Skip to content

Στη χώρα των συνθημάτων και των νομικισμών

Μαΐου 29, 2017

 

Έσκισε τον Ειντε και τους Τούρκους ο Κοτζιάς. Έξω όλοι οι στρατοί λέει, δεν θέλουμε καθόλου εγγυήσεις.

Και με αυτό το λύσαμε το Κυπριακό.

Ο θλιβερός.

Και ενώ τα αιτήματα που θέτει είναι φυσικά, θεμιτά και νόμιμες επιδιώξεις της πλευράς μας, ο τρόπος που τα θέτει υπό μορφή προϋποθέσεων ή προαπαιτουμένων, θα φέρουν ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα.

Άστε που μπορεί και να πιστεύει στ’ αλήθεια πως αν φύγουν οι στρατοί, και μόνο με αυτό, θα λυθεί το Κυπριακό. (Αυτό πάντως πιστεύουν και χιλιάδες κρετίνοι στην πλευρά μας).

Δεν τελειώνει εδώ ο τρελός ο Κοτζιάς όμως. Πάει και πάρα κάτω:

να μην θεωρεί το Κυπριακό μέρος των γεωπολιτικών της συμφερόντων η Τουρκίας, λέει. Λες και είναι δυνατόν ή έστω εφικτό να μην έχει γεωπολιτικά συμφέροντα οποιαδήποτε χώρα στον κόσμο σε σχέση με οποιανδήποτε γειτονική της χώρα.
Προφανώς είναι της σχολής πως με τη λύση θα μετακομίσει το νησί μας στον νότιο Ειρηνικό!

Και νομικισμός: με πάθος δηλώνει ο απογοητευτικός Γενικός Εισαγγελέας πως η επιδοκιμασία του εποικισμού είναι ποινικό αδίκημα. Λες και επιδοκίμασε κανείς τον εποικισμό! Γιατί είναι λέει έγκλημα πολέμου. Σαφώς, – φυσικά. Ποιο δικαστήριο το αποφάσισε;

Πέραν του θλιβερού γεγονότος πως όλα αυτά τα λέει για να καλύψει την κατάπτυστη *δική* του κάλυψη και ξέπλυμα που έδωσε στον βρομισμένο λόγο του Αρχιεπισκόπου, η λογική απορία παραμένει: πως στ’ ανάθεμα λύνεις το θέμα του εποικισμού και εκείνο του Κυπριακού Γενικέ Εισαγγελέα; Βγάζεις τις νομικές απανταχούσες σου και πείθεις τους κρετίνους που σε ακούνε πως είναι αυτή η σωστή θέση, και πως με το να τονίζουμε πως η επιδοκιμασία του εποικισμού είναι η σωστή στάση το πρόβλημα θα λυθεί έτσι μόνο του.

Ναι, κάποιοι το πιστεύουν αυτό και ηδονίζονται πως είναι και πατριώτες!

Ναι, του καναπέ.Και αγωνίζονται κάνοντας απολύτως τίποτα

(Πιστέψτε με, προσπαθώ να αποστασιοποιηθώ, να πω χέστηκα, αλλά είναι διαστροφή, δύσκολη η απεξάρτηση)

Οταν μιλά η Αγγελα

Μαΐου 29, 2017

Όταν η μόνη πολιτικός της Ευρώπης που έχει παπάρια, η Αγγελα Μέρκελ, λέει αυτό: «Η Ευρώπη δεν μπορεί πλέον να βασίζεται στους συμμάχους της. Οι μέρες που βασιζόμασταν σε άλλους έχουν λίγο πολύ τελειώσει. Οι Ευρωπαίοι πρέπει να πάρουμε την τύχη μας στα χέρια μας, μένοντας φίλοι με τις ΗΠΑ, με την Μεγάλη Βρετανία και όπου είναι δυνατόν καλοί γείτονες, ακόμη και με τη Ρωσία».

…. τότε εμείς οι μικροί, πρέπει να ακούμε.

Πρέπει να θυμηθούμε που ανήκουμε, πρέπει να ιεραρχήσουμε που βρίσκονται τα συμφέροντά μας, πρέπει να λειτουργήσουμε στη βάση αυτής της ιεράρχησης, και στο βαθμό που μπορούμε πρέπει να δουλέψουμε υπέρ αυτών των συμφερόντων.

Γιατί μόνο μια ματιά στον χάρτη θα έπρεπε να μας κάνει να αντιληφθούμε πως βρισκόμαστε σε μια πολύ επικίνδυνη αλλά ταυτόχρονα σημαντική περιοχή όπου τα λάθη δεν επιτρέπονται και όπου τα λάθη σίγουρα πληρώνονται.

Και ο νοών νοείτω.

Under Nicosia’s roof

Μαΐου 27, 2017

Under Nicosia’s roof, people are walking. Life seems oblivious to the agenda of the bunch of the worried activists who met yet again.

Going to the pro-solution romantic gathering, I first stumbled upon a major let down. I was almost caught by a bunch of Jehovah’s Witnesses who were selling their faith. I escaped because they were apparently looking for younger souls, mine has already been condemned.

It was a lot of people today, it was a lovely Saturday morning, not too hot, we even had some clouds covering the sun towards the end, and we were all very disappointed.

We looked old and grumpy, even if we managed to smile when we realized that quite a few new faces made it for today’s event. And I smiled a lot when some people came towards me and introduced themselves. My current choice of haircut makes my presence unmistakable, and so I did meet some new virtual friends in person.

One of them, seventy year old, Mr Argyros was there too, and he came to greet me, walking slowly, carrying his stick.

I was moved, by the chance to know an unlikely FB user. I know it is people like him that could help nurture the post solution island, and I know that people like him will not be around for too long.

And I know that these gatherings are good for our sorrow and our consciousness, but little they can do any more.

Well, there is never any guarantee that things can be sorted, or in fact, sorted out in a nice way.

In our case it will not be the nicest way out.

And not many people realize that. Or actually, want to realize, if I may say so retrospectively, which in fact explains a lot.

On my way out the Jehovah’s Witnesses were still selling their faith, people were still walking and talking under Nicosia’s roof.
I heard people talking in Turkish too. They were not among the activists, just people, mainly young people strolling up and down Ledra Street.

And I thought that the hated status quo will in fact win in the end.

By then, people who could live better, will have to settle with less, people who could get back a part of their lives or wealth, will never be able to do so.

But the status quo will win.

Being the kind of guy who makes a point to see a glass as half full, rather than half empty, this is hard to say.

People will always keep walking under Nicosia’s roof.

Μια νέα Αγία Κάρα

Μαΐου 24, 2017

Μόλις έχω ενημερωθεί από το πρωτοπόρο σε τέτοια θέματα Τρίτο πρόγραμμα του ΡΙΚ, πως η Κύπρος θα έχει την τιμή να φιλοξενήσει άλλη μια Αγία Κάρα. Ενός Αγίου Γιώργου Κασουλίδη – νομίζω  (υποθέτω δεν έχει σχέση με τον Ιωάννη, αν πράγματι ισχύει το επίθετο).

Μαθαίνω λοιπόν πως ο τύπος είναι πρόσφατος άγιος, του περασμένου αιώνα, καταδιώχθηκε από τους κομμουνιστές,  καταδικάστηκε δυο φορές εις θάνατον δια τουφεκισμού, τουφεκίστηκε, αλλά τη σκαπούλαρε και τις δύο (δεν γνωρίζω πώς, αλλά μου φαίνεται πως θα είναι πολύ επικερδής η σχετική πατέντα αν διαρρεύσει).

Δεν γνωρίζω ποια ήταν τα λοιπά του προσόντα για να ανακηρυχθεί άγιος.

Νομίζω θα τον υποδεχθούν στο Πλατύ της Λευκωσίας, άκουσα κάτι για αστυνομία και φιλαρμονική, θα είναι σίγουρα πολύ ευχάριστη ατμόσφαιρα.

Ένας ιερεύς που έκανε τη σχετική παρουσίαση πήγε ένα βήμα πιο μπροστά, λέγοντας πως «ο άγιος θα είναι μαζί μας μέχρι τις αρχές του Ιούνη».

Κρίνω συνεπώς, πως θα κρύβει μεγάλα μυστικά η κάρα!

Επειδή (νομίζω) δεν είμαι παλαβός…(*)

Μαΐου 23, 2017

 

Και επειδή όσες φορές και να κάνεις 2+2 θα έχεις 4, ας κάνουμε μια ακόμη προσπάθεια κατανόησης:

1. Θεωρώ πως ακόμη και τώρα η επιλογή της win-win-win-win-win λύσης είναι η μόνη προσφερόμενη επιλογή για *όλους* τους εμπλεκόμενους.

2. Θεωρώ πως η μη λύση ισοδυναμεί με κρίση με όλους να χάνουν, περισσότερο όμως την πλευρά μας.

3. Συνεπώς δεν έχουμε επιλογές, η συνέχιση του status quo *δεν* είναι διαθέσιμη.

4. Εν πάση περιπτώσει ο χρόνος περνά και δεν φέρνει οποιοδήποτε πλεονέκτημα στην πλευρά μας.

5. Θεωρώ πως ο Αναστασιάδης δεν μας ξεγέλασε, δεν είναι διαχρονικά ψεύτης, όπως κάποιες εύκολες αναλύσεις προτείνουν.

6. Ναι, μας απογοήτευσε, και ναι, είναι συνεπώς θεμιτή η οποιαδήποτε κριτική σε βάρος του.

7. Αν ο Αναστασιάδης επιθυμεί να επανεκλεγεί, είναι επίσης θεμιτό. Αλλά θα τον κρίνουμε όλοι και για το ποιόν της πρώτης θητείας.

8. Μπορεί και να φορέσει φουστανέλα, αν έτσι κρίνει

9. Υπάρχει όμως και καλή πιθανότητα κάποιοι από εμάς να βγάλουν αρνητικό τελικό αποτέλεσμα. Ε, αυτές τις ψήφους θα τις χάσει ο Αναστασιάδης. Και δεν έχει από πού να κερδίσει.

10. Από την άλλη, δεν πιστεύω ούτε και τις φήμες και ψιθύρους που φέρουν τον πρόεδρο να είναι έρμαιο εκβιασμών από διάφορες κατευθύνσεις, λόγω κυρίως των επαγγελματικών του δραστηριοτήτων. Και, εν πάση περιπτώσει, η υπέρ της λύσης στάση του, πάει πάρα πολύ πίσω – πιο πίσω από τα όποια γεγονότα θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε βάρος του

11. Συνεπώς κάτι δεν ταιριάζει.

12. Από την άλλη ο Μουσταφά άνευ λύσης, άνευ κόμματος, άνευ ελέγχου στην κυβέρνηση, δεν έχει μέλλον. Ούτε καν παρόν.

13. Η Τουρκία είναι η εύκολη εξήγηση, αν όντως η Τουρκία δεν επιθυμεί λύση όπως περιγράφεται στο (1), we are in deep shit! Για λόγους που είναι νομίζω κατανοητοί.

14. Ο Τσαβούσογλου στη συνέντευξη στον Φιλ, παρά τους τίτλους που έδωσε η εφημερίδα και παρά την ξετσίπωτη προπαγάνδα που έκτισε πάνω της το ΡΙΚ, άφηνε διαθέσιμα διέξοδα. Φαίνεται όμως να τεκμηριώνονται τουρκικές υπαναχωρήσεις, είτε στην ουσία, είτε στη διαδικασία. Ο μόνος τρόπος να υπάρξει ξεκαθάρισμα είναι …. οι συνομιλίες (και όχι η διαδικασία).

15. Εν πάση περιπτώσει μιλούσε ως Τούρκος, και αυτό ακριβώς αναμενόταν.

16. Όπως ακριβώς ένας Ε/Κς μιλά ως τέτοιος και είναι και πάλι αναμενόμενο.

17. Από την άλλη, ο πήχης του ΟΗΕ και της διεθνούς κοινότητας είναι ψηλά (στα βαθμό που τη νοιάζει).

18. Δεν υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα να κλείσει έτσι απλά η διαδικασία, να μπουν οι διαπραγματεύσεις στο ράφι, να μας δώσει ο σουλτάνος την ευχή του για τα γκάζια και να ζήσουμε όλοι καλά και κάποιοι καλύτερα.

19. Άρα, ξανά, κάτι δεν στέκει.

20. Και μέχρι να το ανακαλύψω αυτό, ας πούμε πως υπάρχει ακόμη ελπίς.

(*) Αναγκαία διευκρίνηση αυτούς τους καιρούς.

«Bring your alibis…», βελούδινο διαζύγιο και άλλα ευφάνταστα.

Μαΐου 7, 2017

 

Σε πρόσφατο μου άρθρο (Η χειρότερη στιγμή της προεδρίας Νίκου Αναστασιάδη) είχα αναφέρει πως δεν φαινόταν πως ο αλλοπρόσαλλος Ερντογάν είναι έτοιμος για «win – win λύση στο Κυπριακό». Από τότε έχω πληροφορηθεί πως οι ενδείξεις από Άγκυρα είναι τουλάχιστον αμφιλεγόμενες, ενώ το βασικό πρόβλημα εστιάζεται στην κατάρρευση της εποικοδομητικής σχέσης Αναστασιάδη – Ακιντζί.

Δεν είμαι σίγουρος γιατί συνέβη αυτό. Αν τίθεται θέμα συνολικής κατάρρευσης της εμπιστοσύνης κυρίως από βορρά προς νότον, τότε υπάρχει γενικότερο θέμα ξεγελάσματος ενός μεγάλου μέρους των Ε/Κ από τον Νίκο Αναστασιάδη. Δεν πιστεύω πως είναι αυτό, και έχω γράψει πολλές φορές την άποψη μου: το θέμα είναι πιο πολύπλοκο και έχουν και οι δυο ηγέτες ευθύνες. Αυτό όμως έχει να κάνει με τη διάγνωση. Το πρόβλημα έγκειται πλέον (δυστυχώς) στο δια ταύτα. Και σε πρώτη φάση, στο προσωπικό δια ταύτα. Και εδώ αντιμετωπίζουμε πολλά παράλογα.

Κατ’ αρχάς, ο Μουσταφά Ακιντζί. Μας εξέπληξε με την εκλογή του, πήρε ποσοστά αδιανόητα σε σχέση με το μικροσκοπικό του κόμμα και ανέμισε τη σημαία της λύσης. Χωρίς αυτή είναι τελειωμένος. Αν υπάρξει και επίσημο τέλος στις διαπραγματεύσεις, δεν θα εκπλαγώ αν παραιτηθεί, και να αποχωρήσει από την πολιτική ζωή. Το έχει κάνει ξανά. Συνεπώς για τον Μουσταφά Ακιντζί η λύση θα έπρεπε να ήταν η μόνη επιλογή, ό,τι και να συμβαίνει. Α, και μετά τον Ακιντζί στον βορρά, θα έχουμε ΔΗΚΟ.

Από την άλλη ο Νίκος Αναστασιάδης συμπεριφέρεται με ανάλογα παράλογο τρόπο. Δεν τον ψήφισαν όλοι για το Κυπριακό το 2013. Αυτό είναι σαφές. Εκ των υστερών τον κρίνουμε για το πως αντιμετώπισε μια φοβερή οικονομική κρίση. Κρίνω πως ήταν γενικά επιτυχημένος στις «πρώτες βοήθειες» που χρειαζόταν να παράσχει τότε στην Κυπριακή οικονομία και αυτό φαίνεται και από τα αποτελέσματα. Στο επίπεδο των γενικότερων και ευρύτερων μεταρρυθμίσεων, πήραμε δυστυχώς πολύ λιγότερα από όσο έπρεπε, κάτι για το οποίο έχει μεγάλη ευθύνη και η λαϊκιστική μας βουλή.

Και το Κυπριακό; Ο πρόεδρος ήθελε να το λύσει, αλλά μετά δείλιασε, μπλέχτηκε και τώρα σαφώς, κάνει «διαχείριση» εν όψει προεδρικών εκλογών. Το εκπληκτικό δεν είναι πως η διαχείριση αυτή περιλαμβάνει την υιοθέτηση των πλέον θλιβερών «επιχειρημάτων» του «πατριωτικού» χώρου, το εκπληκτικό είναι πως ο Νίκος Αναστασιάδης νομίζει πως θα προχωρήσει σε δεύτερη πενταετία με ευκολία, σαν να μη συμβαίνει τίποτα στο κυπριακό!

Οι συνομιλίες των τελευταίων χρόνων είναι διαφορετικές: γίνονταν μεταξύ δυο ηγετών που πίστευαν στη λύση, σε ένα περιβάλλον που γενικά ευνοούσε τη λύση και ήταν σε εντελώς εθελοντική και πάντως δική τους βάση και ιδιοκτησία.

Δεν είναι λοιπόν εύκολο να τελειώσουν μια μέρα, να μας πούνε πως δεν τα βρήκανε, να πάνε στο σπίτι τους και …βλέπουμε!

Στην πράξη, υπάρχει το ασφυκτικό χρονοδιάγραμμα της 13ης Ιουλίου. Αναμένεται να κατέβει τρυπάνι εκείνη τη μέρα. Και θέλουμε να πιστεύουμε πως ο καλότατος κύριος Ερντογάν, εκείνος που θα υπονόμευε τη λύση, εκείνος που θα υπέγραφε συμφωνίες που ποτέ δεν τηρεί η Τουρκία, θα μας παρακολουθεί από μακριά , θα μας δώσει και την ευχή του και θα είναι όλα μέλι γάλα! Τόση αφέλεια – και ανευθυνότητα!

Δεν είναι μόνο αυτό. Η λήξη της διαδικασίας, θα πρέπει να φέρει μια σφραγίδα, μια ονομασία: λύση, κατάρρευση, διάλειμμα, ή τι; Νομίζουμε πως το σύμπαν θα μας περιμένει για πάντα;

«Βελούδινο διαζύγιο» λένε όλο και περισσότεροι – ήταν σήμερα το Πρωτοσέλιδο της Καθημερινής. Πόσο ρεαλιστικό είναι αυτό το πράγμα;

Για να δούμε.

Κατ’ αρχάς πρέπει να ξεκαθαρίσει: μιλάμε για απαξίωση ενός κομματιού της Κυπριακής Δημοκρατίας από την επίσημη της ηγεσία.

Αυτό το άλλο κομμάτι θα παραχωρηθεί στην Τουρκία με συμφωνία μεταξύ των δυο χωρών; Ή θα αποτελέσει ένα καινούργιο κράτος, πάλι με συμφωνία που πρέπει να υπογράψουν όλοι οι παίχτες;

Και αυτό το νέο κράτος, θα ανήκει στην ΕΕ; Και πως στο καλό θα γίνει αυτό; Γιατί ξέρετε αυτή τη στιγμή η ΚΔ βρίσκεται στην ΕΕ με όλα της τα εδάφη. Αναμένουμε δηλαδή να πούμε στους κουτόφραγκους, ξέρετε, από την Λήδρας και βορειότερα το χαρίζουμε στα κοπέλια απέναντι, αφήστε τους να κάνουν ένα κράτος, να δεχτείτε παρακαλώ να μειωθεί η έκταση με την οποία μας βάλατε εμάς μέσα το 2004, α, και παρακαλούμε να συνεχίσετε να θεωρείτε πως είμαστε *εμείς* το ίδιο κράτος, η ΚΔ, , και αν γίνεται όμως, κάνετε τους και εκείνους μέλος σας – να γλυτώσουμε τον μπελά! Ναι, σαφώς σουρεαλιστικό αν όχι εντελώς παλαβό σενάριο!

Α, έχουμε και συνέχεια. Οποιονδήποτε εκ των δυο ανωτέρω μορφών διαζυγίου επιλέξουμε, θα πρέπει να έχουμε μια συμφωνία που θα υπογράψουν όλοι. Θυμάστε που έλεγαν κάποιοι πως η Τουρκία δεν τηρεί συμφωνίες; Ε, αυτή τη συμφωνία θα την τηρήσει κοπέλια;

Γίνεται και χειρότερο: ζητήματα εδάφους, περιουσιών, αποζημιώσεων, προσφύγων, ασφάλειας, εγγυήσεων, ΑΟΖ, FIR, θα πρέπει να συμφωνηθούν, αφού λογικά το όποιο «βελούδινο διαζύγιο» θα πρέπει να ορίζει ένα τελεσίδικο πλαίσιο όπου δεν θα υπάρχουν πλέον προβλήματα. Καλά, αν δεν τα βρίσκουμε τώρα με την προοπτική της ΔΔΟ η οποία ντε φάκτο έχει συνενωτικά στοιχεία, πως στο καλό θα τα βρούμε στη λογική του διαζυγίου όπου ο ένας θα τραβά πετσί και ο άλλος τομάρι;

Και κάτι άλλο: ποιος θα τολμήσει να αποδεχτεί και να υπογράψει μια τέτοια λύση; Οι εξτρεμιστές της πλευράς μας απορρίπτουν την ΔΔΟ γιατί δίνει υποτίθεται πολλά στους Τ/κς. Ένα βελούδινο διαζύγιο που θα τους δίνει ακόμα περισσότερα και θα αποποιείται οριστικά και τελεσίδικα της ΚΔ, θα τους κάνει; Αν κανείς υποψιαστεί πως η απόρριψη της ΔΔΟ έχει να κάνει με σωβινισμό και εθνικισμό για όσους αποστρέφονται τον συνεταιρισμό με τους Τ/κς, ενώ ένα μικρό «καθαρό» (ελληνικό) Κυπριακό κράτος μας κάνει, είναι υποθέτω υπερβολικός, ε;

Όλα αυτά σκέφτομαι και νοιώθω πως είναι όλο και πιο παράλογη η στάση του προέδρου που αντί να κάνει ό,τι μπορεί για να αποφύγει την κρίση, επιλέγει να εγκαινιάζει αρχαίους δρόμους στην Πάφο και να γυρεύει άλλοθι.

Άστε που κάνω εμετό από την υποκρισία κάποιων: διχοτόμηση, ή βελούδινο διαζύγιο θα σημαίνει πως χάνουμε εντελώς και τελεσίδικα τον έλεγχο επί του βορείου μέρους της Κύπρου. Αν γεμίσει εποίκους, αν έρθει μισό εκατομμύριο στρατός, είναι μια χαρά, εφόσον εμείς είμαστε καθαροί!

Πελλότοπος, πελλόκοσμος!

Κρυφτό λοιπόν, ας παίξουμε.

Απρίλιος 29, 2017

Πολλοί το νόμισαν, αλλά στην πραγματικότητα δεν ήταν σήμερα η πιο ζεστή μέρα του χρόνου. Την τιμή με σχεδόν 33 βαθμούς την έχει το περασμένο Σαββάτο, πριν από εκείνη την καταιγιστική, από πλευράς ανέμου, κρύα περασμένη Κυριακή.

Ο κόσμος στην παλιά πόλη πάρα πολύς. Τουρίστες και ντόπιοι «δικοί» μας και «άλλοι» σε μια συστηματική ώσμωση, έμοιαζαν ήδη πολύ παρόμοιοι. Αν όχι για τίποτα άλλο λόγω της καλοκαιρινής ελαφριάς ενδυμασίας – αλλά και μετά από αιώνες περιπλανήσεων του τοπικού DNA. Η ελαφριά ενδυμασία που αναγκάζει τα μάτια να σκανάρουν τον άντρα ή τη γυναίκα που έρχεται από απέναντί σου – αφήνοντας τη φύση και τα σχετικά αντανακλαστικά να λειτουργήσουν όπως πρέπει.

Δηλαδή φυσιολογικά.

Μετά που περνούμε τον έλεγχο ο γιος ενθουσιάζεται. Θέλει να αγοράσει μια γνήσια απομίμηση φανέλας μιας από τις αγαπημένες του ομάδες. Ονομάζεται Φενέρμπαχτσε και για εκείνον είναι ακόμη εντελώς φυσιολογικό να είναι μεταξύ των αγαπημένων του ομάδων.

Δεν θα είναι για πολύ.

Η άλλη παλιά πόλη με πιο στενά δρομάκια, με πιο πολλά μαγαζιά, με πιο πολύ κόσμο, με πολλούς τουρίστες που ήρθαν να δουν «Κύπρο».

Είχε και λίγες μαντήλες, είχε όμως και πολλούς νεαρούς και νεαρές. Σέξι και μοντέρνους. Μια παρέα, κουρεμένοι σε πανκ στυλ, και τα κορίτσια με ένα μακιγιάζ στη βούκκα περίεργο, κάπως μου το περιέγραψε η κόρη, ήταν σαν να έπεσαν στον δρόμο και τριφτήκαν πάνω στην άσφαλτο. Προφανώς τις κάνει πιο ελκυστικές σε συνομήλικους και ομονοούντες, αν κρίνω από τους νεαρούς που τις κρατούσαν από το χέρι.

Α, είμαι σίγουρος πως αυτοί οι νεαροί θαυμάζουν και υπακούουν στα τυφλά στον Ταγίπ Ερντογάν.

Το μαειρκό δίπλα από την παλιά μεγαλοπρεπή εκκλησία/τέμενος σέρβιρε Κύπρο: κεφτέδες, κουπέπια, κουνουπίδι, μολοχία.

Τα «μωρά» έφαγαν και έδωσαν το σύνθημα: «Κρυφτό λοιπόν, ας παίξουμε».

Σε ένα παρθένο μέρος με πολλές επιλογές κρυψώνας.

Ακόμη, λειτουργώντας απόλυτα φυσιολογικά.

Αρέσει σε %d bloggers: