Μετάβαση στο περιεχόμενο

Λίγο μετά τις εννιά.

31 Μαρτίου, 2020

Είπα να κατέβω στη λεωφόρο Στροβόλου να δω τι γίνεται.

Ένθεν και ένθεν φώτα τροχαίας.

Άδεια.

Άναβαν και έσβηναν μόνα, χωρίς οχήματα είχαν κάτι τρομακτικό.

Μπορούσα εύκολα να πάω να σταθώ εκεί περίπου στη μέση του δρόμου που ήταν παλιά το κάγκελο του σπιτιού μας. Εκεί που στεκόμουν τότε και έβλεπα τα λεωφορεία και τα αυτοκίνητα των παιδικών μου χρόνων. Τα λεωφορεία που στάθμευαν ακριβώς μπροστά από το σπίτι στη στάση. Που για χρόνια ήταν στολισμένη με μια πεταμένη παλιά πέτρινη βρύση. Προφανώς χάθηκε στην κατασκευή της λεωφόρου.

Ηταν το 57 το πιο βασικό λεωφορείο, αυτό που πήγαινε στα χωριά, τη Λακατάμια.

Ηταν εκεί το κάγκελο από όπου έβλεπα τον Κυριάκο, είχε και ένα παρατσούκλι που χάθηκε στην άβυσσο της μνήμης (νομίζω ήταν ο «γέρος»). Και έφερνε εκεί το αμαξούδι του και πουλούσε διάφορα παναιρκότικα μπιχλιμπίδια, γεμάτα προκλήσεις για την παιδική φαντασία.

Κάτι ήθελα πάντα να αγοράσω. Δεν ξέρω τι.

Παιγνίδι ήθελα;

Κάποιο γλυκό ή αλμυρό μεζέ;

Δεν ξέρω και ποτέ δε θα μάθω.

Ηταν ακόμη εκείνο το κάγκελο που συνέτριψε με θόρυβο μια βραδιά ενός Σαββάτου ένα Μερσεντές που βγήκε εκτός πορείας. Μόνο ζημιές, μας είχαν πει.

Εκεί, κάτω από το κάγκελο, αν είναι δυνατόν θυμάμαι και …αμάξι! Όχι μηχανοκίνητο. Ζωοκίνητο. Η μνήμη μου το μπογιατίζει γαλάζιο και το φορτώνει από τη μια πορτοκάλια, μετά καρπούζια μετά καυσόξυλα. Για τον θερμολουτήρα που ανάβαμε για να κάνουμε μπάνιο κάθε Πέμπτη τον χειμώνα.

Απέναντι από το κάγκελο, λίγο δεξιά, στη μέση της «πλατείας» ήταν το περίπτερο του Κουτσογιαννή. Το έχασε το χέρι του σε ατύχημα μας έλεγαν οι γονείς. Γι’ αυτό δεν έπρεπε να είχαμε το χέρι έξω όταν πηγαίναμε εκδρομές. Γιατί τότε ήταν ανοικτά τα παράθυρα. Τα αυτοκίνητα δεν είχαν κλιματισμό.

Στο περίπτερο πέρασα απέναντι για πρώτη φορά, στα κρυφά για να αγοράσω ΠΡΟΠΟ ήταν, λαχείο ήταν; Δεν θυμάμαι. Ένοιωθα πως είχαν ανάγκη τα οικογενειακά οικονομικά και είπα να βοηθήσω. Μπορεί να ήταν το 1974.

Νομίζω δεν δούλεψε η ιδέα.

Άλλες αγορές απ’ εκεί ήταν παγωτό το καλοκαίρι και τριφύλλι από τον Στρογγυλό για τα κουνέλια. Κάποτε ήταν φρέσκο και ζωηρό, κάποτε μαραμένο και κιτρινισμένο.

Είχε και ταξί εκεί, έξω από το περίπτερο, στην πλατεία, απέναντι από τη Δόξα Στροβόλου. Ήταν ο Καμμούγιαρος και ο κύριος Κωστάκης. Αυτός με τη μοβ Φορντ νομίζω ήταν εκείνος που με πήρε με τους γονείς στο αεροδρόμιο όταν χρόνια αργότερα ήταν να πάω να σπουδάσω. Οδηγούσε πολύ αργά.

Η λεωφόρος ισοπέδωσε τα πάντα περίπου εκείνο τον καιρό.
Το γκαράζ του Λεφτή, με το περίεργο κόκκινο βίντσι είχε κλείσει πολύ νωρίς στη μνήμη μου, μετά ήταν η ΒΙΑΜΑΞ – βιομηχανία αμαξωμάτων, που έφερναν τους σκελετούς λεωφορείων και τους έκτιζαν επί τόπου, αναλόγως παραγγελίας. Λαμαρίνες, τζάμια, θέσεις, μπογιά – κάποτε ζήλευα και προσπάθησαν να κάνω το ίδιο με τα σπίρτα και ένα ξεκοιλιασμένο σκελετό φορτηγού που μου είχαν αγοράσει από το πανηγύρι της Αγίας Μαρίνας, λίγο πιο πίσω. Ήθελα να φτιάξω και εγώ λεωφορείο.

Το πεζοδρόμιο της Λεωφόρου βρίσκεται τώρα πολύ πιο μέσα σε εκείνο το μέρος που ήταν κάποτε οικογενειακή περιουσία. Ίσως κοντά στη βεράντα του σπιτιού που είχα γεννηθεί. Εκεί που έλεγαν οι γονείς πως έχει περάσει και καθίσει μια βασίλισσα, ή ήταν πριγκίπισσα της Αγγλίας (  που επισκεπτόταν τον Στρόβολο, που ήταν …θέρετρο της Λευκωσίας.

Και μετά, το 1974 μια διμοιρία του Εφεδρικού είχε φύγει από προεδρικό, ήρθε εκεί, τους δώσαμε νερό, μετά πήγαν στον παλιό Στρόβολο, εκεί έγινε μάχη, μάθαμε μετά. Τότε είχαμε ακούσει μόνο τις σιιπεθκιές.

Η λεωφόρος τα πήρε όλα, αλλά απόψε ήταν άδεια. Κάπου εκεί πίσω στις πολυκατοικίες ακουγόταν μια δυνατή τηλεόραση, από το περίπτερο κάποιο ραδιόφωνο.

Από την απέναντι πλευρά δέσποζε ένας ήχος: η χορωδία των βατράχων. Πρώτη φορά τους άκουσα τόσο καθαρά από τόση απόσταση.

Στο γραμμικό διέκρινα δυο κεφάλια, δυο παράνομοι περπατούσαν.

Στον δρόμο ξαφνικά εμφανίστηκαν δυο μοτόρες (ένας ντελιβεράς), και ένα άλλο όχημα.

Από το νότο φάνηκε ένα περιπολικό της αστυνομίας. Με είδαν.

Με είδαν;

Συνέχισαν προς τα κάτω πάντως.

Δεν είδαν ούτε τους εγκληματίες στο γραμμικό.

Στο δυτικό ορίζοντα προσπαθούσα να δω φως. Τις καταιγίδες.

…………………………………………………………….
Το Κ1 παίζει κάποιο ηλεκτρονικό παιγνίδι και είναι ολόγελο.

Το Κ2 συμμετέχει σε virtual birthday party μιας συμμαθήτριας.

#ΘαΤαΚαταφερουμε

#Lifeinthetimeofthevirus

Ανατοκισμός, τι είναι ο ανατοκισμός;

31 Μαρτίου, 2020

Αν αφήσω απλήρωτη μια δόση €300/μήνα με επιτόκιο 3%, τότε μέχρι να εξοφλήσω το δάνειο μου θα πληρώνω €0,75/μήνα επιπρόσθετο τόκο. Αν αφήσω πολλές δόσεις πίσω, τότε κάντε τον πολλαπλασιασμό. Αν πχ, έχω 9 δόσεις απλήρωτες θα πληρώνω €6,75/μήνα περισσότερο τόκο. Αυτό, ΧΩΡΙΣ ανατοκισμό.

Αν ο μήνας που μένει πίσω τυχαίνει να είναι ο τελευταίος της όποιας περιόδου ανατοκισμού, αυτό το €0,75 προστίθεται στο κεφάλαιο και από τον επόμενο μήνα δίνει επιπρόσθετο τόκο €0,002/ανά μήνα/ανά δόση που έμεινε πίσω (Σύνολο €0,752).  Αν είναι πολλές οι δόσεις και πολλοί οι μήνες, πάλι κάντε τον πολλαπλασιασμό. Αν έχω 9 δόσεις απλήρωτες θα πληρώνω €0,02/μήνα επιπρόσθετο τόκο. (Σύνολο €6,752).  Ανάλογη προσθετική συνέπεια θα υπάρξει και στην επόμενη περίοδο ανατοκισμού και ούτω καθ’ εξής μέχρι εξόφλησης.

Do *your* maths, και πείτε μου ελεύθερα αν κάνω λάθος. Διαφορετικά, ασχοληθείτε με σοβαρά θέματα. Έχουμε πολλά.

Philip and Major Tom

28 Μαρτίου, 2020

I have been subjected to the violent sarcasm of K1. For falling so low and spending endless hours in front of the TV set. Not a good ending for a known critic of the sport.

Well, circumstances.

We have been watching “The Crown” about the British Royal family. Five stars for quality and wealth of production, some excellent actors as well, and interesting stories too.

The last one we watched, was about the Duke of Edinburgh’s mid-life crisis in relation to his obsession with the 1969 landing on the moon. The story focused too much on the de-heroization of the three astronauts who took part in a private meeting with Philip, and to his immense disappointment, were devolved into the human beings they were. Even if they took part in one of humanity’s greatest moments.

If not the greatest.

Philip had his issues and surely mid – life crisis considerations is not uncommon to people of his and my age… but, I think the greatest discomfort I felt was not the lack of comparable achievements for any human for many decades.

It was the pit we are in now. Back in 1969 all the people with a TV set were looking up, for two of their kind who walked on the closest rock to this one. Up there, in the sky.

Now, not only we have far less ambitions and priorities, but what we have to do for our dear lives is to hide into our pit and hope we will be sane long enough until all this is over.

I got out of the house and looked up there in the cold night. I thought about Major Tom. Stepping through the door and cutting his circuit dead.

“Am I sitting in a tin can

Far above the world

Planet Earth is blue

And there’s nothing I can do”.

His wife knew. And he did it. Sad, but better than hiding in a pit, fighting a virus.

#ΘαΤαΚαταφερουμε

#Lifeinthetimeofthevirus

Τρίτη κούρσα την εποχή του κέρφιου

28 Μαρτίου, 2020

Πέρασα από 3-4 κομμωτήρια και κουρεία. Όλα κλειστά, αλλά αντί θλίψης, είπα να δω το ποτήρι μισογεμάτο  και σκέφτηκα πως σε αυτό τον τομέα εγώ θα βγάλω την κρίση αλώβητος. Γιατί όσοι εξ ημών επιλέγουν την ίδια κόμμωση με εμένα, συνεχίζουν να διάγουν κανονικά τη ζωή τους.

Οι λοιποί θα γίνετε χίπηδες και χίπισσες μέχρι να τελειώσουμε.

Είδα και μια παράξενη οδό: «Τιμυθούντος». Τιμυθούντος; Μήπως δεν είδα καλά; Μήπως είναι Τριμυθούντος;

Όχι, το έλεγξα πριν από λίγο στους διαδικτυακούς χάρτες. Υπάρχει οδός Τιμυθούντος. Πρώτη φορά είδα αυτό το όνομα!

Και δεν βρήκα τι είναι και τι συμβολίζει! Διάφορες  ιστοσελίδες την συγχύζουν ή την ταυτίζουν με την Μητρόπολη Τριμυθούντας.

Αλλά, σοβαρά τώρα, ξέρει κανείς κάτι για αυτή τη μυθική … «Τιμυθούντα»;

#ΘαΤαΚαταφερουμε

#Lifeinthetimeofthevirus

Δεύτερη κούρσα την εποχή του κέρφιου

27 Μαρτίου, 2020

Σήμερα το SMS ήταν ψατζιή! Πήρα την έγκριση για το 6 εντός του ιδίου λεπτού.

Το απόγευμα μουντό. Τα μαύρα αμκμουδερά σύννεφα κάπου έριξαν καλό νερό, εδώ μόνο λίγες σταγόνες.

Κρατούσαν πάντως την ατμόσφαιρα μουντή και σκούρα, δυστοπική, όπως πρέπει να είναι. Θα έλεγα πως ήταν και λίγο ψυχρούλα.

Στον πεζόδρομο δεν μπορούμε να τρέχουμε, μπορούμε όμως να τρέχουμε στα πεζοδρόμια. Όπως όμως θα σας πει κάθε σοβαρός (και μη) δρομέας, παρά να τρέχεις στο κουγκρί των πεζοδρομίων, καλύτερα στην μαύρη άσφαλτο του δρόμου. Λένε, είναι πιο μαλακή.

Έτσι κι αλλιώς η κίνηση περιορισμένη (αλλά υπαρκτή), συνεπώς δεν ανησυχούσα και πολύ πως θα με πάρει κάποιο διπλοκάμπινο μαζί του.

Τον καιρό που σπούδαζα και μάθαινα και τον κόσμο, έλεγα πως μια νέα  πόλη δεν μπορείς να τη μάθεις αν δεν την περπατήσεις. Έτσι και εδώ, στην παλιά πόλη, δρόμοι παλιοί και νέοι που δεν τους πέρασα ποτέ με τα πόδια. Είδα σπίτια, είδα λεπτομέρειες που δεν προσέχεις ποτέ πίσω από το τιμόνι.

Είδα και κάτι συγκλονιστικό. Ανάμεσα στις χοντρές λίνιες των πεζοδρομίων, πάλευαν να βγουν στο φως μικρές φοινικιές. Μία, δυο, τρεις, τέσσερεις. Μπορεί και πέντε.

Ηταν εμφανής η πηγή, δύο μεγάλα φοινικόδεντρα από εκείνα που κάνουν τα πολύ μικρά φοινίκια δέσποζαν λίγο πιο πέρα.

Κρίμα οι μικρές, σκέφτηκα. Αν καταφέρουν να μεγαλώσουν λίγο ακόμη, ο ιδιοκτήτης του σπιτιού εκεί δίπλα, ή ένα επιμελές συνεργείο του δήμου θα της κλαδέψει και θα τις σκοτώσει.

Η πορεία τους είναι προδιαγεγραμμένη.

Εκείνη την ώρα με έπιασε ξαφνικά  ένας ξηρός βήχας. Νομίζω κατάπια κάτι που πετούσε μπροστά μου. Ή ελπίζω πως ήταν έτσι.

Γιατί αν είναι αλλιώς, μπορεί να είναι και το άλλο. Και αν το πάθω εγώ και αν το πάθουν ακόμη πολλοί, το σενάριο της καταστροφής μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Αν μας «ξεφύγουν» οι καμπύλες, αν η μια συνεχίσει να ανεβαίνει και η άλλη να οξύνεται, τι θα έχουμε;

Θα έχουμε ίσως το μόνο σενάριο κάτω από το οποίο οι μικρές φοινικιές θα μεγαλώσουν, θα σπάσουν τις χοντρές λίνιες θα κάνουν δικό τους το πεζοδρόμιο και την άσφαλτο, θα γίνουν κανονικά δέντρα  και χρόνια μετά θα επαναφέρουν το χώμα στο σημείο εκείνο.

Ναι, κακές σκέψεις. Τις έδιωξα γρήγορα από το μυαλό.

Την ώρα που άρχιζαν οι ειδήσεις των 6.

#ΘαΤαΚαταφερουμε

#Lifeinthetimeofthevirus

What next?

26 Μαρτίου, 2020

We have to and we will win this war. However, we will have to continue our lives when the fight is over.

Just about everybody agrees that we will be operating in a different world. In terms of politics as well as economics. A “Brave new world”?

Honestly, I don’t think that anybody really knows the answer for sure.

Editor in chief of the Economist, Zanny Minton Beddoes, gives it a go:

“In another week dominated by the pandemic, we examine how the role of governments has expanded to deal with the virus. It is the most dramatic extension of the state since the second world war and it has taken place with almost no time for debate. But it is no accident. Only the state can enforce isolation and business closures to stop the virus; it alone can help offset the resulting economic collapse. Yet for believers in limited government and open markets, covid-19 poses a problem. The state must act decisively. But history suggests that the state does not give up all the ground it takes during crises. Today that has implications not just for the economy, but also for the surveillance of individuals.”

For my part I can see positives:

The lowering of the volume in discussing favourite hot issues. The people’s response and understanding of the situation.

And negatives:

Selfishness and nationalism. And the danger of taking advantage of the situation.

We will see.

 

#Lifeinthetimeofthevirus

Ο καιρός τον καιρό του κέρφιου

25 Μαρτίου, 2020
Το διάγραμμα που βλέπετε είναι αναξιόπιστο.
 
Η χοντρή λευκή γραμμή είναι ο μέσος όρος, ο οποίος όπως βλέπετε είναι αναξιόπιστος τόσο αναφορικά με τον υετό (στοιχεία στον κάτω οριζόντιο άξονα – τιμές στον κάθετο άξονα δεξιά), όσο (και κυρίως) αφορά τη θερμοκρασία, (μετρήσεις στη μέση του γραφήματος – τιμές στον κάθετο άξονα αριστερά).
 
Η αναξιοπιστία προκύπτει από την πολύ μεγάλη απόκλιση που έχουν τα διάφορα (χρωματιστά) τρεξίματα του μετεωρολογικού μοντέλου σε σχέση με τον μέσο όρο. «Spaghetti effect» μοιάζει και το λένε οι μετεωρολόγοι και που γίνεται πιο πολύπλοκο όσο πιο μακριά στο μέλλον κοιτάζουμε.
 
Αυτό μπορεί να οφείλεται σε εποχιακούς παράγοντες- άνοιξη και φθινόπωρο είναι δύσκολες εποχές για προγνώστες, αλλά μπορεί να οφείλεται επίσης και στην κατακόρυφη μείωση των παραμέτρων της ατμόσφαιρας που μαζεύουν συνήθως τα αεροπλάνα, πλείστα εκ των οποίων κάνουν διακοπές αυτή την περίοδο.
 
Η γενική τάση για την περίοδο του κέρφιου, είναι ήπιες θερμοκρασίες κοντά ή κάτω από τις κλιματικές τιμές (χοντρή κόκκινη γραμμή), και μάλλον υγρή προοπτική, με μικρές ή μεγάλες πιθανότητες βροχών (καταιγίδων) σε όλη την περίοδο.
 
Κάντε τα πλάνα σας (αλλά μπορεί και να μη σας βγουν)
Αρέσει σε %d bloggers: