Στην Μακαρίου στις 5 το απόγευμα, μέσα του Μάη, μετά τη σύντομη σημερινή βροχή, σχεδόν κρύο, – και εικόνες ερήμωσης: θύμιζε πρωινό 15^ης Αυγούστου.

 

Δίκιο είχε ο Σιμόν: “It’s a sad city”.

 

Και όμως, θα ξαναγεννηθεί και αυτός ο δρόμος.

 

Στο ραντεβού οι κουβέντες μοιραία στα οικονομικά μας χάλια. Και εδώ συμφωνία: οι αριθμοί δύσκολα βγαίνουν. Αλλά βλέπεις πως το βλέπουν και άλλοι: κάποιοι σχεδιάζουν στη βάση του κακού σεναρίου, κάποιοι ελπίζουμε βάσει του καλύτερου από τα κακά.

 

Ξανά πίσω στο γραφείο.

 

Οι αρνητικές ειδήσεις από τον επαγγελματικό χώρο κλείνουν μια άθλια μέρα. Τα προβλήματα αυτή τη φορά αφορούν όλους. Πόση όρεξη και δύναμη θα έχουμε να τα διαχειριστούμε *και* αυτή τη φορά, *άλλη* μια φορά;

 

Κάνω μια κίνηση απελπισίας σε σχέση με ένα καλό συνεργάτη, που ήδη βρίσκεται σε κατάσταση απελπισίας – για να τον κρατήσω. Παίρνω αυτή την απάντηση: «Μέσα σε αυτές όλες τις τραγικές στιγμές που ζούμε είναι παρήγορο που διαπιστώνουμε ότι η ανθρωπιά και η εκτίμηση κάποιων ανθρώπων και κυρίως των συνεργατών μας δεν χάθηκε…»

 

Εντάξει, θα δούμε…

 

Η υπόλοιπη οικογένεια είπε να έρθει κάτω στο κέντρο να με βρει, να πάμε κάπου να φάμε κάτι. Τα μωρά πήγαν καλά σε ένα διαγώνισμα ή κάτι τέτοιο. Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει που μπορούμε  να περνούμε καλά όλοι μαζί – με κάθε ευκαιρία.

 

Πάω να τους βρω. Πάλι περπατώ. Είναι ωραία να περπατάς στην έρημη Λευκωσία, στα μέσα του Μάη μετά τη σύντομη βροχή, σχεδόν κρύο.

 

Εκεί που τελειώναμε έρχεται να μας χαιρετήσει ένας άλλος παλιός, εκλεκτός φίλος.

 

Χαίρεται που μας βλέπει – Χαθήκαμε, και με αυτούς.

 

Τι κάνει η οικογένεια του λέω;

 

Με μια κόρη στα 17 και ένα γιο στα 14 απαντά, ζήσε εσύ όσο μπορείς αυτές τις δικές σου στιγμές!

 

15 ώρες αργότερα επιστροφή στο σπίτι.

 

Το καλό νέο της ημέρας: βγήκαν από το κουκούλι οι πρώτες δυο πεταλούδες! Μια αρσενική και μια θηλυκή. Και το μπόνους: μια από τις δυο είναι ο συνηθισμένος άσπρος μεταξοσκώληκας, ο άλλος είναι μαύρος που ήρθε από ένα φίλο στην Ισπανία. Δεν ξέρω ποιος είναι ποιος.

Ασπρόμαυρο ασύστολο σεξ.

 

Άντε, κάτι να προσβλέπω για τον επόμενο Μάρτη!

 

Το τραγούδι το άκουσα σήμερα το πρωί  ενώ έγραφα στο μυαλό μου το κείμενο αυτό.  Σπουδαίος ήχος.

 

 

Με το βλέμμα στο μέλλον: 13 Μαΐου 1963

 

 Βαρώσια,10 (Του ανταποκριτού μας).  Κατέπλευσε χθες ενταύθα το Τουρκικόν τουριστικόν ατμόπλοιον «Άνκαρα» δια του οποίου φροντίδι των Ελληνικών Κρουαζιέρων Σουάν, αφίχθησαν περί τους 300 τουρίσται. Άμα τη αφίξει των το Τμήμα Τουρισμού, κυβερνητικοί και λιμενικοί εκπρόσωποι, παρέσχον εις αυτούς πάσα διευκόλυνσιν. Οι τουρίσται επεσκέφθησαν την παλαιάν Αμμόχωστον, την Σαλαμίνα, μετέβησαν δε εις Λευκωσίαν όπου αφού είδαν τα εκεί αξιοθέατα, εγευμάτισαν εις το Λήδρα Πάλας. Βραδύτερον μετέβησαν εις Κυρήνειαν όπου επεβιβάσθησαν του πλοίου των. 

(Εφημερίδα Ελευθερία, 13 Μαΐου 1963, όπως αναδημοσιεύεται στο σημερινό Πολίτη).

Ήτανε μια φορά

Πηγή. 

Μια μόνο παράγραφος από μια εποχή που για τους περισσότερους δεν υπήρξε ποτέ.

 

Και ούτε αναμένουν, και φυσικά ούτε ελπίζουν να υπάρξει ξανά.

 

Οι συμβολισμοί πολλοί: τούρκοι οι τουρίστες, ελληνικό το τουριστικό γραφείο, επίσκεψη στη Σαλαμίνα και την παλιά Αμμόχωστο (που λίγους μήνες αργότερα έκλεινε για τους ΕΚς), γεύμα στο Λήδρα Πάλας – που από τότε κάνει άλλη δουλειά.

Συνύπαρξη, και συνέργεια – κάποτε γινόταν.

 

Σκληρή επιστροφή στο 2013: διάφοροι αφελείς ξένοι μας λένε να πάρουμε μια πιθανή νέα ευκαιρία: η οικονομική κρίση, τα γκάζια, οι ευρύτερες εξελίξεις στην περιοχή, πιθανόν να δίνουν διέξοδο μας λένε. Οι τούρκοι κάνουν περίεργες δηλώσεις: συνεργασία Ισραήλ, Αιγύπτου, Κύπρου, Τουρκίας λένε…

 

Η δική μας η αντίδραση δεδομένη, ενστικτώδης και εντελώς προβλέψιμη: «Υπάρχει κίνδυνος να μας φέρουν λύση» (προσέξτε, *λύση*, όχι κακή λύση, λέει η επιτομή του συντηρητισμού και της αντίδρασης, ο Γιώργος Λιλλήκκας).

 

Η κυβέρνηση λέει, – ίσως και δικαιολογημένα-, δώστε μας χρόνο να ηρεμήσουμε λίγο με τα ριάλια.

 

Μπορεί και να έχει δίκιο – αλλά δεν έχει δίκιο: πενήντα χρόνια μετά που έκλεισε το Λήδρα Πάλας απλώς *δεν* υπάρχει χρόνος.

 

Να πάνε όλα παράλληλα κύριοι!

 

Και έχουμε και τη διαχρονικά «υπεύθυνη» αριστερά: μας προετοιμάζει: το σχέδιο θα είναι των δυτικών, των καπιταλιστών, των ιμπεριαλιστών, του ΝΑΤΟ, δε θα είναι καλό.

 

Ένα νέο όχι προετοιμάζεται.

 

Αρτέμιος Σώρρας: ένας φρενοβλαβής θα σώσει την Κύπρο!

Είχαμε την τιμή να φιλοξενήσουμε πρόσφατα τον εθνικό ευεργέτη Αρτέμιο Σώρρα, ο οποίος σε μια συνέντευξη – ποταμός στο ΜΕΓΑ εξηγεί ποιος είναι, τι είναι και αποδεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας πως είναι ένας φρενοβλαβής  με περίεργα κίνητρα.

Και αν δεν είναι φρενοβλαβής πρέπει να είναι ένας επικίνδυνος απατεώνας μεγάλου βεληνηκούς  που πρέπει να εκτεθεί.

Σύντομες ερωτήσεις:

1.            Πως λένε την εταιρεία που ελέγχει ο κ. Σώρρας;

2.            Που είναι εγγεγραμμένη;

3.            Που είναι οι δημοσιευμένοι λογαριασμοί της;

4.            Πόση αξία πρέπει να έχει ένα «έργο» που αποφέρει κέρδος 650 δις ευρώ;

5.            Που και πότε προκηρύχτηκε το έργο που αναφέρει ο κ. Σώρρας με αξία 3.8 τρις (δεν συγκράτησα αν είναι ευρώ ή δολάρια);

6.            Που, πότε, και πόσοι φόροι πληρώθηκαν;

7.            Γιατί ο κ. Σώρρας δεν αγοράζει ένα μόνο ομόλογο του ελληνικού ή του Κυπριακού δημοσίου στη δευτερογενή αγορά; Αν το κάνει αποδεικνύοντας πως έχει τα λεφτά, οι αποδόσεις των ομολόγων μας θα φτάσουν τις γερμανικές! (Και θα σώσει τις δυο χώρες με ένα κλάσμα του ποσού!)

8.            Η Κύπρος και η Ελλάδα δεν είναι το ίδιο: είναι δυο ανεξάρτητες χώρες μέλη της ΕΕ.

Το τελευταίο δεν είναι ερώτηση. Είναι σχόλιο πάνω στον ξεφτιλισμένο εθνικισμό που μας πουλά ο κ. Σώρρας μαζί με τα παραμύθια για τα ριάλια του!

Η φρενοβλάβεια του ανθρώπου, δεν  αναγνωρίζεται μόνο από τα λεγόμενα του, αλλά και από τη εριστική συμπεριφορά του, τον επιθετικό τρόπο που μιλά και τις κινήσεις του. Για το δεύτερο δεν έχω απαίτηση, αλλά για το πρώτο, ας τον σιωπήσει κάποιος!

Για το θέμα έχω γράψει ξανά εδώ.

23 Απριλίου 2003

Ήταν Τετάρτη.

 

Στο διαμέρισμα που ζούσαμε τότε είχα ακούσει τις ειδήσεις από το βράδυ της Δευτέρας. Καθόμουν στο λαπ τοπ και μετέτρεπα τα CDs σε MP3s και αντιμετώπισα την είδηση με περιέργεια και ενδιαφέρον.

 

Τι εννοεί άραγε ο υπέρτατος εχθρός, ο Ραουφ Ντενκτάς; Τι έχει πάλι στο πίσω μέρος του μυαλού του;

 

Λίγους μήνες αργότερα την απάντηση την έδωσε ο βετεράνος Τουρκοκύπριος πολιτικός Μουσταφά Ακκιντζί: η απόφαση του ΕΔΑΔ για την Τιτίνα Λοιζίδου, και η αυξανόμενη αίσθηση του αδιεξόδου και της μιζέριας εντός της ΤΚς κοινότητας λόγω των επιτυχημένων χειρισμών Κληρίδη – Σημίτη σε σχέση με την ΕΕ, είχαν αρχίσει να δημιουργούν μια δυνητική βόμβα στον βορρά, και ο πάντα ξύπνιος Ντενκτάς θέλησε να την αποπυροδοτήσει ανοίγοντας τα καντζέλια.

 

Η ιστορία γράφτηκε από πολλούς ε πολλά μέρη και μέσα, και δεν έχω ούτε το χρόνο ούτε την νηφαλιότητα να ανατρέξω λεπτομερώς σε εκείνες τις στιγμές.

 

Θα βασιστώ πάλι σε άλλους:

 

Από τις Κυπριακές εφημερίδες, μόνο η Cyprus Mail  έκανε φέτος εκτενή αναφορά:

 

Another monument to our division.

 

Από το BBC το 2003

 

Emotion as Cyprus border opens

 

Cypriots celebrate historic day

 

In pictures: Cyprus border reopens

 

Και από ελληνικό δημοσίευμα:

 

Το αδιαχώρητο στο οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας από Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους.

 

Την πρώτη μέρα μετρούσαμε τις επισκέψεις στις εκατοντάδες. 10 χρόνια αργότερα έχουμε 22 εκατομμύρια. Περισσότεροι ΤΚ προς νότον παρά ΕΚ προς βορράν.

 

Το πιο συγκλονιστικό δεν είναι το νούμερο. Το πιο συγκλονιστικό είναι πως στα μυαλά πολλών δεν έχει αλλάξει απολύτως τίποτα.

 

Μα τίποτα.

 

Γιατί *δεν* ήθελαν να αλλάξουν οτιδήποτε. Γιατί δεν βόλευε να αλλάξει κάτι, γιατί μέσα στην παράνοια δεκαετιών «δικαίου αγώνα» για το κυπριακό πρόβλημα πολλοί από εμάς βολεύονταν με το *να χάσουν παρά να μοιραστούν*.

 

————————————————————————————–

 

 

Άλλη μια δύσκολη νύχτα ψες.

 

Σκέψεις, προβληματισμός για το τώρα, για το αύριο του τώρα, κραιπάλες, υπερβολές, το καθήκον πάνω από όλα.

 

Όπως πάντα όμως πρωινός. Τα πρωινά είναι τώρα πεντάμορφα. Μετά τις βροχές του Απρίλη είναι δροσερά, είναι υγρά, είναι μυρωδάτα, και όταν μου έδωσε εκείνη η αύρα ένοιωσα για λίγο καλύτερα.

 

Επανάκτησα για λίγο εκείνη τη νηφαλιότητα που λέγαμε πιο πάνω.

 

Μπαίνω στο αυτοκίνητο και ο επιλογέας έβγαλε αυτό:

 

 

 

Σουρεαλισμός, ψυχεδέλεια.

 

Δεν είναι ο παραλληλισμός.

 

Αλλά πάντως έβαλα τα γέλια.

 

 

Δεν πιστεύω.

 

-Δεν πιστεύω στο θεό ή στις θρησκείες – κάποιες θρησκείες έχουν κάτι να πουν. Οι αξίες που πιθανόν να τις χαρακτηρίζουν είναι υπεράνω θρησκειών και θεών.

 

-Δεν πιστεύω στο έθνος – καλοί και κακοί άνθρωποι υπάρχουν παντού. Κάπου κάπου οι «καλοί» μπορεί να είναι περισσότεροι – και να κάνουν διαφορά. Το ίδιοι και οι “κακοί”.

 

-Δεν πιστεύω στο αλάθητο κανενός – περιλαμβανομένων πολιτικών, κομμάτων, ακόμα και επιστημόνων – συνήθως οι τελευταίοι κάνουν τα λιγότερα λάθη.

 

-Δεν πιστεύω στους ψεκασμένους και στα chemtrails.

 

-Δεν πιστεύω στον Αρτέμιο Σώρρα, στην οργάνωση END (End National Debt) και στα ανύπαρκτα δισεκατομμύρια που φυλάνε για Κύπρο και Ελλάδα οι χουβαρντάδες απόδημοι.

 

-Δεν πιστεύω στα θαύματα.

 

-Δεν πιστεύω στις μεγάλες συνωμοσίες (σιωνιστικές, μασονικές, Μπίλντερμπεργκ, Rothschild). Φυσικά και δεν γνωρίζω τα πάντα για τον κόσμο, αλλά όχι και έτσι!

 

Κυρίως: δεν πιστεύω πως ο κόσμος τείνει προς ένα θρησκευτικό, ή γενικά πνευματικό παράδεισο ή μια πολιτική, κοινωνική, ή οικονομική ουτοπία όπου όλα θα είναι άψογα.

 

-Δεν πιστεύω στους ζηλωτές παντός είδους που μας πουλάνε παραδείσους και ουτοπίες, και χωρίζουν τον κόσμο σε «δικούς» μας και «δικούς» τους.

 

Η φυσιολογική κατάσταση του κόσμου είναι αυτή που ζούμε. Και εκείνο που μπορούμε να κάνουμε καλύτερα είναι να τον διαχειριστούμε.

-Δεν πιστεύω τελικά πως ντε και καλά το σύστημα, η χώρα, ο κόσμος, ο πλανήτης πρέπει να σωθούν! Ο,τι έχει αρχή, έχει και τέλος.

 

(Σκέψεις με αφορμή το τραγούδι The World Is A Ghetto που άκουσα στην εξαιρετική εκπομπή του Στέλιου Κερυνιώτη Το καραβάνι φεύγει για την Interlandia ψες στον ΑΣΤΡΑ 92.8)