Πολλοί φίλοι με ρωτούν πως βρίσκω χρόνο να τα γράφω όλα αυτά. Ομολογώ πως κάποια κείμενα προέρχονται από αγνή, ανόθευτη και αστείρευτη έμπνευση, κάποια είναι εντελώς εγκεφαλικά, και άλλα δεν τα γράφω εγώ.
Με αναγκάζουν να τα γράψω.
Όπως αυτό:
Ήταν απόγευμα λίγο με τα τις 6. Είχα λούσει τα μωρά, και έπρεπε αμέσως να περιποιηθώ και το δικό μου εαυτό εν όψει της εξόδου που θα ακολουθούσε.
Στο μπάνιο παίρνω συνήθως και ένα αρχαίο ραδιοφωνάκι, είτε για να ακούσω την ειδησεογραφική εκπομπή, είτε τον Ρόμπερτ Καμάσα, πάντα στο Τρίτο του ΡΙΚ.
Ανάβω λοιπόν το ράδιο, και ακούω μάππαν. Μάλιστα άσχετην μάππαν. Δεν συγκράτησα ποια μεγαθήρια έπαιζαν, αλλά συγκράτησα την αναφορά του αθλητικογράφου πως στον συγκεκριμένο αγώνα κόπηκαν 8 εισιτήρια, ενώ θα ήταν θαύμα αν σε όλα τα χθεσινά παιγνίδια μετρούσαν πάνω από 50 εισιτήρια.
Εντάξει λέω, δεν χάθηκε ο κόσμος να μείνω χωρίς ενημέρωση για το κύπελλο, ας δοκιμάσω κάτι άλλο. Έπεσα πάνω σε ένα χαζοτράγουδο στο Πρώτο του ΡΙΚ. Ήταν η ώρα που παραδοσιακά είχαν την εκπομπή για την Εθνοφρουρά, και λέω τι είναι τώρα αυτό; Τραγούδι για ηθικό; Έτσι κάνουν πλέον την Εθνική Ηθική Διαπαιδαγώγηση;
Που να ήξερα!
Τελειώνει το χαζοτράγουδο, και βγαίνει η παραδοσιακή παρουσιάστρια της εκπομπής. Α, εντάξει λέω, υπάρχει ακόμα «Η ώρα του Εθνοφρουρού», ας δούμε τι θα μας πουν.
Και τώρα, λέει η κυρία Μαυρίδου, «θα ακούσετε επανάληψη του Κυπριώτικου σκετς».
Όππα! Όχι μόνον έχουν ακόμα την «Ώρα του Εθνοφρουρού» αλλά ακόμα βάλλουν την Κυριακή «Κυπριώτικο σκετς», και νοιώθουν την ανάγκη να το επαναλάβουν για να εμπεδώσουν οι Εθνοφρουροί, ή έστω όσοι κρετίνοι ακούνε ακόμα τη συγκεκριμένη εκπομπή.
«Το θαύμαν τ’ Αποστόλου Αντρέα» Α, μάλιστα, και επετειακό το σκετς. Προς στιγμή νόμισα πως αφορούσε το περίεργο και ενδιαφέρον εκείνο ομότιτλο τραγούδι του Χρίστου Σίκκη. Όχι όμως, αν άκουσα καλά ήταν ένα σκετς του συμπαθούς Αντρέα Κουκκίδη.
Η υπόθεση:
Χρόνος προφανώς περασμένος, αφού ανέφεραν πως για να αγοράσεις καινούργιο αυτοκίνητο δεν σε κανούσαν οι 500 λίρες. (Ο γάδαρος είχε τιμή 3-4 λίρες, σύμφωνα με τον ίδιο διάλογο).
Ήταν λοιπόν δυο ζευγάρια από την Πάφο, που αποφάσισαν να πάνε στην χάρη του Αποστόλου Ανδρέα με το σαραβαλάκι τους. Μας τα έπρηξαν με εκείνο το σαραβαλάκι, που έτσι τζιαι έτσι τους επήρεν, και φάνηκε πως θα είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στη συνέχεια.
Έφτασαν λοιπόν στο μοναστήρι. Μας ζάλισαν μέχρι να περάσουν κάτω από την εικόνα, έκαναν και τις γνωστές αναφορές κλισέ: για τον τουρκοκύπριο τάδε από την Χούλου, που ήρθε στη χάρη του Αγίου, για την Ανατολή του ήλιου που δεν πρέπει να την χάσει κανείς, αλλά και για τα ριφούθκια του μοναστηριού, τα οποία σύμφωνα με τους πρωταγωνιστές ήταν μοναδικής ράτσας, με γυαλλιστή τρίχα, που θα έδιναν τόνους γάλακτος. Η μια από τις κυρίες που μιλούσε με εντελώς φτιαχτή Παφίτικη προφορά, ας πούμε η Μαρούλλα γιατί δε θυμάμαι, είπε πως θα ρωτούσε αν πουλούσαν τα ριφούθκια, γιατί ήθελε να πάρει ένα μαζί της, και όταν έλεγε κάτι το έκανε!
Χμμμμ. Κτύπησε το κινητό, και έχασα λίγα λεπτά.
Η επόμενη σκηνή βρήκε τους πρωταγωνιστές μέσα στο σαραβαλάκι έτοιμοι για το δρόμο της επιστροφής, πλην όμως το αυτοκίνητο δεν τάρασσε! Ούτε το τιμόνι γύριζε, ούτε οι τροχοί ανταποκρίνονταν, το ευλοημένον το όχημα επαλλούκοσεν!
Προσπαθούσαν να βρουν λύση, έκαναν τραγικά αστεία, και ενώ μιλούσαν αρχίσαμε να ακούμε παράφωνα και προφανώς εισαγόμενα πεμπερίσματα (κανένα γνήσιο Κυπριακό ρίφι δεν είναι δυνατό να βελάζει έτσι).
Η κυρία Μαρούλλα προσπάθησε με ύποπτο τρόπο να μεταφέρει αλλού την προσοχή, οι άλλοι τρεις ευφυείς συνοδοιπόροι της μετά από 10 λεπτά διαλόγου είπαν να ανοίξουν το καπό του αυτοκινήτου, και τσουπ πετάσσετε έξω έναν ριφούιν!
Εν αντρέπεσαι ρα Μαρούλλα, έκλεψες το ριφούιν του Αγίου, ρωτά η άλλη;
Όχι απαντά η Μαρούλλα. Επήα ερώτησα τους επιτρόπους, είπαν μου μεν πως δεν επουλούσαν, αλλά ύστερα επήρα την Αδειαν του Αγίου. Έβαλα του τζιαι 3 λίρες στο παγκάριν, τζιαι έπιασα το να το πάρω μαζίν μας.
Για να μην πολυλογώ άλλο, αποφάσισαν οι 3 πως η Μαρούλλα έκανε μαλακία, γιατί οι 3 λίρες στο παγκάρι ΔΕΝ θα πήγαιναν στον Άγιο (ήταν η στιγμή με το πιο λεπτό χιούμορ της όλης ιστορίας), και έπρεπε να άφηναν το ριφούιν ελεύθερο.
Έτσι και έγινε, και ξαφνικά ο ένας Παφίτης που κουμπούσε πάνω στο αυτοκίνητο , το ένοιωσε να ξεπαλλουκώννει.
Περιττόν να αναφέρω πως αμέσως μετά το αυτοκίνητο ξεκίνησε και επέστρεψαν πίσω στην Πάφο με επιτυχία.
Α, πριν να το κάνουν αυτό αναφέρθηκαν και στο θαύμα, που αν η ευφυΐα σας δεν σας επιτρέπει μέχρι τώρα να αντιληφθείτε, να σας εξηγήσω σε δυο – τρεις γραμμές:
Τα ριφούθκια ήταν προφανώς προσωπική περιουσία του Αποστόλου Αντρέα, και ούτε τρεις ούτε τρεις χιλιάδες λίρες θα μπορούσαν να του τα στερήσουν. Η παράνομη ενέργεια της κυρίας Μαρούλλας, είχε ως συνέπεια την μήνιν του Αποστόλου, ο οποίος εποίησεν θαύμα μέγα και επαλλούκωσε το αυτοκίνητο. Το οποίον φυσικά απελευθερώθηκε με την επιστροφή του ριφιού του σιτευτού στο κοπάδιν του.
Δεν θέλω σχόλιο από κανένα σε αυτή την ανάρτηση.
Πραγματικά περιττεύουν!
Χωρίς δικά μου σχόλια, διαβάστε το τονισμένο κομμάτι πιο κάτω.
Statement by the Presidential Spokesperson Mr. Hasan Ercakica
The negotiations regarding the Cyprus problem will continue tomorrow with a new meeting between the two leaders. As it is known, the representatives of the two leaders have been maintaining their works, particularly on the property issue.
Considering the stage reached at the negotiation process, contributions by the Greek Cypriot side to speed up the process while the two leaders discuss the issues they have not reached any compromise on yet would facilitate achieving results.
As it is acknowledged, the Turkish side is of the opinion that, since all the relevant issues concerning the Cyprus problem have been discussed sufficiently during the negotiations that have been going on for 40 years, the current negotiations can be maintained with a more frequent meeting schedule.
As a requisite of our belief that there is a need for such a change of methodology in order to achieve more and speedy progress in terms of the negotiation process, we are conducting some intense preparatory works in consultation with Turkey.
The works that has been conducted in Ankara on Monday and Tuesday should be evaluated within this framework.
During these works, the authorities of the Republic of Turkey were further informed on the Cyprus problem, which they will frequently face during the diplomatic contacts they will have in December. These works have also enabled the Turkish side to be prepared for the new period which will start if the negotiation process is sped up and intensified in the weeks ahead with the contributions of the Greek Cypriot side.
During the meetings held in Ankara, various aspects of the Cyprus problem were discussed and the issues that have previously been discussed were also revised. Since we are the ones who speak of a negotiation process and who want this process to be more efficient, this was a necessary preparation that had to be done in order to determine on which issues there can be flexibility and what kind of demands we can ask for in the forthcoming days.
However, it has not yet been decided whether these preparations will be put on the table as a “package” or in a different format. It has neither been finalized which ones of the said preparatory works will be put on the table. Decisions regarding this issue will depend on the course of the negotiations as well the stance of the Greek Cypriot side. For today, there is no decision taken on this issue.
Meanwhile, I would like to attract the attention of the public opinion and the whole world and point out to the differences between the works of the Turkish side and the efforts of the Greek Cypriot side.
As the Turkish side is preparing to render the process more effective, the Greek Cypriot side maintains its efforts to connect the EU membership process of Turkey with the Cyprus problem.
According to the statements of the Greek Cypriot Spokesman, the Greek Cypriot side “has been working hard to make use of the timing the EU membership process of Turkey has provided to further the efforts for the solution of the Cyprus problem”.
It can be seen that the Greek Cypriot side is determined to waste December to that end.
Establishing a connection between the Cyprus problem and the EU membership process of Turkey is seriously damaging the negotiation process. Therefore, all the states, particularly the EU member states, interested in the solution of the Cyprus problem, should refrain from supporting such initiatives by the Greek Cypriot side and should employ positions that warn the Greek Cypriot side to focus on the negotiation process.
For the importance the Turkish side attaches to the negotiation process as well as the said preparatory work to yield positive results, there should also be the support of the countries of the world.
President Mr. Talat has actively been spending efforts to convey this warning to the relevant circles. The lunch organized last week for the ambassadors of the European countries has greatly contributed to this effort of ours. The fact that 10 ambassadors have attended the said lunch despite Greek Cypriot efforts to stop them should be enough warning for the Greek Cypriot side.
As part of these efforts, President Mr. Talat has written a letter to the Prime Minister of Sweden, European Union Term President, conveying our position on this issue and informing him of the current stage the negotiation process has reached.
In the meantime, Mr. Ozdil Nami, Special Representative to the President in charge of the negotiations has visited Sweden last week and conducted various contacts with high level authorities of the Swedish Prime Ministry and Ministry of Foreign Affairs. During these contacts, the stage the negotiations have reached was evaluated and information regarding the position of the Turkish side was given as well.
________________________________________
Είχα γράψει για το γιο μας, εδώ.
Ήταν το καλοκαίρι του 2004. Ο περήφανος Κυπριακός λαός λίγους μήνες νωρίτερα είχε πάρει πολύ σημαντικές αποφάσεις για το μέλλον του, και υπό την ηγεσία του Μεγάλου Μακαρίτη προχωρούσε ανεμπόδιστα προς τα πίσω.
Μετά τις Ευρωεκλογές του 2004 είχα εγκαταλείψει την ενεργό πολιτική, και έτσι όλος ο ελεύθερος χρόνος αφιερωνόταν στο μεγάλωμα του γιου μας.
Μετά ήρθε ένα ακόμα τηλεφώνημα. Από μια γιάτρενα η οποία μας είχε γνωρίσει την περίοδο που ζητούσαμε τη βοήθεια της επιστήμης για να τεκνοποιήσουμε, και η οποία είχε εν τω μεταξύ ενημερωθεί για την υιοθεσία του γιου μας. Παρακολουθούσε λέει μια κοπέλα η οποία εγκυμονούσε, και είχε εκφράσει την επιθυμία να δώσει το μωρό για υιοθεσία. Επικοινωνούσε μαζί μας, αφού η κοπέλα αυτή καταγόταν από την ίδια χώρα με την κοπέλα που είχε γεννήσει τον γιο μας, και θεώρησε λογικό να μας ενημερώσει. Έκρινε πως είχαμε αποδείξει εκ των πραγμάτων πως είχαμε τη θέληση και την αγάπη να μεγαλώσουμε οποιασδήποτε προέλευσης παιδάκι, και ακόμα πως θα ήταν μάλλον καλύτερο αν μεγάλωναν μαζί δυο υιοθετημένα παιδάκια, ιδίας φυλετικής προέλευσης.
Μας είπε ακόμα πως η κοψονούρα η μαστόρισσα της κοπέλας η οποία υποτίθεται λειτουργούσε για το καλό της, ήθελε μάλιστα να ετοιμαστεί και να υπογραφτεί συμβόλαιο για να είναι λέει «καλυμμένες».
Πάθαμε ξανά την πλάκα μας. Θέλαμε δεύτερο μωρό; Στην αρχή δεν ήμασταν σίγουροι. Η ευτυχία που νοιώθαμε μεγαλώνοντας ήδη τον γιο μας ήταν αρκετή, και δεν μπορούσαμε να φανταστούμε πως θα λειτουργούσαν οι παράμετροι ευτυχία Vs επιπρόσθετη επιβάρυνση που θα συνεπαγόταν η άφιξη ενός νέου μωρού.
Ήταν όμως και τα πιο σημαντικά ζητήματα, ήταν το ηθικό, ήταν το ανθρώπινο, πως μπορείς να κάνεις συμβόλαιο για ένα μωρό; Πως μπορείς να δεσμεύσεις μια μάνα να αποχωριστεί το μωρό της;
Είχαμε ασφυκτικό χρονοδιάγραμμα να απαντήσουμε μέχρι τη Δευτέρα. Σάββατο ή Κυριακή πήραμε το γιο μας και πήγαμε στο Αλακάτι, ανατολικά της Κερύνειας για μπάνιο. Από μικρός ο γιος μας γνώρισε εκείνη τη θάλασσα, και γενικά αγάπησε το νερό. Μάλιστα, την τελευταία φορά που είχαμε επισκεφτεί την περιοχή το καλοκαίρι που πέρασε είχαμε και το πρώτο μας ατύχημα, αφού ο μικρός ενώ εξερευνούσε τα βράχια, έβαλε ξαφνικά φωνή μεγάλη και άρχισε να κλαίει. Το δεξί του ποδαράκι γέμισε αγκάθια, ένας παλιοαχινός βρέθηκε ύπουλα κάτω από το πόδι του και το γέμισε ψευδοαγκάθια.
Το καλοκαίρι του 2004 ο μικρός πήγαινε ακόμα όπου επιθυμούσαμε εμείς, και δεν είχαμε τέτοια προβλήματα.
Κάναμε λοιπόν το μπάνιο μας και καταλήξαμε εκεί κοντά σε μια ψαροταβέρνα, το St Kathleen’s, της οποίας η συμπαθητική ιδιοκτήτρια ένοιωσε την ανάγκη να μας πει πως στο συγκεκριμένο μέρος ζούσαν πάντα τουρκοκύπριοι.
Δε ξέρω αν έκανε τη διαφορά για μας.
Συνοδεύαμε τους μεζέδες (οι οποίοι στον βορρά σημαίνουν ουσιαστικά τα ορεκτικά) και την τσιπούρα μας με ένα καλό λευκό τουρκικό κρασί Kavaklidere, και είπαμε με την κυρία πως θα έπρεπε να αποφασίζαμε. Ο μικρός είχε αποκοιμηθεί και έτσι είχαμε μερικά ήρεμα πολύτιμα λεπτά μπροστά μας.
Πολύ γρήγορα διεξήλθαμε το πρώτο μέρος του ζητήματος: ναι, επιθυμούσαμε να έχουμε και δεύτερο μωρό, δεν μπορούσαμε να αγνοήσουμε τη δεύτερη εύνοια της τύχης, πόσο μάλλον που ξέραμε πως το κυούμενο μωρό ήταν κοριτσάκι.
Τώρα πως προχωρούσαμε, ποιες δεσμεύσεις θα παίρναμε, ποιες δεσμεύσεις θα ζητούσαμε;
Ήταν μια από τις στιγμές της εκδίκησης του θεού, στον οποίο δεν πιστεύουμε, αλλά εκείνος μας φώτισε ταυτόχρονα, και σε μερικά δευτερόλεπτα είπαμε και οι δυο το ίδιο πράγμα, και το ζήτημα έκλεισε:
Θα ενημερώναμε πως ναι, ενδιαφερόμαστε για το κοριτσάκι, αλλά δεν επιθυμούσαμε με κανένα τρόπο να δεσμεύσουμε την γυναίκα που το εγκυμονούσε. Δε θέλαμε να τη γνωρίζαμε, δε θέλαμε να βάζαμε πάνω της πίεση, δε θέλαμε να δημιουργούσαμε σε καμιά πλευρά οποιουδήποτε είδους συναισθηματική εξάρτηση, θα ορίζαμε δικηγόρο, ο οποίος θα αναλάμβανε να πληρώσει εκ μέρους μας τα έξοδα της γέννας χωρίς οποιαδήποτε δέσμευση της κοπέλας. Αν όταν ερχόταν στον κόσμο το μωράκι ήθελε ακόμη να το δώσει για υιοθεσία, θα ειδοποιούσαμε το Γραφείο Ευημερίας, και τα πράγματα θα έπαιρναν το δρόμο τους.
Ετσι και έγινε. Μάθαμε πως η μαστόρισσα της κοπέλας δήλωσε την απαρέσκεια της, αλλά δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς.
Έφυγε το καλοκαίρι, ήρθε το φθινόπωρο και προς το τέλος του Νιόβρη μάθαμε πως η κοπέλα εισήχθη στην γυναικολογική κλινική. Η διαδικασία της γέννας εξελίχτηκε χωρίς προβλήματα, το κοριτσάκι γεννήθηκε την πρώτη του Δεκέμβρη, η κοπέλα που το γέννησε επανέλαβε εμφαντικά στους γιατρούς πως δεν μπορούσε να το μεγαλώσει και επιθυμούσε να το δώσει για υιοθεσία.
Το Γραφείο Ευημερίας ενημερώθηκε, και φυσικά δεν είχε καμιά αντίρρηση, και σε τρεις μέρες ήρθε στο σπίτι μας μια ασχημούλα.
Η συνέχεια δεν είναι τίποτα περισσότερο από το βίωμα στην πράξη των πιο όμορφων αποφάσεων που πήραμε ποτέ με τη σύζυγο.
Η ασχημούλα τότε:
Και η κουκλίτσα σήμερα:
Υ. Γ. Η τεχνολογία της WordPress μου προσφέρει τη δυνατότητα να βλέπω τις λέξεις κλειδιά δια των οποίων επισκέπτονται διάφοροι το ιστολόγιο μου.
Πολλοί έχουν καταλήξει εδώ λοιπόν, ψάχνοντας πληροφορίες, για «υιοθεσίες», για «ορφανοτροφεία» ή για «γραφείο ευημερίας» ή άλλες σχετικές λέξεις που περιλαμβάνονταν στο πρώτο κείμενο για το γιο μας.
Και εγώ, και η σύζυγος θα χαρούμε πάρα πολύ να μιλήσουμε και να συζητήσουμε το ζήτημα με όποιον επιθυμεί. Το έχουμε κάνει σε αρκετές περιπτώσεις, και πιστεύω ήμασταν αρκετά πειστικοί ώστε να διαλύσουμε οποιεσδήποτε αμφιβολίες τόσο αναφορικά με την υιοθεσία ως αρχή, αλλά και τη διαδικασία.
Αν κάποιος/α που διαβάζει αυτό έχει αμφιβολίες ή ερωτηματικά, αν δεν είναι σίγουρος, ας κάνει το βήμα και να επικοινωνήσει. Θα χαρούμε να μοιραστούμε τα «μυστικά» μας!
Θεωρώ τον Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας ως ένα αξιόπιστο και ικανό τεχνοκράτη. Ένα άνθρωπο απαλλαγμένο από πολιτικό κόστος, η γνώμη του οποίου έχει σημαντικό βάρος. Και στην Κύπρο, αλλά και εκτός αυτής.
Όταν λοιπόν δηλώνει τα πιο κάτω, δεν πρέπει κανείς να τα αγνοήσει. Η Κυπριακή οικονομία ΔΕΝ πάει καλά.
Παγιδευμένη σε μια κρίση όπως όλοι, θα μπορούσε να ευχηθεί κάποιος πως όταν περάσει το κακό θα γίνουν όλα καλά.
Δεν είναι έτσι όμως. Όπως επισημαίνει και ο κ. Ορφανίδης τα προβλήματα μας είναι δομικά. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως τα θεμέλια μας, τα υλικά από τα οποία είναι φτιαγμένο το σύστημα μας είναι κακής ποιότητας. Αποτελούν κληρονομιά των τελευταίων πολλών δεκαετιών που παίζαμε μόνοι μας, που είχαμε άλλες προτεραιότητες, που είχαμε το «μεγάλο άλλοθι» του Κυπριακού να δημιουργεί και να συντηρεί προβλήματα, κατεστημένα, κεκτημένα και ένα σωρό στρεβλώσεις. Στρεβλώσεις που έχουν οδηγήσει την Κυπριακή οικονομία σε ένα αξιοθρήνητο επίπεδο όσον αφορά την ανταγωνιστικότητα, μια σημαντική παράμετρο η οποία επηρεάζει όλο το σύστημα.
Δεν αμφιβάλλω πως τα χειρότερα έπονται. Η έλλειψη ανταγωνιστικότητας θα οδηγήσει όλο και περισσότερες Κυπριακές επιχειρήσεις παραγωγής στη συρρίκνωση λόγω αυξημένου κόστους, ενώ την ίδια τύχη θα έχει και ο κλάδος των υπηρεσιών. Η αύξηση του ελλείμματος σημαίνει πως ο κάθε ένας από εμάς θα χρωστά πολύ περισσότερα λεφτά από όσα χρωστά τώρα, ενώ το κυριότερο είναι πως η αύξηση του ελλείμματος θα οδηγήσει μοιραία και στην μείωση των διαθέσιμων πόρων για ανάπτυξη με περαιτέρω αρνητικές επιπτώσεις.
Οι λύσεις δεν είναι εύκολες, και χρειάζονται τόλμη και αποφασιστικότητα. Τα κεκτημένα παύουν να είναι κεκτημένα όταν η χώρα αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα.
Κανονικά το παράδειγμα της Ιρλανδίας θα έπρεπε να κάνει τον κ. Χατζηπέτρου και την ΠΑΣΥΔΥ να προσφερθούν οι ίδιοι να περικόψουν τους μισθούς τους κατά 5 ή 10%. Ναι, θα μειωθεί ίσως η κατανάλωση, αλλά η μείωση του ελλείμματος που θα προκύψει από μια τέτοια κίνηση θα έχει ευεργετικά αποτελέσματα για όλη την οικονομία. Το κρατικό μισθολόγιο είναι το μεγαλύτερο κομμάτι του προϋπολογισμού, και αποτελεί την πλέον ανελαστική και μάλιστα με αυξητικές προδιαγραφές παράμετρο.
Και δεν είναι μόνο το οικονομικό επιχείρημα: η ΠΑΣΥΔΥ ως συνδικαλιστική οργάνωση έχει την αλληλεγγύη ως βασική της αρχή. Τώρα είναι η ώρα να την δείξει και στην πράξη: σε μια συγκυρία που όλοι οι άλλοι παίκτες της οικονομίας αντιμετωπίζουν ντε φάκτο μειώσεις στα εισοδήματα τους, δεν νοείται εκείνοι να διατηρούν το ίδιο εισόδημα, το οποίο για να πάρουν σημαίνει πως κάποιοι άλλοι δουλεύουν περισσότερο!
Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο η ΠΑΣΥΔΥ και οι δημόσιοι υπάλληλοι.
Η κρατική μηχανή χρειάζεται αναδιάρθρωση, χρειάζεται μελέτη των παραγωγικών δραστηριοτήτων, και αλλαγές όπου κρίνεται πως μια υπηρεσία δεν κάνει σωστά και ανταγωνιστικά τη δουλειά της. Αν πρέπει να τρυπήσουμε τους δρόμους και για να το κάνουμε αυτό επιλέγουμε είτε τα Δημόσια Έργα είτε τον Μιλτιάδη Νεοφύτου, τότε γιατί να μην δούμε όλες τις υπηρεσίες που προσφέρονται από το κράτος με αυτό τον φακό; Αν κάποια υπηρεσία μπορεί να προσφερθεί σε ποιότητα μετρημένη με αυστηρά κριτήρια από τον ιδιωτικό τομέα, γιατί να βασανίζεται μέσα στην κρατική γραφειοκρατία;
Ακόμα, τα κρατικά σχεδόν μονοπώλια της ΑΗΚ ΑΤΗΚ κλπ, ανοίγονται σιγά σιγά στον ανταγωνισμό. Μα, οι οργανισμοί αυτοι ανήκουν τελικά στους φορολογούμενους, και ως μέτοχος τους απαιτώ από τον διαχειριστή της περιουσίας μου αυτής να προβληματιστεί για το μέλλον της. Γιατί αν το μέλλον των οργανισμών αυτών εν όψει ανταγωνισμού είναι η μείωση μεριδίου και η συρρίκνωση, τότε εγώ θα επιθυμούσα την άμεση τους πώληση σε ιδιώτες επενδυτές τώρα που έχουν ακόμα σημαντική αξία (αν έχουν). Διαφορετικά σε λίγα χρόνια θα θέλουμε πόρους απλώς για να συντηρήσουμε τους οργανισμούς, όχι τις υπηρεσίες οι οποίες θα προσφέρονται έτσι ή αλλιώς από τον ιδιωτικό τομέα.
Η Κύπρος χρειάζεται επανεφεύρεση ως τουριστικός προορισμός με έμφαση στην ποιότητα και τον τοπικό χαρακτήρα (λέμε τώρα), και την ίδια στιγμή καινούργιο προφίλ ως προορισμός για το διεθνές εμπόριο και τις υπηρεσίες. Αυτό χρειάζεται όμως και επενδύσεις, και – πάλι – αναδιάρθρωση υπηρεσιών, αλλά και στόχευση να είμαστε πάντα στην αιχμή της τεχνολογίας.
Όλα τα πιο πάνω, σημαίνουν ένα πράγμα: σύγκρουση με τα κατεστημένα.
Ποίος μπορεί;
Ποιος τολμά;
Τέλος: πρέπει να λύσουμε το Κυπριακό. Η μη λύση στοιχίζει σε στοχευμένα και μη επιδόματα και παροχές, σε αδικοχαμένα λεφτά για μια άμυνα που αξίζει όσο ο προϋπολογισμός της. Μια λύση θα δημιουργήσει μομέντουμ, τόσο εντός της ιδίας της Κύπρου, αλλά και για την Κύπρο από τρίτους. Η σχέση που θα έχει η Κύπρος στην μετά τη λύση εποχή με την Τουρκία δεν θα μπορεί να περάσει απαρατήρητη.
Πιο κάτω τα βασικά σημεία της ομιλίας Ορφανίδη στη Βουλή:
Ορφανίδης: Τα χειρότερα έπονται…
Τα χειρότερα έπονται για την κυπριακή οικονομία τόνισε ο διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας, Αθανάσιος Ορφανίδης, υπογραμμίζοντας ότι τα επόμενα χρόνια η κυπριακή οικονομία θα βρίσκεται υπό την επιτήρηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με διαχρονικά ελλείμματα και αυξανόμενα χρέη. Μιλώντας ενώπιον της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Οικονομικών για το κρατικό προϋπολογισμό του 2010, ο κ. Ορφανίδης υποστήριξε ότι έχουν επιβεβαιωθεί οι χειρότερες προβλέψεις τους και ότι σύμφωνα με τα νέα στοιχεία της ΚΤ, τα οποία θα δοθούν στη δημοσιότητα τις επόμενες ημέρες, το έλλειμμα για το 2009 θα ξεπεράσει σημαντικά το όριο του 3%, ενώ το 2010 θα ξεπεράσει το 5,75% και το 6% το 2011. Ο ρυθμός ανάπτυξης εκτιμάται από την ΚΤ ότι θα μειωθεί πέραν του 1% το 2009 ενώ το 2010 θα υπάρχει οριακή μόνο αύξηση.
Συνεχίζοντας, υπέδειξε ότι το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι η επιδείνωση αυτή είναι δομικής φύσης και αναπόφευκτα θα οδηγήσει τη χώρα μας σε διαχρονικά ψηλά ελλείμματα, αλλά και υπό την επιτήρηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Παράλληλα, επεσήμανε ότι η ανεργία θα εξακολουθήσει να αυξάνεται σημαντικά και τον επόμενο χρόνο.
Πρόσθεσε ακόμη ότι η επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης στην Κύπρο, ιδιαίτερα κατά το τρίτο τρίμηνο του έτους, καταγράφεται τη στιγμή που στη ζώνη του ευρώ παρατηρείται βελτίωση του οικονομικού κλίματος.
Ο κεντρικός τραπεζίτης υπογράμμισε ότι αυτό που θα πρέπει να ανησυχεί περισσότερο είναι η σημαντική επιδείνωση του δημοσιονομικού ελλείμματος, ιδιαίτερα από το 2010 και μετά.
Ειδικότερα όσον αφορά τον κρατικό προϋπολογισμό, είπε ότι θα πρέπει να βασίζεται σε δύο βασικές αρχές, τη δημοσιονομική πειθαρχία και τη δημοσιονομική ευελιξία. Η δημοσιονομική πειθαρχεία, εξήγησε, είναι σημαντική για την αξιοπιστία και την ικανότητα χάραξης μακροοικονομικής πολιτικής και η οποία συμβάλλει στον περιορισμό του μακροπρόθεσμου κόστους χρηματοδότησης και της αύξησης της παραγωγικότητας. Από την άλλη, σημείωσε ότι η δημοσιονομική ευελιξία είναι απαραίτητη για τη διαχείριση του μακροπρόθεσμου δανεισμού στο οικονομικό περιβάλλον, όπως ακριβώς η σημερινή ύφεση.
Ο διοικητής ήταν όμως ξεκάθαρος και για τον αργό ρυθμό μείωσης των επιτοκίων, επιρρίπτοντας την ευθύνη στην κυβέρνηση.
«Δυστυχώς οι βραχυπρόθεσμες κινήσεις της κυβέρνησης για άντληση ρευστότητας από την ΕΚΤ είχαν ως αποτέλεσμα να δυσκολευτούν οι τράπεζες οι οποίες δεν μπορούσαν μέσα στο αβέβαιο κλίμα που επικρατούσε να αυξήσουν το δανεισμό και να μειώσουν τα επιτόκια».
Ταυτόχρονα, επανέλαβε με σαφήνεια ότι οι τράπεζες δεν αντιμετωπίζουν πρόβλημα ρευστότητας, αλλά πρόβλημα με την πλεονάζουσα ρευστότητα τους λόγω της πτώσης του ρυθμού αύξησης των δανείων.
«Εάν το υπουργείο Οικονομικών προέβαινε σε έγκαιρους σχεδιασμούς τα επιτόκια θα ήταν κατά μια ποσοστιαία μονάδα από το καλοκαίρι πιο χαμηλά», επεσήμανε.
Εξέφρασε ωστόσο την εκτίμηση ότι μετά την εισροή από τον επόμενο μήνα στην αγορά της ρευστότητας από την έκδοση των ειδικών τριετών κυβερνητικών χρεογράφων ύψους €3 δισ., θα μειωθούν περαιτέρω τα επιτόκια.
Ο κεντρικός τραπεζίτης απαντώντας σε σχετική ερώτηση των βουλευτών εξέφρασε τη διαφωνία του με την απόφαση του υπουργείου Οικονομικών για σμίκρυνση του χρόνου είσπραξης του ΦΠΑ, εκτιμώντας ότι η κίνηση αυτή ενώ θα βοηθήσει προς τη κατεύθυνση της εξυγίανσης των δημόσιων οικονομικών, εντούτοις θα δυσκολέψει τον ιδιωτικό τομέα ο οποίος θα αναγκαστεί να προβεί σε επιπλέον δανεισμό για να αντεπεξέλθει, ενώ θα έχει και αντίκτυπο στην ανεργία.
Το μόνο θετικό για την κυβέρνηση, είπε, είναι ότι θα μειώσει για ένα χρόνο το δανεισμό της.
Στο σημείο αυτό, ο κ. Ορφανίδης τάχθηκε κατά των περικοπών των αναπτυξιακών έργων, τονίζοντας ότι η ευελιξία της κυβέρνησης θα έπρεπε να επικεντρωνόταν σε αναπτυξιακά έργα.
«Η προώθηση του αναπτυξιακού προϋπολογισμού προσφέρει μακροπρόθεσμα οφέλη ενώ συγκρατεί και την ανεργία», είπε.
Τάχθηκε όμως υπέρ της μείωσης των δημόσιων δαπανών φέρνοντας ως παράδειγμα την Ιρλανδία η οποία μείωσε κατά 10% τους μισθούς και τις συντάξεις των δημοσίων υπαλλήλων της ώσπου να βρουν τα πόδια τους, είπε χαρακτηριστικά.
Αντίθετα από τις άλλες χώρες, τόνισε ότι στην Κύπρο το κρατικό μισθολόγιο αυξήθηκε 4,5%.
Όσον αφορά τις κινήσεις που έχει κάνει η κυβέρνηση για τη βιωσιμότητα του
ΤΚΑ, σημείωσε ότι εκτιμά την προσπάθεια για βελτίωση που έχει γίνει για τη βιωσιμότητα δεν είναι όμως αρκετό, ούτε κοντά στο αρκετό, είπε χαρακτηριστικά.
Λέγοντας αυτά, έριξε τη μπάλα στους βουλευτές καλώντας τους να ξεκινήσουν διάλογο για τη διάσωση του ΤΚΑ.
Δεν παρέλειψε ακόμη να κάνει αναφορά στο ισχυρό εποπτικό πλαίσιο της Κύπρου, διευκρινίζοντας ότι δεν είναι όλα μαύρα, αλλά αυτό που ανησυχεί την ΚΤ δεν είναι η κατάσταση της οικονομία σήμερα αλλά η πορεία της.
Της Ηρώς Ευθυμίου
Πηγή: Stockwatch.
Πως την έπαθαν έτσι τα ράδια και οι τηλεοράσεις μας; Δεν άκουσα κανένα να αναφέρεται στις πρωτοφανείς βροχές που είχαμε χθες.
Και όχι, δεν αστειεύομαι!
Χθες έβρεξε σε παραλιακές περιοχές μεταξύ Λεμεσού και Λάρνακας, και σε κάποιες ορεινές περιοχές. Υπήρχε στοιχείο του «πρωτοφανούς» στο βαθμό που η Κύπρος πολύ σπάνια επηρεάζεται από συστήματα κακοκαιρίας με αφετηρία την …. Ερυθρά θάλασσα.
Όπως κάθε φυσικό φαινόμενο, αυτό που συνέβηκε χθες έχει την εξήγηση του. Το νήμα για την εξήγηση του αρχίζει το προπερασμένο Σαββατοκύριακο 14-15 Νοεμβρίου. Εκείνες τις μέρες άρχισε να επικρατεί στην περιοχή μας βόρειο ρεύμα, ενώ είχαμε και το επίσης σπάνιο φαινόμενο να καλυφτεί η Κύπρος από υψηλές νεφώσεις θυσάνων οι οποίοι έρχονταν από τα βορειοδυτικά/ βόρεια. Ακολούθησε μια αναταραχή τη Δευτέρα η οποία έδωσε σφοδρή καταιγίδα στην περιοχή της Αθηαίνου, και σε άλλες περιοχές της ανατολικής κυρίως Κύπρου. Η αναταραχή αυτή προερχόταν επίσης από τα βόρεια. Τα δυο αυτά φαινόμενα που περιέγραψα πιο πάνω είχαν ως αιτία την γέννηση και ανάπτυξη μιας τεράστιας περιοχής υψηλών πιέσεων, η οποία κάλυπτε περίπου όλη την ηπειρωτική Ευρώπη και τη μεσόγειο. Εμείς βρισκόμασταν στις ανατολικές τις παρυφές, όπου οι δεσπόζοντες άνεμοι ήταν οι βόρειοι.
Οι υψηλές πιέσεις ή αντικυκλώνες, σε αντίθεση με τα βαρομετρικά χαμηλά, αφορούν συνήθως τεράστιες περιοχές, και μεγάλη διάρκεια. Είναι σύνηθες τον χειμώνα να ξεκινάμε το πρωί με καλό καιρό, να έχουμε βροχές και κακοκαιρία το μεσημέρι, και ξανά λιακάδα το απόγευμα. Όλα αυτά σχετίζονται με το πέρασμα ενός χαμηλού. Αντίθετα, αντικυκλωνικές συνθήκες μπορεί να διαρκέσουν για πολλές μέρες, ή ακόμα και βδομάδες.
Γύρω από τον αντικυκλώνα οι άνεμοι κινούνται στο βόρειο ημισφαίριο όπως οι δείκτες του ρολογιού, σε αντίθεση με τα χαμηλά (κυκλώνες) όπου η κίνηση είναι αντίθετη με τη φορά των δεικτών του ρολογιού.
Στον πιο κάτω χάρτη επιφανείας από την Τουρκική Μετεωρολογική Υπηρεσία φαίνεται η χθεσινή κατάσταση. Μετά από αρκετές μέρες ο αντικυκλώνας έχει περιοριστεί στα νοτιότερα κράσπεδα της Ευρώπης, ενώ υψηλές πιέσεις (Η) φτάνουν μέχρι την Τουρκία και ανατολικότερα.
Χάρτης επιφανείας. Οι ψηλές πιέσεις όπου το Η
Μια τέτοια κατάσταση «σπάζει» ή εμποδίζει την κυκλοφορία της ατμόσφαιρας, η οποία ουσιαστικά βρίσκεται σε πλήρη αδράνεια σε μεγάλο μέρος της Ηπείρου. Ταυτόχρονα δίνει όμως ευκαιρίες για δημιουργία συστημάτων ένθεν και ένθεν των περιοχών υψηλών πιέσεων. Για αυτό το λόγο είχαμε τις τελευταίες μέρες έντονες βροχές στην Μεγάλη Βρετανία.
Για αυτό το λόγο είχαμε και τις χθεσινές βροχές στην Κύπρο. Ο εμποδισμός που δημιουργεί ο αντικυκλώνας και η επικέντρωση του τις τελευταίες μέρες στην δυτική μεσόγειο, έδωσε την ευκαιρία δημιουργίας χαμηλού στην περιοχή της Ερυθράς θάλασσας, και την μετακίνηση του προς τα βόρεια. Οι χθεσινές βροχές ήταν αποτέλεσμα αυτής της κίνησης, η οποία επαναλαμβάνω είναι κάτι το ιδιαιτέρως ασυνήθιστο.
Στον επόμενο χάρτη μπορείτε να δείτε τις περιοχές που είχαν φαινόμενα: όλα εκείνα τα σταυρουδάκια, υποδεικνύουν καταιγίδες, μέσα και γύρω από την έρημο! Είχαμε επίσης και πολλή δραστηριότητα νοτίως της Κύπρου. Τα ψάρια έκαναν καλό μπάνιο χθες!
Καταιγίδες στην έρημο, και στη θάλασσα.
Η συνέχεια ΔΕΝ είναι καλή. Φαίνεται πως ενώ ο αντικυκλώνας σπάζει στη δυτική μεσόγειο, επιτρέποντας τη δημιουργία και κίνηση συστημάτων προς την κεντρική μεσόγειο και την βαλκανική, στην περιοχή μας αντιστέκεται ακόμα, και αυτό ισχύει μέχρι και τις 5 περίπου του Δεκέμβρη.
Είναι αντιεπιστημονικό να κάνεις προγνώσεις 10 ημερών, αλλά ταυτόχρονα είναι και γνωστό πως όταν υπάρχουν υψηλές πιέσεις, είναι εκ των πραγμάτων πιο εύκολη η πρόγνωση – δυστυχώς! Άρα η πιο πάνω εκτίμηση είναι πολύ πιθανόν να επαληθευθεί.
Όπως πάντα, τα ζωντανά καιρικά δεδομένα μπορείτε να τα παρακολουθείτε εδώ.
Τολμώ να βάλω τον πιο πάνω τίτλο, χωρίς να έχω κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό. Το μόνο μου κριτήριο παραμένει το ίδιο: μια λύση συμφέρει σε Χριστόφια, Ταλάτ, Ερντογάν, και κυρίως, τώρα πια δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς.
Βεβαίως με όση αισιοδοξία και να προσπαθώ να δω το πράγμα, υπάρχουν και πολλά κακά σημάδια. Οι συνομιλίες προχωρούν, ακούμε πλέον περισσότερα θετικά παρά αρνητικά, πλην όμως δεν παίρνουμε εκείνα τα μηνύματα που θα δημιουργούσαν ένα μομέντουμ στον κόσμο. Ένα μομέντουμ που να συντρίψει τις ανοησίες που ακούμε από το πρωί μέχρι το βράδυ από τους «κακούς» μας.
Ο Δεκέμβρης έρχεται, ακούγονται διάφορα, πιστεύω πως στα πλαίσια της ΕΕ θα εξευρεθεί μια συμβιβαστική φόρμουλα, άνκαι η δικαιολογημένη επιμονή της πλευράς μας σε κυρώσεις κατά της Τουρκίας – έστω και εν μέσω συνομιλιών – , είναι δυνατόν να μας «παγιδεύσει» σε μαξιμαλιστικές απαιτήσεις.
Μετά είναι το άλλο φυσικό και αδιαμφισβήτητο χρονοδιάγραμμα, εκείνο των εκλογών του Απρίλη στον βορρά. Διάβαζα την Κυριακή στον Πολίτη ένα σενάριο πως θα πάνε μέχρι τον Γεννάρη οι συνομιλίες, θα καταλήξουν σε «σχεδόν λύση», μετά θα διακόψουν για τις εκλογές. Αυτό είναι μια βλακώδης διαδικασία. Ξεχνάμε τι είχε γίνει το 2003 με τον Κληρίδη; Υπάρχει κανείς που πιστεύει στα σοβαρά πως μπορεί να επανεκλεγεί ο Ταλάτ χωρίς υπογραμμένη λύση; Εγώ όχι, οπότε η λογική της «σχεδόν λύσης» θα οδηγήσει απλώς σε ένα νέο αδιέξοδο.
Ακόμα όμως λαμβανομένων υπόψιν και των πιο πάνω, η λογική αλλά και η διαίσθηση μου λέει πως πάμε σε μια μεγάλη κλιμάκωση τις επόμενες βδομάδες:
Είναι σαφές πως κυβέρνηση και ΑΚΕΛ κάνουν τις σωστές κινήσεις. Ενημερώνουν τον κόσμο τους, ο Αντρος Κυπριανού μίλησε πολύ θετικά για τον ΔΗΣΥ και τον Αναστασιάδη την Κυριακή στην Αλήθεια, και θεώρησε λογικό πως μπορεί να χρειαστεί να εντατικοποιηθούν οι συνομιλίες στο προσεχές μέλλον.
Ο διεθνής παράγοντας ενεργοποιείται, οι προαιώνιοι εχθροί οι εγγλέζοι φαίνονται να έχουν γλυκάνει και τον Χριστόφια και τον Μάρκο Κυπριανού.
Γράφονται φήμες (έστω) πως η Τουρκία ίσως κάνει κίνηση ματ που αφορά τον στρατό τις επόμενες βδομάδες. Περισσότερα εδώ και εδώ.
Και βεβαίως εμπιστεύομαι τον Γιώργο Παπανδρέου. Μπορεί να μην καταφέρει να λύσει τα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας, αλλά το Κυπριακό μπορεί να το λύσει.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο είναι απαραίτητος ο συντονισμός της κοινωνίας των πολιτών που θέλει τη λύση. Δεν εισηγούμαι κάτι ριζοσπαστικό, αλλά κάποια απλά βήματα πρέπει να γίνουν, κυρίως για να δημιουργηθεί ένα θετικό μομέντουμ στην ευρύτερη κοινωνία, όχι μόνο μέσα στον κύκλο των παραδοσιακών υπόπτων.
- Στα πλαίσια του διαδικτύου λοιπόν, καλό είναι να προωθούμε και να προβάλλουμε χώρους με θετικές ιδέες.
- Να γίνουμε μέλη σε λίστες όπου γίνεται ο σχετικός προβληματισμός και ενημέρωση, όπως αυτή η λίστα.
- Να υπογράψουμε μια σχετική διακήρυξη που κυκλοφορεί. Περισσότερα εδώ και εδώ.
- Να πηγαίνουμε και να προβάλλουμε τις σχετικές εκδηλώσεις. Επόμενη αυτή:
Ο ΟΠΕΚ ΚΑΙ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΟΥ ΕΥΡΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ
ΣΑΣ ΠΡΟΣΚΑΛΟΥΝ ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΙΤΛΟ:
Η ΚΥΠΡΟΣ, ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΚΑΙ Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ –
ΕΥΘΥΝΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ
ΟΜΙΛΗΤΕΣ:
ΑΝΤΡΟΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ – ΓΓ ΑΚΕΛ
ΦΕΡΝΤΙ ΣΟΓΙΕΡ – ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑΝΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ – ΡΤΚ
ΜΕΧΤΙΛΤ ΡΟΤΤΕ – ΠΡΩΗΝ ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ
ΠΕΜΠΤΗ 26 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2009, 7:00 ΜΜ
ΑΙΘΟΥΣΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ “ΣΟΛΩΝ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ”
ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ – ΑΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ – ΛΕΥΚΩΣΙΑ
www.opek.org.cy, opekcy@gmail.com
Παραθέτω πιο κάτω και ένα κείμενο της Φωνής Κυπρίων:
ΦΩΝΗ ΚΥΠΡΙΩΝ: Συστράτευση στην υπόθεση της λύσης
Το δικοινοτικό Φόρουμ «Φωνή Κυπρίων», έχοντας συνέλθει σε διήμερη συνεδρία (21-22 Νοεμβρίου 2009) κι έχοντας εξετάσει το ανανεωμένο ενδιαφέρον της διεθνούς κοινότητας στην επίλυση του Κυπριακού καθώς και την ανάγκη συντονισμένης δράσης προς υποστήριξη και περαιτέρω ώθηση της διαπραγματευτικής διαδικασίας, αποφάσισε τα ακόλουθα:
- Επαναβεβαιώνομε τη συμφωνία στην οποία καταλήξαμε τις 13 Σεπ. 2009 αναφορικά με τις παραμέτρους μιας ομοσπονδιακής λύσης περιλαμβανομένων: της νέας κατάστασης πραγμάτων, του ανανεωμένου συνεταιρισμού, της πολιτικής ισότητας, της διακυβέρνησης, των περιουσιών, του εδαφικού, των εποίκων, και των εγγυήσεων.
- Διαδηλώνομε την πλήρη υποστήριξή μας σε κάθε προσπάθεια των δύο ηγετών για σύντομη λύση και τους καλούμε να εντατικοποιήσουν την προσπάθειά τους και να προσπαθήσουν να πείσουν τις κοινότητές τους ότι η διευθέτηση του Κυπριακού θα είναι αμοιβαία επωφελής.
- Υποστηρίζομε την εκ περιτροπής προεδρία που θα εκλέγεται ενιαία, με καθολική ψηφοφορία, και με σταθμισμένη ψήφο. Αυτό θα συμβάλει ώστε οι πολιτικοί να λαμβάνουν υπόψη και τις ανάγκες της άλλης κοινότητας.
- Καλούμε την κυβέρνηση της Τουρκίας να εφαρμόσει και στην Κύπρο το δόγμα μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες και να συμβάλει έμπρακτα στην επίτευξη λύσης συμβατής με τα ψηφίσματα των ΗΕ και τις αρχές επί των οποίων εδράζεται η ΕΕ.
- Καλούμε την Τουρκία, την Ελλάδα, και τη Βρετανία να συντονίσουν τις προσπάθειές τους, σε συνεργασία με τους ηγέτες των δύο κοινοτήτων, με στόχο μια συνεννόηση για τις εγγυήσεις η οποία να είναι συμβατή με το ευρωπαϊκό πλαίσιο και να και να απαντά στις ανάγκες ασφάλειας και των δύο κοινοτήτων.
- Καλούμε τους δύο ηγέτες να λαμβάνουν σοβαρά υπόψη εισηγήσεις από έντιμους μεσολαβητές όπως τα ΗΕ και η ΕΕ σε ζητήματα στα οποία οι ίδιοι το βρίσκουν δύσκολο να συμφωνήσουν.
- Υποστηρίζομε την οικονομική ενοποίηση και αλληλεξάρτηση των δύο κοινοτήτων. Αυτό αφενός θα ετοιμάσει το έδαφος για επίτευξη λύσης και αφετέρου θα συμβάλει αποφασιστικά στη βιωσιμότητά της.
- Εκτιμούμε το γεγονός ότι, για πρώτη φορά στη μακρά ιστορία των συνομιλιών, οι δυο ηγέτες έχουν διακηρύξει δημόσια ότι έχουν συμφωνήσει στις περισσότερες πτυχές της διακυβέρνησης. Να είναι βέβαιοι ότι θα σταθούμε δίπλα τους ενόσω προχωρούν προς την ορθή κατεύθυνση.
- Καλούμε τους δυο ηγέτες να συμβάλουν στη δημιουργία μηχανισμών, στα πλαίσια της λύσης, που να διαχειριστούν τη δοκιμασία και τον πόνο που βίωσαν και οι δύο κοινότητες. Αναφορικά με αυτό το ζήτημα, θα πρέπει να ζητήσουν τη συνδρομή ΜΚΟ που εργάζονται στον τομέα «Αλήθεια και Συμφιλίωση» καθώς και προσώπων με εξειδικευμένη πείρα σε αυτά τα ζητήματα.
- Εκτιμούμε τη δουλειά που γίνεται από δικοινοτικές ομάδες της κοινωνίας των πολιτών οι οποίες προωθούν την αμοιβαία κατανόηση και τις καλούμε να συντονίσουν την προσπάθειά τους προς αυτή την κατεύθυνση.
Για να γυρίσει ο ήλιος, θέλει δουλειά πολλή!
Σκηνή πρώτη (όπως μου μεταφέρθηκε):
Μεγάλο κατάστημα παιχνιδιών.
Η κυρία ψώνισε τα απαραίτητα και βρισκόταν πρώτη στο ταμείο για να πληρώσει. Δυο τα παιδάκια, γύρω στα 7-8 χρόνια έκαστο.
Μέχρι να τελειώσουν τα διαδικαστικά το ένα παιδάκι ρωτάει:
- Μάμμα, τι είναι τούτα;
- Είναι ππιριλιά γιέ μου.
- Ππιριλιά; Τι είναι τα ππιριλιά;
- Ε…. είναι κάτι σαν το μπόουλινγκ!
—————————————————————–
Σκηνή δεύτερη:
Παίζοντας ποδοσφαιράκι με τον σχεδόν εξάχρονο γιο. Είναι καλός, αν παίξω χαλαρά μπορεί άνετα να με νικήσει (εντάξει δεν είχα διάγει ποτέ βιον πρωταθλητού).
Παίζει πάρα πολύ δυνατά, και κυρίως αποφεύγει τες γυρίλλες. Ήταν αυτό μια συμβουλή που του είχα δώσει από την αρχή και την τήρησε, χωρίς ποτέ να πέσει στον πειρασμό να κάνει και καμιά γυρίλλα, ιδιαίτερα όταν παίζει με άλλα παιδάκια που το κάνουν.
Επιχειρεί μια φοβερή κατά μέτωπον επίθεση, οι παίκτες του κέντρου δίνουν αριστοτεχνικά την μπάλα στους επιθετικούς, επιχειρείται το σουτ, ο δικός μου τερματοφύλακας σε υπερδιέγερση αποκρούει. Με γρήγορες κινήσεις στέλνει την μπάλα κατευθείαν στην αντίπαλη περιοχή και ένας δικός μου επιθετικός καρφώνει την μπάλα στα δίκτυα του γιου.
Fuck! Αναφωνεί.
—————————————————————–
Εδώ και πολύ καιρό λογαριάζω να τους πάρω ππιριλιά. Δεν είναι πως χρειάζονται ΚΑΙ άλλα παιγνίδια, πλην όμως αυτό το συγκεκριμένο είδος παιγνιδιού έχει κάποια πλεονεκτήματα:
- Παίζεται εκτός σπιτιού.
- Εμπλέκει περισσότερους από ένα παίκτη.
- Δίνει συνέχεια στην παράδοση.
- Θα δώσει την ευκαιρία στον παπά να τεστάρει ξανά την δυνατότητα του να καρφώνει το πάσο ή το παράπασο με τον κίττον του και να κερδίζει όσα βρίσκονται στη γραμμή.
Δεν σκέφτηκα όμως ποτέ να δώσω παρόμοια απάντηση με την κυρία αν με ρωτήσουν τι είναι «αυτά».
Προσέξτε, δεν την αδικώ. Η απάντηση της μάλιστα είναι κοντά στην πραγματικότητα, και τα ππιριλιά και το μπόουλινγκ, αφορούν ενέργειες που σκοπό έχουν να κουντήσουν κάτι με κάτι άλλο, άρα σωστή η σκέψη να συνδεθούν τα δυο.
Εκείνο που προκαλεί ένα νοσταλγικό ίσως χαμόγελο είναι πως την εποχή που παίζαμε εμείς ππιριλιά δεν είχαμε ιδέα τι ήταν το μπόουλινγκ.
Άρα το μόνο σίγουρο που βγαίνει από αυτή την ιστορία είναι πως η κυρία είναι τουλάχιστον μισή γενιά μικρότερη μου.
Τώρα στο Fuck!
Δεν είμαι ούτε πουριτανός, ούτε σοκάρομαι εύκολα. Όταν όμως ο γιος μου ανέφερε αυτή τη λέξη, έκανα κατάσχεση την μπάλα, και είπα πως το παιγνίδι διακόπτεται. Γελώντας και παρακαλώντας μου είπε:
Συγνώμη, συγνώμη!
Προφανώς δεν γνώριζε την έννοια της λέξης, αλλά γνώριζε πως κάτι δεν πήγαινε καλά μαζί της.
Ούτε εγώ γνώριζα τι σήμαινε όταν την είχα πρωτοακούσει. Ήμουν βεβαίως αρκετά μεγαλύτερος. Ήμουν στην πρώτη τάξη του γυμνασίου, και στα αυτιά μου ακούστηκε κάπως έτσι:
«Καμώ το».
Προβληματιζόμουν, αλλά βεβαίως ως τυπικός βούτυρος έφηβος δεν ρώτησα ποτέ κανένα περί της σημασίας της.
Έμαθα με τον καιρό την σωστή εκφορά της φράσης, και την κυριολεκτική αλλά και την μεταφορική έννοια.
Ποιο είναι το μάθημα; Σίγουρα όχι κάτι του στυλ : τα παλιά εκείνα χρόνια…
Όχι, τα παιδάκια θα μάθουν και τα Gormitti, και τις τάπες, και τα hot wheels και τον Macqueen – δεν είναι δυνατό να μεγαλώσουν σε κενό, δεν είναι δυνατόν να κάνουμε δονκιχωτικό αγώνα για κάτι εντελώς διαφορετικό. Θα είναι σίγουρα αντιπαραγωγική διαδικασία.
Όμως νομίζω καλό είναι να τους μαθαίνουμε και πράματα δικά μας, και πράματα των μεγάλων που θα δώσουν δυνατότητα στη συνέχεια. Είναι επίσης και νέες ευκαιρίες για να έρχεσαι πιο πολύ, πιο κοντά στα παιδάκια.
Περίπου το ίδιο ισχύει και στις «κακές λέξεις». Τα πολλαπλά ερεθίσματα, τα πολυμέσα, οι πολλές ευκαιρίες να συναντιούνται με άλλα παιδάκια, σίγουρα έχουν και κινδύνους.
Δεν μπορούν να ζουν όμως σε γυαλλοκλούβι.
Απλώς γίνονται περισσότερα τα καθήκοντα και οι ευθύνες των γονιών.
————————————————————-
Πρόσφατες ιστορίες από άλλους παπάδες:
http://diasporos.blogspot.com/2009/11/blog-post_23.html
30 Οκτωβρίου: γενέθλια + 30
Πριν από 120 μέρες είχα πιστέψει ότι σε 90 μέρες θα περνούσα την πιο σημαδιακή μέρα του κάθε χρόνου με τον άνθρωπο που αγαπιόμασταν.
Πριν από 30 μέρες πήρα δώρο ένα μπιμπελό.
30 μέρες αργότερα νοιώθω ένας θλιβερός και ηλίθιος ονειροπόλος – η έμφαση στο ηλίθιος.
30 Οκτωβρίου.
Έχω ζήσει περίπου Χ+30 μέρες.
Απλή αριθμητική, πολλά σκατά.
Το απόγευμα της Τετάρτης πήγα σε μια διάλεξη με τον φίλο μου τον Α. Ήταν το δεύτερο μέρος, και ο Α. φρόντισε αμέσως να μου θυμίσει πως το πρώτο μέρος έγινε στις 16 Απριλίου. Και μονομιάς θυμήθηκα.
Απρίλης, Απρίλης!
Το μυαλό μου ήταν αλλού. Χτες ευτυχώς δεν ήταν εκεί.
Γυναίκα, μου είχες πει κάποτε ότι ο τρόπος που αντιδρώ είναι καθαρά εγωιστικός. Πως έφτιαξα ένα όνειρο, έκανα σχέδια για την δική μου ζωή, και απαιτούσα από σένα να με ακολουθήσεις όταν εσύ δεν ήθελες πια.
Γυναίκα, τα πράγματα έχουν προχωρήσει βεβαίως, αλλά όσο περνά ο καιρός τόσο περισσότερο πείθομαι ότι αυτό που συνέβηκε δεν ήταν φυσιολογικό.
Προσπαθώ να δουλέψω με την λογική, έχω βάλει την ψυχή μου στο πειθαρχείο μέχρι να γιάνει η μέχρι να πεθάνει, αλλά αντιστέκεται, λαχταρά, αναπηδά σαν τον βάτραχο μες την φάκα. Φωνάζει και προσπαθεί να καταλάβει, και πάλι μένει χωρίς απάντηση. θυμάμαι την κάθε στιγμή που περάσαμε και με πιάνει το παράπονο, το ίδιο άμα συναντώ πρόσωπα που έχουν σχέση μαζί σου, το ίδιο όταν πηγαίνω σε μέρη που επισκεφτήκαμε μαζί, το ίδιο άμα βλέπω η ακούω για ερωτευμένους ανθρώπους.
Και λέω: ήταν αλήθεια όλα εκείνα;
Μήπως ήμουν πολύ βλάκας εγώ;
Μήπως ήταν ψεύτρα η Γυναίκα;
ΟΧΙ!
Όλα εκείνα ήταν αλήθεια, ήταν όμορφα ήταν θεϊκά, ήταν -κυρίως- φυσιολογικά. Γιατί έτσι πρέπει να είναι.
Δεν ήταν φυσιολογικό αυτό που ακολούθησε όμως Γυναίκα.
Γιατί δεν σε έβλαψα, δεν νομίζω να σου έκανα κακό, δεν σε κορόιδεψα, είχα καλές προθέσεις και τις δήλωσα. Τότε τι; Δεν ξέρω, δεν κατάλαβα ακόμη, δεν ξέρω αν θα καταλάβω ποτέ… Καμιά φορά με πιάνουν τρελές ιδέες: μήπως ήμουν υπερβολικός, μήπως ήμουν υποτονικός, μήπως δεν ήταν χαρούμενη η μουσική που έβαζα, μήπως ήμουν….
Τζίφος πάλι.
Εκείνο που βγαίνει πάντα είναι μια εικόνα περίπου τέτοια: «κάτι» (όχι κάποιος) κακό μπήκε στην σχέση μας σε μια στιγμή, (τι, δεν ξέρω), ώσπου να πάρω είδηση τι γινόταν εσύ έκανες προσπάθειες να το διώξεις, και όταν δεν έφευγε διάλεξες την εύκολη λύση του «πονάει χέρι, κόβει χέρι», και έκοψες την σχέση μας.
Και προσπαθείς να με πείσεις ότι αυτό είναι φυσιολογικό…
Ό,τι και να είναι Γυναίκα όμως, αφορά δυο ψυχές, και προσπαθώ να βρω άκρη, προσπαθώ να ζήσω, άλλα δύσκολη είναι η πάλη με την ψυχή.
Γιατί είναι βαρύς και ασήκωτος ο πόνος Γυναίκα Δε σου ζήτησα να τον μοιραστείς. Σου ζήτησα να με βοηθήσεις να ζήσω.
Εσύ όμως όχι! Αγκιστρωμένη στον ακατανόητο σου πανικό, τρέχεις συνεχώς να φύγεις, προσπαθείς να εξαλείψεις ότι περάσαμε, προσποιείσαι πως τίποτα το σοβαρό δεν συνέβηκε, με χειρίζεσαι σαν σκουπίδι. Αυτό δεν είναι φυσιολογικό Γυναίκα! Είμαι τόσο σκάρτος τελικά; Δεν έχω τίποτα που να σε ενδιαφέρει; Τι μεγάλο κακό σου έκανα για να με χειρίζεσαι έτσι;
Καταλαβαίνεις τι περνώ; (Δεν σε ρωτώ αν ξέρεις τι νοιώθω γιατί τώρα μιλά η λογική – η ψυχή είναι στο πειθαρχείο σε αυστηρή απομόνωση).
Να σου πω λοιπόν δυο λόγια για το πως περνώ: Σε έχω στο μυαλό μου κάθε ώρα της μέρας η της νύκτας, όλα σε θυμίζουν, όλοι σε θυμίζουν, όλες οι σκέψεις μου εκεί τριγυρνούν, για τα πράγματα που κάναμε, είπαμε σκεφτήκαμε, για όλα όσα θα κάναμε θα σκεφτόμασταν, τα μέρη που θα πηγαίναμε. Και ξέρεις, μου έρχονται χιλιάδες πράγματα στο μυαλό, και νοιώθω πως το μόνο πλάσμα στο οποίον θα ήθελα να τα πω είσαι εσύ, έστω με την απλή, με την ανθρώπινη ιδιότητα. Αλίμονο! Δεν μου αφήνεις το παραμικρό περιθώριο, δεν μπορώ να μιλήσω ούτε για μέλλον, ούτε για παρόν, ούτε για παρελθόν – γιατί ναι, προσπαθώ και θέλω να μάθω τι έγινε, Γυναίκα.
Όλη μέρα είναι ένας αγώνας να υποκριθώ πως υπάρχω, να μιλώ φυσιολογικά, να είμαι καλά. Το πιο γελοίο είναι εκείνες οι στιγμές που κάνω κάτι ιδιαιτέρως σοβαρό, και μου προκύπτει μια σκέψη για σένα και συνταράσσομαι, και πολλές φορές ξεφεύγει και ένα δάκρυ, και με ρωτούν τι γίνεται τι έπαθα ξαφνικά.
Και μετά είναι η νύκτα, η νύκτα και η μοναξιά μου, η νύκτα και τα ποτά μου, κάθε φορά και διαφορετικό, μπας και εθιστώ, δεν μεθώ πολύ, υπάρχει ακόμα σε λειτουργία το αίσθημα της αυτοσυντήρησης. Πίνω λοιπόν, σκέφτομαι, το μυαλό μου ξεχειλίζει, η ένταση και οι σκέψεις της μέρας κάνουν μπαμ! Και λούζομαι στα δάκρυα, και ουρλιάζω, αρθρώνοντας μια μόνο λέξη:
Γυναίκα, Γυναίκα, Γυναίκα…
Και κάπου κάπου βγαίνει και ένα παραπονεμένο:
Γιατί; Γιατί;
Και μετά με παίρνει ο ύπνος, όχι για πολύ, ξυπνώ και η καρδιά μου χτυπά σαν πολυβόλο, και γυρίζω μάταια στο κρεβάτι…
Μια περίοδο έπαιρνα δύναμη από αυτούς τους στίχους:
«Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο κι’ ας είναι η φωτιά του να σε κάψει…”
Τότε μπορούσε να υπάρχει ακόμα το όνειρο(και που είσαι: νομίζω πως ακόμα κάπου μπορεί να υπάρχει, κάπου σε μια απειροελάχιστη σκοτεινή γωνιά του σύμπαντος γιατί ήταν αληθινά εκείνα που ζήσαμε, δεν ήταν; Και αν τα αρνηθούμε – αν τα αρνηθώ πιο σωστά- είναι σαν να αρνούμαι την ίδια μου την ζωή).
Τώρα είναι μόνο η φωτιά Γυναίκα, καίει, καίει και είναι πολύ οδυνηρό.
Είναι πολύ οδυνηρή η φωτιά, ο πόνος, και εκείνη η μάταιη απορία για το τι πήγε στραβά…
———————————————————————————————
* Η ανάρτηση αυτή ανεβαίνει σε συνέχεια κάποιων σχολίων που γράφτηκαν σε ένα πρόσφατο κείμενο του Διάσπορου:
http://diasporos.blogspot.com/2009/11/h.html
Υ.Γ. Νοιώθω πως κοκκινίζω διαβάζοντας τα πιο πάνω. Ο εκφυλιστικός κυνισμός που αναπτύσσεται παράλληλα με τις εμπειρίες της ζωής μπορεί να τα θεωρήσει αφελή, γελοία, εξωπραγματικά, ακόμα υπερβολικά, μίζερα, και ναι, εγωιστικά.
Η αλήθεια όμως είναι πως όταν γράφονταν σε ένα από τα ημερολόγια που κρατούσα κατά καιρούς από την ηλικία των 13 χρονών, εξέφραζαν τον εαυτό μου και τη ψυχοσύνθεση μου εκείνη τη στιγμή.
Καλώς ή κακώς.
Από την άλλη, τώρα πια έχουν μόνο αναμνηστική, και ίσως ελάχιστη φιλολογική αξία.
Αν ένοιωθα πως αφορούσαν πλέον την παρούσα μου ύπαρξη, δε θα μπορούσα να τα δημοσιεύσω.
Η εκδήλωση οργανώθηκε από την «Πρωτοβουλία Σοσιαλιστών» το βράδυ της Πέμπτης 19 Νοεμβρίου στη Δημοσιογραφική Εστία στη Λευκωσία.
Βασικοί ομιλητές οι ακόλουθοι:
-Τουμάζος Τσελεπής.
-Χρήστος Στυλιανίδης.
-Μιχάλης Παπαπέτρου.
Να αναφέρω κατ’ αρχάς πως ήταν εντυπωσιακή η παρουσία του κόσμου στην εκδήλωση. Παρακολουθώ εδώ και χρόνια τέτοιες εκδηλώσεις και μπορώ μετά βεβαιότητας να αναφέρω πως ήταν η πολυπληθέστερη εκδήλωση τέτοιου τύπου από το 2004.
Μια τέτοια εκδήλωση θα μπορούσε να λειτουργήσει ως αφετηρία για τη δημιουργία μομέντουμ λύσης εντός της κοινωνίας, εντός των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων…
Το θέμα των ομιλητών ήταν βεβαίως οι συνομιλίες για τη λύση. Ο Χρήστος Στυλιανίδης έκανε μια εξαιρετική ανάλυση για το γεωπολιτικό περιβάλλον, ανέφερε γιατί όλοι οι διεθνείς παίκτες από Ρωσία, Αμερική, Αγγλία Γαλλο – Γερμανία έχουν λόγους να θέλουν λύση στο Κυπριακό, και γιατί αυτό το πλαίσιο θα ωθήσει τους δυο Κυπρίους ηγέτες οι οποίοι με τη βοήθεια Ερντογάν – Παπανδρέου θα πρέπει να ολοκληρώσουν τις συνομιλίες.
Ο Παπαπέτρου εξέφρασε περισσότερο την οργή του για τη συστηματική υπονόμευση των συνομιλιών από τους συμμάχους του Προέδρου, είπε ευθέως ότι πολλοί από τους σημερινούς απορριπτικούς δήλωναν πίστη στην ομοσπονδία επί καιρού Ντενκτάς, αλλά εκ του ασφαλούς, γνωρίζοντας πως τα πράγματα ήταν αδύνατο να προχωρήσουν. Τώρα που άλλαξε η κατάσταση έπεσαν οι μάσκες και έδειξαν το πραγματικό τους πρόσωπο, όπως ανέφερε συγκεκριμένα. Ο Μιχάλης Παπαπέτρου αναφέρθηκε και στην ανάγκη συντονισμού, έστω άτυπου μεταξύ ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ, με στόχο τη λύση, και κατά το δυνατό περιορισμό των ανούσιων αντιπαραθέσεων. Η αναφορά του αυτή προκάλεσε τα αυθόρμητα χειροκροτήματα του κοινού.
Ο Τουμάζος Τσελεπής ήταν όπως πάντα χαμηλών τόνων και εντελώς επί της ουσίας. Αντιμετώπισε με χιούμορ τις πρόσφατες επιθέσεις που δέχτηκε από τους «κακούς» και έδωσε σαφείς ενδείξεις πως οι συνομιλίες προχωρούν. Ανέφερε πως η πλευρά μας διεκδικεί μέρος της Καρπασίας, ανέφερε επίσης το αυτονόητο πως δεν τίθεται πλέον σοβαρά από κανένα το ζήτημα της παρθενογένεσης.
Ήταν μεν προσεκτικός όπως πάντα, αλλά το μήνυμα που έδινε ήταν θετικό.
Οι ομιλητές απάντησαν και σε πολλές ερωτήσεις του ακροατηρίου, και ίσως η πιο σημαντική παρατήρηση ήταν μια ομοφωνία στην εκτίμηση πως σε περίπτωση συμφωνημένης και υπογραμμένης λύσης, την οποία οι ηγέτες θα πρέπει να στηρίξουν αναμένεται πως το ΑΚΕΛ θα δώσει ΝΑΙ γύρω στο 30%, ενώ ο Χρήστος Στυλιανίδης εκτίμησε πως ο ΔΗΣΥ μπορεί να φτάσει μέχρι και το 20%. Επιπροσθέτως αναμένεται πως ένα ποσοστό γύρω στο 7% από τα λοιπά κόμματα θα ψηφίσει επίσης ΝΑΙ. Με αυτά τα νούμερα, δημιουργείται ρεαλιστική προοπτική για πλειοψηφία λύσης.
Με όλα τα πιο πάνω πιστεύω πως όλοι στο ακροατήριο έφυγαν με ένα σπάνιο αίσθημα αισιοδοξίας. Το έκαναν όμως αφού μετέδωσαν την αγωνία τους για τα κακώς έχοντα. Τα μηνύματα απευθύνονταν στον πρόεδρο Χριστόφια και συνεπώς ο Τουμάζος Τσελεπής ήταν ο δέκτης τους. Τα πιο αγωνιώδη ερωτήματα είχαν να κάνουν με την έλλειψη ενημέρωσης του κόσμου, σε ένα περιβάλλον μάλιστα όπου τα πλείστα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης είναι αρνητικά προς την προοπτική λύσης, αντίθετα μάλιστα μεριμνούν να κάνουν πλύση εγκεφάλου στον κόσμο, προβάλλοντας συνεχώς αρνητισμό και κατακεραυνώνοντας οτιδήποτε αφορά την επιδιωκόμενη ομοσπονδία.
Όλοι οι ομιλητές παραδέχτηκαν πως αυτό είναι πολύ δύσκολο σημείο.
Ρωτήθηκαν επίσης και για τον χειρισμό των βαριδιών του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ. Ο Μιχάλης Παπαπέτρου ήταν κάθετος, πως δηλαδή όσοι είναι να ψηφίσουν θετικά από εκείνους τους χώρους θα το κάνουν ούτως ή άλλως, άρα καλύτερα ο Πρόεδρος να δείξει την έξοδο σε Κάρογιαν και Ομήρου και να συνεχίσει απερίσπαστος την δουλειά του. Αντίθετα ο Χρήστος Στυλιανίδης ήταν πιο προβληματισμένος κατά πόσον θα ήταν καλή ιδέα η πόρτα εξόδου για τους «κακούς» τώρα ή μετά την κατάληξη σε λύση. Είπε επίσης πως πιστεύει στη μακροπρόθεσμη τακτική του ΑΚΕΛ, η οποία πολύ πιθανόν να οδηγήσει σε εθελούσια φυγή τους την κατάλληλη στιγμή.( Η δική μου άποψη είναι πως ο Πρόεδρος πρέπει να κρατήσει τα κοπέλια μαζί του, να τους σιαμαλίζει όσο είναι αξιοπρεπώς αποδεκτό, να συνεχίσει τις διαπραγματεύσεις, να τους αφήσει να γελοιοποιούνται, και να χωρίσουν οι δρόμοι τους όταν συμφωνήσει με τον Ταλάτ. Ξέρουμε όλοι πως σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ να πάνε με το ρεύμα της λύσης, άρα ας αντιδράσουν όσο το δυνατό αργότερα.)
Ο Χρήστος Στυλιανίδης τόνισε επίσης πως ένα 35% των Ελληνοκυπρίων θα είναι ούτως ή άλλως αρνητικό σε μια λύση, και συνεπώς οποιαδήποτε επικοινωνιακή πολιτική πρέπει να στοχεύει στους υπόλοιπους.
Σήμερα ξύπνησα, και συνεχίζω να νοιώθω καλά.
Γιατρέ;
Υ.Γ. Δεν έχω τις ομιλίες των βασικών συζητητών αφού δεν ακολούθησαν γραπτό κείμενο, αλλά παραθέτω πιο κάτω τον χαιρετισμό που έκανε στην εκδήλωση ο Τάκης Χατζηδημητρίου.
Ομιλία 19.11.2009 Ένωση Συντακτών
Τάκης Χατζηδημητρίου
Η λύση
Η Πρωτοβουλία Σοσιαλιστών οργανώνει τη σημερινή εκδήλωση, όχι για να καταγράψει μία δραστηριότητα, ούτε για ν’ αναζητήσει μια παρουσία στο δημόσιο βίο.
Δεν πάσχει από τέτοιες αβεβαιότητες.
Η Πρωτοβουλία Σοσιαλιστών δίνει το παρόν της από αίσθηση ευθύνης σε μια ώρα που την θεωρεί κρίσιμη.
Οι συνομιλίες που άρχισαν πριν 18 περίπου μήνες βρίσκονται σε κρίσιμο σημείο. Για τη πορεία των συνομιλιών, την πρόοδο που σημείωσαν, αλλά και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, θα αναφερθούν οι ομιλητές μας Το πιο βασικό όμως σημείο που άμεσα μας ενδιαφέρει ως πρωτοβουλία Σοσιαλιστών είναι η προοπτική και η δυνατότητα της λύσης που οι συνομιλίες υπηρετούν.
Το εκπληκτικό που παρατηρείται είναι, ότι, κάθε φορά που οι δύο ηγέτες φθάνουν σε κοινά σημεία ή μειώνουν τις αποστάσεις που τους χωρίζουν κινητοποιείται από κάποιους, με πρωταγωνιστές μάλιστα τους εταίρους στη Κυβέρνηση, μια ιερή αγανάκτηση που θέλει να στείλει στο πυρ το εξώτερο το Πρόεδρο Χριστόφια. Αντί να θλίβονται για τα προβλήματα και τις διαφορές που εμφανίζονται, αντί ν’ αγωνιούν για το βραδύ ρυθμό προόδου, αντί να προσφέρουν την υποστήριξη τους σε μια εξ αντικειμένου δύσκολη διαπραγμάτευση, εξανίστανται σε κάθε ενδεχόμενο συμφωνίας, και καλούν μάλιστα τον Πρόεδρο να ανακαλέσει προτάσεις και εισηγήσεις του. Κάτι που θα είναι διασυρμός για τον ίδιο αλλά και εξουθενωτικό για το κύρος και την αξιοπιστία της δικής μας πλευράς
Η Πρωτοβουλία Σοσιαλιστών έκρινε ότι μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες δε της επιτρέπεται να μείνει απαθής θεατής. Θεωρεί την παράταση του Κυπριακού καταστροφική για το μέλλον του τόπου και πιστεύει, ότι, θα πρέπει να βοηθηθούν και να στηριχτούν οι δυνάμεις που μάχονται για τη λύση και ιδιαίτερα ο Πρόεδρος Δημήτρης Χριστόφιας που φέρει το κύριο βάρος του φορτίου.
Οι ομιλητές μας είναι άνθρωποι ενημερωμένοι , μέτοχοι στην ενεργό δράση, με ιστορία και προέρχονται από ένα ευρύ φάσμα πολιτικών δυνάμεων. Είναι άνθρωποι που έχουν ζυμωθεί μέσα στους αγώνες και δεν έχουν διστάσει, όταν χρειάστηκε, να πάρουν θέσεις ακόμη κι εναντίον του ρεύματος. Άνθρωποι που οι τίτλοι τους είναι καταγεγραμμένοι, όχι σε κάποια κατάστιχα αριστοκρατικών κολλεγίων, κι ούτε αντλούν το κύρος τους από θέσεις που κάποτε ευνοήθηκαν να έχουν ή εκλιπάρησαν για ν’ αποκτήσουν, αλλά από αγώνες εκεί που διαμορφώνεται η ιστορία. Με τη ζωή τους έχουν αποδείξει ότι μόνη έγνοια τους και μόνη δικαίωση προς την οποία αποβλέπουν, είναι, η εξυπηρέτηση του μεγάλου στόχου της επίλυσης του προβλήματος μας.
Διερωτούμαστε αν εκείνοι που προτείνουν ανεδαφική κι εξτρεμιστική πολιτική, εκείνοι που θέλουν ν’ αφήσουν τα πράγματα ως έχουν, εκείνοι που υποστηρίζουν τη διχοτόμηση, διερωτούμαστε πραγματικά, αν έχουν συνείδηση του τι αυτό σημαίνει; Καταλαβαίνουν ότι θα είναι Κύπριοι της μισής Κύπρου; Ότι θα είναι η μοναδική περίπτωση στην Ελληνική ιστορία που Έλληνες εθελοντικά εγκαταλείπουν πατρώα εδάφη κι επιφέρουν συρρίκνωση του Ελληνισμού; Κι αυτό, όχι από εθνική ευαισθησία όπως ισχυρίζονται, αλλά από δειλία, μικροψυχία και απέραντη αίσθηση εγωισμού, γιατί απλούστατα δεν θέλουν να συνυπάρχουν με άλλους, γιατί δε θέλουν να έχουν ανάμεσα τους ΤΚ;
Μισή λοιπόν Κύπρο και δική μας λένε.
Αυτή είναι η ωφελιμιστική γοητεία της διχοτόμησης. Η Κίρκη του Κυπριακού. Είναι κι η Κίρκη Ελληνικός μύθος. Μας μιλά γι’ αυτούς που βολεύονται, που απολαμβάνουν, που ξεχνούν, που διαγράφουν. Αυτούς που είναι έτοιμοι να αφήσουν ορφανή τη πατρώα γη, αυτούς που δεν πονούν τον τόπο. Αυτούς που δε νοιώθουν την έλλειψη της μισής Κύπρου. Αυτούς που κλείνουν τα μάτια και δε θέλουν να δουν ολόκληρη την Κύπρο, ν’ αντικρύσουν το κυπριακό τοπίο, ν’ ξανακαλύψουν τον τόπο μας, και να λατρέψουν την πατρίδα που σήμερα στερούμαστε, όχι μόνο από ευθύνες των ξένων.
Βαρεθήκαμε πια ν’ ακούμε κάθε Κυριακή, ύστερα από τα μνημόσυνα, τις κραυγαλέες απορρίψεις και καταδίκες των όσων θετικών και σημαντικών πέτυχε ο Χριστόφιας στις συνομιλίες.
Στο μέτωπο τού απορριπτισμού, στο μέτωπο της Κίρκης, στο μέτωπο της διχοτόμησης, στο μέτωπο της απάτης με το τέχνασμα του υπερπατριωτισμού, θα πρέπει να προτάξουμε το μέτωπο του μέλλοντος, για μια Κύπρο της συνεννόησης, της συνύπαρξης και της συμπόρευσης. Μέτωπα δε πρέπει να στήνονται μόνο για τις εκλογές. Μέτωπα και μάλιστα στην ευρύτερη δυνατή μορφή τους θα πρέπει να στηθούν τώρα, για ν’ ανοίξουν δρόμους , ν’ αναλάβουν ευθύνες και να στηρίξουν την πορεία , την προσπάθεια, για τη λύση. Σήμερα γιατί αύριο θα είναι αργά, πολύ αργά.
(Οικολόγοι, κάττες, επιχορηγημένοι προβοκάτορες κλπ.)
Διαβάζοντας χθες το «Κατά Βαρβάρων του Κώστα Κωνσταντίνου» γέλασα τόσο πολύ και λέω, άντε να δούμε ποιος θα είναι ο πρώτος που θα αναρτήσει αυτό το πολύ καλό κείμενο στο ιστολόγιο του.
Μου ήρθε με email, αλλά απ’ ότι είδα δεν αναρτήθηκε σε κάποιο ιστολόγιο.
Λοιπόν, θα το ανεβάσω εγώ αφού πιστεύω πως είναι από τα πιο πετυχημένα της τελευταίας περιόδου:
ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Γάτες παρθένες, ελληνίδες, προκομμένες!
*«Προσωπικά, πάρα πολλές φορές έφτασα στο σημείο να μετανιώσω γιατί υποστήριξα Δημήτρη Χριστόφια στον δεύτερο γύρο, και μπορεί να μετάνιωσα». Τη λογική της δηλώσεως («πολλές φορές έφτασα στο σημείο ΝΑ μετανιώΣΩ [...] και ΜΠΟΡΕΙ να μετάνιωσα») αφήστε την στην άκρη. Δεν είναι της αρμοδιότητός μας και δεν είναι πρέπον να κλέβουμε το ψωμί τόσων καταξιωμένων ειδικών οι οποίοι υπάρχουν και στη χώρα μας. Ας περιοριστούμε στη… χάρη της δηλώσεως η οποία ανήκει…; Σωστά! Στον έναν και μοναδικό Γιώργο Πορδίκη.
*Ναι, ναι, των Οικολόγων. Των ελάχιστων οι οποίοι έμειναν στο κόμμα μετά από την ηγεσία του και όσων (από αυτούς) δεν έφυγαν οριστικά, στη συνέχεια, μετά την ανάληψη της ηγεσίας (υποτίθεται – ο Πορδίκης κάνει κουμάντο) από εκείνη την κυρία Παναγιώτου. Μα πού τη βρήκανε κι αυτή την καψερή και τη βάλανε εκεί, θα σκάσουμε. Εμάς προσωπικά, μας θυμίζει καθηγήτρια οικοκυρικών η οποία στον ελεύθερο χρόνο της τραγουδάει στην Αδούλωτη Κερύνεια, και απολυμαίνει καθημερινώς το σπίτι της ακούγοντας το Πρώτο του ΡΙΚ και ειδικά τις (αυστηρώς ακατάλληλες για άτομα με τάσεις αυτοχειρίας) εκπομπές της Έλενας Χαραλάμπους. Ξανά και ξανά. Πολιτικό πάντως δεν μας θυμίζει.
*Τέλος πάντων. Τι λέγαμε; Α, ναι. «Προσωπικά, πάρα πολλές φορές έφτασα στο σημείο να μετανιώσω γιατί υποστήριξα Δημήτρη Χριστόφια στον δεύτερο γύρο, και μπορεί να μετάνιωσα», είπε ο Πορδίκης. Βαρυσήμαντη δήλωση! Ειδικά από έναν ηγέτη του μεγέθους του. Έναν άνθρωπο με ένα πολιτικό εκτόπισμα το οποίο δεν πρέπει ποτέ να το ξεχνάμε: Στις τελευταίες ευρωεκλογές, ο Πορδίκης έλαβε 1.910 ψήφους, δηλαδή μόλις 818 περισσότερες από αυτές που είχε λάβει ο Κώστας Κυριάκου (Ούτοπος) στις Προεδρικές, ένα χρόνο ενωρίτερα. Και μάλιστα, ο Ούτοπος μόνος του, χωρίς κόμμα! Με αυτό ως δεδομένο και μετά από το Mea Culpa του κ. Πορδίκη για το ότι έστρεψε τις λαοθάλασσες των υποστηρικτών του προς τον Χριστόφια, το ερώτημα που αναφύεται αναπόφευκτα είναι ένα και
μοναδικό: Ο Ούτοπος υποστηρίζει τον Πρόεδρο; Διότι εάν μετά και την αποχώρηση Πορδίκη απέσυρε και εκείνος την υποστήριξή του τότε, το δίχως άλλο, ο Πρόεδρος πρέπει να παραιτηθεί. Έτσι είναι η δημοκρατία.
*Ρε τι τραβάμε σ΄ αυτή τη χώρα. Ας όψονται εκείνοι που κατέβασαν το πλαφόν στο 1,7%. Ιδού τα χάλια σας κύριοι. Ένας τύπος με 1.910 υποστηρικτές (επί συνόλου 526.000 ψηφοφόρων) μετέχει στο Εθνικό Συμβούλιο (άλλη βλακεία κι αυτό από μόνο του) και μιλάει για την υποστήριξη που έδωσε σε κάποιον στις Προεδρικές Εκλογές! Και είμαστε υποχρεωμένοι να τον βλέπουμε κάθε λίγο και λιγάκι στις Ειδήσεις να λέει του κόσμου τις μαλ…! «Ό,τι του κατεβάσει», που λέει ο «Νικολάκης το Τζιτζίκι». Και να τον πληρώνουμε! Μα καταλάβατε;
*Παρενθετικά: Νεικωλάκοι μου, συγχαρητήρια μάνα μου. Μόνο εσύ θα μπορούσες να ξεκινήσεις αντάρτικο και να καταλήξεις να έχεις (α) τσιμεντώσει τον Κάρογιαν στην ηγεσία του ΔΗΚΟ και (β) αναγκάσει τον Κολοκασίδη και όλους τους υπόλοιπους (πλην του Κουλία) να σιωπήσουν. Μάνα μου, Νυκωλάκει μου, συγνώμη ειλικρινά. Εσύ τελικά δεν είσαι αυτοκαταστροφικός, όπως νομίζαμε.
Είσαι καταστροφικός, γενικώς! Ο τυφώνας «Ελ Παπαδοπουλίνιο». Ακούγαμε χθες τον Κολοκασίδη στο Τρίτο και νομίζαμε πως θα έτρωγε το ακουστικό του τηλεφώνου από το κακό του την ώρα που μιλούσε. Σαν να τσιγάριζες ξινόγαλα.
Ήταν η πιο απολαυστική δήλωση από τότε που παραδέχθηκε ήττα ο Λιλλήκας μετά την «αξινόστραφη» του λαού στον Α΄ Γύρο των Προεδρικών. Για αυτούς τους δύο, Νοικώλακι και Λιλλήκα, θα έχουμε κάτι ωραίο αύριο. Stay tuned.
*Πίσω στον Πορδίκη των 1.910. Έτσι που λέτε: Να πετάγεται κάθε λίγο και λιγάκι και να λέει τη μία «τσιόφτα» πίσω από την άλλη. Με τα λεφτά μας. Τις προάλλες ένωσε τις δυνάμεις του στον αγώνα, λέει, για κατοχύρωση δύο ειδών γάτας, της «Αγίας Ελένης» και της «Αφροδίτης», ως κυπριακά είδη. Οι δύο αυτές ράτσες απειλούνται λέει από τους Τούρκους οι οποίοι, Τούρκοι, προσπαθούν να τις διασταυρώσουν με δικές τους ράτσες και να μεταλλάξουν το κυπριακό είδος. Των γάτων. ‘Ατιμε Ερντογάν! Διαβολικό Βαθύ Κράτος! Οι διαστάσεις του ζητήματος, υπογράμμισε ο Πορδίκης 1910 (του ζητήματος ότι οι Τούρκοι θέλουν να μας πηδήξουν τις γάτες «Αγία Ελένη» και «Αφροδίτη» και να τις κάνουν, ας πούμε, «Αϊσιέ Χανούμ» και «Τανσού»), αυτές λοιπόν οι διαστάσεις «δεν είναι μόνο φιλοζωικές». Όχι! Κατά τον Πορδίκη 1910, υπάρχει «πολιτική προέκταση» (sic!) αλλά και οικονομικά συμφέροντα αφού, όπως είπε, πιστοποιώντας μια ράτσα μπορείς κατ΄ αποκλειστικότητα να την εμπορεύεσαι.
Και τον κυπριακό γάιδαρο (το γνωστό «γάαρο») τον πιστοποιήσαμε. Τους αγοράζει κανείς; Όλο το… στοκ μάς έμεινε!
*Και όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο, ο Πορδίκης βρήκε και συμμάχους. «Υπέρ της πατρότητας και της επιβεβαίωσης της πατρότητας των κυπριακών γάτων τάσσεται ο Αρχιεπίσκοπος». ΚΑΜΙΑ πλάκα. Το δήλωσε εκ μέρους του Αθυρόστομου κάποιος Αρχιμανδρίτης Νεόφυτος αναδεικνύοντας κι αυτός την… εθνική διάσταση της σταυροφορίας για να τεθεί ένα τέλος στο συνουσιασμό των καθαρόαιμων ορθόδοξων Ελληνίδων γάτων «Αγία Ελένη» και «Αφροδίτη» με τον κάθε Μεχμέτ και τον κάθε Αλί… Νιάουγλου στην Πράσινη Γραμμή. Και να μπει έτσι ένα τέρμα στη διζωνική – δικοινοτική ακολασία των γατιών. «Είναι αυτονόητο», είπε ο Αρχιμανδρίτης, «αφού τα είδη αυτών των γάτων ανήκουν στην ιστορία και την παράδοση του τόπου μας, η Εκκλησία να στηρίζει με κάθε τρόπο και κάθε δύναμη την προσπάθεια που καταβάλλεται». Θα τους βάλει… «ττάππο», φαίνεται!
*Και καλά, η Εκκλησία, ειδικά επί των ημερών του Αθυρόστομου μπορεί να συνουσιάζεται ανηλεώς (και χωρίς τη συναίνεσή μας) με τη νοημοσύνη και τη λογική μας. Και το κάνει. Ό,τι κόβουν πίσω οι ρασοφόροι στο κανονικό σεξ (όσοι κόβουν…) μάς το κάνουν επί χίλια μεταφορικώς. Τον κάθε Πορδίκη των 1910, όμως, γιατί πρέπει να τον πληρώνουμε και ένα κάρο λεφτά από πάνω για να το κάνει; Αυτή είναι η απορία. Μπορεί επιτέλους να μας τη λύσει κανείς; Εντάξει, να μας τη λύσει αφού τελειώσει πρώτα ο σεισμός που προκάλεσε η αναίρεση της «υποστήριξής του» προς την Κυβέρνηση. Έχουμε υπομονή. Αλλά μην μας ξεχάσετε! Θέλουμε μια απάντηση. Σύμφωνοι; Ωραία!
Κωδικός άρθρου: 909876
ΠΟΛΙΤΗΣ – 18/11/2009, Σελίδα: 13
Σχόλια:
1.Απολαυστική η αναφορά στις γάτες, πραγματικά όταν είχα διαβάσει σχετική είδηση πριν λίγες μέρες διερωτόμουν αν είναι πλάκα η αναφορά για τα ύπουλα σχέδια των ξένων να μεταλλάξουν τις εθνικά καθαρές γάτες μας!
2. Ναι, ο Περδίκης πήρε μεν πολύ λίγες ψήφους στις Ευρωεκλογές, αλλά αρκετές για να είναι βουλευτής – για δεύτερη αφορά. Οφείλω να το γράψω αυτό αφού ανήκα σε εκείνο τον χώρο, και όσο και αν αποχώρησα κάνοντας κριτική και για τον ακατανόητο τους εθνικισμό, αλλά και τον λαϊκισμό τους, το γεγονός και μόνο πως οι Οικολόγοι κατάφεραν να εκλέξουν δυο φορές βουλευτή, είναι δικαίωση για εκείνους.
3. Κρίμα που με την πολιτική τους συμπεριφορά δεν εμπνέουν σεβασμό και σοβαρότητα και συνεπώς η αντιμετώπιση του Κωνσταντίνου είναι η πρέπουσα. Κρίμα που το παρόν εκλογικό τους ακροατήριο ικανοποιείται με το επίπεδο που προβάλλουν.
4. Να μη ξεχνούμε πως ο Κωνσταντίνου στήριξε το Τάσσο στην προεκλογική του 2002-3. Κανένας δεν είναι τέλειος!
Και μια και αναφέρθηκα στον Κωνσταντίνου του Πολίτη, ας δούμε τι διαβάζουν οι αναγνώστες του Φιλελευθέρου:
ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ
18/1/2009
Προς Αυτοαπορριπτομένους
Του Γ. Σέρτη
ΜΗΝΕΣ και μήνες αφήνουν οι πρωταγωνιστές τους προβοκάτορες να ροκανίζουν την (Αν)α(ν)ξιοπιστία της πολιτικο-κομματικής ηγεσίας, λεν μισές – και με πολλή καθυστέρηση – κουβέντες οι συγκυβερνώντες, κρατά για χρόνια αυτή η κολόνια – τις δύο αντιθετικές – γραμμές της η -μη- Αντιπολίτευση, και…
Τα μέσα -έκαστο με τον δικό του φακό- χαρακτηρίζουν την αναμενόμενη εξ
αναβολής- συνεδρία, είτε το αντιλαμβάνονται είτε όχι οι Δηκοϊκοί αξιωματούχοι, ο Εκπρόσωπος του ΑΚΕΛ τούς το έθεσε καθαρά:
-Θα πάει μακριά αυτή η βαλίτσα;
(Από τις παρομοιώσεις των βατράχων που ζεματίζονται, ύστερα από απόψυξη, περάσαμε στις βαλίτσες!)
Ο Μάρκος Κυπριανού απάντησε γραπτώς -«γραπτώς, καλό προφορικώς », για όσους
θυμούνται:
- Κάτω τα χέρια από τη διπλοασφαλισμένη – των δύο Κυριακών -βαλίτσα μου.
Κοντολογίς, σε πάντα διαμαρτυρόμενο λέω:
«Σκάσε, και κολύμπα»! Θα το επιβεβαιώσει και ο Μάριος!
Ο Μάριος Κάρογιαν δεν κρατά …ισορροπίες, παρόμοιες με τις προσυνεδριακές, σύμφωνα μ’ ένα από τα έγγραφα του Ντάουνερ, ύστερα από συνάντησή τους (Γενάρης του 2009):
«Ο κ. Κάρογιαν επίσης σημείωσε ότι η θέση του, ως Προέδρου του ΔΗΚΟ, μπορεί ν’ αμφισβητηθεί, αλλά εξέφρασε αισιοδοξία ότι θα διατηρούσε την Προεδρία του ΔΗΚΟ, υποστηρίζοντας ταυτόχρονα τον Πρόεδρο Χριστόφια. Γνωρίζοντας το επιχείρημα ότι η βάση του ΔΗΚΟ αντιτίθεται σε συμβιβασμό στο Κυπριακό Πρόβλημα, ο κ. Κάρογιαν επέμεινε ότι η βάση θα ακολουθήσει την ηγεσία και ότι θα αντιμετώπιζε την πρόκληση από απορριπτικούς που θα κατέβαιναν ως υποψήφιοι».
Μάλιστα!
Η βρετανική προπαγάνδα – «όσοι δεν αποδέχονται τη «λύση» μας, δεν …θέλουν λύση» – πέρασε από το Λονδίνο στο λεκανοπέδιο της Αττικής, απ’ εκεί στην κοίτη του Πεδιαίου, και …αισίως – απαισίως, κατ’ ακρίβειαν ανέβηκε στα χείλη και – μη …αναμενομένων, μάλιστα – κομματικών ηγεσιών!
(Ανήμερα του Πολυτεχνείου ακούμε το… στρατονομικό ανακοινωθέν των …δύο ηγεσιών, προφανώς: αποφασίσαμεν και διατάσσομεν!)
Φιλελεύθερος
18/1/2009
Είχα πάρα πολύ καιρό να τον διαβάσω. Πέρασε ανεπιστρεπτί ο καιρός που αν δεν διάβαζα Σέρτη δεν πήγαινε καλά η μέρα μου.
Από τότε ωρίμασα, έγινα πιο κυνικός, πιο ορθολογιστής, μάλλον προδότεψα σύμφωνα με τη λογική του Σέρτη. Κάποια περίοδο επί Τάσσου διερωτόμουν πραγματικά αν ο άνθρωπος είναι άρρωστος με εκείνα που έσουρνε στους προδότες, στους νενέκηδες, στους τουρκοπροσκυνημένους, στους επιχορηγημένους και γενικά σε όσους τολμούσαν να ορθώσουν αντίθετη άποψη. Και πάντα βεβαίως η άλλη άποψη ήταν είτε πληρωμένη είτε προδοτική. Αποκλείεται να έχουν οι αντίπαλοι του Σέρτη άλλα τίμια κίνητρα ή κριτήρια!
Το χθεσινό του κείμενο αποδεικνύει πως τίποτα δεν άλλαξε. Αλήθεια πόσες χιλιάδες φορές έγραψε την ίδια μαλακία για την βρετανική προπαγάνδα που μας ήρθε μέσω λεκανοπεδίου των Αθηνών στην κοίτη του Πεδιαίου;
Τουλάχιστον θα ήταν καλή ιδέα αν ανανεωνόταν κάθε λίγα χρόνια.
Μια αυθαίρετη σύγκριση των δυο αρθογράφων δεν μπορεί παρά να είναι μοιραία για τον Σέρτη: παθογονικά αγκυλωμένος, εναγκαλιάζει όμορφες λέξεις κενές νοήματος, δεν έχει καμιά επαφή με την πραγματικότητα, φτάνει μέχρι του σημείου να υιοθετεί την θεωρία πως ΔΕΝ υπάρχουν απορριπτικοί, τη στιγμή που αυτό δεν είναι επιθετικός προσδιορισμός, αλλά αντικειμενική περιγραφή.
Άνθρωπος του χθες, με καμιά δυνατότητα προσφοράς σε μια μετά τη λύση Κύπρο.
Με τον Κωνσταντίνου συμφωνώ γενικώς, άρα αν αναφέρω πως ξέρει να γράφει καλά και έχει και χιούμορ, μάλλον δεν θα θεωρηθεί αντικειμενική εκτίμηση. Ναι, και εδώ γράφω αυθαίρετα, αλλά τουλάχιστον ο Κωνσταντίνου έχει και την δυνατότητα του αυτοσαρκασμού και της αυτοαναίρεσης και επίσης δεν έχει πρόβλημα να κάνει κριτική και σε εκείνους που στηρίζει.
Και πραγματικά πιστεύω πως ο Κωνσταντίνου προκαλεί χαμόγελα και σε εκείνους οι οποίοι διαφωνούν μαζί τους, σε αντίθεση με το ποτιτσίνωμα που νοιώθει κάποιος διαβάζοντας τον Σέρτη.
