Skip to content

Τα φίδια του ΔΗΣΥ

Νοέμβριος 19, 2017

Πρόεδρε, αφού έχεις ή είχες τέτοια φίδια μέσα στο κόμμα σου, τότε κατ’ αναλογία του ψεύτη του Νικόλα, οφείλεις να ξεκαθαρίσεις *και* εσύ. Εκείνος ψεύδεται καθημερινά λέγοντας πως θέλει ΔΔΟ χωρίς Δ, χωρίς άλλο Δ και χωρίς Ο. Το κάνει γιατί ξέρει πως κάτω από την επικεφαλίδα ΔΔΟ υπάρχει η υπογραφή του παπά του, και όλα τα σχετικά ψηφίσματα του ΣΑ του ΟΗΕ.

Και επειδή δεν έχει τα κότσια να προτείνει την εναλλακτική διχοτόμηση, και χάρισμα της μισής πατρίδας, συνεχίζει να προσβάλλει καθημερινά τη νοημοσύνη μας.

Φοβάμαι πως μπαίνεις και εσύ στην ίδια κατηγορία. Γιατί όσο αφήνεις αυτά τα φίδια να εκφράζουν τα ακραία φασιστικά τους εμέσματα (δικαίωμα τους πάντως), *χωρίς* να απαντάς, και κυρίως χωρίς να πείθεις πως θέλεις να απαντήσεις, τότε μπαίνεις στην κατηγορία του Νικόλα.

Γιατί ξέρεις πάρα πολύ καλά πως Τούρκο πρόεδρο θα έχουμε *μόνο* αν δεν βρεθεί λύση. Αν καταλήγατε στα βουνά της Ελβετίας και συμφωνούσαμε στην ΔΔΟ, τότε όχι μόνο δεν θα είχαμε αυτή την ανησυχία, αλλά θα γνωρίζαμε πως στην κορυφή της ΚΔ θα είχαμε πάντα Κυπραίους.

Η ευθύνη σου για την αποτυχία εκείνη είναι δεδομένη, αλλά ειλικρινά, δεν τελειώνει εδώ η ιστορία: πού ανήκεις στ’ αλήθεια;

Όταν διαβάζεις αυτά που γράφουν τα φίδια που ανήκαν ή ανήκουν στο κόμμα σου, τους απορρίπτεις, και διαχωρίζεις τη θέση σου, ή όπως τον Νικόλα λες πως όλοι οι καλοί (και κακοί) χωράνε – ειδικά στη δεύτερη θητεία.

Γιατί μπορεί να τα καταφέρεις και να την πάρεις, αλλά όσα θετικά έκτισες ως ακόλουθος του Γλαύκου Κληρίδη, πάνε στο διάολο, και η υστεροφημία σου (μια μέρα θα πρέπει να το δεις και αυτό), δεν θα χαρακτηρίζεται από αμφιβολίες, που έχουν πολλοί υποστηρικτές σου εδώ και κανένα χρόνο.

Θα είναι ξεκάθαρη.

Advertisements

Jockey Full of Bourbon

Νοέμβριος 19, 2017
Όταν λέω πως όλο το νησί είναι δικό μου εννοώ ακριβώς αυτό: από τον Ακάμα μέχρι το Καρπάσι, και λίγο με ενδιαφέρει ποιος είναι ο τοπικός μουχτάρης.
 
Το ίδιο ισχύει και για την πόλη μου. Παλιά λέγαμε πως αν κάποιος χαθεί θα μπει στα τούρτζικα. Έννοια πλήρως αδόκιμη και άνευ νοήματος για ένα Σκαλιώτη, ή Παφίτη . Μετά ήταν το οδόφραγμα, ως πέρασμα. Και ήταν τότε που έμαθα πως η πράσινη γραμμή βρίσκεται νοτιότερα του κέντρου της εντός των τειχών πόλης. Και έτσι έχει πιο πολλά αρχαία ή παλιά πράγματα για να δεις απ’ εκεί.
 
Και εκτός ίσως από την πρώτη φορά, όλες οι άλλες ήταν πέρασμα και βόλτα στην *πόλη μου*. Fuck τις διαδικασίες.
 
Και ας είμαι Στροβολιώτης.
 
Μια εμπειρία ήταν και απόψε. Άφησα το όχημα εκτός, μπήκα εντός, οι εικόνες πολλαπλές και με ταχύτητα εναλλασσόμενες, ο γάτος που έκλαιε γοερά παγιδευμένος σε μια ταράτσα κυνηγώντας ίσως την καλλονή της γειτονιάς, το impossible στέκι στο άχρηστο αδιέξοδο, το ασιατικό κουρείο που δούλευε στις οκτώ το βράδυ του Σαββάτου, ένα σωρό χώροι εκεί και εδώ, δεν ξέρω τι κάνουν και ποιους σερβίρουν.
 
Απ’ εδώ και απ’ εκεί ήχοι, ζωντανοί, ηλεκτρικοί, ηχογραφημένοι. Τελειώσαμε στο μπακάλικο.
 
Για κάποιο ακατανόητο λόγο θυμήθηκα αυτό: «Hey little bird, you fly away home
Your house is on fire, your children alone.»
 

 
Χωνευτήρι το είπε κάποιος φίλος ή φίλη, που να θυμάμαι τώρα.
 
Μπύρα, ζιβάνα, κρασάκι, στάδια φθοράς και παρακμής.
 
Γόνιμη πόλη θάλεγα εγώ.
 
Μετά ξεκίνησε η βόλτα, απ’ εδώ και απ’ εκεί.
 
Όπως πάντα ένας θησαυρός είναι απ’ εδώ και απ’ εκεί και θέλει να τον ανακαλύψεις. Στο «φυσιολογικό τοπίο» της πράσινης γραμμής .
 
Καταλάβατε Λεμεσιανοί;
 
Η βόρεια πλευρά ακατανόητα ήσυχη απόψε. Το μεσημέρι όμως, είναι δυνατός ανταγωνιστής.
 
Και, ναι, όλοι εσείς που παγιδευμένοι στην ιδεολογία, τον μαξιμαλισμό και την παράνοια σας δεν θα πάτε, ποτέ, χάνετε.
 
Καλά να πάθετε.
 
Η πόλη είναι όλη. Για τους άλλους ας είναι η μιζέρια της μοιρασιάς.
 
Που ίσως να είναι και η επιλογή τους.

Περί ΔΔΟ σκιάς

Νοέμβριος 17, 2017

 

Συνεχίζεται η αχρείαστη αλλά κυρίως γελοία συζήτηση με διάφορους ΔΗΚΟικούς για το θέμα της ΔΔΟ.  Εγώ θεωρώ πως το θέμα είναι πάρα πολύ απλό: είναι όλοι ψεύτες και υποκριτές. Ο μόνος τους στόχος είναι να ξεγελάσουν τα κορόιδα για να τους ψηφίσουν.

Ούτε που να περάσει από το  μυαλό σας πως θα παραδεχτούν ποτέ πως αυτό που εισηγούνται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σημαίνει ουσιαστικά, αποκήρυξη όλων των συμφωνιών κορυφής που έχουμε υπογράψει, και σημαίνει και απόρριψη όλων των σχετικών ψηφισμάτων του ΣΑ του ΟΗΕ.

Πολύ σωστή η στάση του ΑΚΕΛ και του ΔΗΣΥ (άνκαι λιγότερο πειστική), που επισημαίνουν τα αυτονόητα. Που πρέπει να λεχθούν είτε θα γίνει ξανά κάτι για το Κυπριακό είτε όχι – και αυτό ως αποτέλεσμα των χειρισμών του προέδρου.

ΔΔΟ μπορεί να  *μην* σημαίνει ένα σωρό πράγματα αλλά *σίγουρα* σημαίνει τα πιο κάτω:

Δ= δυο ζώνες (γεωγραφικός προσδιορισμός)

Δ= δυο κοινότητες (διαμοιρασμός εξουσίας)

Ο= ομοσπονδία (μηχανισμός άσκησης εξουσίας)

Όσοι γυρεύουν «σωστό περιεχόμενο» και γυρεύουν «νέες στρατηγικές» και λοιπές ανοησίες, ας περιοριστούν στα πιο πάνω πλαίσια.

Αν δεν τα δέχονται ως ελάχιστο περιεχόμενο,  ας μας πουν την επιλογή τους. Πιθανότατα να είναι η παράδοση στην διαχρονική τουρκική απαίτηση της διχοτόμησης και των δυο κρατών. Ακόμη και αυτό, θα είναι μια έντιμη εισήγηση όμως.

Η κοροϊδία του ναι μεν αλλά, ή ναι, την δεχόμαστε αλλά σημαίνει αυτό και εκείνο, ενοχλεί πολύ τη νοημοσύνη μας.

Την ιστορία περί όνου σκιάς τη γνωρίζετε;

 

Αν ζούσε σήμερα ο παπάς μου θα ήταν 93 ετών.

Νοέμβριος 15, 2017

Ένας συνομήλικος του ήταν σήμερα στις ειδήσεις. Ο Ρόμπερτ Μουγκάπε στην Ζιμπάμπουε.

Θυμάμαι το όνομα από τον καιρό που ήμουν μικρός. Θυμάμαι και μια χώρα που δεν υπάρχει πια: Ροδεσία. Που έπαψε να περιγράφεται με ένα δυτικότροπο όνομα και έγινε το πιο αφρικανικό, Ζιμπάμπουε. Φυσικά, το χώμα, τα δάση τα ποτάμια και τα βουνά, δεν πήραν καν είδηση για αυτές τις αλλαγές. Παραμένουν εκεί, όπως ήταν πάντα.

Εκείνα τα χρόνια λοιπόν, ο Μουγκάπε μαζί με ένα συνεργάτη Γκόμο νομίζω, ήταν οι μαχητές για ανεξαρτησία, ενάντια στο ρατσισμό σε μια μακρινή χώρα. Και στο δικό μου το ανακατωμένο μυαλό έρχονταν όλα αυτά λίγο ρομαντικά και εξιδανικευμένα.

Μετά, έγιναν πιο ρεαλιστικά. Ούτε ξέρω τι απέγινε ο συνεργάτης του τότε, αλλά μέσα στα χρόνια, ο Μουγκάπε έγινε πρακτικά μόνιμος ηγέτης της χώρας του, ελίσσετο μεταξύ μαρξισμού και εθνικισμού, έπαιρνε ριζοσπαστικές (η απλώς παλαβές) αποφάσεις για την χώρα του, αλλά κυρίως ήταν ο απόλυτος άρχων.

Ε, τώρα νομίζω του κάνουν πραξικόπημα – γι’ αυτό είναι σήμερα στις ειδήσεις.

Ο παπάς μου δεν συμμετείχε σε εξουσία, ούτε του έκαναν πραξικόπημα. Έτυχε όμως να είχε γεννηθεί μια μέρα που περιλαμβάνεται πλέον στις βασικές ιστορικές επετείους που θυμόμαστε κάθε χρόνο. Την ανακήρυξη της ΤΔΒΚ, στις 15 του Νιόβρη του 1983. Μια μέρα που τονίζεται από τα «πανηγύρια» που κάνουν στον βορρά, όπως απαξιωτικά επιλέγουμε να περιγράφουμε το τι κάνουν απ’ εκεί στις ειδήσεις μας, αλλά και από άλλα «πανηγύρια» που κάνουν κατά καιρούς τα τελευταία χρόνια, κακομαθημένοι ΕΛΑΜίτες διαδηλωτές ή παραπλανημένοι νέοι που βρίσκουν ευκαιρία να αφήνουν τα σχολεία, και πριν πάνε στις καφετερίες, λένε ας ρίξουμε και καμιά πέτρα…. Αυτά τα πανηγύρια, απ εδώ.

Τότε σπούδαζα.

Είχε πάθει ένα σοβαρό πατατράκ λόγω ερωτικής απογοήτευσης, και η ανακήρυξη της ΤΔΒΚ ήταν μια μεγάλη ευκαιρία για να ασχοληθώ έντονα με κάτι άλλο και να ξεχάσω: εμπλάκηκα με όλες μου τις δυνάμεις στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας που γίνονταν  τότε στο Λονδίνο.

Θυμάμαι μια νύχτα έξω από την Τουρκική πρεσβεία είχα συνταχθεί μαζί με τους θερμοκέφαλους της παρέας που ζητούσαν κάψιμο τουρκικής σημαίας. Ευτυχώς είχαν επιβληθεί οι πιο οργανωμένοι ΑΚΕΛικοί φοιτητές και έτσι αυτό δεν έγινε. Βρισκόμουν στις γραμμές της ΕΔΕΚ τότε. Mea Culpa και για το ένα και για το άλλο.

Ήμουν τόσο πολύ προσηλωμένος στον «αγώνα», που μέχρι και τον πρόεδρο Κυπριανού είχα πάει με άλλους φοιτητές για  να υποδεχτούμε στο ξενοδοχείο που έμενε. Φυσικά οφείλω να σημειώσω πως τα πρώτα σημάδια ορθολογισμού ήταν κάπου εκεί στον εγκέφαλο μου, ανάμεσα στα απομεινάρια των ορμονών της ερωτικής απογοήτευσης, και στον εθνικισμό της σημαίας, σκεφτόμουν πως κάτι δεν πήγαινε καλά με αυτό τον πρόεδρο….

Πέρασε ο καιρός.

Η 15η Νοέμβριου είναι τόσο δεδομένη πλέον, που λες πως κάποιοι δεν επιθυμούν καν να την αφαιρέσουν από το ημερολόγιο των πανηγυριών και των «πανηγυριών».

Και επειδή θα ακούσουμε πολλά σήμερα – ελπίζω να υπάρχουν αρκετοί ψύχραιμοι να περιορίσουν τους *σημερινούς* θερμοκέφαλους – ας το θυμόμαστε αυτό: ό,τι και να πείτε, ό,τι και να διακηρύξετε, μια λύση υπάρχει: η λύση. Και γνωρίζετε όλοι πάρα πολύ καλά ποια είναι η μόνη εφικτή λύση και πως μπορούμε να φτάσουμε εκεί.

Τα λοιπά, είναι απλώς σανός.

Ασήμαντες σημειώσεις(14-Νοε-17):

Νοέμβριος 14, 2017

 

  1. Το CTP (το ΑΚΕΛ του βορρά), πρότεινε στον πρόεδρο του Τ/κ εμπορικού επιμελητηρίου να είναι υποψήφιος στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές. (Όχι, δεν τον λένε Μάϊκ).
  2. Ο Τ/κς συνομιλητής κατηγορεί το Τ/κ ΥπΕξ πως με τις ενέργειες και δηλώσεις του, προκαλεί ζημιά στις συνομιλίες. Αντίθετα, στη δική μας πλευρά διαπραγματευτής και ΥπΕξ δουλεύουν σε πλήρη – και κυρίως εποικοδομητική – αρμονία.
  3. Στο κοσμικό κράτος που ζούμε, η εκκλησία διεκδικεί και λαμβάνει επιστροφή του ΦΠΑ για «ανέγερση και συντήρηση ναών». Η συμφωνία έγινε επί προεδρίας Δημήτρη Χριστόφια.
  4. Κοσμικό κράτος 2: «Κατά τη διαρρεύσασα πενταετία είχαμε άριστη από πάσης άποψης συνεργασία, σε όλα τα θέματα». Και – προσθέτω εγώ- αυτό θα κάνω και τη δεύτερη πενταετία. (Όλα αυτά στην επίσκεψη που του έκανε για να του ευχηθεί «χρόνια πολλά»)
  5. Η μετεξέλιξη του ΚΟΤ σε υφυπουργείο παίρνει μια πιο προοδευτική, εκσυγχρονιστική πορεία: δεν θα είναι μετεξέλιξη. Θα είναι συνύπαρξη. Και υφυπουργείο και ΚΟΤ. Με άμεση την μικρή έστω μείωση της ανεργίας.

 

Ήχοι και εικόνες με σκυλιά.

Νοέμβριος 12, 2017

Οι δυνατότητες που προσφέρει η τεχνολογία στη διαχείριση της μουσικής που αγαπάς, είναι πλέον τόσες πολλές, που λειτουργούν τελικά αρνητικά. Χάθηκε η έννοια του αγαπημένου δίσκου, ή αγαπημένης κασέτας (αθθυμάστε τι είναι η κασέτα;), ή CD. Διαλέγεις τον ανθό από ό,τι σου αρέσει και έχεις τις επιλογές διαθέσιμες παντού. Στο σπίτι, στο γραφείο, στο αυτοκίνητο, στο τρέξιμο.

Πολλές φορές λοιπόν στο αυτοκίνητο, ακούω την αρχή του ντε φάκτο καλού τραγουδιού που παίζει, και ανυπόμονα πατώ το κουμπί για το επόμενο, μήπως μου βγάλει κανένα ξεχασμένο διαμαντάκι που πεθύμησα πολύ.

Ήμουν σε τέτοια φάση και αρκετά στενοχωρημένος το πρωί. Είχε προηγηθεί ο αγώνας της ομάδας της μάππας του γιου και μια βαριά ήττα. Θα είχαμε δύσκολη μέρα.

Ήμουν στον δρόμο τωρα για την κόρη. Να την παραλάβω εκείνη από τη δική της δραστηριότητα.

Αναζητώ το επόμενο τραγούδι .

Ξεκινά έτσι: «401,Αγωνία για ηλεκτροσόκ. Νεκροζώντανοι στο Κύτταρο.
Σκηνές ροκ.
Φωτογραφία με την Μπέλλου.»

Όπα λέω, ό, ότι πρέπει. Το δυναμώνω όσο ήταν εφικτό – και θεμιτό.

Μέχρι να φτάσει στην πέμπτη στροφή, το μυαλό πέταξε. Πολύ πίσω. Όταν μετά τις σπουδές μου μάθαινα πως μουσική ροκ δεν είναι μόνο οι ηλεκτρικές κιθάρες, πως μουσική ροκ δεν είναι μόνο τα εγγλέζικα.

Ανακάλυπτα εκείνα τα καλοκαίρια τον Σαββόπουλο. Και τον άκουγα και τότε δυνατά. Λίγο πολύ όλοι γνωρίζαμε τη «Συννεφούλα», το «Ντιρλαντά», το» Μη μιλάς άλλο γι’ αγάπη».

Αλλά το «Ζεϊμπέκικο» ήταν άλλη κλάση. Και θυμάμαι πως προκάλεσε το ενδιαφέρον και της μακαρίτισσας της μάνας μου, που δεν γενικά ήταν ιδιαιτέρα ψαγμένη σε αυτά τα θέματα. Και θυμάμαι πως μια μέρα που το άκουγα αυτό ήρθε στο δωμάτιο μου και μου είχε ζητήσει να το επαναλάβω.

Ήθελε να ακούσει ξανά τους στίχους:

«Χθες το βράδυ είδα ένα φίλο
σαν ξωτικό να τριγυρνά
πάνω στη μοτοσικλέτα
και πίσω τρέχανε σκυλιά»

Και εκεί που βγαίνει αυτός σ στίχος, βλέπω μπροστά μου να διασταυρώνει τον δρόμο μια δύσκολη φιγούρα. Ένας πολύ γηραιός κύριος με το μπαστούνι να τον οδηγεί, και το κεφάλι σχεδόν σε ορθή γωνία με το λαιμό να βλέπει προς τα κάτω.

Έπαιρνε βόλτα το ανυπόμονο μικρό του σκυλάκι που
προσπαθούσε να τρέξει μπροστά από το φθαρμένο ανθρώπινο σώμα. Σιγά σιγά πήγαινε, ούτε κοίταζε αν έρχονταν αυτοκίνητα, υποθέτω θεωρούσε πως θα τον δούμε εμείς.

Ίσως και να μην υπέθετε τίποτα, πλέον.

Η μέρα εξελίχθηκε όπως είχε προβλεφτεί.

Μάτωσε.

Έρχεται δυνατός λεβάντες αύριο.

Party@13

Νοέμβριος 10, 2017

Αφορούσε τον στενότερο οικογενειακό/φιλικό κύκλο. Σε δημόσιο χώρο με αρκετά μεγάλο αριθμό φιλοξενουμένων.

Έλα να τα πούμε, να τα πιούμε να τσιμπήσουμε κάτι μου είπαν. Να προσέχουμε και τις πόρτες μου είπαν.

Πήγα.

Λίγα είπαμε, ήπιαμε, τσιμπήσαμε όμως αρκετά (ευχαριστώ πολύ, να μας ζήσει!) .

Λίγα είπαμε γιατί είχαμε θέμα.

Θεματάκια μάλλον.

Πρώτα, μια αδυναμία των 13χρονων να παραμείνουν στο χώρο που τους είχε υποδειχτεί. Όλο και έφευγαν, όλο και κινούνταν προς τα έξω. Σε κάποια φάση, λέω στους γονείς: έχουμε ένα θεματάκι: κάποια παιδάκια έτρεχαν στο δρόμο *έξω* από τον χώρο μας. Τους είδα από την τζαμαρία.

Οι γονιοί νοίκιασαν και Dj. Έκανε ατμόσφαιρα με τα ακατανόμαστα hits της εποχής, έκανε καλά τη δουλειά του, αλλά λίγα περισσότερα. Γιατί βλέπεις στα 13, λίγο καταλάβουν για μουσική, λίγο νοιάζονται για το χορό, λίγο τους νοιάζει το πάρτι.

Η έγνοια – κυρίως – στα κινητά και πουρ, πουρ πουρ, για διάφορα άσχετα θέματα .

Κάποιοι όμως ήταν πιο δραστήριοι, έκαναν μικροβανδαλισμούς στο χώρο, έφευγαν συνεχώς, δεν γούσταραν τον έλεγχο.

Με λίγους γονείς που μίλησα, όλων τα παιδάκια είχαν πλέον γκόμενο ή γκόμενα. Υποθέτω και οι δικοί μας.

Το πρόβλημα είναι πως δεν ήξεραν τι να τους/τις κάνουν.

Στο δρόμο για το σπίτι, βγήκε στη μέση το Hotel California.

Λίγο πριν το τέλος, μου λέει ο γιος: από την αρχή και δυνατά.

Ούτε καληνύχτα δεν μου είπε στο σπίτι.

Αρέσει σε %d bloggers: