Μετάβαση στο περιεχόμενο

Η Ρούλα, που έκανε καταδύσεις.

1 Αυγούστου, 2021

Η Ζαχαρούλα Ανδρέου ξεκίνησε την επίσημη ενήλικη της ζωή με ένα θρίαμβο. Τη μέρα των 18ων της γενεθλίων, έτυχε να αποφοιτούσε από το περιφερειακό λύκειο.

Και ήταν η άριστη των αρίστων. Και το χάρηκε. Όλες της οι φίλες την αγκάλιαζαν και την φιλούσαν. Είχε καταφέρει τον ψηλότερο γενικό στη χρονιά της.

Και ήταν χαρούμενη γιατί ένοιωσε αναγνώριση. Η εφηβεία της βλέπετε, δεν ήταν σπουδαία. Ήταν πάρα πολύ καλή στα γράμματα, δεν χρειαζόταν πολύωρα διαβάσματα για να είναι καλή, μόνο λίγο παραπάνω για να είναι η πρώτη. Δεν ήταν όμως το στυλ του κοριτσιού που ήταν δημοφιλές με τις άλλες και τους άλλους.

Επειδή όμως το μυαλό της έκοβε, έκοβε νωρίτερα και καλύτερα από τους πλείστους συνομήλικους της, είχε γνώση και συνείδηση πως ναι με ήταν καλή, αλλά… Αλλά κάτι έλειπε. Η ζωή της στα τρυφερά εκείνα χρόνια της εφηβείας ήταν βασικά άδεια. Ήταν και λίγες οι επιλογές.

Η πρώτη καφετέρια στο χωριό έτυχε να ανοίξει μόλις εκείνη τη χρονιά της αποφοίτησης της. Μέχρι τότε η μόνη της έξοδος ήταν στην ψαροταβέρνα του θκειού της, στην παραλία κάτω από το χωριό.

Κάποτε δούλευε, κάποτε κολυμπούσε, κάποτε έπαιρνε και τη μάσκα του μεγάλου αδελφού και έβλεπε τον βυθό.

Και κάποτε ξεχνιόταν βλέποντας τον βυθό και κολυμπούσε πέρα από τις σημαδούρες, μια μέρα είχε ακολουθήσει μια χελώνα μέχρι τον επόμενο κόλπο. Και σχεδόν να φάει πάτσους από τον παπά της όταν επέστρεψε μετά από πάρα πολλή ώρα.

Μια δυο φορές εκεί που κολυμπούσε είχε συναντήσει τυχαία τον μικρό γιο των γειτόνων, τον Μιχάλη.  Δυο χρόνια πιο μεγάλος της, ήδη στη δουλειά από τα 16, είχε το θάρρος και το θράσος να κάνει ό,τι θέλει. Δεν άρεσε  το κολύμπι στον Μιχάλη. Του άρεσε το Jet ski και με εκείνο το μηχάνημα προσπαθούσε να εντυπωσιάσει τη Ζαχαρούλα που την είχε ξεχωρίσει χρόνια τώρα. Ήταν προσεκτικός όμως, έλεγε, ακόμη και όταν έμπαινε μέσα στη ζώνη των σημαδούρων.

…..

«Σας προσκαλούμε στη γαμήλια τελετή των παιδιών μας, Μιχάλη και Ζαχαρούλας».

Μέχρι την επόμενη Άνοιξη που έγινε ο γάμος είχε ολοκληρωθεί και το ανώι, πάνω από το οικογενειακό σπίτι.

Τρία χρόνια αργότερα η Ζαχαρούλα και ο Μιχάλης είχαν αποκτήσει και δυο όμορφα αγοράκια.

Από εκεί και πέρα, τα πράγματα κύλησαν μάλλον μονότονα για τα επόμενα πολλά χρόνια.

Ο Μιχάλης ήταν καλός τεχνίτης και είχε ήδη γίνει το δεξί χέρι του μάστρου του. Άντεξε στον πειρασμό και δεν άνοιξε δική του δουλειά, αφού ο μάστρος ήταν αρκετά ανοικτόμυαλος για να του δώσει αρκετά κίνητρα να μείνει μαζί του. Άλλωστε, σε χωριό ζούσαν, οι δουλειές δεν ήταν άπειρες.

Αλλά ο Μιχάλης βαριόταν εύκολα. Βαριόταν τα μωρά, έστω και αν έλεγε πως τα αγαπούσε, βαριόταν τους περιορισμούς που έφεραν τα μωρά, του άρεσαν τα ξενύχτια, του άρεσε το sex and drugs and rock n roll.

Η Ζαχαρούλα βράχος, είχε μπει στο λογιστήριο μιας μεγάλης εταιρείας που ασχολείτο με μάρκες πολυτελείας, πήγαινε κάθε μέρα στην πόλη, τα μωρά τα πρόσεχε η γιαγιά και ο παππούς, το απόγευμα το είχε κερδίσει από το δικό της μάστρο, που επίσης της έκανε χάρες γιατί την θεωρούσε απαραίτητη στη δουλειά.

Σύντομα άρχισαν τα μαθήματα, τα ιδιαίτερα, οι τέχνες, οι ασκήσεις. Σε όλα ήταν εκεί η Ζαχαρούλα. Τα αγόρια μεγάλωναν γρήγορα, αγαπούσαν τους γονείς τους, περισσότερο τη μάνα τους που έβλεπαν περισσότερο.

Γιατί ο Μιχάλης, όλο και λιγότερες ώρες έμενε στο σπίτι.

…..

Εκτός από τα μωρά όμως, η Ζαχαρούλα έβλεπε και την καριέρα της. Δεν έχανε σεμινάριο, δεν έχανε ευκαιρία να ενημερωθεί για ό,τι καινούργιο έβγαινε.

Δεν είχε μεν το προφίλ της σπουδαγμένης, αλλά σύντομα είχε τις απαραίτητες γνώσεις κτισμένες μάλιστα μέσα στην πολύτιμη πρακτική εμπειρία.

Είχε γίνει πολύτιμο κεφάλαιο στην εταιρία που δούλευε και απέκτησε την πλήρη εμπιστοσύνη και εκτίμηση όλων των αρχαιότερων της σε ηλικία και ιεραρχία.

Η Ζαχαρούλα τους έβλεπε όλους εκείνους, τους άκουγε, άρχισε να παρακολουθεί τις συζητήσεις. Ένας από τους μαστόρους είχε και περιστασιακή πολιτική εμπλοκή και έτσι έμαθε και για τα κοινά.

Και απέκτησε γνώσεις και λόγο για ζητήματα πολύ πέραν της δουλειάς της.

Γνώρισε και τους μαστόρους πιο ψηλά από τους μαστόρους.

Κάθε καλοκαίρι ο ιδιοκτήτης μιας από τις εταιρείες πολυτελών ειδών που πουλούσαν,  ερχόταν με το σκάφος του. Τα πρώτα χρόνια ήταν και η οικογένεια του μαζί. Μετά μεγάλωσαν τα κοπελλούθκια, χώρισε, ποιος ξέρει; Δεν τους είχε δει ξανά.

Στον Tobias άρεσε πολύ η θάλασσα της Μεσογείου.

Κάθε καλοκαίρι, απασχολούσε τους τοπικούς αντιπροσώπους όσο το δυνατόν λιγότερο. Μετά ζούσε τη ζωή του από το σκάφος που άφηνε στην κοντινή μαρίνα. Έλεγε πως δούλευε κιόλας – μέσω του υπολογιστή.

Όλοι ήξεραν όμως τι έκανε. Κάθε βράδυ στις ταβέρνες με το πιο εκλεκτό ψάρι και κρασί – είχε την περίεργη εντύπωση πως το πιο ακριβό κυπριακό κρασί θα ήταν καλύτερο από ένα μέσης τιμής ιταλικό. Κάποτε πήγαινε και στην ταβέρνα του θείου. Και κάποιες φορές βρέθηκαν και με τη Ζαχαρούλα που όταν χρειαζόταν, βοηθούσε την οικογένεια.

Με τέτοιες συνήθειες, τον Tobias, τον αγαπούσαν όλοι οι ταβερνιάρηδες.

Το υπόλοιπο των ημερών του, το περνούσε στο νερό. Και κάτω από το νερό. Του άρεσαν πολύ οι καταδύσεις, ήταν εδώ και χρόνια επαγγελματίας δύτης και απολάμβανε στο μέγιστο το σπορ του.

Στο γραφείο, έβλεπαν τις περιπέτειες του από τα κοινωνικά δίχτυα. Η Ζαχαρούλα δεν είχε ιδέα για αυτά και βασιζόταν στις μικρότερες της κοπέλες που τα ήξεραν όλα και τα έλεγχαν όλα.  Μια χαλαρή μέρα στη δουλειά, η Ανδρούλα στο διπλανό γραφείο της έδειξε τις φοβερές φωτογραφίες από τις καταδύσεις του Tobias και τη ρώτησε αστειευόμενη αν ήθελε να ανοίξει και εκείνη λογαριασμό, για να τον βλέπει στο δικό της υπολογιστή.

Η Ζαχαρούλα ξαφνιάστηκε, αλλά απάντησε: Γιατί όχι; Μπορείς να με βοηθήσεις;

Πολύ σύντομα ο λογαριασμός της ήταν ενεργός. Δεν έβαλε το όνομά της, έβαλε κάτι σχετικό με το όνομα της, μάλλον αντέστρεψε το Ρούλα, το χωριάτικο υποκοριστικό της και επέμεινε στο αρχικό του πατρώνυμου της:  Larou.A. Δεν ήθελε να την αναγνωρίσουν έλεγε, μετά από ένα σημείο μάλιστα, αρνείτο πως ο Larou.A ήταν ο δικός της λογαριασμός.

Η Ζαχαρούλα όμως, άρχισε έτσι να παρακολουθεί τον κόσμο, να διαβάζει, να βλέπει τα σχόλια και τις συζητήσεις, να επικοινωνεί. Με ένα νέο, ειδικό και πολύ προσωπικό τρόπο. Που την εξίταρε πάρα πολύ.

Ανέβαζε φωτογραφίες της θάλασσας και αυτά τα αφελή «να έχετε μια όμορφη μέρα» και να «βάλετε αγάπη στην καρδιά σας».

…….

Εν τω μεταξύ η Ζαχαρούλα μεγάλωσε. Το ίδιο και τα αγόρια. Τα αγόρια είχαν κληρονομήσει την εξυπνάδα και το οργανωτικό μυαλό της μάνας τους και τον άστατο χαρακτήρα του μάγκα του παπά τους. Μετά τον στρατό πήγαν ο ένας στην Πάτρα ο άλλος στη Θεσσαλονίκη και βασικά έμειναν εκεί. Πολύ σπάνια θυμόνταν τους γονιούς και το χωριό.

Ο Μιχάλης ζούσε στον κόσμο του και με τον τρόπο του. Η Ζαχαρούλα στο γραφείο και στο σπίτι. Και στο laptop της.

Εκείνη την άνοιξη είπε να πάρει τη ζωή της ένα βήμα  πιο μπροστά. Μέσω ενός συναδέλφου που συνόδευε κάποτε τον Tobias στις καταδύσεις βρήκε μια σχολή και άρχισε να κάνει μαθήματα. Δεν χρειαζόταν να μένει σπίτι για τα κοπελλούθκια πλέον, αλλά τα κεκτημένο του δικού της απογεύματος ακόμη ίσχυε.

Έτσι έμαθε τις καταδύσεις.

Ακολουθούσε τους συνήθεις κανόνες ασφάλειας, αλλά κάποτε έκανε και το δικό της. Έπαιρνε το SUV  του Μιχάλη και βουτούσε μόνη, σε έρημες παραλίες, μακριά από τον κόσμο, αλλά δεν κατέβαινε σε επικίνδυνα βάθη.

Ο Μιχάλης, ούτε που καταλάβαινε. Συνέχισε τη ζωή του, ήταν ακόμη καλός στη δουλειά του, αλλά άρχισε να φθίνει: τσιγάρο και ποτό έφτασαν να είναι τα μόνα του ενδιαφέροντα.

…..

Ο Tobias άργησε να έρθει εκείνο το καλοκαίρι.  Φαινόταν πιο κουρασμένος και πιο γερασμένος. Η Ζαχαρούλα σκέφτηκε να του στείλει μήνυμα και να τον ρωτήσει τι συνέβη.

Έκανε τις τυπικές του επαφές και μετά χάθηκε. Δεν τον έβλεπαν ούτε στις ταβέρνες εκείνη τη χρονιά.

……

Τελευταία Κυριακή του Αυγούστου και η ζέστη ήταν ακόμη στο φόρτε της. Ο Μιχάλης κοιμόταν όταν η Ζαχαρούλα ετοίμασε τα πράγματά της.  Κατευθύνθηκε σε εκείνη την πιο έρημη περιοχή, εκεί στην παραλία με τις πολλές πέτρες. Ήταν πράγματι μόνη, οι άλλοι κολυμβητές ακόμα κοιμούνταν. Άφησε το αυτοκίνητο κυριολεκτικά δυο μέτρα δίπλα από το νερό.

Έβαλε τη στολή και τα άλλα απαραίτητα και μπήκε σιγά σιγά στο νερό. Ήταν αστείο να την έβλεπες εκεί τόσο κοντά στην ακτή, πλήρως εξοπλισμένη να παλεύει να βυθιστεί και να είναι αδύνατο να το κάνει.

Και μετά κολύμπησε, τραβώντας τη σημαδούρα της, εκεί μακριά, στα βαθιά.

…..

Το SUV  το βρήκαν το απόγευμα της επόμενης. Το είχε αναζητήσει ο Μιχάλης μόλις το πρωί της Δευτέρας που θα πήγαινε δουλειά. Δεν βρήκαν ποτέ τα κλειδιά.

Ούτε τη Ζαχαρούλα.

Ήταν πλέον αγνοουμένη.

Έψαξαν. Αρκετά μάλιστα. Αλλά δεν τη βρήκαν. Δεν ήταν άλλωστε η πρώτη φορά που δεν βρήκαν μια αγνοούμενη γυναίκα.

……

Οι συνάδελφοι δεν την ξεχνούσαν. Με κάθε ευκαιρία την έψαχναν, προσπαθούσαν να μάθουν κάτι. Η προσεκτική Ανδρούλα έλεγχε κάθε λίγο τον λογαριασμό Larou.A. Έστελνε μηνύματα. Δεν τα διάβαζε κανείς. Μήνες μετά, πρόσεξε ξαφνικά πως ο λογαριασμός άλλαξε  όνομα. Έγινε Larou.Τ. Και είχε μια νέα σειρά «φίλων». Ελάχιστους από τους παλιούς.

Τα μηνύματα έμεναν ακόμη αδιάβαστα.

Έξι μήνες αργότερα έγινε και μια νέα ανάρτηση.

Μια φωτογραφία θαλασσινή.

Στο φόντο ήταν κάτι που έμοιαζε με  σκανδιναβικό φιόρδ. Και ήταν χειμωνιάτικο τοπίο.

On a hot Saturday morning

31 Ιουλίου, 2021

It’s becoming increasingly impossible in a physical way, to keep on doing my runs. Far too hot, almost round the clock. I just cannot wake up early enough when it is the right time.

But I keep doing it. At my time in life, I still have things to do and targets to fulfil. I have still not tried a full marathon. Time is running out since pretty soon the number six will be featuring prominently on my age.

I am still happy though, just to be able to engage in these runs, to dream of doing something better – and I am comparing my purely selfish motivation with those losers, the bigger guys who specialize in managing failure packaged as exceptional triumphs! The comparison is obviously and indisputably favourable towards me.

Still, I cannot hide the fact that there are qualities and disqualifications at this time in life. And at a certain stretch in this morning’s run, fully exposed to the killing sun, I felt a little dizzy and I moved to the side of the path. For a moment I touched the trunk of a tree.

An angry sound was heard, obviously I had stepped on the home of somebody, a quick tzzzzzz…. followed and the bloody pest flew away after peeing on my face.

A momentary revulsion ensued. But then I thought that all cicadas live 99% of their miserable lives down below the earth, away from all this beauty, and on top of that when they finally come out, they are literally hours away from their death. The feeling of revenge was sweet, even though I thought it was petty.

I kept going and started dreaming. Nice day to be on a beach, or rather, to have been on a beach already. My favourite beach on the northern coast is still difficult to reach, but today I should not mind. The wind will still be blowing from the north, there are going to be waves there, or even big waves. Just like that time a million years away when mother in her second-hand blue Mini took me, my brother and grandmother to Five Mile beach, The waves were so big that they went on top of the Golden Rock. We didn’t swim that day; I think we went back to the house we were renting from this nice family that was all but the mother eliminated one of the following summers. There, I continued my campaign of exterminating the red ants that I considered my enemies. Unlike the black hard-working ones who were my friends.

Little I knew then.

When the run finally finished, I took a casual look at the long-range forecast on my telephone. Hellishly hot as far as the weather models can stretch.

Basically, no hope, fitting so well with the wider context, not just matters of the environment.

The soundtrack was very fitting at that moment, the number one song in hell was playing, “Bella Lugosi’s dead” by Bauhaus.

Όπου ο «αντικατοχικός» αγωνιστής χαρίζει τα πάντα στον κατακτητή.

30 Ιουλίου, 2021

Όταν το εθνικιστικό μίσος συναντά τον πρωτόγονο ρατσισμό, είναι εύκολη η απόφαση: παρά να μοιραστώ κάτι με τον εχθρό, τον εχθρό που γνωρίζω πως δεν μπορώ να νικήσω, τότε επιλέγω να του χαρίσω εκείνο το δικό μου κομμάτι που κατέχει.

Ελπίζοντας πως θα με αφήσει ήσυχο και θα μου στέλνει ροζ φιλάκια.

Και στο όνομα του πιο κίβδηλου και αισχρού (για να μην αναφέρω την π… λέξη) πατριωτισμού, χαρίζω τη μισή μου πατρίδα και την μετατρέπω σε ξένο, εχθρικό κομμάτι.

Και μετά στο αποκορύφωμα του κρετινισμού, εισηγούμαι εγώ, ο ελληνοκύπριος πολιτικός «να κλείσουν οριστικά τα οδοφράγματα εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων». «Να κλείσουν ειδικά για τους ελληνοκύπριους». Γιατί εκείνο το μέρος της πατρίδας μας δεν είναι πια πατρίδα για κανέναν!

Και πρέπει να πεισθούμε πως πάει ο βορράς χάθηκε, γιατί εκείνος ο πολιτικός που κάνει την εισήγηση και οι ομοϊδεάτες του, πέτυχαν τον σκοπό τους: μικρή, μοιρασμένη, αλλά πάντως εθνικά καθαρή «χώρα».

Γεμάτη με καθαρούς ηγέτες όπως εκείνον.

Δεν θέλω να βρωμίσω τον τοίχο μου και δεν γράφω ούτε καν το όνομά του. Εύκολα τον βρίσκετε, μίλησε σε … αντικατοχική εκδήλωση για την Αμμόχωστο και βασικά είπε στο ακροατήριο να αποδεχθούν πλήρως και τελεσίδικα κάθε μια από τις συνέπειες της κατοχής!

Να σημειώσω μόνο πως δεν αναφέρομαι στον ηγέτη του δεδηλωμένου εξτρεμιστικού εθνικιστικού κόμματος.

Βρείτε τον.

Υ.Γ. Στο τελευταίο *ομόφωνο* ψήφισμα του ΣΑ του ΟΗΕ, αναφέρεται και το πιο κάτω. Υποθέτω πως είναι αδύνατον να το κατανοήσουν πολιτικοί του βεληνηκούς αυτού που έκανε τις ανωτέρω δηλώσεις. Δυστυχώς όμως είναι η πλειοψηφία:

«Τονίζοντας ότι το status quo δεν είναι βιώσιμο και ότι η κατάσταση επί του εδάφους δεν είναι στατική και πως έλλειψη συμφωνίας διευρύνει τις πολιτικές εντάσεις και βαθαίνει την αποξένωση και των δύο κοινοτήτων, διακινδυνεύοντας μη αναστρέψιμες αλλαγές επί του εδάφους και μειώνοντας τις προοπτικές μιας διευθέτησης».

Ιστορίες μιας ζωής εδώ δίπλα

24 Ιουλίου, 2021

Ο υπέργηρος παλιός συνεργάτης κάτι χρειάστηκε. Ας τον πούμε κύριο Π.

Ήταν η μέρα που δε γινόταν αλλιώς, ήταν όμως και εκείνο το κάτι που μου έλεγε να πάω εγώ να τον δω και να τον εξυπηρετήσω.

Το σπίτι βρίσκεται κάπου λίγο εκτός πόλης. Μόλις σε υποφερτή κατάσταση. Ο κύριος Π αφυπηρέτησε εδώ και χρόνια, ασχολείται μόνο κατ’ εξαίρεση με το παλιό του επάγγελμα. Έχει ήδη μεγάλα εγγόνια.

Πρώτη φορά πήγαινα προσωπικά στο χώρο του και έτσι ένοιωσε την ανάγκη να με ξεναγήσει.  Από όσα είδα και όσα μου είπε, η πραγματική του οικονομική κατάσταση δεν δικαιολογούσε τη μόλις υποφερτή εικόνα του σπιτιού του, αλλά δεν ήταν αυτό δουλειά μου για να διερευνήσω.

Η κυρία του μας έφερε σπιθκιάσιμη λεμονάδα και περάσαμε σε άλλες κουβέντες. Είχε όρεξη να μιλήσει για μια ζωή.

Μου έδειξε πρώτα ένα πελώριο μπακαλοδέφτερο, μέσα στο οποίο καταγράφει τις σκέψεις του, κυρίως για θρησκευτικά θέματα με αφετηρία κυρίως την Καινή Διαθήκη.

Σε μια τυχαία σελίδα, είδα αναφορές και για τον χειρισμό κάποιας πανδημίας από τους παπάδες, τον τρίτο αιώνα ΜΧ στην Αίγυπτο.

«Δεν τολμούμε καμία σύγκριση να κάνουμε. Απλώς θαυμάζουμε» – έγραφε ο ίδιος. Οφείλω να σημειώσω πως είδα μόνο κάτι για σάβανα, κάτι για λούσιμο, κάτι για ντύσιμο και στόλισμα. Αυτά ήταν στην αρχή μιας σελίδας, το κείμενο ξεκινούσε πιο πριν, δεν τόλμησα να του ζητήσω να μου δείξει την προηγούμενη.

Με διαβεβαίωσε όμως πως είναι πλήρως εμβολιασμένος.

Τα χοντρά τεράστια μπακαλοδέφτερα είναι αριθμημένα. Ο αριθμός έξω από εκείνο που μου έδειξε, ήταν το 22.

Επανέλαβε πολλές φορές στην κουβέντα μας, εν είδει  τυχαίας διευκρίνησης, αλλά στην πραγματικότητα το έκανε από δικαιολογημένο χουμίσι, πως είχε φτάσει μόλις μέχρι την τρίτη δημοτικού.

Η διευκρίνηση αποκτούσε μεγάλη αξία, γιατί ήταν εντυπωσιακό το θέαμα: εκατοντάδες χειρόγραφες σελίδες, στο πολυτονικό, αρχαιοπρεπές στυλ, με ελάχιστα γραμματικά και συντακτικά λάθη και καλλιγραφικώς άψογα!

Δεν είναι τυχαία που τόνισε τόσες φορές την τρίτη δημοτικού

…..

Πως έφτασε εκεί;

Αυτό ήταν που ήθελε να μου πει.

«Για πολλά χρόνια ήμουν άνθρωπος της νύχτας, κουμαρτζής, γυναικάς» μου λέει. «Μια νύχτα είχα φάει στον σιεμέ 25000 λίρες».

Μετά, ένα καλοκαίρι, είχε στείλει τη σύζυγο του για προσκύνημα σε μια γνωστή εκκλησία. Με την επιστροφή της, του είχε φέρει δυο βιβλία για τον συγκεκριμένο άγιο.

Έκατσε να τα διαβάσει και εκείνη τη νύχτα είχε μείνει άυπνος.

Τελείωσε το πρωί και ένοιωσε πως βρισκόταν μπροστά στη δική του αποκάλυψη: “άγιε μου, αν υπάρχεις, βοήθησέ με να βγω από αυτό το βούρκο”, είχε ψελλίσει.

Λίγο αργότερα εκείνο το πρωί, τον επισκέφθηκε πελάτης που γνώριζε περί των χριστιανικών και θρησκευτικών ζητημάτων και φαινομένων.

Και μονομιάς τον ρώτησε τι ήταν εκείνη η ευωδία. Ναι, στο χώρο του δέσποζε μια απόκοσμη ευωδία.

Ο κύριος Π δεν γνώριζε και ο πιο έμπειρος πελάτης του ανέφερε πως η ευωδία εκείνη ήταν αναμφισβήτητη απόδειξη πως κάποιος άγιος τον είχε επισκεφθεί.

Ευωδία που κράτησε μόλις μερικά λεπτά λέει, χρόνια μετά ο κύριος Π.

Από εκείνη τη μέρα, κάτι άλλαξε.

Λίγες μέρες αργότερα εκείνο το καλοκαίρι, είχε πάρει καινούργιο αυτοκίνητο. Πήγε με την οικογένεια μια εκδρομή, σε ένα μοναστήρι που γιόρταζε.

Ήταν και άλλοι στην παρέα και ώσπου να κατέβει από το δικό του όχημα, κάποιος άλλος φώναζε και έδειχνε μια γέρικη χοντρή ελιά.

Και τον είδε. Τον άγιο του μοναστηριού.

«Δεν έμοιαζε με τις εικόνες, ήταν σίγουρα ζωντανός, φορούσε μαύρη πουκαμίσα, όπως τους μοναχούς και καθόταν κάτω από την ελιά».

Έμειναν όλοι και έβλεπαν και σε ελάχιστα δευτερόλεπτα η μαύρη φιγούρα φωτίστηκε, έγινε όλη στρογγυλό φως, όπως ένα μεγάλο φεγγάρι και έφυγε.

  • Προς τα πάνω, ερωτώ, χωρίς καμία δόση ειρωνείας.
  • Ναι, προς τα πάνω και χάθηκε.

Από τότε είδε πολλούς άλλους αγίους και προφήτες.

…..

Και τα σκέφτεται και τα γράφει και τα διαβάζει όλα αυτά μέρα νύχτα, χρόνια τώρα.

Και σκέφτεται τα εφτά δώματα του ουρανού και ποιους αγίους θα συναντήσει σε κάθε ένα από τα δώματα όταν έρθει η ώρα και είναι αισιόδοξος πως όλοι θα πάμε εκεί γιατί με τον ερχομό του στη γη ο Ιησούς ακύρωσε τον Άδη.

Δεν έχει πια Άδη, λέει – κάτι που μου προκάλεσε μεγάλη ανακούφιση.

Αλλά πολλές φορές, πολλές νύχτες κλαίει

  • Μα γιατί να κλαίεις; Αφού πιστεύεις, αφού ένα από τα λίγα ερωτήματα που σου έμειναν είναι σε πιο δώμα του παραδείσου θα ανέβεις γιατί κλαις; Τι άλλο θα ήθελε ένας άνθρωπος;
  • Εξ άλλου είχες μια γεμάτη ζωή, είσαι ακόμη καλά στην υγεία, έχεις μεγάλη οικογένεια πίσω σου, μάλλον να ευχαριστείς το θεό θα έπρεπε.

Δεν πήρα πειστική απάντηση.

Κάτι είπε για τη συνεχή του ανάγκη να βοηθά όσους είναι λιγότερο ευνοημένοι από εκείνο, αλλά είπε επίσης και για τον “κουβαλητό μαυρή” από απέναντι, που σχεδιάζει μέρα νύχτα να τον κλέψει.

Όχι, δεν ήταν σύγχυση, μου φάνηκε πως είχε πλήρη διαύγεια.

Ίσως είναι κάτι πιο βαθύ. Ίσως να είναι οι τύψεις που σου δημιουργεί η θρησκεία για τις χαρές που σου δίνει αυτός ο κόσμος. Που δεν κάνεις υπομονή να γευτείς τις απείρως μεγαλύτερες χαρές του άλλου κόσμου.

Που φτάνεις να «αγοράσεις» μεν το προϊόν τους αλλά όταν καταλάβουν πως το συγκρίνεις με κάτι άλλο, προσπαθούν να επηρεάσουν την κρίση σου.

Ο κόσμος μετά είναι πάντα ο καλύτερος.

Εκείνο δηλαδή που είναι το δυνατότερο σημείο του marketing της θρησκείας.

Ένας πολύ κακός παπάς

22 Ιουλίου, 2021

Βρισκω τα δυο Κ στο σπίτι με τη φρέσκια, τη δεύτερη δόση εμβολίου.  

Μαζί, άλλο ένα Κ, με μόνο την πρώτη δόση προς το παρόν.

Είπα να τους τεστάρω.

Παίρνω ένα 2ευρο και αλείφω την πλευρά με τον αριθμό  2, με ελαφρύ στρώμα οδοντόκρεμας.

Έλα, ρε, λέω στο Κ1, πού έβαλες το μπόλι;

Μου δείχνει το μπράτσο με το μικρό τσιρότο.

  • Γιατί; Θα μου δώσεις ππουνιά να δεις αν πονώ; Ε, δεν πονώ!
  • Όχι, όχι, κάτι άλλο θέλω να δοκιμάσω!
  • Για να δούμε λοιπόν,  του λέω και βγάζω το νόμισμα.
  • Α, χα, χα λέει! Όχι! Πελλάρες!

Βάζω το νόμισμα στο μπράτσο λίγο κάτω από το μπόλι, μένει κολλημένο!

  • Α! είδες, τέλειωσε τώρα, σε ελέγχει ο Μπιλ!

Για δευτερόλεπτα με είδε με έκπληξη.

  • Βάλε και στο άλλο χέρι μου λέει. Το ίδιο θα είναι!

Το έκανα ευχαρίστως, αλλά έβαλα στο δέρμα την άλλη πλευρά του νομίσματος που φυσικά, δεν κόλλησε!

Το επανέλαβα και στο Κ2 και στο επιπρόσθετο Κ.

Δούλεψε και στα τρία  😊

Έμειναν και με έβλεπαν παράξενα και οι τρείς, μάλλον απορημένοι.

Φύρτηκα στα γέλια και τους αποκάλυψα τι έκανα.

  • You got us there, λέει το επιπρόσθετο Κ!!!

Τα άλλα δυο με είδαν υπομειδιώντας, αλλά νομίζω ήθελαν να πουν το ίδιο 😊

Παπουτσόσυκα

21 Ιουλίου, 2021

Οι καμπάνες άρχισαν να παίζουν χαλαρά, μετά πιο γρήγορα, μετά πήραν ένα φρενήρη ρυθμό φτάνοντας σε ένα κολοσσιαίο κρεσέντο.

Δε θα ήταν το ηλεκτρονικό πρόγραμμα, θα ήταν κάποιος αληθινός άνθρωπος που χτυπιότανε εκεί κάτω από το καμπαναριό, για να φέρει εις πέρας την παράσταση.

Ήταν η εθνική μέρα δακρύων, που συνοδευόταν από παλιά με αυτή την άσκηση. Κάποιοι το έλεγαν παράδοση. Κάποιοι το έλεγαν μαζοχιστικό, αφού ξυπνούσε όλη η χώρα.

Γιατί γινόταν λίγο πριν την ανατολή του ήλιου.

Το έκαναν ίδια μέρα, κάθε χρόνο, γενιά, μετά από γενιά, χωρίς να θυμούνται πια τον αρχικό λόγο.

Κάποιοι ρωτούσαν κατά καιρούς.

  • Μα γιατί;
  • Ακόμη και αν υπήρχε κάποτε λόγος, μήπως να το ξαναδούμε;
  • Να αλλάξουμε την ώρα;
  • Να αλλάξουμε την ένταση;
  • Μήπως να κάνουμε μέρα χαράς, αντί μέρα δακρύων;

Κανείς δεν τους άκουε.

Δεν ήθελαν να ακούσουν.

Και οι  καμπάνες άρχιζαν να παίζουν χαλαρά, μετά πιο γρήγορα, μετά έπαιρναν ένα φρενήρη ρυθμό φτάνοντας σε ένα κολοσσιαίο κρεσέντο.

Χρόνια τώρα γινόταν αυτή η τελετουργία.

Όπως λένε, τόσα πολλά χρόνια πίσω που η αρχή  χανόταν στην ομίχλη του παρελθόντος.

Το φετινό πρωί όμως, είχε κανονική ομίχλη.

Τα ζεστά υγρά σύννεφα κάλυπταν τον δρόμο, χαϊδεύαν το μισό ύψος των πύργων.

Στα ψηλότερα παράθυρα έλαμπε ήδη ο καταλυτικός ήλιος του Ιούλη.

Από μακριά βγήκε σεμνά και σιγανά μέσα από τα σύννεφα, μια κυρία της γειτονιάς.

Τη χαιρέτησε και εκείνη ανταπόδωσε.

Κρατούσε δυο γεμάτα σακούλια.

  • «Παπουτσόσυκα!» Χουμίζεται με δυνατή φωνή.
  • «Από τη λαϊκή αγορά. Θα έρθω ύστερα στο γραφείο να σας κεράσω!»

Παπουτσόσυκα; Κεραστικό; Νόμισε πως τα δυο ήταν αντιφατικά.

Αλλά τώρα είχε να σπάσει το απόστημα, να μπει στο γραφείο.

Όπου όλοι αντιλαμβάνονται πως μόνη λύση *ήταν* η λύση.

20 Ιουλίου, 2021

Μου δημιουργείται η εντύπωση πως η επίσκεψη και τα ανακοινωθέντα του Ερντογάν απογοήτευσαν κάποιους.

Όλους αυτούς που εύχονται τα πράγματα να γίνονται συνεχώς χειρότερα, να υπάρχει ένταση, για να εκμηδενίζεται η πιθανότητα μιας συμφωνημένης λύσης.

Ο Ερντογάν όμως ήταν όντως προσεκτικός. Μιλούσε γνωρίζοντας πως το ακροατήριο του δεν ήταν μόνο οι εθνικιστές Τουρκοκύπριοι που ανέμεναν να τους δώσει τα «καλά» νέα.

Ο Ερντογάν γνώριζε πως τον άκουε και η Ευρώπη και η Αμερική.

Και γνωρίζει πως ΔΕΝ του συμφέρει να κάνει ακόμη χειρότερη τη σχέση της χώρας του με τη δυτική συμμαχία.

Αντίθετα, αυτή την περίοδο τους χρειάζεται.

Η Ευρώπη και η Αμερική άκουγαν λοιπόν. Και κρίνοντας από την άμεση τους αντίδραση, θα πρέπει να παραδεχτώ πως η εξωτερική μας πολιτική λειτούργησε παραγωγικά αυτή τη φορά.

Χρειαζόμαστε την Ελλάδα, χρειαζόμαστε την ΕΕ χρειαζόμαστε τις ΗΠΑ.

Σημειώστε όμως αυτό: οι σύμμαχοι μας αντέδρασαν γιατί οι προσεκτικές έστω κινήσεις της Τουρκίας, παραβιάζουν τις τρέχουσες ισορροπίες, αλλοιώνουν το στάτους κβο που διάφοροι αφελείς και κρετίνοι ελληνοκύπριοι, νόμιζαν πως μπορεί να διατηρηθεί εσαεί και βασικά απομακρύνουν την πιθανότητα συμφωνημένης λύσης.

Η Τουρκία σήμερα δημιουργεί νέα τετελεσμένα σε βάρος των Κυπρίων.

Και τα νέα τετελεσμένα δυσκολεύουν τον θεμιτό στόχο όλων μας των συμμάχων, και συνεπώς το σύνολο των αντιδράσεων των συμμάχων είναι μεν καταδικαστικές για τις ενέργειες της Τουρκίας, αλλά καλούν τις δυο πλευρές να επανέλθουν στις διαπραγματεύσεις για να βρεθεί συνολική λύση ΔΔΟ.

Καλούν και τις *δυο* πλευρές.

Διαβάστε αυτό από τον Γιοζέπ Μπορέλ, μόλις πριν από λίγο: «Τέλος, αναφέρει ότι η ΕΕ παραμένει πλήρως δεσμευμένη για τη συνολική διευθέτηση του κυπριακού προβλήματος βάσει μιας διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα, σύμφωνα με τα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας και αναμένει το ίδιο από την Τουρκία.»

Οι σύμμαχοι μας γνωρίζουν πως η παρούσα κατάσταση έφτασε σε αυτό το δύσκολο σημείο λόγω της αμφιλεγόμενης στάσης του προέδρου Αναστασιάδη, λόγω της ακύρωσης εκ μέρους του κάθε ίχνους αξιοπιστίας της πλευράς μας, αλλά δεν τους ενδιαφέρει και πολύ αυτό. Εκείνο που τους ενδιαφέρει είναι πως η παρούσα κατάσταση με τις κλιμακούμενες προκλητικές ενέργειες της Τουρκίας είναι δυνητική βόμβα και για την περιοχή και για το σύνολο της δυτικής συμμαχίας.

Αυτή είναι η απλή και μόνη ουσία.

Είναι όμως δυνατόν να φτάσουμε πλέον σε λύση; Λύση τόσο καλή όσο εκείνη που επέλεξε να αρνηθεί ο πρόεδρος Αναστασιάδης στο ΚΜ;

Επιμένω να το αμφισβητώ.

Ο Ερντογάν είχε υπόψιν πως τον άκουγαν οι ξένοι, αλλά ήξερε επίσης πως τον άκουγαν και οι εθνικιστές του σύμμαχοι. Και οι οποίοι είμαι σίγουρος πως θα τον «τηγανίσουν» γιατί δεν ανακοίνωσε αρκετά «προχωρημένες» θέσεις. Είναι σαφές πως σε μια θεωρητική συνέχιση της διαδικασίας ο Ερντογάν θα αρνηθεί να δώσει όσα είχε δώσει ή είχε αφήσει να γίνει κατανοητό πως θα έδινε στο Κραν Μοντάνα. Κάτω λοιπόν και από τις καλύτερες περιστάσεις τυχόν σχέδιο λύσης θα είναι χειρότερο εκείνου στο ΚΜ.

Δυστυχώς δεν είναι μόνο αυτό το πρόβλημα. Αν όντως αλλάξουν τα δεδομένα για το Βαρώσι – κάτι που θα χρειαστεί φυσικά κάποιο χρόνο – τυχόν σχέδιο και μάλιστα χειρότερο εκείνου στο ΚΜ θα είναι σχεδόν αδύνατον να γίνει αποδεκτό από την πλειοψηφία των ΕΚ.

Να λάβουμε επίσης υπόψιν πως η κυβέρνηση του Νίκου Αναστασιάδη έκανε ό,τι μπορούσε τα τελευταία 4 χρόνια για να σκοτώσει την κουλτούρα λύσης, να σκοτώσει κάθε θετική πρωτοβουλία, να αυξήσει την ένταση και να αναγιώσει κάθε λογής εξτρεμιστή και εθνικιστή. Μέσα σε αυτή την περιρρέουσα ατμόσφαιρα αντιλαμβάνεστε πως το πεδίο δράσης για αποδοχή ενός σχεδίου λύσης εντός της ΕΚς κοινότητας είναι ελάχιστο.

Ούτε η ΤΚ κοινότητα είναι όμως σε φάση λύσης. Μπορεί να αντιδρούν κάποιοι ΤΚ προς τον Ερντογάν, (την ώρα που οι αφελείς και κρετίνοι της πλευράς μας συνεχίζουν να τους απαξιώνουν!!!), αλλά το αίσθημα είναι η απογοήτευση για την εξαπάτηση που νοιώθουν πως υπέστησαν.

Η εκλογή Τατάρ ως πληρεξούσιου Τούρκου αντιπροσώπου στον βορρά δεν βοήθησε, οι ενέργειες της Τουρκίας για να επηρεάσουν την εκλογή ήταν επιπρόσθετο πρόβλημα και γενικά ένας ΤΚς με ανάλογα μυαλά και γνώσεις όπως εμένα ας πούμε, έχει πλέον κάθε δικαίωμα να αμφιβάλλει για τις προθέσεις μας τη στιγμή που ο αρχηγός μας αφήνει με κάθε τρόπο να νοηθεί πως προτιμά να χάσει παρά να μοιραστεί.

Ποια είναι λοιπόν η πιθανή συνέχεια;

Όποια και νάναι, θα είναι κακή. Για τους ΕΚς, για τους ΤΚς, για την Κυπριακή Δημοκρατία.

Το πιθανότερο είναι να διατηρηθεί για ένα διάστημα ένα μομέντουμ με επίκληση του στόχου της λύσης ΔΔΟ, όχι γιατί οι ξένοι εμπιστεύονται τον Αναστασιάδη ή ελπίζουν στον Ερντογάν και τον Τατάρ, αλλά μόνο για να πάνε τα πράγματα πάρα τζιεί, μπας και αλλάξουν κάπως οι συνθήκες.

Γιατί αν (και όταν) καταρρεύσουν τελεσίδικα όλα, πάμε σε προσάρτηση του βορρά, πάμε σε ουσιαστική κατάρρευση της Κυπριακής Δημοκρατίας και απόλυτα γκρίζες προοπτικές για όσους πίστεψαν ποτέ στο project ενωμένη Κύπρος εντός ΕΕ. Και προβλήματα για όλους εδώ γύρω.

Θυμάστε τις γελοίες δικαιολογίες και προφάσεις που έβρισκαν οι διχοτομιστές για τις παραμέτρους της λύσης;

Ούτε σκέφτηκαν πως οι παράμετροι της μη λύσης θα ήταν το ιδανικό σενάριο για την Τουρκία, για να προσαρτήσει τον βορρά και να καταστρέψει την Κυπριακή Δημοκρατία. Άσε που ήταν όλα απόλυτα προβλεπτές συνέπειες της στάσης μας.

Τώρα πια, φοβάμαι, πως αυτό ΔΕΝ είναι σενάριο φαντασίας.

Η Αγία Αικατερίνη και τα εμβόλια.

18 Ιουλίου, 2021

Σε μια από τις απότομες στροφές του στενού δρόμου, φάνηκε από μακριά η πανέμορφη μικρή εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης. Νομίζω η μόνη στην Κύπρο με 4 τρούλλους.

Μονομιάς, κάτι μου φάνηκε λάθος.

Οι τρούλλοι ήταν βαμμένοι μαύροι!

Ενστικτωδώς έβγαλα τη κάμερα. Το αποτέλεσμα το βλέπετε.

Μετά συνέχισα γνωρίζοντας πως σε πολύ λίγο θα έφτανα κοντά της.

Στα λίγα λεπτά που ακολούθησαν σκεφτόμουν πως δεν είμαι αρχιτέκτων, δεν είμαι πολιτικός μηχανικός, δεν έχω λοιπόν αρκετές γνώσεις  για να κρίνω την αισθητική και τη στατικότητα του χώρου και κυρίως δεν πιστεύω.

Με ποια αφορμή και ποια ιδιότητα να σχολιάσω ή να κάνω θέμα γιατί μαύρισαν τους τρούλλους του ιστορικού κτιρίου;

Σκέφτηκα πως η μόνη ιδιότητα που μένει είναι αυτή του ενεργού πολίτη.

Και σε όποιον αρέσει


(Και όπως ξέρετε συνήθως δεν αρέσει σε πολλούς)

…..

Φτάνοντας δίπλα από την εκκλησία, τα πράγματα ξεκαθάρισαν.

Αμέσως.

 Το γεγονότα και τα γεγονότα ήταν εκεί. Για να τα δω, να τα μελετήσω και να τα κρίνω.

Προφανώς γίνεται κάποια ανακαίνιση, επιδιόρθωση της εκκλησίας.

Ήταν φανερά εκεί γύρω τα εργαλεία του εργολάβου και οι σκαλωσιές, και ήταν επίσης φανερό πως το μαύρο χρώμα ήταν προφανώς η μόνωση η οποία θα βαφτεί λευκή πριν παραδοθεί τελειωμένη η εκκλησία.

Αφού τέλος καλό, όλα καλά, δε χρειάζεται να γράψω κάτι και να κάνω θέμα.

……

Δυστυχώς, it is complicated!

Γιατί την ώρα που το έγραφα αυτό, άρχισαν οι ειδήσεις για την ογκώδη διαδήλωση έξω από το προεδρικό. Τη διαδήλωση την έκανε πολύ μεγάλη ομάδα ψεκασμένων. Αν κάποιος ενοχλείται από αυτό το χαρακτηρισμό, να με μπλοκάρει. Δεν τίθεται θέμα παζαρέματος.

Έντονα χαρακτηριστικά των διαδηλωτών οι ελληνικές σημαίες, τα θρησκευτικά σύμβολα, το «ICXC NIKA».

Μακάρι να νικούσαν τα αρκτικόλεξα, αλλά αυτό δεν συμβαίνει. Είναι τόσο απλό.

Είπα να τραβήξω τα μαλλιά μου, αφού ακόμη δεν έκανα το εβδομαδιαίο μου κούρεμα, αλλά μετά είπα να γράψω κάτι – με την απέλπιδα πρόθεση να αλλάξει κάτι.

Νωρίτερα σήμερα, εγώ δημιούργησα στο μυαλό μου μια εντύπωση για μια εικόνα που είχα δει. Θύμωσα, άρχισα να σκέφτομαι τρόπους αντίδρασης…. αλλά, αλλά όταν είδα τα γεγονότα, το τοπίο ξεκαθάρισε, τα πράγματα ήταν πλέον σαφή.

Το ερώτημα είναι γιατί όλοι αυτοί οι ψεκασμένοι ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ να δουν τα γεγονότα. Γιατί δυσκολία πρόσβασης στα γεγονότα δεν υπάρχει. Όποιος το ισχυριστεί αυτό λέει ψέματα.

Η επιμονή τους σε θεωρίες συνωμοσίας και διάφορες άλλες μαμακίες είναι επιλογή. Δεν είναι αξιολόγηση, δεν είναι μελέτη, οπωσδήποτε δεν είναι επιστήμη.

Άρα, το εμβόλιο είναι το μικρότερο των προβλημάτων μας.

Και ο ΝΝ.

Για όσους αναρωτιούνται ακόμη, γιατί η Κύπρος βρέθηκε σε αυτή την εξαιρετικά δύσκολη και επικίνδυνη θέση.

16 Ιουλίου, 2021

Η εκπομπή «Προκλήσεις» του Αντρέα Κημήτρη, φιλοξένησε την 15η Ιουλίου 2021, τους κ. Ιωάννη Κασουλίδη και Τουμάζο Τσελεπή.

Η εκπομπή διήρκησε λίγο πάνω από μια ώρα και λέχθηκαν διάφορα. Δεν συμφωνώ με όλα όσα είπαν οι δυο φιλοξενούμενοι, τόσον αναφορικά με τις αναλύσεις τους για το παρελθόν, όσον επίσης και τις ιδέες τους για τη συνέχεια.

Θα περιοριστώ στο παρόν. Γιατί κρίνω πως οι δυο συνομιλητές εξήγησαν (με ευγενικό οφείλω να παραδεχτώ τρόπο), γιατί βρισκόμαστε σε αυτή την τραγική θέση.

Θα το γράψω με απλά, δικά μου λόγια:

Έχουμε απωλέσει την αξιοπιστία μας, λόγω της στάσης του προέδρου Αναστασιάδη και όλες οι  παράνομες/προκλητικές/απαράδεκτες ενέργειες της Τουρκίας,  είναι οι καταστροφικές συνέπειες των επιλογών του προέδρου.

Ο κ. Τσελεπής επιβεβαίωσε για παράδειγμα, πως οι Τούρκοι όντως απέσυραν τον χάρτη που είχαν καταθέσει στο Κραν Μοντάνα.

Αλλά αυτό συνέβη *μετά* που ο πρόεδρος Αναστασιάδης πήρε πίσω την πολιτική ισότητα και άλλες βασικές συγκλίσεις.

Για το timing ήταν λίγο πιο ασαφής ο κ Κασουλίδης, αλλά στο τέλος τη θέση αυτή την ενδυνάμωσε, λέγοντας πως ο ίδιος κατέκρινε το γεγονός πως στο ΚΜ πήγαμε «κάπως πίσω» όσον αφορά την πολιτική ισότητα σε σχέση με ό,τι είχαμε ήδη συμφωνήσει με τον Ακιντζί.

Ο κ. Κασουλίδης αναφέρθηκε και στην τελευταία συνάντηση στη Γενεύη, τονίζοντας πως ο πρόεδρος Αναστασιάδης (αντιλαμβανόμενος προφανώς το κολοσσιαίο του λάθος), «αποκατέστησε» την οπισθοδρόμηση του ΚΜ.

Αλλά!!!…

Διευκρίνισε πως η μια θετική ψήφος σε ομοσπονδιακό επίπεδο, θα  αφορούσε θέματα που οι ίδιοι οι Τουρκοκύπριοι θα έκριναν πως αφορούσε τα συμφέροντά τους. (Δεν θα κρίναμε εμείς ποια είναι αυτά τα θέματα).

Εδώ ο κ. Τσελεπής είπε το απλούστατο και αυτονόητο: σε ομοσπονδιακό επίπεδο, κάθε θέμα αφορά εξ ορισμού και τις δυο πλευρές.  Είπε επίσης πως η μια θετική ψήφος είναι σημαντική βελτίωση για μας σε σχέση με το σύνταγμα της ΚΔ, αφού εκεί είχαμε τα βέτο για ολόκληρες ομάδες θεμάτων – χωρίς μηχανισμούς επίλυσης διαφορών. Εδώ μια θετική ψήφος θα ήταν ικανή να ξεπεράσει εκείνη την διευθέτηση.

Ο κ. Τσελεπής τόνισε επίσης το άλλο αυτονόητο: αφαίρεση της μιας θετικής ψήφου ουσιαστικά σημαίνει χειρισμό της άλλης κοινότητας ως μειονότητας και αυτό είναι και εναντίον όσων έχουμε συμφωνήσει για δεκαετίες τώρα, είναι ενάντια στη λογική του συμφωνημένου πλαισίου ΔΔΟ, αλλά είναι απαράδεκτο και για τον ίδιο τον ΟΗΕ, αφού στην τελευταία του έκθεση κάνει αναφορά σε θέσεις και των δυο πλευρών που δεν υποβοηθούν τη διαδικασία.

Ο κ. Κασουλίδης πάντως συμφώνησε τελικά, πως σε ομοσπονδιακό επίπεδο όλα τα θέματα αφορούν και τις δυο κοινότητες άρα εκ των πραγμάτων η μια θετική ψήφος θα ίσχυε παντού.

…..

Οι τραγικές αυτές εξελίξεις μας παίρνουν 30 χρόνια πίσω και πράγματα που είχαμε κερδίσει στον χρόνο, τώρα λόγω της στάσης Αναστασιάδη, ανατράπηκαν και τα βρίσκουμε ξανά  μπροστά μας με απειλητικό τρόπο.

Ο κ. Κασουλίδης αναφέρθηκε στο τρέχον ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο που εξηγεί γιατί μείναμε εντελώς μόνοι χωρίς κανένα σύμμαχο.

Γιατί βλέπετε δεν είναι μόνο οι τούρκοι που διαδίδουν πως «ανακρούσαμε πρύμνα» λέει ο πρώην υπουργός. Το σύνολο της διπλωματικής οικογένειας στο νησί, το ίδιο πιστεύει.

Ο κ. Κασουλίδης αναφέρθηκε συνοπτικά σε τρία αδύνατα σημεία της στάσης μας, που θεωρούν όλοι πως ισχύουν:

  1. Θα πάμε πίσω στο ΚΜ και μετά θα κάνουμε πάλι πίσω.
  2. Θα πάμε σε λύση, αλλά θα πούμε πάλι όχι γιατί δεν κάνουμε απολύτως τίποτα αναφορικά με δημιουργία κουλτούρας λύσης.
  3. Θα το λύσουμε, αλλά θα κάνουμε πάλι όπως το 1963 και οι Τουρκοκύπριοι θα βρεθούν πάλι εκτός κράτους.

Με δύο λόγια: παντελής έλλειψη αξιοπιστίας.

Σε άλλη μια ευγενική του σπόντα, ο κ. Κασουλίδης είπε πως δεν είναι δυνατόν να ισχυριζόμαστε πως έχουμε το δίκαιο μας, πως όλοι στηρίζουν τη λύση αρχών που θέλουμε και εμείς, αλλά δεν κάνουμε απολύτως τίποτα στην πράξη. Δεν πρέπει «να περιμένουμε να κάτσουν από μόνα τους τα αμπελοπούλια στα βερκά»  – κατέληξε, – προδίδοντας έλλειψη περιβαλλοντικής κουλτούρας.

Χάσμα λόγων και έργων συμφωνεί επιγραμματικά, πως υπάρχει ο κ. Τσελεπής.

Έχετε ακόμη απορίες;

(Εννοείται, πως για όλα η απάντηση είναι η Τουρκία – ανεξαρτήτως της ερώτησης. )

   Όλη την εκπομπή μπορείτε να την παρακολουθήσετε εδώ:

 http://cybc.com.cy/video-on-demand/%cf%81%ce%b9%ce%ba-1/%cf%80%cf%81%ce%bf%ce%ba%ce%bb%ce%ae%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82/episodes-2/%cf%80%cf%81%ce%bf%ce%ba%ce%bb%ce%ae%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82-15-07-21/

15 Ιουλίου 1974: όλα όσα θέλατε να ξέρατε για εκείνη τη μέρα, αλλά σας τα κρύβουν.

14 Ιουλίου, 2021

Ο πρόεδρος Μακάριος έκανε μια μεγάλη χάρη στους εγκληματίες που οργάνωσαν και εκτέλεσαν το πραξικόπημα: τους πίστωσε ως «άφρονες».

Γιατί αντιλαμβάνεστε, αν είστε άφρων, κρετίνος, ή έστω μαννός, όπως θα λέγαμε στην καθομιλούμενη, έχεις και μειωμένες ευθύνες.

Βεβαίως, το νόημα εκείνου του χαρακτηρισμού μπορεί να είχε και δεύτερη ερμηνεία. Η πρώτη, εννοείται, πως ήταν το αυτονόητο: κάνατε το πραξικόπημα, δώσατε την τέλεια ευκαιρία/δικαιολογία/αφορμή στην Τουρκία να εισβάλει.

Κάποιος μπορεί όμως να το «διαβάσει» και διαφορετικά: ήταν καλά παιθκιά ρε, είχαν θετική ατζέντα, αλλά σε μια στιγμή αδυναμίας, έκαναν μια τεράστια ανοησία και μας στοίχισε.

Γιατί όπως ξέρουμε, εκείνοι που έκαναν το πραξικόπημα δεν ανήκαν στην αντίθετη (πολιτική) παράταξη από τον Μακάριο. Εθνικά, ανήκαν στην ίδια παράταξη, οι διαφορές τους με τον Μακάριο ήταν περιστασιακές και σίγουρα προσωπικές αν λάβουμε υπόψιν τον χαρακτήρα του ανδρός.

Σε κάθε περίπτωση όμως, η περιγραφή των εγκληματιών ως «άφρονες» έρχεται σε αντίθεση με το «επίσημο» ιστορικό ή αν θέλετε συνθηματολογικό αφήγημα: το πραξικόπημα και η εισβολή είναι το «δίδυμο έγκλημα» λέμε, οι Αμερικάνοι επέβλεπαν, οι Εγγλέζοι υποβοήθησαν, ήταν όλα στημένα.

Αυτό φυσικά, προϋποθέτει κάποια στοιχειώδη οργανωτική ικανότητα και ελάχιστη ευφυΐα. Λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να πιστώσω τους εγκληματίες στην Ελλάδα και την Κύπρο που σκέφτηκαν και πραγματοποίησαν το πραξικόπημα είτε με το ένα, είτε με το άλλο.

Η αλήθεια όμως είναι πως αυτή η εκδοχή βολεύει γιατί χτίζει το σύνθημα πως πάντα φταίνε οι άλλοι, οι ξένοι, οι κακοί και εμείς είμαστε πάντα τα καλύτερα πλάσματα (κάποιοι είναι μόνο λίγο παλαβοί) και βεβαίως τα μόνιμα θύματα.

Είναι τυχαίο πως ο φάκελος Κύπρου όπως κατασκευάστηκε από τη βουλή (με επιμέλεια Σιζόπουλου), αρχίζει τη μελέτη του Κυπριακού το ….1967; Τέσσερα χρόνια μετά την κατάρρευση της συνταγματικής Κυπριακής Δημοκρατίας, τρία χρόνια μετά το πρώτο ψήφισμα για το Κυπριακό του ΣΑ του ΟΗΕ.

Είναι αυτονόητο πως μετά το πραξικόπημα είχαν θέση για τις εξελίξεις οι «μεγάλοι» ξένοι. Είμαι σίγουρος πως ο Κίσσιντζερ ήταν αρκετά ευφυής για να γνωρίζει πως μια τουρκική εισβολή στην Κύπρο θα δημιουργούσε ένα σωρό προβλήματα στο ΝΑΤΟ και στα συμφέροντα των ΗΠΑ. Γνώριζε όμως πως η Ελλάδα δεν ήταν σε θέση να εμπλακεί σε πόλεμο λόγω των συνεπειών της δικτατορίας, γνώριζε πως η αφορμή που προσφέρθηκε στην Τουρκία δεν νομιμοποιούσε βεβαίως την εισβολή, αλλά τι θα κέρδιζε αν έφτανε στα άκρα με ένα άριστο του σύμμαχο σε περίοδο (ακόμη) ψυχρού πολέμου;

Α, από όσο λίγο γνωρίζω η αντίδραση της τότε Σοβιετικής Ένωσης ήταν από ανύπαρκτη έως αδιάφορη ως προς την ΚΔ.

…..

Τέτοια μέρα λοιπόν, πριν 47 χρόνια είχε ήδη στηθεί το σκηνικό.

Το πολιτικό προφίλ των πραξικοπηματιών είναι ενδιαφέρον, ειδικά αν το δούμε μέσω παραμέτρων που αφορούν το Κυπριακό. Σίγουρα δεξιοί, σίγουρα εθνικιστές, αλλά και κάτι άλλο: εχθροί της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ήταν κυρίως πλάσματα που θεωρούσαν το σύνταγμα της χώρας τους ως μη γενόμενο, άνθρωποι που θεωρούσαν τη μοιρασιά της εξουσίας μεταξύ των δυο συνταγματικών κοινοτήτων, ως καταστροφή, ως προδοσία του αγώνα που αρκετοί από αυτούς είχαν κάνει, 20 χρόνια πιο πριν.

Με δεδομένα κυπριακού, οι διαφορές των πραξικοπηματιών και Μακαρίου δεν ήταν ιδιαίτερα ορατές.

Γιατί ανάλογες απόψεις είχε και ο Μακάριος. Οι πολιτικές του πράξεις έδειξαν σε διάφορες περιπτώσεις πως δεν πίστευε στο σύνταγμα της χώρας της οποίας ήταν πρόεδρος – εδώ θα μου πείτε πως και η ίδια η Βουλή ψήφισε ομόφωνα υπέρ της ένωσης με την Ελλάδα, σε μια εποχή που υποτίθεται συζητούσαμε με τους Τουρκοκύπριους για τη λύση του προβλήματος μας!!!

 Η συνταγματική θέση του Μακαρίου όμως, τον ανάγκαζε να υποκρίνεται πως δεν ήταν έτσι και πως προσπαθούσε να λύσει το Κυπριακό πρόβλημα (όπως είχε διαμορφωθεί πριν την εισβολή). Έχω διαβάσει κατά καιρούς αναφορές που παραπέμπουν σε πιθανή ρεαλιστική πλευρά του Μακαρίου, πριν κορυφωθούν τα γεγονότα του 1974, αλλά φαίνεται πως αυτό ήταν too little, too late.

…..

Οι ιδεολογικοί απόγονοι των πραξικοπηματιών είναι και σήμερα εδώ, μαζί μας:

Ακροδεξιοί, «κεντρώοι», «σοσιαλιστές», εθνικιστές, αρνητές του επίσημου συντάγματος της Κυπριακής δημοκρατίας κυρίως της βασικής του παραμέτρου της ιδιοκτησίας της χώρας και από τις δυο κοινότητες. 61 χρόνια μετά την δημιουργία της Κυπριακής Δημοκρατίας  συνεχίζουν να την πολεμούν. Και όπως ακριβώς οι πραξικοπηματίες λειτούργησαν στην πράξη υπέρ των συμφερόντων της Τουρκίας, το ίδιο και σήμερα, όλη αυτή η παρδαλή ομάδα των ιδεολογικών τους απογόνων, κάνει ακριβώς το ίδιο.

Κάποιοι από αυτούς έντιμα και στα φανερά ήταν πάντα εναντίον της λύσης, αφού τους έφτανε μια μικρή ελληνική Κύπρος – ποιος θέλει να πηγαίνει στην Κερύνεια αν ο δήμαρχος είχε τουρκικό όνομα;  Η παραπομπή σε απελευθέρωση ήταν πάντα το άλλοθί τους, ένα μεγάλο ψέμα, μια κενή συνθηματολογία.  Κάποιοι άλλοι όμως έκαναν το ίδιο μέσω εξαπάτησης ή άλλων πολιτικών ελιγμών. Πέτυχαν το ίδιο αποτέλεσμα,  ξεγέλασαν  επανειλημμένα τους συμμάχους μας, με αποτέλεσμα να μας οδηγήσουν πλέον σε πλήρη πολιτική μοναξιά.

Ο στόχος πάντα ο ίδιος: υπονόμευση της λύσης ΔΔΟ, να αποφευχθεί πάση θυσία η μοιρασιά της εξουσίας με τους Τουρκοκυπρίους πολίτες της νήσου.

…..

Σε αντίθεση με το 1974 όμως, σε καμία περίπτωση δεν ισχύει σήμερα ο χαρακτηρισμός «άφρονες». Όλοι αυτοί ήταν (και είναι) σε πλήρη συνείδηση, όλοι αυτοί ήξεραν πάρα πολύ καλά τι έκαναν.

Και τα κατάφεραν. Σκότωσαν τη λύση, χάρισαν τη μισή Κύπρο στην Τουρκία και έθεσαν σε κίνδυνο την ίδια την Κυπριακή δημοκρατία το μέλλον της οποίας είναι πλέον σκοτεινό. Και εννοείται, πως είναι οι πρωταγωνιστές στην υποκριτική του κλάματος και της μνημόνευσης της χαμένης πατρίδας.

Μπορείτε να τους αποδώσετε όποιο χαρακτηρισμό θέλετε. Εκτός από «άφρονες».  

Αρέσει σε %d bloggers: