Skip to content

Εννιά  ψέματα και ένα σύνθημα  για το κυπριακό.

Οκτωβρίου 27, 2016

Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη εισαγωγή. Η διαδικασία διαπραγματεύσεων προχωρεί (ναι υπάρχουν δυσκολίες και δεν μπορεί κανείς να εγγυηθεί θετικό αποτέλεσμα), αλλά το σενάριο στο οποίο όλο και περισσότεροι ποντάρουν, είναι πως θα έχουμε τελικό, συμφωνημένο (σε αντίθεση με το 2004)  σχέδιο εντός του έτους και διπλό δημοψήφισμα στο πρώτο τρίμηνο του 2017. Οι ενδείξεις για όσα έχουν συμφωνηθεί, προβάλλουν ένα σχεδιο καλύτερο από το απορριφθέν σχέδιο Ανάν. Μένει να δούμε τι θα γίνει και στο εδαφικό. Ενώ όμως συμβαίνουν αυτά σε επίπεδο ηγεσιών των δυο κοινοτήτων, συμβαίνουν άλλα τόσα σε επίπεδο κομμάτων και δυστυχώς πολύ λιγότερα στην κοινωνία των πολιτών – όπου το κλίμα είναι πολύ διαφορετικό από το 2004.  Και όταν λέμε «κομμάτων» εννοούμε βασικά τα κόμματα του λεγόμενου κέντρου, το εθνικιστικό/λυσοφοβικό δηλαδή κομμάτι του ελληνοκυπριακού πολιτικού φάσματος. Τα μεγάλα κόμματα, που εκπροσωπούν και την πλειοψηφία των ψηφοφόρων και που στηρίζουν την προσπάθεια λύσης, μένουν δυστυχώς στο ρόλο του παρατηρητή με πολύ λίγες παρεμβάσεις.

Το αποτέλεσμα είναι ετεροβαρές. Τα 6 εθνικιστικά κόμματα έχουν 6 φορές το λόγο, και μάλιστα *επιδιώκουν* να έχουν έξι φορές το λόγο (και είναι δικαίωμα τους), ενώ τα δυο κόμματα όχι μόνο δεν τον διεκδικούν πάντα, αλλά δεν έχουν καν περισσότερο βάρος στο χρόνο που τους δίνεται ως μεγαλύτερα κόμματα.  

Ακούμε λοιπόν ή βλέπουμε κάθε μέρα 6 εκπροσώπους να μας διαβάζουν παραμύθια, να διηγούνται τρελά, φανταστικά  σενάρια, φόβους τραβηγμένους από τα μαλλιά, αλλά και ψέματα, πολλά ψέματα για την τρέχουσα διαπραγματευτική  διαδικασία. Και όπως είναι γνωστό, όσο περισσότερο επαναλάβεις ένα ψέμα, τόσο περισσότερο θα κολλήσει.

Και η προσωπική μου εμπειρία είναι πως τα ψέματα έχουν κολλήσει πολύ και σε πολλούς. Ενώ είναι τόσο εύκολο να εκτεθούν ως αυτό που είναι: ψέματα.

  1. Ψέμα νούμερο ένα:  με  λύση ΔΔΟ, η Κύπρος τουρκοποιείται. Η αλήθεια: με  λύση ΔΔΟ, η Τουρκία γίνεται τρίτη χώρα.  Καλό είναι φυσικά να δούμε πρώτα  την  άβολη λεπτομέρεια πως όσοι έχουν αυτή την ανησυχία, δεν φαίνεται να ανησυχούν ποσώς για το γεγονός πως η βόρεια Κύπρος *ήδη* κατέχεται και θα αφεθεί πλήρως στην μοίρα της τουρκοποίησης  *χωρίς* λύση. Μετά τη λύση ΔΔΟ λοιπόν, η Τουρκία αποχωρεί, γίνεται «τρίτη» χώρα σε σχέση με την Κύπρο, θα έχει δηλαδή την ίδια σχέση που έχει με όλες τις άλλες χώρες της ΕΕ. Δεν υπάρχει τρόπος να λειτουργήσει αυτή η σχέση αλλιώς, συνεπώς καλό είναι να αντιληφθούν όσοι χρησιμοποιούν το επιχείρημα της δήθεν «τουρκοποίησης» πως αυτό καθίσταται άκυρο εκ των πραγμάτων. (Άχρηστη λεπτομέρεια: ακόμη και στο καταραμένο σχέδιο Ανάν, υπήρχε γραπτή σαφής αναφορά για το θέμα: ακόμη και τότε, η Τουρκία καθοριζόταν ως «τρίτη» χώρα).
  2. Ψέμα νούμερο δυο: με λύση ΔΔΟ νομιμοποιείται η κατοχή μέρους της Κύπρου. Η αλήθεια:  με λύση ΔΔΟ, θα έχουμε πλήρη απελευθέρωση. Κάποιοι μένουν στα τραγούδια. Και νομίζουν πως το βουνό θα τους ανασηκώσει και θα καθαρίσουμε. Κάποιοι είναι πιο παραγωγικοί, και πιο τολμηροί και πιο αγωνιστές (δεν λέω πατριώτες, γιατί θα θυμώσετε). Αυτό που έχει σημασία είναι πως με τη ΔΔΟ το *σύνολο* των εδαφών της Κύπρου απελευθερώνονται και η κατοχή τερματίζεται παντού. Αυτό που συζητάμε είναι αν *μετά* την αποχώρηση, ο Κυπραίος «μουχτάρης» θα ονομάζεται Γιάννος ή Αχμέτ. Και αυτό – επίσης-, δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Εννοείται, πως έχουν σημασία και τα ποσοστά εδαφών που θα ελέγχει ο κάθε «μουχτάρης»,  εννοείται φυσικά πως είναι άλλο θέμα το πιο δύσκολο περιουσιακό, αλλά όταν καταλήξουμε σε τελική συμφωνία,  αυτό θα είναι το αποτέλεσμα: η πλήρης απόδοση των κατεχομένων από την Τουρκία εδαφών στην ΚΔ. Τα σύνορα μας ήταν και θα συνεχίσουν να βρίσκονται στην Κερύνεια (όχι στο μέσο της οδού Λήδρας).
  3. Ψέμα νούμερο τρία: με λύση ΔΔΟ η Τουρκία θα συνεχίσει να μας ελέγχει μέσω του όποιου συστήματος ασφαλείας συμφωνηθεί. Η αλήθεια:  Εγγυήσεις ισχύουν τώρα. Φυσικά και δεν θέλουμε εγγυήσεις! Φυσικά και είναι αχρείαστα βαρίδια του παρελθόντος οι εγγυήσεις. Δεν ξέρω τι θα καταφέρουμε στο τέλος αφού δεν καταλήξαμε ακόμη, αλλά καλό είναι να θυμόμαστε όλοι: χωρίς λύση, παραμένουν οι εγγυήσεις του 1960 που βρίσκονται ακόμη και τώρα σε πλήρη ισχύ, και αφορούν ολόκληρο το νησί από Καρπασία μέχρι Ακάμα. Την ώρα που θα αποφασίζουμε λοιπόν το μεγάλο ΝΑΙ ή το μεγάλο ΟΧΙ ας συγκρίνουμε αυτό το υπαρκτό  δεδομένο με την όποια νέα συνολική πρόταση θα έχουμε μπροστά μας.
  4. Ψέμα νούμερο τέσσερα: με λύση ΔΔΟ οι ΤΚ αποκτούν «υπερβολικά» δικαιώματα. Η αλήθεια: Το σύνταγμα της ΚΔ βρίσκεται εν ισχύι και εξ εκείνου προκύπτουν τα δικαιώματα των ΤΚ – συν φυσικά τα 50 χρόνια ιστορίας που έχουν παρέλθει. Το σύνταγμα είναι η κατοχυρωμένη ταυτότητα με την οποία εισήλθαμε στην ΕΕ, είναι  εκείνο το κείμενο που καθορίζει τη χώρα στην οποία ζούμε, είναι επίσης εκείνο το κείμενο που οχυρώνει το δικαίωμα μας στο να κρατούμε το κοτσάνι της ΚΔ από το 1964. Και είναι ακριβώς αυτό το σύνταγμα που από τότε δεν δουλεύει σωστά. Η ΚΔ είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που λειτουργεί στο πλαίσιο του λεγόμενου «δικαίου της ανάγκης» – όχι για λίγο δικαιολογημένο χρόνο, αλλά για 5+ δεκαετίες. Ζούμε σε ένα μη – φυσιολογικό κράτος που προσπαθεί να ξεπεράσει αυτό και τα άλλα του προβλήματα  μέσω των διαπραγματεύσεων.
  5. Ψέμα νούμερο πέντε: το Κυπριακό είναι θέμα εισβολής κατοχής. Η αλήθεια: Οι  συνομιλίες για την επίλυση του Κυπριακού, θυμίζω, ξεκίνησαν μόλις το  ….1968. Αυτό να το θυμάστε την επόμενη φορά που θα πέσει το σύνθημα «Το Κυπριακό είναι θέμα εισβολής και κατοχής». Λάθος. Το Κυπριακό είναι *και* θέμα εισβολής και κατοχής.
  6. Ψέμα νούμερο έξι: η λύση ΔΔΟ είναι αντίθετη με αρχές με τον ΟΗΕ κλπ. Η αλήθεια: Μια και ασχολούμαστε με ιστορία, καλό είναι να θυμόμαστε πως ο ΟΗΕ βρίσκεται στο νησί από το 1964. Ε, ναι, έχετε δίκιο, δεν είχαν έρθει εδώ για διακοπές. Ήρθαν εδώ γιατί το κράτος είχε καταρρεύσει, το σύνταγμα δεν λειτουργούσε υπήρχαν σκοτωμένοι, εκτοπισμένοι, αγνοούμενοι και έπρεπε να μπει μια τάξη. Η ΚΔ που γνωρίζουμε αυτή τη στιγμή *δεν* είναι η «κανονική» ή «φυσιολογική» . Η μη λύση δεν συνεπάγεται κανονικότητα. Αυτά τα ζητήματα για τα οποία είχε έρθει ο ΟΗΕ στο νησί το 1964 παραμένουν σε εκκρεμότητα (συν πολλά άλλα που ακολούθησαν φυσικά).
  7. Ψέμα νούμερο εφτά: Θα μας φάνε τις δουλειές μας οι Τούρκοι και οι μεγάλες τους εταιρείες μετά τη λύση λένε πάλι κάποιοι.  Φυσικά, ακόμη και στην όποια λύση προτείνουν οι «πατριώτες» μας, πάλι θα υπάρχει η μετά τη λύση σχέση με την Τουρκία, δεν θα ταράξει το νησί από τη θέση του και ναι, για άλλη μια φορά δεν γίνεται αλλιώς. Και ναι, οι οικονομικές και άλλες σχέσεις με μια μεγάλη χώρα δίνουν και ευκαιρίες έχουν όμως πράγματι και κινδύνους. Να θυμάστε όμως κάτι: όσο η Τουρκία βρίσκεται εκτός ΕΕ, θα έχουμε εμείς να κερδίσουμε από εκείνη, ως η πιο κοντινή της χώρα της ΕΕ. Θα μας αξιοποιεί όπως όλες οι άλλες χώρες εκτός ΕΕ έχουν σχέση με την Κύπρο. Όλοι γνωρίζουμε ακόμη τις ενέσεις που ήδη παίρνει η Ελλάδα από Τούρκους τουρίστες, αλλά υπάρχει ακόμη κάτι: τα τούρκικα προϊόντα θα υπόκεινται σε ΦΠΑ στην εισαγωγή τους στην Κύπρο, όπως συμβαίνει με όλες τις τρίτες χώρες. Το εμπόριο θα είναι φυσικά νόμιμο και θεμιτό, αλλά θα υπόκειται στους κανονισμούς της ΕΕ και θα είναι έτσι λιγότερο ανταγωνιστικό σε σχέση με την ΕΕ.
  8. Ψέμα νούμερο οκτώ: Διαλύεται η ΚΔ λένε πάλι. Αυτό το προσβλητικό επιχείρημα θεωρεί πως λίγο πολύ όσοι επιθυμούμε τη λύση είμαστε είτε βλάκες είτε προδότες. Ε, ούτε το ένα συμβαίνει, ούτε το άλλο. Άστε που ένα σχέδιο λύσης που προβλέπει τη διάλυση της ΚΔ δεν υπάρχει η παραμικρή περίπτωση να περάσει από  δημοψήφισμα. Εδώ, δεν περνά ούτε από εμένα. Η υφιστάμενη ΚΔ θα μεταλλαχθεί σε μια διοικητική δομή που θα έχει τρία μέρη: το ομοσπονδιακό, με τις όποιες εξουσίες και αρμοδιότητες, και τις δύο συνιστώσες πολιτείες. Ναι, φυσικά και θα υπάρχουν δομές της ΤΔΒΚ που θα ενταχθούν  μετά τη λύση στα όργανα της ΚΔ, αλλά δεν βλέπω εδώ κάτι μεμπτό. Στην πραγματικότητα δεν συμφέρει σε *κανένα* η διάλυση της ΚΔ εκτός φυσικά και αν δεν καταλήξουμε. Ούτε καν στην Τουρκία – η προδιαγραφόμενη λύση θα είναι ένα καθεστώς win – win –win – win – win situation. Βάλτε εσείς τα ονόματα που λείπουν.
  9. Ψέμα νούμερο εννιά:  οι έποικοι που θα μείνουν θα λειτουργούν πάντα υπέρ της Τουρκίας και θα δημιουργούν προβλήματα. Χμμμ, όσοι και να είναι τελικά οι έποικοι που θα μείνουν, είναι κυρίως πλάσματα που βρίσκονται εδώ για πολλά χρόνια, ίσως και δεκαετίες. Οι πρώτοι, έχουν ήδη «κυπριοποιηθεί», εκείνοι των τελευταίων 20 χρόνων είναι πιο δύσκολοι, πολλοί από αυτούς ζουν σε απομακρυσμένα χωρά και λίγες συνήθειες άλλαξαν από τον καιρό που μεταφέρθηκαν εδώ. Το θέμα είναι πως με λύση γίνονται ξαφνικά *όλοι* Ευρωπαίοι. Θα μπορούν να ταξιδεύουν παντού χωρίς βίζα, θα μπορούν να πάνε στον ξάδελφο στη Γερμανία, τα κοπελλούθκια να σπουδάζουν στη Γαλλία ή την Ολλανδία, θεωρώ πως θα έχουν κάθε *συμφέρον* να προστατεύσουν το κράτος στο οποίο θα ζουν, θα στηρίζουν την ΚΔ θα στηρίζουν την ΕΕ. Νομίζω δεν χρειάζεται μεγάλη ανάλυση για να δούμε τι θα προτιμούν οι ίδιοι, οι τουρκοκύπριοι.
  10. Και ένα σύνθημα. Είστε ηττοπαθείς, είστε ενδοτικοί, δεν το πολεμάτε  μας λένε. Θα μας γελάσουν, θα μας πιέσουν, άλλα θα μα δείξουν άλλα θα μας μπήξουν, πως είναι δυνατόν να εμπιστευτούμε τους Τούρκους, δεν τηρούν ποτέ τις συμφωνίες οι Τούρκοι. Το τελευταίο φυσικά είναι ένα πολύ βολικό ψέμα, τα άλλα είναι υπαρκτοί κίνδυνοι. Που ισχύουν κάθε φορά που κάποιος πάει να διαπραγματευτεί κάτι. Όλοι αγωνίζονται για το συμφέρον τους, με όλα τα μέσα που κατέχουν. Αυτό, είναι θεμιτό, και είναι και το πιο φυσικό. Το ίδιο θα κάνουμε και εμείς και έχουμε καλές πιθανότητες να το πετύχουμε. Η  βολική συνταγή του να μην κάνουμε τίποτα, να μην αλλάξουμε τίποτα είναι η αγία γραφή των συντηρητικών, η στασιμότητα η μοιρολατρία και η απόρριψη των πάντων είναι αυτό που χαρακτηρίζει τα ηττημένα μυαλά όπως θάλεγε και ο παλιόφιλος ο Λάζαρος.

Δεν αμφιβάλλω πως  υπάρχουν και άλλες ερμηνείες των ανωτέρω, δεν αποκλείω τον αντίλογο. Η αλήθεια όμως είναι πως στις ατέλειωτες συζητήσεις που κάνω κατά καιρούς, διαπιστώνω πως πράγματα που θα έπρεπε να ήταν αυτονόητα, δεν είναι. Ούτε για τους αγωνιστές της λύσης, ούτε για τους ηττοπαθείς  της μη λύσης.

Γι’ αυτό, μοιραστείτε, διαδώστε, κυκλοφορείστε αυτό το κείμενο. Καλό θα κάνει,  ό,τι και να γίνει στο τέλος. Να επαναλάβω, πως ούτε προδότες είμαστε ούτε παλαβοί και για αυτό ακριβώς το λόγο  κανείς μας δε δέχεται «λύση ότι νάναι». Οταν θα έρθει η ώρα να ψηφίσουμε όμως, να γνωρίζουμε γεγονότα, όχι συνθηματα. 

Πρόεδρος λύσης. Ναι, αλλά δεν φτάνει μόνο αυτός.

Οκτωβρίου 15, 2016

 

Δεν ξέρω ποιος οργανώνει ή εφευρίσκει όλες αυτές τις  εκδηλώσεις για παντός είδους πεσόντες, θύματα, ήρωες του παρελθόντος και εγκαίνια σχετικών μνημείων.  Τελευταία μου φαίνεται πύκνωσαν.

Και σε όλες παρευρίσκεται ο πρόεδρος της Δημοκρατίας. Και τότε ταιριάζουν όλα. Γιατί ο πρόεδρος πάει σε αυτές όλες τις εκδηλώσεις κι αντί να βγάζει εύκολους λόγους για παρελθούσα δόξα και παλιούς ήρωες που επικράτησαν των εκάστοτε εχθρών, τους μιλά για τη …λύση!

Ε, τότε, καλώς γίνονται όλες αυτές τις  εκδηλώσεις για παντός είδους πεσόντες, θύματα, ήρωες του παρελθόντος και εγκαίνια σχετικών μνημείων.   Και καλώς πύκνωσαν! Ο πρόεδρος μάλιστα μιλά για τη λύση σε ένα από τα πιο σημαντικά ακροατήρια.

Μιλά με λεπτομέρεια και  εξηγεί τα αυτονόητα που θα συμβούν την επόμενη μέρα. Ίσως να είναι η πρώτη φορά στην ιστορία μας που πρόσωπο τόσο υψηλά ιστάμενο καλλιεργεί συστηματικά την κουλτούρα λύσης.

Αναστασιάδης

Αναστασιάδης

Άργησε; Πιθανότατα.

Και αν δεν τα βρούμε; Το απεύχομαι, αλλά ακόμα και τότε *δεν* θα έχει γίνει ζημιά.

Όμως το πρόβλημα ξέρετε πού είναι;  Πως ο πρόεδρος είναι μόνος του. Άντε να πει και λίγο τα δικά του ο Αβέρωφ, άντε να πει και καμιά όμορφη ατάκα ο Τορναρίτης, οι άλλοι;  Που είναι το μεγάλο λοιπό επιτελείο του μεγαλύτερου κόμματος;

Οι υπουργοί; Ίσως να είναι άλλη η δουλειά τους, αλλά μόνο ο Κασουλίδης εκφράζεται σχετικά.

Ε, δεν φτάνουν όλοι αυτοί. Γιατί ναι μεν το σχέδιο που θα έρθει  αυτή τη φορά θα είναι συμφωνημένο από τους διαπραγματευτές – εντολοδόχους των δυο πλευρών και συνεπώς θα είναι επιτυχία (σε αντίθεση με την τραγική αποτυχία του Τάσσου), και άρα όλοι οι επίσημοι της κυβέρνησης και του ΔΗΣΥ θα πρέπει να το στηρίξουν, το ερώτημα όμως είναι κατά πόσον θα υπάρχει αρκετός  χρόνος  για να καταλάβουμε εμείς οι πολίτες ψηφοφόροι γιατί πρέπει να πούμε ΝΑΙ αυτή τη φορά.

Και αυτό, είναι ανησυχητικόν!

Να σημειώσω εδώ πως γενικά στο ΑΚΕΛ φαίνεται να γίνεται καλή δουλειά. Ούτε εκείνοι μιλούν όλη μέρα για τη λύση, αλλά υπάρχουν περισσότερα στελέχη πρώτης γραμμής που εκφράζονται θετικά.

Βεβαίως, και στο ΑΚΕΛ υπάρχουν στελέχη που έχουν αλλού το μυαλό τους, η παιδική ασθένεια της απέχθειας προς οτιδήποτε Συναγερμικό ή «δυτικό» – «ιμπεριαλιστικό», επηρεάζει ακόμη κάποιους, ακόμη, κάποιες άλλες ακόμη προτιμούν να ασχολούνται με το βολικό τους μικρόκοσμο, αντί με δύσκολα μεγάλα θέματα.

Θέλω να ελπίζω πως την κατάλληλη στιγμή, θα κάνουν όλοι τις κατάλληλες κινήσεις και πως το πλειοψηφικό ρεύμα λύσης, κυβέρνηση, ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ θα εκφραστούν όπως πρέπει.

Η τελευταία ομιλία του προέδρου η οποία ήταν η αφετηρία αυτού του κειμένου, είναι η πιο κάτω:

 

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης, δήλωσε απόψε, πως έχει λόγους να πιστεύει πως θα φθάσουμε σε συζήτηση του εδαφικού, στο πλαίσιο των συνομιλιών για το Κυπριακό, διαβεβαιώνοντας ότι εξασφαλίστηκαν για όλους ανεξαίρετα τους Κύπριους πολίτες τα δικαιώματα της ελεύθερης διακίνησης, απόκτησης περιουσίας, εγκατάστασης, άσκησης επαγγέλματος, άσκησης οποιασδήποτε οικονομικής δραστηριότητας σε ολόκληρη την Κύπρο.

Σε ομιλία του κατά τη μεταθανάτια τιμή σε υπερασπιστές και πεσόντες στην πόλη της Αμμοχώστου το 1974, που έγινε στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Αμμοχώστου στη Δερύνεια, ο Πρόεδρος είπε πως “απόψε τιμούμε όλους αυτούς που αγωνίστηκαν για να διατηρήσουμε εμείς την ελπίδα ζωντανή σε αυτή την πατρίδα, γιατί με την προσφορά τους μας παρέχουν το εφαλτήριο από το οποίο θα μπορέσουμε να συνεχίσουμε τον αγώνα τους. Όλους αυτούς που χωρίς τη θυσία τους, η επιθυμία της επιστροφής θα ήταν γράμμα κενό και στόχος ανέφικτος».

Αφού ανέφερε ότι οι Αμμοχωστιανοί και όχι μόνον βιώνουν για 42 χρόνια τη δοκιμασία της προσφυγιάς, ο Πρόεδρος είπε ότι “για 42 χρόνια οι τραγικές συνέπειες της κατοχής παραμένουν αναλλοίωτες: οι πρόσφυγες, οι αγνοούμενοι, οι εγκλωβισμένοι, η παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αλλά και των θεμελιωδών ελευθεριών του κυπριακού λαού αποτελούν τα αδιάσειστα τεκμήρια της συνεχιζόμενης διεθνούς παρανομίας σε βάρος της Κύπρου».

Η δική μας ευθύνη, τόνισε ο Πρόεδρος, «είναι να αποκαταστήσουμε τη συνέχεια στον τόπο μας, να επαναφέρουμε την ιστορική πορεία των πραγμάτων και να επανασυνθέσουμε τον κοινωνικό ιστό που βίαια διαλύθηκε το 1974 και ο στόχος αυτός επιτυγχάνεται με ένα και μόνο τρόπο, την επίλυση του Κυπριακού, την απελευθέρωση και επανένωση της χώρας μας και με την επιστροφή της πόλης της Αμμοχώστου, στους νόμιμους κατοίκους της».

Στην ομιλία του ο Πρόεδρος Αναστασιάδης αναφέρθηκε και στη διαπραγματευτική διαδικασία, η οποία – όπως είπε – «βρίσκεται σε κομβικό σημείο. Ολοκληρώνουμε τη συζήτηση στα τέσσερα κεφάλαια, διακυβέρνηση, οικονομία, Ευρωπαϊκή Ένωση, περιουσιακό και στη συνέχεια εάν υπάρξει η προσδοκώμενη πρόοδος, θα συζητήσουμε το εδαφικό το οποίο είναι απόλυτα συναρτημένο βεβαίως με το περιουσιακό».

“Εάν φτάσουμε σε αυτό το σημείο, που έχω λόγους να πιστεύω πως θα φτάσουμε, θα είναι μία ιδιαίτερα σημαντική στιγμή στην ιστορία των διαπραγματεύσεων, καθώς θα είναι η πρώτη φορά που η ίδια η τουρκική πλευρά καλείται να καταθέσει τις θέσεις της επί χάρτου. Λόγω του ειδικού της καθεστώτος, η πόλη της Αμμοχώστου αποτελούσε και αποτελεί πάντοτε προτεραιότητα μας» είπε και σημείωσε πως “δεν παραγνωρίζουμε καμιά εκ των άλλων υπό κατοχή περιοχών».

Αφού είπε ότι «θέτουμε το θέμα της επιστροφής της πόλης μας από την πρώτη ημέρα της λύσης», ο Πρόεδρος σημείωσε ότι «σε αυτό υπάρχει η κατ’ αρχήν συναντίληψη όλων των εμπλεκομένων. Στο πλαίσιο της λύσης, για πρώτη φορά δίνουμε ιδιαίτερη έμφαση και στα οφέλη που θα αποκομίσουμε όλοι μας την πρώτη ημέρα της λύσης».

Διευκρίνισε πως «δεν μπορεί οι Τουρκοκύπριοι να αποκτήσουν και να καρπωθούν όλα όσα η λύση θα προσφέρει ενώ οι Ελληνοκύπριοι θα πρέπει να αναμένουν κάποιο χρονικό διάστημα. Μιλούμε από την πρώτη μέρα και θέλουμε κατά αυτό τον τρόπο ο κάθε Κύπριος πολίτης να νιώσει πως μία νέα μέρα ανατέλλει στη χώρα μας, την επομένη, εάν και εφόσον υπάρξουν τα δεδομένα που θα επιτρέψουν στον κυπριακό λαό να εγκρίνει τη λύση».

Για αυτό, συνέχισε «και επιδιώκουμε από την πρώτη ημέρα να αποδοθεί η πόλη της Αμμοχώστου στους νόμιμους κατοίκους της, από την πρώτη μέρα να επιστραφεί η νεκρή ζώνη στους νόμιμους ιδιοκτήτες της, όπως επίσης και οι υπό επιστροφή ακατοίκητες περιοχές και από την πρώτη ημέρα να υπάρξει αποχώρηση σημαντικού αριθμού κατοχικών στρατευμάτων».

Ο Πρόεδρος εξέφρασε ικανοποίηση για τη δέσμευση της βρετανικής κυβέρνησης όπως εκφράστηκε και δια της επαφής που είχε με την Πρωθυπουργό αλλά και πρόσφατα από τον Υπουργό Εξωτερικών της χώρας «για επιστροφή –με τη λύση- σημαντικού μέρους του εδάφους των Βρετανικών Βάσεων».

Σήμερα, υπέδειξε, «βρισκόμαστε σε μία συγκυρία όπου όλοι έχουμε να κερδίσουμε από τη λύση. Τα πλεονεκτήματα για τη δική μας πλευρά είναι προφανή, απαλλαγή από τον κατοχικό στρατό, επιστροφή εδαφών, επιστροφή προσφύγων στα σπίτια και τις περιουσίες τους, άλλων υπό ελληνοκυπριακή διοίκηση, άλλων υπό τουρκοκυπριακή διοίκηση, ενίσχυση αισθήματος ασφάλειας, ευημερία, αξιοποίηση για ανάπτυξη της κλίμακας που προσφέρει όλο το νησί μας».

Είπε ακόμα ότι «υπάρχουν συγκεκριμένες συγκλίσεις που μου επιτρέπουν να διαβεβαιώσω πως εξασφαλίστηκαν για όλους ανεξαίρετα τους Κύπριους πολίτες τα δικαιώματα της ελεύθερης διακίνησης, απόκτησης περιουσίας, εγκατάστασης, άσκησης επαγγέλματος, άσκησης οποιασδήποτε οικονομικής δραστηριότητας σε ολόκληρη την Κύπρο. Διασφαλίζεται ο πλήρης σεβασμός του δικαιώματος του ατόμου στην ιδιοκτησία και διασφαλίζεται ότι ο δημογραφικός χαρακτήρας του νησιού κατά την πρώτη ημέρα της λύσης θα αντικατοπτρίζει, με μια μικρή απόκλιση, την παραδοσιακή δημογραφική σύνθεση της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπως εγκαθιδρύθηκε το 1960».

Το πιο σημαντικό, ανέφερε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, «διασφαλίζεται ότι η εν λόγω δημογραφική σύνθεση δεν θα μεταβληθεί από έξωθεν επιρροές. Και αυτό σημαίνει πως εάν η αναλογία σήμερα, όπως έχει συμφωνηθεί, είναι τέσσερα προς ένα, για να μπορεί ο όποιος Τούρκος υπήκοος να αποκτήσει την κυπριακή υπηκοότητα θα πρέπει να προηγηθούν τέσσερις Ελλαδίτες. Συνεπώς, διασφαλίζεται στο διηνεκές η δημογραφική σύνθεση όπως σήμερα είναι και αποφεύγεται ο κίνδυνος λιβανοποίησης τους Κυπριακού» είπε και σημείωσε ότι επίσης «διασφαλίζεται η εφαρμογή του κοινοτικού κεκτημένου σε ολόκληρη την επικράτεια της Κύπρου χωρίς αποκλίσεις ή μόνιμες παρεκκλίσεις».

Αναφερόμενος στη λύση του Κυπριακού για τους Τουρκοκύπριους, ο Πρόεδρος είπε πως «αποτελεί τη μόνη προοπτική αποτελεσματικής εξόδου από την απομόνωση που έχουν περιέλθει. Το σχέδιο τους για αναγνώριση του ψευδοκράτους έχει αποτύχει, τα τετελεσμένα που καταγράφονται δεν είναι μόνο εις βάρος των Ελληνοκυπρίων, είναι και εις βάρος της ίδιας της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Ας συνειδητοποιήσουν πως με τη λύση, την επομένη θα γίνουν Ευρωπαίοι πολίτες και θα έχουν βεβαίως όλα όσα και εμείς πλεονεκτήματα ζώντας σε ένα καλά οργανωμένο κράτος».

Για το ρόλο της Τουρκίας για την οποία, όπως είπε, «λέμε συχνά πως έχει το κλειδί, πράγμα που είναι μία αλήθεια, συνεπώς από την ίδια εξαρτάται αν η θετική ρητορική που αναπτύσσεται θα υλοποιηθεί στην πράξη”.

“Δεν είμαι βέβαια εγώ αυτός που θα εξηγήσει στην Τουρκία το δικό της συμφέρον ή τα οφέλη από τη λύση, αλλά η δική μου εκτίμηση είναι πως βρισκόμαστε σε μία συγκυρία που η λύση θα μπορέσει να αποφέρει οφέλη προς όλους, και στην Τουρκία, και στην Ευρώπη, και στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στην περιοχή μας», πρόσθεσε.

Το σημαντικότερο για την Τουρκία, σημείωσε, «είναι πως με τη λύση του Κυπριακού θα συμβάλει, ενδεχόμενα για πρώτη φορά, στην επίτευξη ειρήνης σε μια περιοχή που ταλανίζεται από αιματοκύλισμα, από καταστροφή, από περιπέτειες. Την ίδια ώρα ο δρόμος της προς την Ευρώπη, αν το εννοεί, λαμβάνει άλλες διαστάσεις και προοπτικές».

«Εξίσου σημαντικό για την Τουρκία είναι η ανεύρεση υδρογονανθράκων στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου. Θα μπορεί να λύσει προβλήματα ενεργειακά, θα μπορεί να αποτελέσει ένα παράγοντα που θα συμβάλει στην ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης, θα μπορεί απρόσκοπτα να αγοράζει από οπουδήποτε χωρίς τις ενστάσεις ή τα νομικά κωλύματα που μπορεί να αντιμετωπίσει, χωρίς τη λύση, από την Κυπριακή Δημοκρατία. Τα οφέλη είναι τόσα από τη λύση, που είναι σίγουρα πολύ περισσότερα από το να προσαρτήσουν ένα κομμάτι γης», υπογράμμισε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης.
Είπε ακόμα ότι τον απασχολούν τα όσα καταθέτουν συχνά οι πολιτικές δυνάμεις και σημείωσε ότι «καταθέτουν ανησυχίες και ερμηνεύουν δηλώσεις και γεγονότα με τρόπο, λυπούμαι να πω, απόλυτα αρνητικό. Σε όσους με ρωτούν αν ανησυχώ από την τάδε ή τη δείνα πιθανή εξέλιξη στις διαπραγματεύσεις, απαντώ πως βεβαίως ανησυχώ».

Γι’ αυτό, σημείωσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και επιδιώκει «τη μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση στο Εθνικό Συμβούλιο. Συνέστησα επιτροπές για να είμαστε όσο γίνεται πιο καλά προετοιμασμένοι, συμβουλευόμαστε ξένους εμπειρογνώμονες και προχωράμε με πείσμα και σταθερότητα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Γνωρίζουμε τι είναι αυτό που πρέπει να διεκδικήσουμε που θα ανταποκρίνεται στις ανησυχίες, στις έγνοιες, στις προσδοκίες των Ελληνοκυπρίων».

Αφού είπε ότι επέμεινε και «πετύχαμε να εμπλακεί στις διαπραγματεύσεις η Ευρωπαϊκή Ένωση», σημείωσε πως «αυτό είναι ένα γεγονός με βαρύνουσα σημασία γιατί κατοχυρώνεται πως το κοινοτικό κεκτημένο δεν θα παραμείνει γράμμα κενό. Υπάρχει σύγκλιση σε αυτό».

Στην ομιλία του ο Πρόεδρος Αναστασιάδης ανέφερε ακόμα ότι παίρνει τα μέτρα του αλλά «δεν παραμένω αδρανής, παραμένοντας προσκολλημένος απλώς σε καταγγελτικό λόγο χωρίς κατάθεση πρότασης. Το να καταγγέλλεις είναι πράξη επιβεβλημένη, αλλά ταυτόχρονα καθήκον προς την πατρίδα και προς όφελος γενικότερα αυτών που αγωνίζεσαι, είναι να καταθέτεις συγκεκριμένες προτάσεις προκειμένου να δημιουργείς στον προκαλούντα προβλήματα».

Περισσότερο, είπε, «με τρομάζει η ακινησία παρά τα προβλήματα που συναντούμε στις διαπραγματεύσεις, αφού διαπιστώσαμε, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, πόσο οδυνηρά αλλάζει ο χρόνος τα δεδομένα για τη δική μας πλευρά και όχι μόνον βεβαίως. Αυτό που πρέπει να γνωρίζουν οι πολίτες, και συν τω χρόνω θα το εξηγήσουμε λεπτομερώς, είναι το γεγονός πως η καθημερινότητα των απλών πολιτών δεν θα αλλάξει».

Είπε ακόμα ότι «δεν θα αλλάξει κάτι στην καθημερινότητα των ανθρώπων που εργάζονται στο δημόσιο, ημιδημόσιο και ιδιωτικό τομέα, τα κυβερνητικά τμήματα θα λειτουργούν έτσι όπως και σήμερα, το ίδιο η Τοπική Αυτοδιοίκηση όπως επίσης και το σύστημα υγείας, αλλά και το σύστημα κοινωνικών ασφαλίσεων κ.λπ. θα παραμείνουν ως σήμερα έχουν αφού έχει συμφωνηθεί η κάθε πολιτεία θα έχει τα δικά της συστήματα».

Σημείωσε επίσης πως «η καθημερινότητα των Ελληνοκυπρίων δεν πρόκειται να επηρεαστεί αφού η πλειοψηφία των θεμάτων που την αφορούν θα εξακολουθήσει να εμπίπτει νομοθετικά και διοικητικά στην αρμοδιότητα των θεσμικών οργάνων της ελληνοκυπριακής πολιτείας. Με τον τρόπο αυτό δεν θα είναι αναγκασμένη η ελληνοκυπριακή κοινότητα να αναλάβει το βάρος οικονομικό και άλλων συγκλίσεων, που είναι βέβαιον πως θα απαιτηθούν στην τουρκοκυπριακή πολιτεία».

Στην ομιλία του ο Πρόεδρος Αναστασιάδης αναφέρθηκε και στην εκπαίδευση και είπε πως τα παιδιά «θα συνεχίσουν να φοιτούν σε ελληνοκυπριακά σχολεία και να λαμβάνουν την παιδεία που εμείς αποφασίζουμε, θα εξακολουθήσουν να τιμούν χωρίς κανένα περιορισμό τις εθνικές μας επετείους, και όπως γνωρίζουμε καλά κανείς δεν μας ζήτησε να απαρνηθούμε την εθνική μας ταυτότητα. Η δυνατότητα προστασίας ακόμα της πολιτιστικής ταυτότητας και των πολιτισμικών ιδιαιτεροτήτων και των δύο κοινοτήτων θα είναι απόλυτα διασφαλισμένη».

Είπε επίσης ότι «η προοπτική αρμονικής συνύπαρξης με τους Τουρκοκύπριους δεν προϋποθέτει ούτε την κατάργηση της ταυτότητας μας, ούτε τη συγκρότηση μιας νέας ταυτότητας, ούτε και την πολιτισμική ταύτιση των δύο κοινοτήτων, παρά το γεγονός πως, πιστεύω, αν δημιουργηθούν οι συνθήκες, αν η λύση είναι τέτοια που να δημιουργεί τις προοπτικές να αποκαθιστά την εμπιστοσύνη μεταξύ των κοινοτήτων, όπως και στο παρελθόν έτσι πιστεύω και στο μέλλον, θα μπορούμε να συμβιώσουμε και υπάρχει και κοινή βάση από το παρελθόν για να συνεχίσουμε να συνδημιουργούμε και να συνυπάρχουμε ειρηνικά».

Αυτό που χρειάζεται, υπέδειξε, «είναι να αφαιρέσουμε και να αφαιρέσουν από τα μυαλά τους οτιδήποτε αφορά τα κακά από το παρελθόν αλλά και τη δυσπιστία που εύλογα, σε εμάς τουλάχιστον με την παρουσία του κατοχικού στρατού, συνεχίζει να υπάρχει. Το μόνο που επιβάλλεται είναι η οικοδόμηση ενός νέου πολιτικού πολιτισμού ο οποίος θα εδράζεται στην ιδιότητα του Κυπρίου πολίτη και στην αντίληψη πως ανεξαρτήτως της εθνικής μας ταυτότητας, όλοι οφείλουμε να υπηρετούμε πάνω απ’ όλα το συμφέρον της κοινής μας πατρίδας».

Επιπλέον, συνέχισε, «η εφαρμογή της λύσης θα γίνει με αυστηρά χρονοδιαγράμματα, χωρίς να προκαλεί αναταράξεις στην καθημερινότητα μας και αυτό θέλω να παρακαλέσω να το έχουμε όλοι υπόψη. Το πιο σημαντικό που επιδιώκουμε είναι την ενίσχυση του αισθήματος ασφαλείας, του συνόλου των πολιτών, αφού με μια λύση πιστεύουμε πως θα εξασφαλιστεί η σταθερότητα και η προστασία της χώρας από έξωθεν επιβολές. Δεν είναι τυχαία η επιμονή μας πως ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος, πλήρες μέλος της ΕΕ, δεν χρειάζεται ούτε εγγυητές, ούτε εγγυήτριες, πολύ περισσότερο στρατεύματα κατοχής».

Η ΕΕ, σημείωσε, «αποτελεί επαρκή προστασία, αλλά και η δομή του κράτους, όπως έχει συμφωνηθεί, προστατεύει επαρκώς τους Τουρκοκύπριους έτσι ώστε να μην προκαλείται το αίσθημα ανασφάλειας. Τα παθήματα του παρελθόντος πιστεύω ότι μας έχουν γίνει μαθήματα, όχι μόνο για μας τους Ελληνοκύπριους αλλά και για τους Τουρκοκύπριους».

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εξέφρασε επίσης την αμέριστη εκτίμηση στο έργο που επιτελούν ο Δήμαρχος και το Δημοτικό Συμβούλιο Αμμοχώστου αλλά και όλοι οι οργανωμένοι φορείς προκειμένου να «διατηρηθεί ζωντανή η ελπίδα για επιστροφή στην Αμμόχωστο».

Πηγή: Ρεπόρτερ/ΚΥΠΕ

Οι μίζεροι κάνουν ζημιά, πολλή ζημιά.

Σεπτεμβρίου 29, 2016

Δεν έχω δυστυχώς, κανένα λόγο να ελπίζω πως θα πάμε σε λύση εντός του φυσικού χρονοδιαγράμματος που υπάρχει και τελειώνει τη μέρα που γιορτάζει ξανά ο Άγιος Βαλεντίνος.

Γνωρίζω πως είναι αδύνατον να σταματήσει ξαφνικά η διαδικασία και να πάνε όλοι σπίτι τους σαν να μην συμβαίνει τίποτα, αυτό δεν γίνεται, θα υπάρχουν συνέπειες και κόστος, άρα οι δυο Λεμεσιανοί θα πρέπει να κάνουν ό,τι μπορούν για να τα βρούμε. Συνεπώς, λογικά, και με όση απαισιοδοξία και να νοιώθω, κάτι θα έχουμε…

Από την άλλη εννοείται πως στη εξίσωση υπάρχουν και παράμετροι που δεν ελέγχουμε εδώ στο νησί: Τουρκία, Αμερική, ΕΕ, Συρία, Κούρδοι…

Άλλη μια παράμετρος είναι η κουλτούρα λύσης, είναι η διαδικασία παρουσίασης και στήριξης του σχεδίου λύσης στις δύο πλευρές. Και για να γίνει αυτό, οι δυο ηγέτες πρέπει να λάβουν υπόψιν τις ιδιαιτερότητες και ευαισθησίες των ανθρώπων τους. Εντός αυτού του πλαισίου, ας πούμε πως δικαιολογούνται κάποιες «σκληρές» εκατέρωθεν δηλώσεις που θέλουν ακριβώς να προσεγγίσουν τους πλέον σκεπτικιστές της κάθε πλευράς. Δηλώσεις ίσως διαδικαστικά απαραίτητες, αλλά πάντως αρνητικές σε σχέση με το όλο κλίμα. Δεν χρειαζόταν ας πούμε να πει ο πρόεδρος μας στο Λονδίνο πως δεν θα θυσιάσουμε τα συμφέροντα μας για «τις φανταστικές ευαισθησίες» των τουρκοκυπρίων (ή κάτι τέτοιο). Το ξέρουμε πρόεδρε πως δεν είσαι παλαβός να δεχτείς ό,τι νάναι, αλλά ποιος ο λόγος να το πεις με αυτό τον τρόπο, να το μεταφράσουν κάποιοι και να πικκαριστούν κάποιοι άλλοι;

Από την άλλη είχαμε και την φαιδρή δήλωση του Ακιντζί για το «ασφαλές λιμάνι της Τουρκίας». Καρντάση, δεν μπορείς να λες τέτοια πράγματα, ειδικά εσύ!

Φυσικά, αντί να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τονίζουμε το φαιδρό τέτοιων δηλώσεων από την άλλη πλευρά, κάποιοι από την πλευρά μας λειτουργούν εντελώς αντίθετα.

Ενάντια στη μιζέρια

Ενάντια στη μιζέρια

Ψες δόθηκε στη Σαλαμίνα άλλη μια μεγαλειώδης παράσταση τόσο αναφορικά με την τέχνη, όσο και τους συμβολισμούς. Η Αντιγόνη στην Ελληνική, σε συνεργασία του ΘΟΚ με δυο ελληνικούς θεατρικούς οργανισμούς.  Όπως και πέρσι που είχα πάει και εγώ (φέτος δεν μπόρεσα), το θέατρο ξεχείλισε και οι εμπειρίες και οι συνέπειες μιας τέτοιας εκδήλωσης ήταν ασύλληπτα θετικές.

Στις 10 το βράδυ όμως που έβαλα ειδήσεις, μετά από ώρες, άκουσα στο Τρίτο του ΡΙΚ όχι για την παράσταση, αλλά για μια γελοία εκδήλωση καμιά 50ρια ατόμων έξω από την Ελληνική πρεσβεία. Διαμαρτύρονταν λέει για την Αντιγόνη στη Σαλαμίνα! Δικαίωμα τους φυσικά, αλλά κάθε δράση έχει συνέπειες. Όποτε τύχει θέμα με την ασφάλεια των τουρκοκυπρίων,  ο Ακιντζί αναφέρεται στο ΕΛΑΜ – και όχι άδικα, αφού αυτό το κόμμα έχει γνωστές απόψεις και δράσεις σε βάρος των τουρκοκυπρίων. Φανταστείτε λοιπόν, πως μέσα σε αυτά τα 50 πλάσματα ήταν το ΕΛΑΜ, το ΔΗΚΟ, η ΕΔΕΚ, η Αλληλεγγύη και οι Οικολόγοι (ο Λιλλήκκας σκέφτεται τις εκλογές του 2018). Α, και μέσα σε αυτά τα 50 πλάσματα ήταν οι ίδιοι οι αρχηγοί του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ, Νικόλας και Σιζόπουλος!

Την επόμενη φορά λοιπόν που ο Ακιντζί θα κάνει φαιδρές δηλώσεις για το «ασφαλές λιμάνι»  που θα προστατεύει τους τουρκοκυπρίους που κινδυνεύουν από το ΕΛΑΜ, δεν είναι λογικό να αναφερθεί και σε αυτούς που συμπορεύονται με το ΕΛΑΜ; Και δεν είναι λογικό να κάνει και μια σούμα και να μας πει, ναι μεν το ΕΛΑΜ είναι στο 3%, αλλά όλοι οι άλλοι μαζί κάνουν περίπου 30%, μα τι στο καλό γίνεται, με αυτούς θέλετε να κάνουμε λύση;

I hope you get the point!

Τέλος, το *άθλιο* σε αυτή την περίπτωση ΡΙΚ, άλλαξε την αναφορά στο δελτίο των 11 ψες. Αναφέρθηκε στην παράσταση στη Σαλαμίνα ως εξής: «Εν μέσω αντιδράσεων, δόθηκε απόψε στη Σαλαμίνα,…». Ατε ρε ασσιχτίρ!

Η μιζέρια, η ηττοπάθεια και το βόλεμα, των λεγόμενων πατριωτικών δυνάμεων του ΕΛΑΜ και των υπολοίπων, είναι μεν δικαίωμα τους, αλλά κάνουν ζημιά, πολλή ζημιά.

Πρόεδρε, Μουσταφά, Αβέρωφ, Άντρο, αν πρόκειται να το λύσουμε πατάτε γκάζι, βγείτε έξω μιλήστε μας, δώστε τα σωστά μηνύματα.

Διαφορετικά,  ας παραδεχτούμε ήττα.

Από τους μίζερους, την πιο ντροπιαστική.

Υ.Γ. Ο κόσμος στο θέατρο υπολογίστηκε στις 3-4 χιλιάδες. Οι μίζεροι του ΕΛΑΜ και των άλλων πατριωτικών δυνάμεων  οργάνωσαν και μια καμπάνια στο Avaaz ενάντια στην παρασταση (πρωτοβουλία των ….Οικολόγων!) . Μεχρι πριν λίγο είχαν λιγότερες από 350 υπογραφές.

 

 

 

 

 

Πάει η Κολομβία, μετά, η Κύπρος

Σεπτεμβρίου 24, 2016

Στην Κολομβία φαίνεται πως πήραν επιτέλους τη μεγάλη απόφαση . Δυο  του Οκτώβρη πάνε για δημοψήφισμα και φαίνεται πως τα πράγματα πάνε καλά και θα πάρουν το μεγάλο ΝΑΙ για ειρήνευση μετά από πάνω από μισό αιώνα διαμάχης.

Κυβέρνηση και αντάρτες έκαναν τις αναγκαίες υποχωρήσεις βρήκαν συμβιβασμούς,  έδωσαν περισσότερη έμφαση στο μέλλον, το παρελθόν είναι πλέον  ιστορία που τους ταλαιπώρησε και τους στιγμάτισε.

Τα ρεπορτάζ λένε πως άρχισαν ήδη οι χοροί:

Colombia peace: Farc gives deal ‘unanimous approval’

 

Πρώην πρόεδροι και σκληροπυρηνικοί αντάρτες βρίσκουν τη διευθέτηση είτε «προδοτική», είτε «εξευτελιστική», είτε ακόμη ως «παράδοση στον εχθρό ή, αναλόγως,  στην τρομοκρατία του εχθρού».

Τώρα στο τέλος, φαίνεται πως ο πραγματικός εχθρός για μια καλύτερη μέρα δεν είναι ο μέχρι τώρα απέναντι. Βρίσκεται μέσα στις γραμμές των δυο πλευρών.

Μετά, η σειρά μας.

 

Αφιερωμένο σε εκείνους και εμάς:

Με στενοχωρούν κάποιες δηλώσεις του Ακιντζί.

Σεπτεμβρίου 20, 2016

Με στενοχωρούν κάποιες δηλώσεις του Ακιντζί.

mustafa_akinci2

Όχι με τον τρόπο που με στενοχωρούσε ο Ντενκτάς. Εκείνος τα έλεγε ακριβώς γιατί ήθελε να με στενοχωρήσει. Ο Ακιντζί τα λέει γιατί στην πραγματικότητα δεν απευθύνεται σε μένα. Απευθύνεται σε έναν απ’ εκεί «Γιάννο» , που ανησυχεί, προβληματίζεται, κουβαλά ιστορικές αποσκευές και όταν έρθει η ώρα της ψήφου, θέλει να είναι σίγουρος πως θα πράξει το σωστό για εκείνο και τα παιδιά του.

Και μετά σκέφτομαι και τον Νίκαρο, ο οποίος επίσης κάνει δηλώσεις που στενοχωρούν.

Στενοχωρούν τον απ’ εκεί «Γιάννο» αλλά ταυτόχρονα, κάνουν ένα Γιάννο απ’ εδώ να νοιώσει καλύτερα. Και μετά κοντοστέκομαι και σκέφτομαι πως και ο απ’ εδώ άλλος Γιάννος, ανησυχεί, προβληματίζεται, κουβαλά ιστορικές αποσκευές και όταν έρθει η ώρα της ψήφου, θέλει να είναι σίγουρος πως θα πράξει το σωστό για εκείνο, τα παιδιά του, το μέλλον της χώρας του.

Και τότε φοβάμαι. Γιατί ενώ αντιλαμβάνομαι μεν την αναγκαιότητα να δούμε και να ακούσουμε τον άλλο Γιάννο και τον απ’ εκεί «Γιάννο», ταυτόχρονα όμως συνειδητοποιώ πόσο λεπτή γραμμή, πόσο δύσκολη θα είναι αυτή η πορεία. Γιατί σε αντίθεση με το 2004, και οι δυο ηγέτες θα θέλουν να περάσει το τελικό σχέδιο που θα μας παρουσιάσουν στα δημοψηφίσματα – και σημαίνει πως θα έχουν πολύ πιο δύσκολη δουλειά από τότε. Και για να γίνει αυτό θα πρέπει στο δρόμο να πικραθούν διάφοροι Γιάννοι και «Γιάννοι» απ’ εδώ και απ’ εκεί.

Ο στόχος, είναι στο τέλος, πικραμένοι ή όχι, να βρεθούν αρκετοί Γιάννοι και «Γιάννοι», σίγουροι,  στην σωστή πλευρά της ψήφου.

(Δημοσίευση στο Facebook, βράδυ της 19ης Σεπτεμβρίου 2016)

Τα μεταχρονολογημένα ΝΑΙ και ΟΧΙ και η υπονόμευση του κρατους από Νικόλα – Μαρίνο

Σεπτεμβρίου 14, 2016

 

(Κείμενο μου από το ΦΒ)

 

Η πλειοδότηση σε μεταχρονολογημένα ΝΑΙ και ΟΧΙ, χωρίς σχέδιο και χωρίς καν τη σιγουριά ενός ολοκληρωμένου σχεδίου, είναι θεμιτή, πλην άσκοπη ενέργεια. Κάθε ένας μπορεί έτσι να δηλώνει την ελπίδα του, ή την άρνηση του.
Και να λέει απλώς, τον πόνο του.
Η συνειδητή, συστηματική και προσφάτως απέλπιδα προσπάθεια να υπονομευτεί, να καταστραφεί, να σπάσει η προσπάθεια που δυνατόν να οδηγήσει σε αυτό το τελικό σχέδιο, είναι άλλου επιπέδου: άπτεται των ζωτικών συμφερόντων της χώρας, είναι επίθεση ενάντια στους θεσμούς που στηρίζουν το κράτος, θέτει σε κίνδυνο την επιβίωση του κράτους.


Χωρίς υπερβολή, θα χαρακτήριζα τις ενέργειες του Νικόλα και του Μαρίνου ως οιονεί πραξικοπηματικές .


Είναι γνωστές οι συνέπειες που υποστήκαμε σε αυτό τον τόπο από ανάλογες ενέργειες.


Δεν έχουμε να κάνουμε με κακομαθημένα παιδαρέλια, είναι κάτι πολύ πιο σκοτεινό.

 

ΥΓ. Κανείς δεν θέλει να «αναγκάσει» οποιοδήποτε κόμμα να λειτουργήσει σε βάρος της εντολής των ψηφοφόρων του, αλλά συμπεριφορά βασισμένη στην πίκκα και το σκότος δεν δικαιολογείται σε ένα σοβαρό κρατος. Εκτός και αν οι πολιτικοί του δεν είναι σοβαροί.

Μνήμες ενός συνηθισμένου, μετα-αυγουστιάτικου Σαββατοκύριακου

Σεπτεμβρίου 11, 2016

Η τελευταία μέρα της βδομάδας ήταν δύσκολη και κουραστική. Τείνουν να γίνουν συνήθεια αυτά, ή απλώς μειώνονται οι αντοχές.

Από την άλλη, εκείνο το γέρημο το περιεχόμενο μέσα στο κεφάλι, δε λέει να ηρεμήσει και όλο το παλεύει με τους ρυθμούς μέσα στο θώρακα, που όλο και περισσότερο μοιάζουν εκτός τόπου και χρόνου, αλλά πάντως, εκεί.

Ο,τι και νάναι, το αποτέλεσμα μετρά.

Είπαμε να φύγουμε.

Μπορεί  η μείωση των ωρών του φωτός να έχει θετικές συνέπειες αφού μειώνεται η μέση θερμοκρασία του 24ώρου, όσο και αν συνωμοτεί ακόμη ο ήλιος να μας κάψει τα μεσημέρια, από την άλλη όμως, όταν πέφτει το σκοτάδι μόλις ξεκινήσεις για μακρινό – λέμε τώρα – ταξίδι, σου κακοφαίνεται, άσε που οφείλεις να προσέχεις πολύ περισσότερο το οδήγημα.

Σε αυτή, την πιο όμορφη εποχή του χρόνου.

Τα κοπελλούθκια βρίσκονται στην ηλικία που μόλις σταματήσουν να τρώνε, πεινούν και πάλι, και έτσι από πολύ νωρίς είχαμε τις σχετικές διαμαρτυρίες. Λίγο πριν τον προορισμό μας, είπαμε να σταματήσουμε σε ένα εστιατόριο. Είχαμε ήδη ετοιμάσει σχέδιο Β, αλλά αφορούσε άλλη περίπτωση:  την περίπτωση του να ήταν κλειστή η πρώτη μας επιλογή, αφού παει, έφυγε ο Αύγουστος. Οδυνηρή έκπληξη, σχεδόν γεμάτο το μαγαζί, πρακτικά μας έδιωξαν!

Όχι τόσο ευγενικά, αλλά μπράβο, τους!

Είχαν φτιάξει το μέρος πριν από 15 περίπου χρόνια, ήταν μάλλον μεγάλο ρίσκο, αφού το έκτισαν από την αρχή, το γεγονός πως κρατήθηκαν τόσο καιρό είναι σπουδαίο, ακόμη σπουδαιότερο που κράτησαν την ποιότητα , που είναι ο βασικός λόγος που γεμίζουν.

Ωραία να βλέπεις το σύστημα να δουλεύει!

Εμείς μείναμε με το σχέδιο Β, καλό ήταν, λιγότερο ευφάνταστο μέρος και κουζίνα, αλλά άριστη ποιότητα και εξαιρετικά φιλική ατμόσφαιρα.  Και μόλις  5 λεπτά πιο μακριά από το πρώτο μαγαζί και έτσι γλυτώσαμε μεγάλες ποσότητες (επιπρόσθετης) μουρμούρας.

Κοιμηθήκαμε εύκολα και βαριά – και δεν υπήρχε τίποτα να μας ενοχλήσει.

Το πρώτο πράγμα που είδα το πρωί ήταν 5-6 άσπρα πουλιά, πολύ ψηλά στον άψογα γαλάζιο ουρανό, να ταξιδεύουν νότια. Ηταν η ταυτότητα της μέρας, της εποχής , του χρόνου – δεν πρόλαβα να βγάλω τη κάμερα.

Όταν επισκεφτείς και απολαύσεις τη θάλασσα αυτή, την πιο όμορφη εποχή του χρόνου, αναρωτιέσαι γιατί το κάνεις τον Αύγουστο, που το κάνουν όλοι και πιάνουν άδειες όλοι.

Φυσικά, ίσως ακριβώς για αυτό.

Πάντως θυμάμαι παλιά, στην πρώτη νεότητα  που χωρίς υποχρεώσεις και ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα  επέλεγα να κάνω διακοπές την περίοδο των γενεθλίων μου, κοντά στο τέλος του μήνα.

Πάνε αυτά – προς το παρόν, ελπίζω! Όταν όμως μπορέσω να το ξανακάνω θα βρίσκομαι στην πρώτη (πιθανότατα δεύτερη)  περίοδο της συνταξιοδότησης μου.

Ε, ναι, η θάλασσα ήταν πράγματι ηδονική. Στις τότε εποχές, μια τέτοια φορά μια τέτοια μέρα, σε αυτή την πιο όμορφη εποχή του χρόνου, η ηδονή ήταν τόσο μεγάλη, που είχα κυριολεκτικά οργασθεί μέσα στο νερό.

Η μέρα όλη πέρασε σε αυτό που λένε χαμηλούς τόνους, το απόγευμα κάναμε καλή  ποιοτική παρέα με το γιο που ήθελε να δει το μεγάλο ντέρμπι της μάππας στο μπαράκι κοντά στο νερό. Οφείλω να σημειώσω πως οι οπαδοί της United είναι πολύ περισσότεροι από εκείνους της City, στο μικρόκοσμο του νησιού μας.  Ο γιος σχολίαζε, προέβλεπε, ενθουσιαζόταν πέρασε  καλά.

Μετά το τέλος του αγώνα έγινε πάλι ο εκρηκτικός εφηβικός του εαυτός. Ξανά, στο νερό να ηρεμήσουμε κιόλας, ξανά η μαγεία, αν φυσούσε και λίγο το μεσημέρι, τώρα δεν κουνιόταν τίποτα, το νερό κρύσταλλο και στην τέλεια θερμοκρασία, έκανα άλλο ένα μακρύ κολύμπι, να ξεφορτώσω και να καταλύσω λίγο από την μπύρα του αγώνα, μετά στην αμμουδιά, κοιμήθηκα ελάχιστα λεπτά,  κοιμήθηκα όμως ένα ύπνο εκλεκτό. Ο ήλιος φλέρταρε πια με το σκοτεινό βουνό στο δύση.

Ο γιος χαλάρωσε, γύρευε επικοινωνία  και άρχισε να μου πετά τσιακκιλούθκια για πλάκα, ξύπνησα κακόκεφα.

Μετα-τουριστική 1

Μετα-τουριστική 1

Στο πρακτικά, έρημο χωριό, οι επιλογές το βράδυ, ήταν oi μουσικές από την ταμπλέτα και το ασύρματο ηχείο,  ή οι ήχοι των δέντρων, των πουλιών, των ερπετών. Μοιράσαμε τη διαφορά.

Όση ώρα ακούγαμε ανθρώπινους  ήχους, η διάθεση ευνοούσε μεγάλα, παλιά ονόματα συγκεκριμένης ηχητικής: Bob Dylan, Van Morrison, Neil Young. Κυρίως ο τελευταίος, αφού θυμήθηκα αυτές τις μέρες ένα κείμενο εξίμισι χρόνων. Που τώρα πια συνδυάζει τους προβληματισμούς της εποχής που πρωτοάκουσα το τραγούδι, και της εποχής που είχα γράψει το κείμενο. Tell me why.

Παράξενοι αλλά ταιριαστοί, ήχοι εκεί πέρα, εκείνη τη νύχτα της πιο όμορφης εποχής του χρόνου. Μετά, οι τσιρίπιλλοι, οι θούποι,  τα κατσιαρίσματα των γάτων πάνω στα πεσμένα φύλλα της τερατσιάς  η οποία όπου νάναι θα αρχίσει να μυρίζει αντριλίκκι.

Κάπου επίσης τα ερπετά, και οι σκαντζόχοιροι. Ένα αστέρι έκανε βουτιά, φάνηκε για ελάχιστα δευτερόλεπτα στον αμόλυντο ουρανό. Όχι, δεν ήταν το πρόσφατο μετέωρο.

Στην επιστροφή στο σπίτι, άρχισαν και τα διαβάσματα, ήμασταν χαλαροί, επισκεφθήκαμε μέρη που δεν πάμε συχνά. Φαίνονταν πανέμορφα μέσα στη φθινοπωρινή  ραστώνη. Είχε αρκετό κόσμο, που ήταν όμως σχεδόν αόρατος . Η ηρεμία και η έλλειψη καλοκαιρινών ακραίων συνθηκών, έκαναν το βίωμα των τόπων μας πολύ πιο σημαντικό από τη φθορά που προκαλεί η μαζική ανθρώπινη παρουσία.

Ηταν από τις στιγμές που κάνω απλώς αυτό που θέλω, ελάχιστα μακριά από το σπίτι μου και νοιώθω σαν να ανακαλύπτω ξανά το νησί μου – σε αυτή, την πιο όμορφη εποχή του χρόνου.

Στο εστιατόριο κάπου, εκεί στο μέσο περίπου της διαδρομής είχα ξανά την ευκαιρία να χαρώ για μια επιχείρηση: κλασσικές κυπριακές συνταγές, καλές ποσότητες, σε πέντε λεπτά βρίσκονται στο τραπέζι μπροστά σου, πάλι φιλική συμπεριφορά, έστω και αν δεν είχε κυπριακή, αλλά σλαβική προέλευση. Ο γιος πεινούσε πάλι. Μέχρι να δοκιμάσουμε το φαγητό μας, μέχρι να ανακατέψουμε τη σαλάτα, είχε καταβροχθίσει τα κουπέπια, έκανε το ίδιο και με τη δεύτερη μερίδα.

Πεινούν πολύ σε αυτή την ηλικία.

Ένας τύπος πουλούσε λαχεία, και κινέζικα gadgets που πλάσαρε ως τεχνολογία αιχμής, ή έργα τέχνης  ίδιας προέλευσης, σε ανύποπτους θαμώνες του εστιατορίου. Φυσικά, σε εξαιρετικές τιμές ευκαιρίας.  Όταν κάλυπτε τους υφιστάμενους  πελάτες, αποσυρόταν σε ένα τραπεζάκι στην άκρη του εστιατορίου και άνοιγε το laptop. Δεν είδα τι έψαχνε, ίσως τεχνολογία αιχμής από την Κίνα.  Φαινόταν μεταπτυχιακός φοιτητής, μετά κρεμούσε τη τσάντα με τα λαχεία και κυνηγούσε τους καινούργιους θαμώνες.

Μετα-τουριστική 2

Μετα-τουριστική 2

 

…………………………………………………………….

Οι περισσότεροι μπορεί να καταλάβατε  σε ποια μέρη αναφέρομαι, ίσως η μια φωτογραφία να προδίδει τα πάντα.

Μέσα σε όλες τις σκέψεις όμως, σε αυτή, την καλύτερη εποχή του χρόνου, δεν μπορούσαν να λείψουν και οι πολιτικές. Λίγο που άκουσα τις ειδήσεις, λίγο που είδα τις ενημερώσεις στο πανέξυπνο κινητό, βλέπω πως τα πράγματα προχωρούν, και τα πράγματα δεν προχωρούν. Οι «κακοί» δεν ξέρω γιατί δεν θέλουν τη λύση. Γιατί μισούν τους απέναντι, γιατί προτιμούν να χάσουν παρά να μοιραστούν, ή απλώς φοβούνται να παραδεχτούν πως έκαναν τόσα μεγάλα λάθη για τόσο πολύ καιρό;

Το αποτέλεσμα μετρά.

Νοιώθω όμως πως πρέπει να  σημειώσω, πως οι πολιτικές μου σκέψεις τείνουν να εξαντλούνται – μαζί με την αντοχή μου – όσο περνά ο καιρός. Μακάρι  να καταλήξουμε, μακάρι να μπορέσουμε να κάνουμε το νησί μας μια κανονική χώρα, αλλά αν δεν τα καταφέρουμε, δε με νοιάζει. Οι προτεραιότητες αλλάζουν.

Εγώ θα συνεχίσω να νοιώθω, να γνωρίζω και να μαθαίνω όλο το νησί, και το απ’ εδώ και το απ’ εκεί.  Και η πονηρή  μου φιλοδοξία είναι πολύ μικρή: την επόμενη φορά που θα πρέπει να περιγράψω ένα σαββατοκύριακο σε αυτή, την πιο όμορφη εποχή του χρόνου, να μην καταλάβετε αν αφορά τον Ακάμα ή την Καρπασία.

Και ας μην τολμήσει κανείς να κάνει κριτική.

 

 

 

 

 

Αρέσει σε %d bloggers: