Μετάβαση στο περιεχόμενο

Κουβέντες της μπύρας για το προσεχές άυριο.

17 Μαΐου, 2022

Με τα 2 Κ απασχολημένα με ενδελεχή μελέτη εν όψει εξετάσεων (τουλάχιστον έτσι ελπίζαμε), είπαμε να πάμε εκεί στη γειτονιά για μπύρα.

  • Και τι θα γίνει αν το ένα Κ επιμένει πως ΔΕΝ θέλει να πάει να σπουδάσει αλλού, μακριά μας, γιατί τότε «ποιος θα βγαζει έξω στα σκουπίδια»;
  • Και γιατί ανησυχείς; Αν πάμε να μείνουμε στον τάδε ημιορεινό τόπο μακριά από την πόλη, γιατί θέλεις να κάνουμε πρόβλεψη για τα Κ; Νομίζεις πως στα 20-25 τους θα θέλουν να έρθουν να μείνουν σε ένα τόπο που το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να μετρούν τους μάππουρους;
  • Και πως θα συμπεριφερθούμε τώρα που το ένα Κ άλλαξε λίγο το σενάριο. Θέλει λέει να κάνει καριέρα στην Ευρώπη και την Αμερική, αλλά η Κύπρος είναι ο μόνος τόπος που μπορείς να μεγαλώσεις Κ;

(Κάτω από κάποιες συνθήκες θα έπρεπε να χαίρομαι που είμαι επιτυχημένος Γ(*);)

Meanwhile, from the speakers:

How does it feel, how does it feel?
To be on your own, with no direction home
Like a complete unknown, like a rolling stone

(*) Γονέας.

Μουσικά νέα

15 Μαΐου, 2022
  1. Respect στους Εγγλέζους.

Μετά από τη συντριπτική ήττα που δέχτηκαν στην Κύπρο αφού αναγκαστήκαν να ακυρώσουν τη συναυλία για τα γενέθλια της βασίλισσας τους, κατάφεραν τουλάχιστον να τερματίσουν στη δεύτερη θέση στο διαγωνισμό της Γιουροβίζιον. Ήταν η καλύτερη θέση που πήραν εδώ και δυο δεκαετίες.

Είμαι σίγουρος πως αυτή η επιτυχία θα τους ανεβάσει λίγο το ηθικό – το ίδιο το τραγούδι, χμμ, δε νομίζω!

  • Τώρα, ξέρετε όλοι ποια χώρα νίκησε στο διαγωνισμό. Στην πραγματικότητα το ξέραμε εδώ και πολύ καιρό.  Ούτε αυτό το τραγούδι θα βρεθεί ποτέ σε κάποιο δικό μου playlist, αλλά μπορεί να εξαχθούν χρήσιμα συμπεράσματα. Το πιο βασικό: και αυτή η επιτυχία πιστώνεται στον κ. Πούτιν.  Ισχυρίζομαι πως πρόκειται για πρωτοφανή περίπτωση ανθρώπου που για αλλού ξεκίνησε και αλλού κατέληξε. Του πιστώνεται μια τεράστια σειρά επιτυχιών για πράγματα εντελώς αντίθετα από εκείνα που ήθελε να κάνει.
  • Αναφορικά με τον ανωτέρω διαγωνισμό, είδα και την εξής ανακοίνωση της EBU. Γνωρίζει κανείς περί τίνος πρόκειται; Αφορά μήπως και εμάς; – είχαμε λάβει μέρος στο δεύτερο ημιτελικό.

«In the analysis of jury voting by the European Broadcasting Union’s (EBU) pan-European voting partner after the Second Dress Rehearsal of the Second Semi-Final of the 2022 Eurovision Song Contest, certain irregular voting patterns were identified in the results of six countries.

In order to comply with the Contest’s Voting Instructions, the EBU worked with its voting partner to calculate a substitute aggregated result for each country concerned for both the Second-Semi Final and the Grand Final (calculated based on the results of other countries with similar voting records).

This process was acknowledged by the Independent Voting Monitor.

The EBU takes any suspected attempts to manipulate the voting at the Eurovision Song Contest extremely seriously and has the right to remove such votes in accordance with the Official Voting Instructions, irrespective of whether or not such votes are likely to influence the results and/or outcome of the voting.»

  • Τέλος, έχουν νέες δουλειές ο Φοίβος Δεληβοριάς και ο Γιάννης Αγγελάκας. Τα τραγούδια του πρώτου ακούγονται «ώριμα» και καλοφτιαγμένα, άνκαι ποτέ δεν μου άρεσε ιδιαίτερα η φωνή του. Δοκιμάστε τον «Λωτοφάγο».

Οι στίχοι του Δεληβοριά είναι αλήθεια συνήθως πρωτότυποι και ενημερωμένοι. Στον πρώτο στίχο του «λωτοφάγου» γίνεται αναφορά στη …Spotify.

Πιο κάτω όμως αναζητεί έμπνευση στα παραμύθια:

«Το «Άνδρα μοι έννεπε» ζητάω απ’ τη Μούσα

Θα την παντρευόμουν άμα το μπορούσα

Θα την έπαιρνα μαζί μου στην Ιθάκη

που ‘χω καβατζώσει ένα οικοπεδάκι»

Ο Αγγελάκας έχει νέο συγκρότημα που το λέει οι «100ºC»

Οκ, θέλει ακούσματα για να κριθεί, αλλά η πρώτη εντύπωση είναι θετική. Μουσικά έχει ένα ήχο στα όρια του mainstream, με το «σκοτάδι» να είναι πανταχού παρόν, αλλά ακούς επίσης και τζαζ ενώ κάποια φωνητικά θυμίζουν τις πρώτες δουλειές μετά τις «Τρύπες».

Ο Γιάννης πήρε όμως και το όπλο του. Στον συμπαγή «Νεοφιλελεύθερο Προφήτη», υιοθετεί όλη τη μυθολογία που αφορά το θέμα και μας περιγράφει και ως έτσι:

«Μακάριος κι ο κόσμος μας που θέλει να ’ναι ελεύθερος

Κι ίσως γι’ αυτό χρειάζεται και σκλάβους

Αναρωτιέμαι πως θα ήταν η ζωή χωρίς εσένα

Τα νύχια σου αν δεν έσταζαν χλιδή ερημιά και ψέμα

Τα κοφτερά δοντάκια σου τα καλογυαλισμένα

Για λίγο αν δεν αλέθανε κορμιά βασανισμένα

Αναρωτιέμαι πως θα ήταν η ζωή χωρίς εσένα

Θα βρίσκαν έναν δρόμο τα όνειρά μας τα χαμένα;

Θα βγαίναν απ’ τα στήθια μας τραγούδια θυμωμένα;

Αναρωτιέμαι πως θα ήταν η ζωή χωρίς εσένα»

Ατυχές Γιάννη. Αλλά μένουμε φίλοι.

…..

13 Μαΐου, 2022

Πολύχρωμο το πλήθος κάτω στην πλατεία. Με έβλεπαν και νομίζω με ζήλευαν κάποιοι.

Εγώ ζηλεύω όσους έχουν να ανησυχήσουν μόνο πως θα βγει άλλο ένα σαββατοκύριακο.

Είχε και φκιόρα στο παρκάκι. Μέχρι να φτάσω στο όχημα, μπήκε μια μέλισσα μέσα στο πουκάμισό μου. Δεν ξέρω τι έψαχνε.

Φαινόμουν δαιμονισμένος προσπαθώντας να την διώξω πριν μπορέσει να αμυνθεί.

Σπίτι και αμέσως στον κήπο. Ένα πουλί, από αυτά τα αστικά αρπακτικά (Χα! Αστικά αρπακτικά, είπα!), με παρακολουθούσε στενά και περίεργα. Μια, δυο, τρείς φορές ήρθε σχετικά κοντά και μου έριχνε ματιές.

Ωχ, λέω. Αν αρχίσουν να με βλέπουν σαν τροφή τα αρπακτικά της πόλης κάτι δεν πάει καλά.

Πριν το ντουσάκι, έκανα και την εβδομαδιαία φροντίδα της κόμης μου με τη μηχανή στο νούμερο ένα.

Την ίδια ώρα άκουα μουσική. Ένας ισχυρός ήχος κάλυψε τα πάντα μέσα από τα ακουστικά. Η μηχανή του κουρέματος έγινε ένας αόρατος , τεράστιος, συντριπτικός  οδοστρωτήρας. Έκλεισα τη μουσική, φύσηξα τις τρίχες να πέσουν μέσα στα φκιόρα.

Είναι το πρώτο μέρος του σώματος μου που συστηματικά επιστρέφει εις τα εξ ων συνετέθη.

Οι μοιραίοι (όχι εκείνοι του Βάρναλη)

13 Μαΐου, 2022

Πριν από 100 ακριβώς χρόνια κυκλοφόρησε ένα από τα πιο συγκλονιστικά δείγματα της ελληνικής γλώσσας. Ήταν το ποίημα «Οι μοιραίοι» του Κώστα Βάρναλη.

Σαράντα χρόνια αργότερα, το ποίημα έγινε τραγούδι από τον Μίκη Θεοδωράκη, τραγουδήθηκε σε αργό ρυθμό από τη μεταλλική φωνή του Γρηγόρη Μπιθικώτση  και από τότε έγινε ανεκτίμητο κομμάτι της ελληνικής κουλτούρας.

Στο τραγούδι δεν περιλαμβάνονται οι τελευταίοι δυο στίχοι του ποιήματος.

…..

Χτες ανακοίνωσε την υποψηφιότητα του για τις προεδρικές εκλογές ο αξιόλογος κ. Νίκος Χριστοδουλίδης. Παρουσίασε μια εξαιρετική έκθεση ιδεών που θα κριθεί αντικειμενικά, όταν μετατραπεί σε κοστολογημένο προεκλογικό πρόγραμμα.

Πέραν των γενικών ιδεών ο κ. Χριστοδουλίδης αναφέρθηκε επίσης στην πίστη του για λύση ΔΔΟ στο Κυπριακό πρόβλημα.

Αυτό ήταν προβληματικό σημείο. Γιατί ακόμη και την ίδια ώρα που γινόταν η εξαγγελία, την χαιρέτιζαν μια σειρά πολύ γνωστών φανατικών ενεργών πολιτών και σχολιαστών στα ΜΚΔ που είναι κάθετα εναντίον οποιασδήποτε ομοσπονδιακής λύσης.

Εδώ υπάρχει και αντίφαση και σοβαρό πρόβλημα. Έχουν παραπλανηθεί όλοι αυτοί οι φανατικοί, ή μας κοροϊδεύει ο κ. Χριστοδουλίδης;

Πιο σοβαρό όμως είναι το άλλο: ο κ. Χριστοδουλίδης είναι ένας εκ των βασικών ενόχων της άτακτης αποχώρησης της πλευράς μας από το Κραν Μοντάνα όπου με δική του παραδοχή είχαμε φτάσει «στο παρά ένα της λύσης» ενώ αντικειμενικά κρινόμενα τα γεγονότα (από τα έγγραφα του ΟΗΕ), είχαμε όντως καταφέρει να πλησιάσουμε στην καλύτερη λύση που θα μπορούσαμε να πάρουμε ποτέ.

Λογικά τώρα, ο κ. Χριστοδουλίδης θα υιοθετήσει τη λογική του «να πάμε πίσω στο ΚΜ». Από το οποίο όμως έχει απομακρυνθεί πλήρως η τουρκική πλευρά που τώρα πια ζητά πράγματα εντελώς εκτός του πλαισίου οποιασδήποτε συμβιβαστικής λύσης.

Και η φυσιολογική ερώτηση είναι: αν θέλουμε να πάμε εκεί πίσω, τότε γιατί φύγαμε; Αφού εκείνο που είχαμε τότε δεν ήταν καλό, γιατί θέλουμε να πάμε ξανά εκεί πίσω; Πως ανατρέπουμε τις ενέργειες της Τουρκίας που ακολούθησαν την αποχώρηση μας; Το μπλοκάρισμα των γκαζιών; Το άνοιγμα του Βαρωσιού; Τον εποικισμό; Το μεταναστευτικό;

Την εμφανή απώλεια εμπιστοσύνης της διεθνούς κοινότητας προς την πλευρά μας;

Και κυρίως: αν ΔΕΝ ήταν αρκετά εκείνα που μπορούσαμε να πάρουμε τότε, ποιος είναι ο τρόπος να διεκδικήσουμε και να πάρουμε κάτι καλύτερο;

Γιατί αν ΔΕΝ έχουμε πειστική απάντηση για τα ανωτέρω, η κατάληξη είναι μια: χάρισμα της μισής πατρίδας στην Τουρκία (ούτε καν στους ΤΚς) και σοβαρότατος υπαρξιακός κίνδυνος για την ΚΔ που απομένει.

Όλα αυτά τα ερωτήματα δεν τα έθεσα στον κ. Χριστοδουλίδη, αλλά σε μια σειρά γνωστών αντιομοσπονδιακών σχολιαστών του τοίχου μου μέσω της χτεσινής ανάρτησης.

Πάνω από 170 σχόλια αργότερα, δεν πήρα ούτε μια απάντηση.

Πήρα ένα σωρό άσχετες απαντήσεις και αναλύσεις για το τι ΘΑ γινόταν και τα εξωφρενικά σενάρια φόβου για το πώς ΘΑ πήγαινε λάθος η λύση, η κάθε λύση. Την ίδια ώρα ούτε καν έδειξαν ανησυχία για το τι θα γίνουμε ΤΩΡΑ  άνευ λύσης με τον κ. Ερντογάν να βρίσκεται ανεξέλεγκτος στην οδό Λήδρας.

Όλοι αυτοί οι δυνητικοί ψηφοφόροι του Χριστοδουλίδη λοιπόν, είναι υποκριτές, ψεύτες  και ανέντιμοι αν τον στηρίξουν στην προσπάθεια του να φέρει λύση ΔΔΟ, την οποία προκαταβολικά απορρίπτουν!

Εκτός και αν το πρόβλημα ΔΕΝ βρίσκεται στην πλευρά τους.

…..

Οι δυο τελευταίοι στίχοι του ποιήματος είναι αυτοί:

«Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,

προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!»

Ιστορίες με γάτες.  Στο γραμμικό και αλλού

10 Μαΐου, 2022

Βγήκα για τρέξιμο.

Έξω στην αυλή, στο αφρούγιο χώμα,  βλέπω μια από τις προνομιούχες γάτες. Μια από εκείνες με ανεξέλεγκτα δικαιώματα  εισόδου και παραμονής στο σπίτι.

Πολύ καλή γάτα αλλά δυστυχώς δεν έχει το χάρισμα της αλουσίας και έτσι ήθελε να πλυθεί. Το έκανε με «μπάνιο» μέσα στις σκόνες μέσα στο ψιλόκοκκο ξηρό  χώμα.

Φύση.

Όμορφα.

Δεν κατάλαβα ποτέ πώς χάνει την ουρά της μια γάτα – και επιβιώνει.

Μία από αυτές, πολύχρωμη,  τριγυρνούσε στο γραμμικό έκανε κόρτε στους περιπατητές και έψαχνε για μεζέ. Δεν ανησυχώ, κάποιος θα της δώσει. Φαινόταν πως ήταν καλά έστω και με κομμένη την ουρά.

Ήταν φύση.

Ήταν όμορφα.

Ακόμη πιο κάτω μέσα στη ξηρή κοίτη του ποταμού μια άλλη γάτα, πατσαλού,  έπαιζε. Έπαιζε όπως ξέρουν να παίζουν οι γάτες με τα ποντίκια. Κάτι κρατούσε, το πετούσε πάνω το ξανάπιανε, χοροπηδούσε γύρω του, φαινόταν να περνάει καλά.  Νομίζω ήταν ένα μικρό ή μάλλον ένα νεαρό φιδάκι.

Δε μου φαίνονταν ζωντανό, δεν ξέρω αν θα το φάει, δεν ξέρω αν άξιζε τον κόπο να το σκοτώσει, αλλά περνούσε καλά.

Φύση.

Όμορφα.

…..

Και μετά ήρθε στο μυαλό μου εκείνος ο εφιάλτης της είδησης στο λύκειο στο Δάλι. Δεν προσπάθησα να μάθω λεπτομέρειες.

Δεν θέλω να μάθω λεπτομέρειες.

Ελπίζω ακόμη.

Ελπίζω να είναι fake news.

Γιατί ήδη, ήθελα να φύγω.

Ο Ανδρέας και ο Nick.

9 Μαΐου, 2022

Σκέφτομαι πολύ τον κ. Ανδρέα Μαυρογιάννη αυτές τις μέρες.

Η υποψηφιότητα του θα κάνει απείρως πιο ενδιαφέρον το προεκλογικό σκηνικό.

Με πολλούς τρόπους, αλλά ξεχωρίζω τρεις.

  1. Θα δούμε τι έχει να προτείνει ο κ. Μαυρογιάννης στα οικονομικά/κοινωνικά/περιβαλλοντικά θέματα που απασχολούν και εμάς τους μη αριστερούς που αναζητούν αξιόπιστη επιλογή εκτός της «μεγάλης φιλελεύθερης παράταξης». Α, και που θα μπορούν επίσης να δεχτούν οι ίδιοι οι αριστεροί.
  2. Θα δούμε αν θα στηρίξει το αφήγημα του προέδρου Αναστασιάδη στα τελευταία στάδια της διαδικασίας στο Κραν Μοντάνα. Αν το κάνει, θα πρέπει να διαψεύσει τις εκθέσεις του ΓΓ του ΟΗΕ, τα έγγραφα που διέρρευσαν σε διάφορα ΜΜΕ αλλά και τη δική του δήλωση για «παρά τρίχα της λύσης».
  3. Αν ΔΕΝ το κάνει (που είναι το πιθανότερο και φυσιολογικότερο, γιατί τώρα πια δεν είναι υπάλληλος – ή πιο ευγενικά, «διπλωμάτης καριέρας»), θα βάλει σε μπελάδες όσους από την άλλη πλευρά τον θεωρούσαν ως τον καλύτερο αντίπαλό.

Γενικά μιλώντας, με βασικούς υποψήφιους και αντίπαλους, τρεις συνεργάτες του κ. Αναστασιάδη που θέλουν να γίνουν πρόεδροι Αναστασιάδης μετά από τον πρόεδρο Αναστασιάδη, αναμένεται να ζήσουμε την πιο βρώμικη προεκλογική εκστρατεία των τελευταίων δεκαετιών.

Θα κάνω ό,τι μπορώ για να βοηθήσω να διατηρηθεί το ενδιαφέρον σας στα ύψη.

……….

Ακούω επίσης πολύ Nick Cave αυτές τις μέρες. Μου έμεινε στο μυαλό αυτός ο στίχος:

«I am tall and I am thin

Of an enviable hight

And I’ve been known to be quite handsome

In a certain angle and in certain light»

(  O’Malley’s Bar from the CD Murder Ballads (1996) )

Κηπουρικαί εργασίαι

8 Μαΐου, 2022

Σε μια γωνιά του κήπου ήταν δυο θάμνοι.

Δεν γνωρίζω το όνομά τους. Γνωρίζω πως ήταν ολοπράσινοι και είχαν πολύ έντονο το στοιχείο της επιβίωσης και της ανάπτυξης, με αποτέλεσμα να χρίζουν συνεχούς διαχείρισης. Από νωρίς την άνοιξη μέχρι τέλος του φθινοπώρου κάθε λίγο έπρεπε να τους κλαδεύω διαφορετικά ήταν να δρατζιάσουν.

Μια φορά μου ξέφυγαν και κατάφεραν να κάνουν και κάτι άσπρα λουλουδάκια που οδήγησαν σε κόκκινα σπόρια  – αν θυμάμαι καλά.

Όμως μεγαλώνουμε. Οι δυνάμεις πρέπει να αξιοποιούνται εκεί που είναι πιο παραγωγικές και κάπου άρχισα να βαριέμαι να κλαδεύω κάθε δυο βδομάδες.

Όσο έτρεχα το πρωί λοιπόν, πήρα αποφάσεις.

Μεγάλες αποφάσεις.

Ήρθα σπίτι και όπως ήμουν με τα δρώματα, έκανα επίθεση στους θάμνους.

Μέχρι να καταφέρω να τους αποκόψω από τη ρίζα, καταγδάρτηκα, λίγα αίματα έτρεχαν από τα χέρια μου, τα απομεινάρια τους έγιναν ένα βουνό εκεί δίπλα (που θέλει άλλη διαχείριση) , αλλά η αποστολή επετεύχθη.

Εξαφανίστηκαν.

Όμως επειδή να καταστρέφεις κάτι δεν είναι ποτέ η λύση, μέσα από αυτή την μπελαλίδικη δουλειά αναδείχτηκαν οι νέοι πρωταγωνιστές εκείνης της γωνιάς.

Τέσσερεις δάφνες είχαν βλαστήσει εδώ και χρόνια κάτω από τους θάμνους. Όντες στη σκιά, μεγάλωναν πολύ λίγο κάθε χρόνο. Μια φορά δοκίμασα να μεταφυτεύσω μια, αλλά έσκαβα, έσκαβα να βρω την άκρη της ρίζας και δεν τα κατάφερα.

Είχε ήδη κατέβη βαθιά μέσα στο χώμα.

Αποφάσισα λοιπόν πως οι δυο  θάμνοι εκείνης της γωνιάς του κήπου θα αντικατασταθούν από  4 δαφνόδεντρα.

Τώρα πια βλέπει τα μικρά δεντράκια ο ήλιος. Λόγω της θέσης τους κάτω από τους θάμνους είχαν γύρει, αλλά τώρα τις στύλωσα, τις κλάδεψα με στόχο την προς τα πάνω ανάπτυξη και σε λίγα χρόνια θα έχω 4 ψηλά δέντρα να κάνουν και σκιά στη βεράντα.

Θα τα χαίρομαι.

Εγώ, ή τα παιδιά μου.

Η διακοπή του γκαζιού, η μεγάλη ήττα του Πούτιν.

28 Απριλίου, 2022

Κάθε μέρα που περνά, η εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία γίνεται όλο και πιο βρώμική.

Δεν είναι μόνο τα μέσα που χρησιμοποιούνται και οι καταστροφές στις ζωές τόσων ανθρώπων, η ισοπέδωση των υποδομών.

Πιο βρώμικα είναι τα άλλα ζητήματα: οι όποιες ρωσικές προφάσεις είχαν αναφερθεί στην αρχή, αποδεικνύονται ακριβώς αυτό: προφάσεις. Τίποτα από όσα είχαν ισχυριστεί στην αρχή οι Ρώσοι λύνονται ή κρίνονται από αυτό τον πόλεμο.

Πέραν τούτου όσο περισσότερο παρατραβά το θέμα, μπαίνουν άλλες παράμετροι, ακόμη πιο δύσκολες που αφορούν συμβολισμούς, αφορούν την «εικόνα» των δυο πλευρών, το ποιος θα «νικήσει». Δεν έχω ιδέα τι γίνονται οι διάφορες πρωτοβουλίες για διαπραγματεύσεις, αλλά νοιώθω πως αυτό πλέον δεν είναι η προτεραιότητα καμιάς από τις δυο πλευρές.

Οι τελευταίες εξελίξεις αφορούν κυρίως τη μονομερή διακοπή παροχής γκαζιού από τη Ρωσία σε Πολωνία και Βουλγαρία. Αυτό γίνεται μετά την άρνηση των δυο χωρών να πληρώσουν την αξία των εισαγωγών τους σε ρούβλια, κάτι που έθεσε ως απαίτηση ο Πούτιν. Αυτό θεωρήθηκε από τη δύση ως παραβίαση συμβάσεων, η Ρωσία απαντά πως αφού μας βάλατε κυρώσεις, φυσικά αντιδρούμε. Και ανταπαντά η δύση: κυρώσεις βάλαμε γιατί κάνατε μια παράνομη εισβολή.

Στ’ αλήθεια, υπάρχουν κανόνες στον πόλεμο;

Πότε μια πράξη παύει να είναι θεμιτή, ακόμη και στα πλαίσια μιας πολεμικής σύγκρουσης με πτυχές που επηρεάζουν σχεδόν όλο τον κόσμο;

Άλλο θέλω να θίξω όμως εδώ. Η διακοπή της παροχής γκαζιού από τη Ρωσία είναι ένδειξη της συνολικής της ήττας σε αυτή τη σύγκρουση. Γιατί αναμφίβολα μια τέτοια δράση θα προκαλέσει δυσκολίες σε κάποιες χώρες, σε μεσοπρόθεσμο ορίζοντα, ειδικά αν λάβουμε υπόψιν πως η παραγωγή γκαζιού είναι ανελαστική, και εξαρτάται από δαπανηρές και χρονοβόρες υποδομές.

Μακροπρόθεσμα όμως, μια χώρα που έγινε έστω και μια φορά θύμα αποκοπής προμήθειας γκαζιού για λόγους που δεν σχετίζονται με την εμπορική πλευρά του θέματος, τότε σίγουρα αυτή η χώρα θα ψάξει άλλες λύσεις και θα τις βρει, σε κάποιο χρονικό σημείο και με κάποια οικονομική διευθέτηση.

Μια τέτοια εξέλιξη αφορά ορίζοντα πολύ πέραν της διάρκειας του πολέμου στην Ουκρανία, πιθανότατα οι όροι των νέων συμφωνιών να είναι χειρότεροι από τους παρόντες, αλλά μια βέβαιη συνέπεια είναι πως το μεγαλύτερο κόστος θα το έχει η ρωσική οικονομία και ο ρωσικός λαός.

Γι’ αυτό μπορεί να θεωρείται η αποκοπή προμηθειών γκαζιού ως «δυνατό» κτύπημα από τον Πούτιν, αλλά ακόμη και εκείνος ξέρει, πως με αυτή του την απόφαση, το πόδι του είναι που πυροβόλησε.

I was 19 years younger.

23 Απριλίου, 2022

On this day 19 years ago the then Turkish Cypriot leader Rauf Denktash was forced to open the gates between the two sides of Cyprus.

At some point another prominent Turkish Cypriot politician, Mustafa Akinci had said that Denktash had to do that, following two cases decided by the European Court of Human Rights. One was the case of Titina Loizides, the other the case of  Ahmet Cavit An, as well as the pressure from the Turkish Cypriots, who were fed up with the isolation due to his nationalistic policies.

I have to add here that a further presentation was organized later in that year by the Greens, again after accepting my suggestion and it involved both Ms Loizides and Mr Cavit An.

During that time I was an active official of the Cyprus Green Party, which just a couple of years earlier won its first parliamentary seat with George Perdikis.

The Cyprus problem was going through a new period: Recep Tayip Erdogan, the new leader of Turkey was pointing to a change in the decades old Turkish position, that the Cyprus problem was solved in 1974.

There was an ongoing UN initiative which failed spectacularly the following year when the Annan plan was trounced in the south although it was accepted in the north.

A year earlier though, and carried away by the “miracle” of being able to see the other half of my country and the people who lived there, I was one of the few officials of the Greens who at the time favoured more contacts with Turkish Cypriots.

Some other Greens were dead against that, since the nationalists were prominent at the party, but most saw it as a novelty.

Therefore, they finally accepted to organize a meeting with the then Leader of the CTP (Republican Turkish Party) Mr Mehmet Ali Talat, who was later elected as the leader of the Turkish Cypriots.

The meeting took place on the evening of the 14th of May 2003. I think it was at “Navarino” and I was the moderator for the night.

I resigned from the Green Party a year later, following the referendum.

ψυχρούλα ακόμη

20 Απριλίου, 2022

ο κώνωψ απελπισμένα έψαχνε για γυμνή σάρκα, αλλά είχα παντού κάλυψη

έκρινε πως η φαλάκρα ήταν μέρος με πολύ ρίσκο

έκανε χαμηλές και αργές πτήσεις γύρω γύρω

τσααακ!  μαύρισαν οι χούφτες μου από ψεσινό, μαύρο αίμα

…..

ακούω μάλαμα

«Με το κρασί στο αίμα μας και με καλό καιρό

ήρθαμε να ξυπνήσουμε την πόλη που κοιμάται.

.

κάποιου τρελού τ’ ανάθεμα, μας έφερε ως εδώ

κανένας μας δεν πέθανε, μα όλοι έχουν σαλέψει.»

Αρέσει σε %d bloggers: