Skip to content

Σοφοί διάλογοι οδηγών λεωφορείων.

Ιουλίου 8, 2018

Μεσημέρι και βρεθήκαμε σε ένα γνωστό, παλιό εστιατόριο με θέμα την Κυπριακή κουζίνα. Πάντα πολυσύχναστο, πάντα με εξαιρετικό επίπεδο φαγητού.

Ακριβώς λόγω πολυκοσμίας, αλλά και ανάγκης να είμαστε κάπου που φυσούσε λίγο, καθίσαμε σε μια απόμερη γωνιά δίπλα από το τραπέζι των οδηγών λεωφορείων. Οι πελάτες τους ήταν μέσα στον κυρίως χώρο του εστιατορίου.

Συζητούσαν μεγαλόφωνα, και έτσι μάθαμε που βρίσκονται οι δύσκολες, οι απότομες στροφές και τα πολλά πάνω – κάτω των δρόμων σε όλη την Κύπρο, από Λυσό μέχρι Δευτερά! Μάθαμε που πρέπει να κάνουν και δυο πισινές για να περάσουν, μάθαμε που δεν πρέπει να αναλαμβάνουν να πάνε Ιούλιο και Αύγουστο!
Μετά γύρισε η κουβέντα, ….πήγε στα καλλυντικά. Προφανώς ένας της παρέας είχε δοκιμάσει κάποια κρέμα για τα χέρια που είχε πάρει σε τιμή ευκαιρίας, ίσως από τους μικροπωλητές που έμπαιναν και έβγαιναν στο εστιατόριο, και την χούμιζε γιατί λέει είχε ένα θεματάκι με το δέρμα των χεριών του, που πάντα το ένοιωθε ξηρό. Η κρέμα ήταν θαυματουργή και του έλυσε μόνιμα το πρόβλημα.

– Και πόσα ρωτά ένας άλλος;

– Πέντε ευρώ απαντά, με εμφανή ενθουσιασμό για τη θαυματουργή κρέμα.

– Να πάρω της γεναίκας μου λέει ο πρώτος, ξοδεύει ένα σωρό λεφτά σε καλλυντικά και κρέμες.

– Όχι φίλε μου επανέρχεται ο ενθουσιασμένος. Εγώ δεν το έκαμα. Η δική μου γεναίκα ξοδεύει επίσης πολλά λεφτά σε τούτην την Avon, πως την λαλούν, αλλά δεν πρόκειται να της εισηγηθώ κάτι άλλο. Θα μου έβρει πάντα κάτι στραβόν, τζιαι έννά τσακκωθούμεν.

– Τζιείνη τη δουλειά της, εγώ τη δουλειάν μου!

Advertisements

A year after the crash, at Montana.

Ιουλίου 7, 2018

At the time of the crash we were having dinner in a less than average restaurant in Little Italy, New York, where we went for family holidays.
Reading this little piece, I cannot hide my pride, on being spot on, so very early on what has happened in the year that followed. (even if it was only an exercise of pointing at the obvious).

Things can only get worse without an agreed BBF framework close to what was agreed before the crash. But now it will not be easy. It will be much more difficult to come to an agreed result, since confidence between the two leaders has evaporated and you can see it in the way they behave, aiming at their own audiences, using the most pleasing slogans they can think of, displaying complete and miserable lack of vision.

Things are worse on our side. The government has not only been on the defensive, but it has actively tried to poison the atmosphere regarding the Turkish Cypriot leader, regarding the Turkish Cypriot community.
Assuming that the talks resume, assuming that they reach a beautiful end, who is going to convince the people, who is going to sell the plan, taking into consideration what has happened in the past year?
Last thing: even before the talks collapsed, I had predicted that there would be possible trouble with the presence of the UN force in Cyprus. Latest developments and press articles have shown that this might well be the case.

I am not sure if people realize the consequences of this. If it actually happens and UNFICYP goes or is significantly reduced, we will have the worst-case scenario which is to be at the mercy of the Turkish army, or the best-case scenario which is the rooting of the present status quo as the final settlement of the Cyprus issue.

Both outcomes are nightmares for the GC community, and in any case far from what we would be able to get, even under the worst scenario a year ago.

Good night and good luck north and south said the UN secretary.
It will not be enough.

This is what I had written a year ago:

Then it is a lose – lose situation for all involved. Especially the people of Cyprus. More specifically the republic of Cyprus, which will never have the chance to become a normal country. So, trouble and crisis is the only way ahead.

I have no heart to start blaming anybody for this. However two things have been in my mind for the last few months. If our side really understood the consequences of a failure, then it would have to give ample space for compromise . If that was the case, and – despite this – the other side was not ready to play game, then we are in for serious trouble. Surely this is easy to understand.

Good night and good luck, north and south. I guess that says it all.

Στα διαλείμματα βρίσκεται η ουσία

Ιουλίου 5, 2018

Μίλησες στο συνέδριο του ΔΗΣΥ ψες πρόεδρε Αναστασιάδη, ε;

Στο κόμμα που υποτίθεται έφερε το ρεαλισμό και τη μετριοπάθεια στην πολιτική σκηνή της Κύπρου, μια στάση που κατά καιρούς αποξένωσε πολλούς «σκληρούς» της παράταξής σου.

Κρίμα που η ομιλία που έκανες φαίνεται πως γράφτηκε στα διαλείμματα των συναντήσεων με τον Νικόλα που στόχο είχαν την (θεμιτή) συμφωνία για ψήφιση των σχετικών με το Συνεργατισμό νομοσχεδίων. (Επ’ αυτού, εύχομαι να πάνε όλα καλά και να περάσουν όλα τα νέα μέτρα για την οικονομία).

Έχω ορισμένες καλόπιστες απορίες:

1. «Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης επεσήμανε ότι η προσπάθεια της Κυβέρνησης δεν εστιάζεται μόνο στην εσωτερική διακυβέρνηση, αλλά «πρώτιστα και πάνω από όλα στην επιθυμία να δούμε την πατρίδα να είναι ένα κανονικό κράτος, όπως είπε ο ΓΓ των ΗΕ, και ένα κράτος κανονικό δεν μπορεί να έχει εγγυήσεις από τρίτους ούτε παρουσία στρατευμάτων για να διασφαλίζουν τάχα ύπαρξή του».»

Άρα ντε φάκτο η παρούσα κατάσταση είναι εκ των πραγμάτων επικίνδυνη και απαράδεκτη και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αποτελέσει επιλογή σχέδιο Β, σωστά;

2. «Όπως είπε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, «η μόνη εναπομένουσα για να συνταχθεί σε αυτή τη μεγάλη οικογένεια της περιοχής είναι η Τουρκία που αν θελήσει πραγματικά να συμβάλει, όπως οφείλει να πράξει, στη λύση του Κυπριακού δεν έχει παρά να αποδεχτεί τις συστάσεις, τις προτάσεις όχι πλέον τις δικές μας, αλλά αυτές που έγιναν αποδεκτές και από ΗΕ και ιδιαίτερα από τον ΓΓ».»

Χμμμ, με όση εμπειρία έχω στη διαπραγμάτευση (για εξόχως λιγότερο σημαντικά ζητήματα φυσικά), όταν λες πως για να τα βρούμε πρέπει να συμφωνήσει ο άλλος μαζί μας, ε, δεν ακούγεται και πολύ εποικοδομητικό. Ακόμη και έτσι να είναι τα πράγματα ΔΕΝ τα λες δημοσίως! Στοιχηματίζω πως ο «άλλος» θα επανέλθει με δηλώσεις στο ίδιο ακριβώς κλίμα! Και μετά τι;

3. «Επαναβεβαίωσε ότι «είμαστε έτοιμοι να συνεχίσουμε τον διάλογο, αλλά την ίδια ώρα γνωρίζουμε αυτό που η εθνική αξιοπρέπεια υπαγορεύει, πού είναι οι κόκκινες γραμμές, τί είναι εκείνο που θα δημιουργήσει και θα συμβάλει στη δημιουργία ενός κράτους που να μπορεί να λειτουργήσει την επομένη της λύσης. Να δίνει ασφάλεια σε όλους τους πολίτες, Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους».»

Ε, χμμ, και πάλι, «αξιοπρέπεια» και «κόκκινες γραμμές» οποθενδήποτε και αν προέρχονται είναι συνταγές για ρήξη, όχι για συμβιβασμό! Γιατί, ξέρεις, από αυτά, έχουν και οι άλλοι. Και τους δίνουν ακριβώς την ίδια βαρύτητα. Ευελπιστώ πως ήταν αυτή μια δήλωση για εσωτερικό ακροατήριο, και δεν θα επαναληφθεί σε τυχόν (λέμε τώρα) επανάληψη του διαλόγου.

4.«Όπως είπε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, «ταυτόχρονα θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε και εμείς και εκείνοι ότι δεν θα πρέπει να υπάρχουν προνομιούχες κοινότητες ή προνομιούχες τάξεις» για να προσθέσει ότι «θα πρέπει να δημιουργήσουμε κράτος που μπορεί να λειτουργήσει».»

Και αυτό λίγο για εσωτερικό ακροατήριο που ονειρεύεται ακόμη σχέση πλειοψηφίας – μειοψηφίας, μου ακούγεται; Γιατί ντε φάκτο η πολιτική ισότητα σημαίνει ίσες κοινότητες – όπως άλλωστε προβλεπόταν και στο σύνταγμα του 1960, που ισχύει ακόμη, από όσο γνωρίζω. Άλλο τι και πως θα λύσουμε πρακτικά και αριθμητικά ζητήματα στα πλαίσια των νέων διευθετήσεων.

5. «Αυτό που ζητούμε, σημείωσε, «είναι από την ώρα που ζούμε σε ένα κράτος και εμείς θα αποφασίζουμε, να μπορούμε να το πράττουμε ελεύθερα, πέραν και μακριά από τον οποιονδήποτε τρίτο ή τη βούληση του οποιουδήποτε τρίτου».»

Πάρα πολύ σωστά. Νοουμένου πως όταν λες «εμείς» εννοείς οι Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι συνεταίροι της Ομόσπονδης Κυπριακής Δημοκρατίας. Γιατί, ξέρεις, κάποιοι θα μπορούσαν να το ερμηνεύσουν ως αναφορά πως εμείς (οι ΕΚ) θα αποφασίζουμε και οι άλλοι (οι ΤΚ) θα πρέπει να συμφωνούν, διαφορετικά θα είναι οι κακοί.

Με χαρά θα λάβω και θα διαβάσω τυχόν απαντήσεις ή διευκρινήσεις, στις ανωτέρω καλόπιστες μου απορίες.

Εικόνες.

Ιουλίου 3, 2018

1. Κενή. Έπρεπε να έδειχνε ένα εξάρτημα ποτίσματος. Αφημένο στον τοίχο που εφάπτεται στο γειτονικό χώρο στάθμευσης. Απωλεσθέν. Μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου, μάλλον κλαπέν. Αξία: λιγότερη από 20 ευρώ.

2. Στο γραμμικό 1. Η φουντάνα που ξεδιψάει δρομείς και πεζούς. Μέχρι πρόσφατα χαλασμένη, τώρα πια, βανδαλισμένη.

3. Στο γραμμικό 2. Ευαίσθητοι συμπολίτες αγαπούν τη φύση, τα ζώα, ταΐζουν συστηματικά τους γάτους του Πηθκιά. Αφήνουν επί τόπου υλικά συσκευασίας, δικά τους και άλλων, αφήνουν εκεί σκουπίδια.

Λίγες από χιλιάδες ασήμαντες εικόνες που βλέπουμε κάθε μέρα, εικόνες ενός ατελούς κόσμου, γεμάτου με μέτριους ανθρώπους.

Και μετά γυρεύεις ακόμη ουτοπίες, ηθικές, θεολογικές ή έστω πολιτικές.

Η φωτογραφία αυτή βγήκε λίγο πριν από μια δύση.

Ιουλίου 1, 2018

Σκέφτηκα ένα σωρό ζητήματά που ταίριαζαν με το θέμα. Οι τοπικές ειδήσεις, οι διεθνείς ειδήσεις, οι επετειακές ειδήσεις ενός δύσκολου μήνα, περιείχαν μπόλικο υλικό.

Και λογάριαζα να μπλέξω λίγο πολιτική, λίγη λύπη, λίγο θυμό, και θάβγαινε ένα ως συνήθως ενδιαφέρον και ποιοτικό κείμενο.

Για να μη σας ταλαιπωρώ όμως, προχωρώ αμέσως στο punch line (ναι, ξέρω, δεν είναι αστείο): όμορφες οι δύσεις, όταν έρχονται στην ώρα τους.

 

This is not America

Ιουνίου 28, 2018

 

Έβαλα το κλαδευτήρι στον τόπο του και είπα και τώρα τι; Και συνειδητοποιώ πως τέλειωσαν οι δραστηριότητες της ημέρας. Μετά από σχεδόν 13 ώρες.

Δουλειά, οικογένεια, κοινωνικά δίχτυα (για τον αγώνα για ένα καλύτερο αύριο (και σήμερα, αν γίνεται)), κήπος, ε, φτάνει.

Ένοιωσα και κάτι τζιεγκιές.

Α, λέω, μήπως πρέπει να πάω να τρέξω; Ο Ιούνης μας προσφέρει ακόμη «δροσούλες», είναι πολύ καλή και η ώρα.

Μπα! Η παρακολούθηση νυχτερινής μάππας  (δεν  εμπίπτει στις πιο πάνω δραστηριότητες), με συνοδεία φαγητού και ποτού = λίγος και κακός ύπνος, δεν επιτρέπει την πολυτέλεια της άσκησης.

Και λέω, πάει η μέρα. Είναι μια χαμένη μέρα γιατί δεν θα νοιώθω (βιολογικά και ψυχολογικά) καλά όταν θα κλείνει.

Και πάνω σε αυτό κάνω και τον μπανάλ παραλληλισμό: ρε, αυτοί μας αναγκάζουν να περνούμε μια χαμένη ζωή, για τη μέρα νοιάζεσαι;

Και δεν αναφέρομαι σε κάποιους ανώνυμους, αναφέρομαι στους ηγέτες στους αρχηγούς που ορίζουν όλα εκείνα που δεν μπορούμε να ορίσουμε εμείς. Και φυσικά – για να είμαστε δίκαιοι – δεν έχουν ευθύνη μόνο οι τελευταίοι για αυτό το αρνητικό αίσθημα. Φταίνε και οι πριν και οι πολύ πιο πριν.

Και δικοί μας και άλλοι.

Ακόμη και ο Χατζηπετρής φταίει.

Όταν δεις τη μεγάλη εικόνα, όσο καλή ή κακή και να είναι η δική σου, μικρότερη εικόνα.

Άσε, μαλακιούλες και μιζεριούλες.

Τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι καλύτερα, θα μπορούσαν όμως να είναι και πολύ χειρότερα (η μεγάλη κουβέντα της ημέρας!) .

Άλλοι θα έλεγαν  «δόξα σοι ο θεός»! (Και προσπαθώντας να επιβεβαιώσω την ορθογραφία της φράσης αυτής,  πέφτω απάνω σε αυτό: «Δείτε τι κάνει το «Δόξα σοι ο Θεός» στους δαίμονες…»

Google it και θα μάθετε. Πάντως οι πελλοί δεν με αφήνουν ήσυχο ακόμη και όταν προσπαθώ να μείνω μακριά!

Να δούμε πιο ανώδυνα πράγματα λοιπόν. Ο Paul McCartney βγάζει καινούργια τραγούδια. Στα 76 του είναι πολύ μακράν από το επίπεδο των περίπου συνομήλικών του Neil Young ή Van Morisson, που επίσης συνεχίζουν να παράγουν, αλλά ένα καλό τραγουδάκι, το βγάζει.

Από την άλλη, ο Πορτογάλος πρόεδρος επισκέπτεται τον Τραμπ και μιλούν για τη μάππα. Και τον καλύτερο παίκτη του κόσμου, τον Κριστιάνο.

Θα κατέβη στις εκλογές απέναντι σου, τον ρωτά ο Τραμπ;

Μπα, όχι απαντά ο Πορτογάλος, η χώρα μου δεν είναι αμέρικα!

 

 

Όπου η ΕΕ επιθυμεί να κτίσει….

Ιουνίου 27, 2018

Η ΕΕ έστειλε χτες μηνύματα στην Τουρκία. Ως όφειλε. Και απέδειξε άλλη μια φορά πως αν είχαμε λύση, τα σύνορα και τα δικαιώματα της ενωμένης πλέον, ομόσπονδης Κυπριακής Δημοκρατίας θα ήταν σιδεροκέφαλα και όχι αντικείμενο αμφισβήτησης και παράνομων επεμβάσεων όπως τώρα.

Η ΕΕ αναφέρθηκε επίσης σε άλλο ένα αυτονόητο αφού δεν έχουμε λύση: την ανάγκη συνεισφοράς της Τουρκίας (και) στα εξωτερικά ζητήματα του Κυπριακού, στα πλαίσια του πλαισίου (Γκουτέρες) και των ψηφισμάτων του ΣΑ του ΟΗΕ. Εννοείται, πως όλα αυτά θα είναι εντός του ευρωπαϊκού κεκτημένου, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά πως η ΕΕ δεν είναι δυνατόν να δεχτεί οποιαδήποτε λύση που θα παραβιάζει βασικές της αρχές και θα αφήνει την Κύπρο ως ένα δευτεροκλασάτο μέλος – κάτι που ισχύει τώρα.

Λογικά η κυβέρνηση μας – που αναζητεί λύση του κυπριακού – θα έπρεπε να πανηγυρίσει, να τονίσει και να διαδώσει τα ανωτέρω συμπεράσματα.

Αντί αυτού, κοιτάξτε πως χειρίστηκε το θέμα το υπουργός Εξωτερικών.

Πραγματικά λυπηρόν!

Με αυτό τον τρόπο κτίζουμε αγαπητέ Νίκο;

 

 

 

Αρέσει σε %d bloggers: