Μετάβαση στο περιεχόμενο

Pigs

Απρίλιος 24, 2019

Δεν είναι κακή η διαφωνία. Όταν υπάρχει ένα γενικό πλαίσιο κατανόησης. Είναι αδύνατον να είναι ίδια δυο πλάσματα. Σίγουρα όχι σε όλα.

Δεν είναι κακή η πίκρα. Όταν προέρχεται από πλάσματα που ξέρεις πως δεν το εκλογίκευσαν, δεν θα νοιώθουν το ίδιο σε δέκα λεπτά.

Δεν είσαι σε γυαλλοκλούβι.

Ούτε μπορούν να είναι εκείνα.

Meanwhile the team is losing badly. Making things really difficult

And I, I am looking for a shelter from pigs on the wing.

Advertisements

950 μέτρα.

Απρίλιος 22, 2019

950 μέτρα λέει η τεχνολογία.

Από το μέρος που φάγαμε μέχρι το σπίτι.

Με τα πόδια. Κατ’ επιλογή.

Δίπλα από το μεγάλο δρόμο.

Πρώτη εικόνα, απέναντι, το πρώτο σχολείο. Νομίζω η ταμπέλα έμεινε η ίδια. Είχαν κάνει καλή δουλειά τότε.

Νομίζω.

Τότε, καλά έκαναν και άφησαν την ίδια την ταμπέλα.

Μετά, ο σταθμός βενζίνης. Πριν από μιάμιση γενιά, ένα απόγευμα ήταν, είχε ξεκινήσει η μάμμα από το σπίτι. Με το δεύτερο μας αυτοκίνητο, ένα μεταχειρισμένο Μίνι από Εγγλέζο των βάσεων. Θα μας έπαιρνε μάθημα αγγλικά.

Έμεινε από βενζίνη.

Ακριβώς απέναντι από τον σταθμό βενζίνης.

-Α, έχει νου αυτό το αυτοκίνητο, είχε πει.

Μετά το παρπέρικο. Κάθε φορά που περνώ εδώ και 4 χρόνια που υιοθέτησα την κόμμωση του κκέλη, νοιώθω τύψεις.

Ήμουν πελάτης εκεί, από πολύ παλιά, από τον καιρό που λειτουργούσε συνταγματικά ορθά η Κυπριακή Δημοκρατία.

Μετά, ένα ρυθμικό μπαμ, μπαμ, μπαμ. Κατάστημα με συμπληρώματα διατροφής.

Μα, τέτοια ώρα; Με τέτοια μουσική; Και φώτα; Αλλά κλειστές οι βιτρίνες;

Α! Σίγουρα γυρίζουν ταινία πορνό λέω! Είπα να κοιτάξω λίγο, μέσα από τις χαραμάδες αλλά δεν φαινόταν τίποτα.

Λίγο πριν το σπίτι ένα παλιό κατάστημα προς ενοικίαση, με τις βιτρίνες καλυμμένες από φρέσκιες εφημερίδες και διάφορους νεαρούς, αγόρια και κορίτσια να μπαίνουν μέσα. Και την πόρτα να κλείνει αμέσως.

Ρε! Μα, είναι σαν τα κοπελλούθκια μας αυτά! Μα, που είναι τα κοπελλούθκια μας απόψε;

Α! Οκ!

Αυτή την Άνοιξη.

Απρίλιος 21, 2019

Υποθέτω πως αν η κατασκευή ανθρώπων γινόταν σε εργοστάσιο που κουβαλούσε τα ανάλογα πιστοποιητικά ποιότητας, το συγκεκριμένο προϊόν δεν θα περνούσε το quality control. Γιατί ξέρετε, αυτοί οι έλεγχοι σκοπό έχουν μεν να ικανοποιήσουν τον καταναλωτή, αλλά επίσης και κυρίως να κρατήσουν ψηλά το όνομα του προϊόντος και του κατασκευαστή.

Και ο συγκεκριμένος είναι πλήρης αποτυχία. Κανονικά θα έπρεπε από την πρώτη στιγμή να επιστρέψει πίσω στον κλίβανο πολτοποίησης. Όπως πάν τα πράγματα, εκεί που θα καταλήξει, πιθανότατα να το επιθυμήσει και ο ίδιος αυτό.

Αυτό τη διαδικασία όμως, δεν την κάνει η φύση, ενώ οι «ηθικοί» περιορισμοί και οι ουμανιστικές αρχές της πλειοψηφίας των ανθρώπων, δεν επιτρέπουν τέτοιους ελέγχους, τέτοια «ευγενιστικά(*)» μασκαραλίκια.

Και ορθά, γιατί ναι μεν υφιστάμεθα τις αναπόφευκτες συνέπειες ενός εντελώς fail προϊόντος, αλλά από την άλλη αφαιρούμε ένα καθεστώς τρόμου και προκατάληψης.

Όπως σε όλα, κάθε επιλογή μπορεί να είναι τέλεια ή βεβιασμένη, πλην όμως πάντα κουβαλά συνέπειες.
……………………………………………………………..
Αυτή την Άνοιξη βρισκόμασταν μακριά το σαββατοκύριακο, αλλά ομολογώ πως έπαθα όπως τότε στο Κραν Μοντάνα, που βρισκόμουν πέραν του Ατλαντικού αλλά προσπαθούσα να μάθω τι γινόταν στην απ’ εδώ πλευρά γιατί νόμιζα πως κρινόταν η τύχη μας, και πως επιτέλους τα πράγματα θα γύριζαν.

Ναι γύρισαν, προς τα κάτω.

Και τότε: συνέπειες.

Κάθε ώρα λοιπόν, ειδήσεις, να μάθω, να ακούσω τι γίνεται, κάθε φορά που έκανε μπιπ το τηλέφωνο, έβλεπα με μανία τα νεότερα.

Με διάθεση οργής και αηδίας. Και επειδή τα έγραψαν όλοι όλα, να πω και το δικό μου: η οργή και η αηδία δεν αφορούν το κατά πόσον είναι «δικός» μας ή «ξένος» αυτός ο fail άνθρωπος. Η οργή και η αηδία αφορούν το τι *είναι* αυτό το άτομο. Για τα λοιπά του αήπια, που τα έχουν και άλλοι πολλοί, είναι άλλη ιστορία.

Και νομίζω δεν σχετίζεται.
………………………………………………….
Α, στις ειδήσεις λέει κάπου που γιόρταζαν το Πάσχα τους έβαλαν πόμπες, πολλές πόμπες. Και σκότωσαν πολλά πλάσματα. Εγώ σας λέγω εκείνος, εκεί πάνω, το γνώριζε. Γιατί μόλις προχτές, Μεγάλη Παρασκευή για εκείνους που γιορτάζουν σήμερα, μας έστειλε όλους εκείνους τους ουράνιους πυραύλους που ξίππασαν την ευρύτερη Λευκωσία. Προειδοποιήσεις ηταν νομίζω.

Τι άλλο; Έκλαιγε που έχασε κάποιον δικό του πριν 2000 χρόνια; Που λίγο αργότερα τον επανέφερε;

Κρίμα που τα πλάσματα στη Σρι Λάνκα και τα θύματα του fail ανθρώπου δεν θα επανέλθουν. Άσε που κάποιοι ξεχάστηκαν στις δυο βδομάδες, όχι στα δυο χιλιάδες χρόνια.

Πάντως μην ανησυχείτε για το «δικό» μας Πάσχα. Οι προειδοποιήσεις που θα δώσει η επόμενη Παρασκευή θα είναι άριστες. Ήλιος και ψηλή συννεφιά και η πιο θερμή μέρα της βδομάδας, δέκα ολόκληρους βαθμούς πιο πάνω από σήμερα.
………………………………………………………
Αντίθετα με τη μαυρίλα του μεγάλου κόσμου, στο μικρόκοσμό μας, περάσαμε καλά. Μακριά από την πόλη, μέσα στην εξωφρενική πρασινάδα, έβλεπες ακραίες συμπεριφορές. Της φύσης. Που δεν βλάπτουν κανένα.

Είδαμε και φοβερό χαλάζι. Οι δρόμοι έγιναν ολόασπροι, δεν μπορούσες να σταθείς εκτεθειμένος έξω. Μπορεί να βλάπτει τα ανθισμένα δέντρα αυτό. Εκείνη την ώρα όμως, η έγνοια μου ήταν φωτογραφικά απεικονιστική, όχι παραγωγική.

Σε μια άλλη φάση, έστηνα το τριπόδι να πάρω μια μακρινή εικόνα και ακούω κουδούνια. Α, λέω θα έρθει κοπάδι, να δούμε κατσικάκια και αρνάκια πριν το Πάσχα. Ένας βλοσυρός νεαρός φάνηκε μέσα από τα γιγαντιαία πρασινοκίτρινα σιτάρια με τη βέρκα στο χέρι. Πίσω του 2-3 σκύλοι. Μετά άλλοι 3-4. Μετά άλλοι 5-6. Με κουδούνια, όπως αυτά που βάζουν στα κατσίκια.

– Μεγάλο το κοπάδι σου του λέω.

– Ε, ναι απαντά.

– Καλά, που είναι τα ρίφκια.

– Δεν έχω ρίφκια λέει και απομακρύνεται πίσω από τις λαψάνες.

Σουρεάλ. Και λίγο τρομακτικό. Με όσα ακούς πως γίνονται.

Και όπως τον έβλεπα να φεύγει, από πάνω του ήταν τα χιόνια του Τροόδους. Λίγο πριν τον Μάη.

Μπροστά μου ηταν τα χιόνια του Ταύρου. Πολύ καθαρά με τον βοριά που φυσούσε.

Η διαδρομή στη βόρεια παραλία – και ναι, το έχω πει πολλές φορές, είναι καταπληκτική. Από τον Ακάμα , μέχρι τον Απόστολο Ανδρέα.

Παρά τις κούρβες.

Καταλήξαμε σε περιφερειακό μαγαζί, πίσω από ψηλά ξενοδοχεία. Φάγαμε το καλύτερο σουβλάκι Αδάνων της πόλης.

Ψάχνοντας τους χάρτες στο τηλέφωνο, λέει η Μαρία: εκεί πρέπει να ήταν ο Απόστολος Ανδρέας!

Ο δικός της, της γειτονιάς της όταν είχε γεννηθεί. Όταν φάγαμε πήγαμε προς τα εκεί. Τον είδαμε αμέσως. Τζαμί τώρα, καλά στέκει. Λίγο πιο κάτω το σπίτι που είχε γεννηθεί. Δεν είχε πλάσματα μέσα αυτή τη φορά., μάλλον εγκαταλειμμένο μου φαινόταν.

Ναι, κατάγεται από γειτονιά το όνομά της οποίας οι περισσότεροι ούτε καν ακούσατε ποτέ. «Κωνσταντία». Εξαλειμμένες γειτονιές.

Και φάγαμε σε απόσταση λιγότερη των 500 μέτρων από το σπίτι που είχε γεννηθεί. Μετά μου έδειξε το σπίτι του ενός και του άλλου, ονόματα γνωστά και μεγάλα της Λευκωσίας.

Της απ’ εδώ.

Τωρα άλλοι μένουν εκεί.

Μέσα στον ενθουσιασμό της μνήμης ήρθε στο μυαλό της το όνομα μιας άλλης, εξαλειμμένης γειτονιάς, δεν ήταν καν σίγουρη:
«Ματσικοριθκιές».

Γράφεται. Και αν ξέρει κανείς, μας λέει.

Ρεζουμέ;

Ναι, Άνοιξη. Και προχωράμε.
………………………………………………..
(*) Από το eugenics, που το ψάχνω και που στα ελληνικά δεν ήρθε ως αντιδάνειο, αλλά περιγράφεται με το «καλλιγένεια».

Ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος;

Απρίλιος 18, 2019

Το πιο σημαντικό γεγονός της χτεσινής ημέρας ήταν πως παρακολουθήσαμε με το Κ1 ποδοσφαιρικό αγώνα στην τηλεόραση. Δεν ήταν όμως συνηθισμένος αγώνας. Ήταν αγώνας μεταξύ δυο εξωγήινων ομάδων.

Όχι, δεν έπαιζε η ομάδα μας, και μάλιστα εκείνη η ομάδα που προχώρησε τελικά είναι η μεγάλη αντίπαλος της δικής μας, αλλά χρειάζεται μόνο ένα τεράστιο respect για αυτό που είδαμε.

Ομολογώ πως όταν βλέπω μάππα, κάνω ταυτόχρονα και άλλα πράγματα, διαβάζω δηλαδή ειδήσεις και ενδιαφέροντα πράγματα από όλο τον κόσμο στο τηλέφωνο.

Η είδηση ήταν breaking news: επιστήμονες κατάφεραν να επαναφέρουν μερικώς στη ζωή μυαλά χοίρων, 4 ώρες μετά που είχαν αποκεφαλιστεί στο τοπικό σφαγείο. Η σχετική μελέτη έδειξε μάλιστα «μείωση στον εγκεφαλικό θάνατο» (Μείωση στο θάνατο; Τι στο καλό είναι αυτό; ), κάποιων κυττάρων, αποκατάσταση κάποιων αιμοφόρων αγγείων, και κάποια εγκεφαλική λειτουργία.

Διευκρινίζεται βεβαίως πως δεν καταγράφηκε καμία ηλεκτρική δραστηριότητα σε εγκεφαλογράφημα, από το σύνολο του εγκεφάλου, κάτι που θα υπονοούσε επικοινωνία και αντίληψη από το μυαλό του αποκεφαλισμένου χοίρου.

Φυσικά, οι επιστήμονες λαμβάνοντας υπόψιν το συμφέρον των χοίρων, καθώς επίσης και τα χοιρινά δικαιώματα που επιβάλλει η βιοηθική, και φοβούμενοι μπας και υπάρξει πράγματι ανώτερη αντίδραση από τα μυαλά των αποκεφαλισθέντων χοίρων, ήταν έτοιμοι να χορηγήσουν τα ανάλογα φάρμακα για να τερματίσουν το πείραμα. Θα βρίσκονταν όντως αντιμέτωποι με μια μάλλον προβληματική κατάσταση αν «ζωντάνευε» το μυαλό ενός κεφαλιού, άνευ του υπολοίπου σώματος.

Δεν χρειάστηκε. Εκ των πραγμάτων, παρά τις μερικές ενδείξεις επαναφοράς που πήραν, τα μυαλά παρέμειναν βασικά, νεκρά.

Παρ’ όλα ταύτα, μια ανησυχία είναι δικαιολογημένη. Που και πως και πότε ξεκινά ο θάνατος και τελειώνει η ζωή;

Εκείνο το αρχαίο, διαχρονικό ερώτημα της γοργόνας, παίρνει τώρα μια εντελώς διαφορετική, σύγχρονη διάσταση.

 

 

Δυο εκκλησίες, 15 Απριλίου 2019

Απρίλιος 16, 2019

Ε, ναι. Μοιραία συνδέονται τα δυο. Η εκκλησία στην Πάφο και η εκκλησία στο Παρίσι. Το έχουν ήδη επισημάνει πάρα πολλοί φίλοι.

Για αυτούς τους λόγους:

Η μια κάηκε χτες, 15 Απριλίου.

Η άλλη γεννήθηκε χτες, 15 Απριλίου.

Περίπου την ίδια ώρα.

Υπάρχει και άλλο: αφορούν και τα δυο ανωτέρω γεγονότα τη θρησκεία. Με την οποία και για την οποία δεν έχω ιδιαίτερα θερμή σχέση ή εκτίμηση.

Από εκεί και πέρα έχουμε πολλές διαφορές. Η εκκλησία στο Παρίσι υπερέβη το στενό θρησκευτικό πλαίσιο της εδώ και αιώνες. Είναι μέρος του πολιτισμού της χώρας, της ηπείρου, του κόσμου.

Ο Μακρόν είπε και για τη λογοτεχνία. Ναι, πάλι πολιτισμός είναι.
Αν ο ναός δέχεται περίπου 1 εκατομμύριο επισκέπτες το μήνα, ήμουν μέσα στα τελευταία 6 εκατομμύρια που επισκέφτηκαν τον ναό.

Είχα πάει άλλες δυο φορές. Το δέος που ένοιωσα δεν ήταν ποτέ θρησκευτικό. Αντίθετα. Δέος ένοιωσα για το μέγεθος, τις δυνατότητες και τα (μη) όρια της ανθρώπινης δημιουργίας. Όπως ένοιωσα και στην Αγία Σοφία, το Μπλε Τζαμί, τον Καθεδρικό της Κολωνίας, το Ανκορ Γατ. Η στη μεγάλη εκκλησία των Μαρωνιτών στον Κορμακίτη.

Είναι πολύπλοκο.

Γιατί είναι μεν έργα που είναι αφιερωμένα σε εκείνο το πέραν του ανθρώπινου, πέραν του λογικού, είναι όμως και έργα ανθρώπινης μεγαλομανίας για να δείξουν την ανωτερότητα των πιστεύω τους των πεποιθήσεων τους.

Στο ρεζουμέ, τέτοια έργα ορίζουν το πέρασμα του ανθρώπου στη γη. Όχι του θεού.

Από την άλλη: μικρότητες, είπα – ξείπα κάτω από περίεργες συνθήκες, θρησκευτικός και εθνικιστικός εξτρεμισμός, «πίστη-πατρίδα – οικογένεια» έλεγαν τα πλακάτ που κρατούσαν νεαροί ιερείς με το ένα χέρι. Με το άλλο έστελναν μηνύματα στο κινητό.

Οι «Έλληνες Χριστιανοί» της Πάφου, τόνιζαν κιόλας την δυνατότητα προβολής και προώθησης του θρησκευτικού τουρισμού. Πάντα έρχονται έξυπνες επιχειρηματικές ιδέες από την Πάφο.

Φανταστήκατε να καταφέρει να πάρει κάποτε 1 εκατομμύριο επισκέπτες τον μήνα η Πάφος, για την εκκλησία που θα φτιάξουν στον κήπο;

Φυσικά, όλα είναι ανθρώπινα δημιουργήματα. Και ίσως και η Παναγία των Παρισίων να είχε ξεκινήσει μέσα από ανάλογες ακραίες, συντηρητικές και εσωστρεφείς θέσεις.

Μπορεί.

Και ξέρετε, ίσως αυτή ακριβώς η δική μου, ανθρώπινη αδυναμία να μη μου επιτρέπει να ταυτίσω τις δυο εκκλησίες, αντίθετα, μου επιβάλλει να τις διαχωρίζω.

(Στη φωτογραφία, από επίσκεψη μας τον Σεπτέμβρη του 2012. Μια φιγούρα φαίνεται να προσεύχεται με φόντο τα βιτρό παράθυρα. Μου μοιάζει)

Εικόνες.

Απρίλιος 13, 2019

Το νερό ακόμη πυκνό στην πράσινη κοίτη. Να το πιείς στο ποτήρι. Ή να το κολυμπήσεις το καλοκαίρι στη Σαλαμίνα.

Ίδιο θάναι.

Όλα τον θυμίζουν ακόμη, αλλά άρχισαν οι απειλητικές προειδοποιήσεις: συνεργεία καθάρισαν ήδη κάποια χόρτα, δεν βλέπεις πια κανένα με το παλτό, οι ρυθμοί των περιπατητών πιο χαλαροί. Δεν τους κυνηγά η καταιγίδα.

Οι πιστοί στην εκκλησία.

Απ’ έξω.

Γυμνάζονται.

Ένας βαρύς κύριος, δεν μου φαίνεται  καλά, στάζει. Προφανώς οι δικοί του θεωρούν πως βρίσκεται σε χώρο άνευ, ή έστω με θεμιτό ρίσκο.

Ακόμη και ο δήμαρχος φαίνεται κουρασμένος πάνω στο ποδήλατο. Τον εξάντλησε η πλατεία.

Με χαιρετά ένας άλλος ποδηλάτης. Μασκοφόρος.

Χμμμ, να χαίρομαι που με γνωρίζει κόσμος, ή να φοβάμαι που με χαιρέτισε μασκοφόρος;

Είναι αλήθεια πως λένε πάλι για σκόνη.

Και είναι αλήθεια πως γέμισε ο τόπος έντομα. Δεν κάνει να ποδηλατείς ή να τρέχεις με ανοικτό το στόμα.

Και εγώ;

Δεν λάμπω. Όλο χειμώνα με παρέκαμπτε το κρύωμα, τώρα πάλι με απειλεί. Ή μήπως είναι οι αλλεργίες μου. Ή ακόμη το ισχίο που δεν με άφησε να ησυχάσω φέτος;

Ή  ακόμη, η ημερομηνία που γράφει στην ταυτότητα;

Δεν λείπουν οι λόγοι και οι εξηγήσεις.

Πάντως την ταρίφα δεν την έβγαλα στο γραμμικό. Λύπη.

Και είναι κάτι σαν φαύλος κύκλος. Όχι, είναι φαύλος κύκλος.

Πάλι καλά που βγαίνει το τραγούδι.

Και ο ποιητής.

«Η ζωή δεν είναι παίξε-γέλασε

Πρέπει να τηνε πάρεις σοβαρά

Τόσο μα τόσο σοβαρά

Που θα φυτεύεις, σα να πούμε, ελιές ακόμα στα εβδομήντα σου

Όχι καθόλου για να μείνουν στα παιδιά σου

Μα έτσι, γιατί το θάνατο δε θα τονε πιστεύεις

Όσο κι αν φοβάσαι

Μα έτσι, γιατί η ζωή θε να βαραίνει πιότερο στη ζυγαριά»

 

 

Brexit μαθήματα

Απρίλιος 10, 2019

Η τραγικωμωδία στην οποία έχει εξελιχθεί εδώ και καιρό το Brexit δίνει μαθήματα:

1. Και να μετάνιωσαν τώρα οι περισσότεροι, έπρεπε να είχαν το νου τους την κατάλληλη στιγμή. Κάθε απόφαση έχει συνέπειες.

2. Και να θέλουν να ανατρέψουν την έξοδο, είναι πλέον δύσκολο, άνκαι φαίνεται πως θα μπει επίσημα στην απόφαση της ΕΕ σήμερα, η πιθανότητα ακύρωσης της αίτησης εξόδου στη βάση του άρθρου 50.Υπάρχουν κανόνες.

3. Μ’ ένα όνειρο τρελό, όνειρο απατηλή είχαν ξεκινήσει. Εκείνη η Μεγάλη Βρετανία στην οποία είχαν πιστέψει, δεν υπάρχει. Φαράζ, υπάρχουν παντού.

Και για να επιβεβαιώσω τις εμμονές μου: βλέπετε τον παραλληλισμό με το δικό μας πρόβλημα σε κάθε σημείο, από το 1 μέχρι το 3;

Αρέσει σε %d bloggers: