Skip to content

Τα 12 Oreo

Φεβρουαρίου 22, 2017
Ο εξαιρετικός φετινός χειμώνας αλλά και τα επαγγελματικά ταξίδια, άφησαν πολύ πίσω τις δουλειές στον κήπο. Ήταν λοιπόν ευκαιρία που δεν μπορούσα να αγνοήσω η απογευματινή λιακάδα και έκανα ό,τι μπορούσε να γίνει μέσα στα βρεγμένα πράγματα…
Τελειώνοντας, βγάζω τις ποδίνες, μπαίνω στο σπίτι, τσιακκάρω τα μωρά. Το κάθε ένα στο δωμάτιο του με τα μάτια καρφωμένα σε μια οθόνη…
Ο γιος έφερε headphones και δίπλα του είχε απομεινάρια από υλικά πακεταρίσματος από αλουμινόχαρτο.

Τι είναι αυτά γιέ μου;

Oreo.

Oreo; Μα πόσα έφαγες;

12 (σε στυλ, τι σε νοιάζει εσένα;).

12!!! Δεν μιλάς σοβαρά!

Ναι!!! Μόνο 12, αυτό είναι το τελευταίο!

Και το χλαπάκιασε.
Facebook Mar 28, 2015 6:10pm

Στιγμιότυπα διακοπών.

Φεβρουαρίου 22, 2017

Στιγμιότυπα διακοπών.

Ανακαλύπτουμε κοχύλια με την κόρη. Της λέω να προσέχει μήπως περιέχουν μικρά καβουράκια. Γιατί μπορεί και να τη δαγκώσουν αλλά και γιατί πρέπει να ρίχνουμε πίσω στο νερό όσα είναι ζωντανά.
Θα πονέσω αν με δαγκώσει; Μου λέει.
Δεν ξέρω καλή μου, καλύτερα όμως να μη μάθεις!
Σε κάποια στιγμή τη βλέπω να κρατάει ένα κοχύλι και το καβουράκι να προσπαθεί να περπατήσει πάνω στο χέρι της.
Άσε το να πέσει στο νερό της λέω! Θα σε δαγκώσει.
Μα, θέλω να με δαγκώσει μου απαντά. Αφού δε μου λες αν θα πονέσω!

 

Facebook Aug 16, 2015 7:19pm

Κουβέντα με την κόρη

Φεβρουαρίου 22, 2017

Κουβέντα με την κόρη για τα επερχόμενα γενέθλια.

Επιθυμίες και όνειρα για δώρα, μάλλον πέραν του προυπολογισμού: 10 μερες στην Αυστραλία να δει την φίλη της την Κάτια, πρωτοχρονιά στη Νέα Υόρκη, ταξίδι στην Ντίσνευλαντ… Οταν της εξηγείται το χμμμ, δημοσιονομικό έλλειμμα, γίνεται πιο ρεαλίστρια. Τότε να αγοράσουμε ένα ….άλογο, να το βάλουμε στο δωμάτιο του αδελφού μου και εκείνος να πάει ….στην τηλεόραση. Της εξηγείται και πάλι η δυσκολία που έχει και αυτό το πρότζεκτ και καταλήγει στην τελική της πρόταση: τότε, να πάμε στη ΝΑΣΑ, να κάνουμε μαθήματα για μια μέρα και να πάμε στο φεγγάρι!

Όλα με χαμόγελο και καλή διάθεση, που σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν μας υποβάλλει σε ένα επιτηδευμένο αστείο.

Αλλά δεν αλλάζουν το βαθύ αίσθημα της ευτυχίας που το παιδί σου συμπεριφέρεται ακόμη σαν παιδί. Ας ονειρεύεται όσο μπορεί και αν το κάνει με χαμόγελο, ακόμα καλύτερα.

Facebook September 16, 2015

Sad!

Φεβρουαρίου 21, 2017
Είναι εντυπωσιακό πόσο δημιουργικοί είμαστε σε αυτό το ρότσο όταν είναι να μην κάνουμε τίποτα: «Καθοριστική για την πορεία των διαπραγματεύσεων η παράνομη επίσκεψη Τσαβούσογλου στα κατεχόμενα» πουμπουρίζουν από το πρωί τα ράδια.
 
Προσέξτε:
 
Πόσες φορές ακούσατε για «καθοριστικές» επισκέψεις ή καμπές στο Κυπριακό;
 
Για πόσες δεκαετίες ακούτε για διαπραγματεύσεις; (Α, ερώτηση παγίδα, λίγοι γνωρίζουν/θέλουν να γνωρίζουν πως οι διαπραγματεύσεις ξεκίνησαν το 1968 και μάλιστα εκτός Κύπρου – ναι ρε, πριν το 1974 που δημιουργήθηκε το Κυπριακό ως «θέμα εισβολής – κατοχής»).
 
«Παράνομη» επίσκεψη λοιπόν, ε, μα αν δεν ήταν παράνομη θα ήταν μη – παράνομη, δηλαδή νόμιμη, άρα δεν θα υπήρχε Κυπριακό πρόβλημα, άρα δεν θα γινόταν οτιδήποτε παράνομο. Παράλογο, ε;
 
«Κατεχόμενα», ε ναι. Που θέλουμε να καταστήσουμε μη – κατεχόμενα, ελεύθερα, ελληνικά, κυπριακά;
 
Έλα ντε – άσε που κάνουμε (κάνουν) ό,τι μπορούμε (μπορούν) για να ανατρέψουμε (ανατρέψουν) κάθε προσπάθεια που ακυρώνει τη λέξη αυτή.
 
Εν τω μεταξύ ξαφνικά ζούμε ένα θαύμα. Το μαγικό ραβδί του προέδρου μας πήρε σβάρνα όλα τα προβλήματα στο νησί και όπου αγγίξει, γουάου! Λύσεις τώρα!
 
Λύση τώρα; Άλλη μια δημιουργική πρωτοτυπία με βαθύτατο νόημα – τόσο βαθύ που μέχρι να το βρεις, το χάνεις.
 
Μπράβο λοιπόν πρόεδρε, συνέχισε στο δημιουργικό δρόμο που πήρες και καλή σου (μας) τύχη.
 
Σε κάθε περίπτωση, υποψιασμένοι φίλοι μου, μην ανησυχείτε καθόλου, πληροφορίες που έχω, διπλοτριπλοτσεκαρισμένες, λένε πως ζούμε μόνο άλλη μια πράξη σε ένα έργο που ΘΑ έχει τέλος.
 
Κάποιο τέλος.
 
Συνεπώς αν θέλετε να βρείτε σοβαρά ζητήματα για να ανησυχείτε, σκεφτείτε πως εν έτει 2017 μια χώρα κηρύσσει μέρος της ως ευρισκόμενο σε λιμό (βασικά – και κυριολεκτικά – δεν έχουν να φάνε), ενώ κάπου αλλού κινδυνεύει ο φετινός διαγωνισμός της γιουροβίζιον για πολιτικοοικονομικοκοινωνικούς λόγους.
 
Sad!

Ο Χριστόφιας και το …ψυχοσάββατο

Φεβρουαρίου 19, 2017

Όπως ξέρετε ο συγκεκριμένος κύριος *δεν* είναι από τους αγαπημένους μου Κυπρίους πολιτικούς.Νομίζω πως γενικά είναι μειωμένων ικανοτήτων, είναι παγιδευμένος σε ξύλινες λέξεις και ιδεολογίες και γενικά θεωρώ την προεδρία του τη χειρότερη που είχαμε ποτέ στην Κύπρο.

Το Μαρί ήταν το αποκορύφωμα της πολιτικής του ανικανότητας, κάτι που οδήγησε στη μεγαλύτερη εκτός πολέμων τραγωδία της Κύπρου. Τώρα, να μην τον χωνεύουν οι συγγενείς των θυμάτων είναι κατανοητό. Να νοιώθουν και οργή που δεν «πλήρωσε» όσοι των θεωρούν ως αποκλειστικό υπεύθυνο, να το καταλάβω.
Να διαμαρτύρονται όμως οι συγγενείς γιατί παρουσιάστηκε σε μουσική εκπομπή, και μάλιστα «ψυχοσάββατο» (τι στο καλό είναι τούτο;) που φαινεται ενοχλούνται περισσότερο οι …νεκροί, το θεωρώ εξόχως ενοχλητικό και αρνητικό.

Πηγή.

Που εντάσσεται σε μια άσχημη λογική που μας διαπερνά, από το Κυπριακό, μέχρι τα οικονομικά, μέχρι το αεροπλάνο της Ήλιος, μέχρι το Μαρί: δε θέλουμε μόνο τιμωρία, δε θέλουμε μόνο δίκη, θέλουμε , κυρίως, εκδίκηση.

Φίλτρα.

Φεβρουαρίου 17, 2017

Προσπαθώ να φιλτράρω τις σημερινές δηλώσεις – ενέργειες. Μετά από το χτεσινό πολύ αρνητικό συμβάν.

Κατ’ αρχάς βγαίνει κάτι το ανησυχητικά γραφικό. Διαβάζοντας τις αφηγήσεις των Λεμεσιανών για το τι έγινε και πως έγινε και πως φτάσαμε στη διακοπή, ακούσαμε για διάλειμμα τσιγάρου, για πόρτες που βρόντηξαν, για καλή διάθεση από τη μια αλλά υποψία πως ο ένας ήρθε για να φύγει – δεν δημιουργείται η καλύτερη εικόνα, ειδικά μετά από τόσο καιρό.

Δεν υποτιμώ το μέγεθος της κρίσης, η παγίδα που έστησε το ΕΛΑΜ, οι θλιβεροί χειροκροτητές των φασιστών και η δειλία του ΔΗΣΥ, έδωσε στην άλλη πλευρά πάσα λουκούμι. Η άλλη πλευρά, που επαναλαμβάνω, τελευταία βρισκόταν εν αδίκω: και για το θέμα των τεσσάρων ελευθεριών αλλά και διαδικαστικά, αφού φαίνεται μπήκαν όλα στο ράφι μέχρι να γίνει ο σουλτάνος μεγαλύτερος σουλτάνος στη θέση του σουλτάνου. Δεν υποτιμώ όμως ούτε τη σημασία που έχει για τους ΤΚς η ουσία του ζητήματος. Σε κάθε περίπτωση όμως σημασία έχει η μεγάλη εικόνα και κρίνω πως Νίκαρος και Μουσταφά, την αγνόησαν.

Εδώ να σημειώσω πως ήδη άρχισαν κάποιοι να κάνουν κριτική για τον Νίκαρο, για τον ΔΗΣΥ (είπαμε πιο πάνω), πως ο νους τους είναι αλλού, πάει τέλειωσε η προσπάθεια, έδειξαν και αυτοί την πραγματική τους εικόνα. Διαφωνώ. Δεν ξέρω που (και αν) θα καταλήξουμε αλλά οι προσπάθειες του Νίκαρου ήταν οι πιο συγκροτημένες, οι πιο συλλογικές, οι πιο ολοκληρωμένες που έγιναν μέχρι τώρα. Με τη στήριξη του Αβέρωφ που προσπαθούσε ταυτόχρονα να κρατήσει και τις ισορροπίες στο κόμμα. Αν αποτύχουμε θα είναι κρίμα, και φυσικά, όλοι οι πολιτικοί θα κοιτάξουν μπροστά – αυτή είναι η δουλειά τους, αλλά προς θεού, να μη μηδενίσουμε μέσα στη δικαιολογημένη οργή και το θυμό μας την πάρα πολλή δουλειά που έγινε μέχρι τώρα.

Εγώ θα πιστώσω τον Νίκαρο και με κάτι άλλο: μπορεί να του έκανα και εγώ κριτική για το γεγονός πως δεν δούλεψε αρκετά στον τομέα της κουλτούρας λύσης, δεν κατέβηκε στον κόσμο, δεν προσπάθησε έγκαιρα να «πουλήσει» τη λύση. Με τα όσα έχουμε δει, κυρίως τους τελευταίους μήνες, είχε δίκιο – τουλάχιστον αν το έκανε συνειδητά και κατ’ επιλογήν.

Είμαστε όμως σε μια άσχημη στιγμή. Που ακολουθεί αρκετές άλλες κακές στιγμές. Τι κάνουμε και πως; Οι δηλώσεις που έγιναν σήμερα από τους δυο, ήταν ακόμη στο αγκρισμένο στυλ, ήταν ακόμη «σκληρές» αλλά κανείς εκ των δυο δεν μίλησε για το τέλος της διαδικασίας, ή δεν τόλμησε να το κάνει. Τα φίλτρα που χρησιμοποίησα όμως έδωσαν κάποιες όχι και τόσο θετικές ενδείξεις: ναι, δεν έκλεισε κανείς την πόρτα, αλλά το έκαναν γιατί θέλουν πραγματικά να προχωρήσουν, ή τους νοιάζει να μην τους αποδοθεί η ευθύνη της κατάρρευσης;

Τείνω να πιστεύω πως είναι το πρώτο.

Και αυτό υποστηρίζεται επίσης και από μια άλλη σειρά εξελίξεων. Η πρόταση νόμου που έστειλε ο ΔΗΣΥ στη βουλή για να γίνεται δηλαδή το αυτονόητο, να αποφασίζει το υπουργείο Παιδείας και όχι ο εκάστοτε λαϊκισμός και αμπαλατοσύνη κάποιων βουλευτών για το τι γίνεται μέσα στις σχολικές αίθουσες είναι κίνηση προς τη σωστή κατεύθυνση. Too little, too late, θα πουν κάποιοι και θα έχουν δίκιο.

Και αν όλα αυτά μπορεί να εντάσσονται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο αποφυγής ευθυνών για τους ηγέτες ή/και προετοιμασίας του εδάφους για την προεκλογική από Νίκαρο/ΔΗΣΥ, ήρθε το ΑΚΕΛ να δείξει πως μπορεί και να μην είναι και έτσι: ο Άντρος Κυπριανού έκανε σήμερα περιοδεία στον βορρά και είδε σημαντικούς Τκς πολιτικούς και παράγοντες. Είμαι σίγουρος πως πήρε και έφερε σημαντικά μηνύματα. Ε, το ΑΚΕΛ δεν έχει κανένα συμφέρον να βοηθήσει ή να στηρίξει γενικά τον Νίκαρο και τον ΔΗΣΥ. Οι πρωτοβουλίες του Άντρου λοιπόν, μόνο ένα στόχο πρέπει να είχαν: την επανεκκίνηση της διαδικασίας.

Α, και για να εξηγούμαστε, σε αυτό το κείμενο αναφέρομαι στους σοβαρούς της παρέας. Οι άλλοι; Πραγματικά ανεκδιήγητοι!

Είμαι σίγουρος πως θα περάσετε και εσείς αυτό το κείμενο από τα δικά σας φίλτρα. Αν σας βγάλουν προειδοποίηση για ευσεβοποθισμό, να πιθανολογήσετε πως κάνουν σωστά τη δουλειά τους.

Στα χιόνια

Φεβρουαρίου 14, 2017

Πήρα λοιπόν τους φιλοξενούμενους μου βόλτα στα χιόνια, είδαμε και τον παγωμένο φράκτη στον Πρόδρομο στους -5. Δεν πίστευαν το θέαμα, ο ένας έβγαζε σέλφι να στείλει στη Βαλεντίνα του από την Κούβα , να την αστειέψει αφού εκείνη πιστεύει πως η Κύπρος είναι μια μικρή ζεστή Κούβα.

Ερχόμενοι πίσω, βλέποντας μπροστά μας τον διαυγέστατο αλλά θυμωμένο Πενταδάκτυλο, πίσω το χιονισμένο μέσα στη ραστώνη του Τρόοδος, ανάμεσα τους την άκοπη κεντρική μας πεδιάδα, και προσπαθώντας να απαντήσω στις ερωτήσεις περί του αυτονοήτου και της κοινής λογικής που μου έκαναν οι φίλοι και συνεργάτες από την Ισπανία, ψιθύρισα, μόνος, για να μην ακούσει κανείς:
μαλακισμένοι.

Αρέσει σε %d bloggers: