Μετάβαση στο περιεχόμενο

Meat

21 Ιανουαρίου, 2022

Towards the end of the seventies, I was finishing high school.

I used to go to my school by bicycle. In fact, a few other kids from the neighbourhood would do the same, so every morning we had an unofficial meeting time and place before starting towards Kykkos High School.

Ah, I forgot to mention: among the kids, there were a couple of girls as well.

I was naturally punctual on these morning meetings. Then somebody, I think it was Nikos,  told me about this foreign radio station. Not really foreign, a station in Cyprus but in English. It was the station for the British forces in Cyprus. It was BFBS, and it would play interesting music all day.  It was my choice station every morning on the radio receiver of my proud JVC music system.

The only days that I would be late for the meeting with the other kids would be those days that a good song was on air. And I remember that more than once, the song that kept me late in my bedroom was a rock song by a new artist with a funny name.

It was a long song too, and it really caused problems, both with the friends waiting for me near the Pithkias bridge, but also my mother who was not used to listening to rock music first thing in the morning.

Very long. Almost ten minutes.

It was Bat Out of Hell, by Meat Loaf.

Rest in peace man.  

Ευχαριστώ, ώ επιστήμη!  

20 Ιανουαρίου, 2022

Παλιός συνεργάτης. Με τα πάνω και τα κάτω στη συνεργασία μας.

Πάντα πνευματώδης – με τον τρόπο του, ή αν θέλετε, απλώς φλύαρος.

Μετά χάθηκε.

Τον κτύπησε ο καρκίνος. Τον είδα 2-3 φορές καταβεβλημένο, χαμηλών τόνων, σαν να ήθελε να κρυφτεί.

Τον είδα ξανά σήμερα και ήταν ξαφνικά ο ίδιος όπως παλιά, με τις λαφαζανιές του με το κέφι του, με διάθεση να φιλοσοφήσει τη ζωή του – όση του έμεινε – έτσι το εκφράζει ο ίδιος. Μου περιέγραψε την απόλυτη πτώση του μετά την αρχική διάγνωση, τις συναντήσεις και τις εξηγήσεις από το γιατρό του,  τις θεραπείες που ακολούθησαν, το κόστος το οποίο πληροφορήθηκε τυχαία – μέσω ΓΕΣΥ όλα αυτά -, και το γεγονός πως τώρα είναι καλά.

Ναι. Λέει είναι καλά, προσέχει, κάνει τις θεραπείες του, παίρνει τα φάρμακά του και αντιμετωπίζει τη συνέχεια με αισιοδοξία και όρεξη για ζωή.

Ένοιωθε την ανάγκη να ευχαριστήσει το ΓΕΣΥ.

Νομίζω θα ήθελε να ευχαριστήσει και τους επιστήμονες που τον φρόντισαν και τον «έστησαν» ξανά.

Εκείνοι που «επιχαίρουν»

18 Ιανουαρίου, 2022

«Είναι λυπηρό γιατί κάποιοι επιχαίρουν γιατί τάχα ματαιούται η εκτέλεση του έργου.»


Η δήλωση αυτή του προέδρου Αναστασιάδη για την κατάληξη του παραμυθιού του EastMed, μου κάθισε από χτες στο στομάχι.

Στην καλύτερη περίπτωση ήταν μια έλλειψη μέτρου στα λόγια.  Και προσπάθεια να ρίξει τη μπάλα έξω από το γήπεδο. Γιατί αυτό που έχουμε τώρα με τον αγωγό είναι οι συνέπειες της αποκλειστικά δικής του πολιτικής. Και αφού μιλάμε για πολιτικό ηγέτη που μας οδήγησε με τις επιλογές του εδώ, θα ήταν καλή η ανάληψη ευθύνης και η απολογία για αυτή την καταστροφή που ζούμε, όχι η προκλητική προσπάθεια να μετακινηθεί η ευθύνη αλλού, στους «επιχαίροντες» – με σαφές το υπονοούμενο.

Ο πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας έκανε τα …κορονοπάρτι και αναγκάστηκε να δώσει μισή έστω απολογία. Εσύ διαχειρίστηκες, έκανες τις επιλογές σου, απέτυχες παταγωδώς στο μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας και των δυνητικών ευκαιριών που είχαμε, και ψάχνεις ευθύνες στους κριτές σου. Αντί στον καθρέφτη.

Γιατί, ναι πρόεδρε. Υπάρχουν «επιχαίροντες». Αλλά δεν είναι όσοι από εμάς σου έκαναν κριτική γιατί χειρίστηκες το μεγάλο εθνικό  πρόβλημα με τρόπο που εξυπηρέτησε τελικά τα συμφέροντα του εχθρού. Δεν επιχαίρουν όσοι από εμάς έκαναν κριτική στα έργα που σέρβιρες στους σανοφάγους, ενώ επισημαίναμε πως άνευ λύσης και άνευ συνεργασίας είναι αδύνατον να γίνει ορθολογιστική αξιοποίηση των πόρων της Κύπρου.

Τώρα, μας το λένε όλοι, το λέει ακόμη και ο νέος σου Υπεξ. Το λέει χτες η Γαλλία, ολόκληρη η ΕΕ, το λέει και ο ΟΗΕ: σκότωσες τη λύση, τώρα σου μένει η ανάληψη ευθυνών και η διαχείριση της καταστροφής. Ούτε λύση, ούτε γκάζια. Αυτό να βγεις και να περιγράψεις στους ψηφοφόρους σου, στους πολίτες που ξεγελάστηκαν.

Δεν είναι τυχαίο που δεν υπάρχει αναφορά σε λύση ούτε στον ΟΗΕ ούτε στην ΕΕ – τα πολιτικά μπλοκς που είναι οι μεγαλύτεροι μας σύμμαχοι. Ο πρόεδρος του ΣΑ του ΟΗΕ, αναφέρεται στην ανάγκη «σεβασμού στις δυο κοινότητες», όχι στην ενωμένη ΚΔ που θα είχαμε με τη λύση. ΟΗΕ και ΕΕ μιλούν για «μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης». Καταλαβαίνεις πρόεδρε;;;

Και ναι, πρόεδρε (ξανά), υπάρχουν επιχαίροντες: οι εχθροί μας. Που τρίβουν τα χέρια βλέποντας την κατάρρευση της πολιτικής σου, που πρώτα τους έδωσε την ευκαιρία να συνεχίσουν την κατοχή, να ελέγχουν στρατιωτικά, πολιτικά και δημογραφικά την Κύπρο (γιατί Κύπρος είναι και η κατεχόμενη Κύπρος) και τώρα έχουν λόγο και στα ενεργειακά αποθέματα της Κύπρου.

Οι εχθροί μας επιχαίρουν πρόεδρε, γιατί *απέτυχες*.

Όσοι σου κάναμε κριτική, οργιζόμαστε θυμώνουμε και συνεχίζουμε να είμαστε απέραντα θλιμμένοι γιατί ξέραμε από την αρχή που θα οδηγούσαν οι επιλογές σου.

Στην απώλεια της πατρίδας.

Ιστορίες με ψάρια.

16 Ιανουαρίου, 2022

Σε χαλαρό μαγαζί εκτός άστεως.

«Έχω φίλους ψαράδες και στις δυο πλευρές» λέει ο βετεράνος.

«Μια περίοδο βρισκόμουν στην Τηλλυρία. Τη μια βδομάδα με τους απ΄ εκεί ψαράδες, προσέχαμε να μην περάσουμε τη γραμμή στο νερό και μας συλλάβουν τα απ’ εδώ όργανα.»

«Λίγες βδομάδες αργότερα βρισκόμουν με τους απ’ εδώ φίλους ψαράδες. Προσέχαμε να μην περάσουμε τη γραμμή στο νερό και μας συλλάβουν τα απ’ εκεί όργανα.»

Η παράνοια, είναι δυστυχώς η επιλογή μας.  

Νέος μεταναστευτικός προορισμός.

16 Ιανουαρίου, 2022

Μια γρήγορη ματιά στις Κυριακάτικες ειδήσεις:

Ούτε για αστείο δεν υπάρχει πλέον ο σανός του EastMed. Μαζί καταρρέει και η άλλη βασική πηγή σανού, οι τριμερείς με κάθε χώρα της περιοχής που απέφεραν μηδενικό συνολικό αποτέλεσμα εκτός από την πολύ καλή θέση εργασίας για τον κύριο Λιλλήκα.

Ο ίδιος ο πρόεδρος αναφέρει πως έχουμε «άλλες λύσεις αν ναυαγήσει ο EastMed». Έλα! Χωρίς λύση του κυπριακού, ε;

Καταρρέει επίσης η προσπάθεια επιβολής μέτρων ενάντια στις προκλητικές ενέργειες των τούρκων στο Βαρώσι και αλλού.

Οι τούρκοι που μαθαίνουμε πρωί πρωί έδιωξαν πάλι το  πλοίο μας που έκανε μελέτες για τον …αγωγό!

Έχουμε και συνεντεύξεις με υποψηφίους και πιθανούς υποψηφίους για τις προεδρικές.

Αλλά δεν πρόλαβα να δω πουθενά τις θέσεις τους για το Κυπριακό.

Και ξέρετε γιατί; Γιατί γνωρίζουν όλοι πως το Κυπριακό δεν υπάρχει πλέον. Με την εγκληματική του στάση στο Κραν Μοντάνα, ο πρόεδρος Αναστασιάδης επέλεξε τη μη λύση. Επέλεξε να κρατήσει την Τουρκία στο νησί, επέλεξε να αφήσει το κατεχόμενο μέρος ντε φάκτο εκτός ΕΕ, επέλεξε σύνορα με την Τουρκία στην οδό Λήδρας.

Αυτό το ξέρουν και οι Ευρωπαίοι (που δεν έχουν όρεξη να υπονομεύσουν τα συμφέροντα τους και να μας κάνουν το χατίρι για συνέπειες των δικών μας λανθασμένων επιλογών), το ξέρουν και οι Αμερικάνοι που βλέπουν πως η πολιτική μας διαιωνίζει μια ένταση στην περιοχή που δεν τη θέλουν.

Το ξέρουν και υποψήφιοι πρόεδροι. Γιατί θα ήταν γελοίο να μιλήσουν τώρα για προοπτικές λύσης, ΔΔΟ ή άλλα ευφάνταστα σχέδια.

Γιατί πλέον δε μιλάμε για λύση: μιλάμε μόνο για διαχείριση της καταστροφής. Που δεν θα είναι εύκολη γιατί το μέλλον της χώρας μας είναι γκρίζο. Ακριβώς σε αυτό το πλαίσιο, οι ευρωπαίο μας λένε, παρατάτε μας με τις κυρώσεις, Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης να κάνουμε, μπας και γλυτώσουμε τα χειρότερα.

Στις ειδήσεις είναι και τα νησιά Τόγκα. Που με ένα μικρό τσουνάμι αναστάτωσαν όλο τον Ειρηνικό ωκεανό. Δυσκολεύτηκα να τα ανακαλύψω στο χάρτη.

Ξαφνικά νοιώθω πως η Τριστάν ντα Κούνα δεν είναι ο μοναδικός μεταναστευτικός προορισμός.

Οι δάσκαλοι σκέφτονται να απεργήσουν.

13 Ιανουαρίου, 2022

Νοιώθω και εγώ άβολα με τις συνεχείς αλλαγές των μέτρων για την πανδημία που αφορούν τις προσωπικές, επαγγελματικές και εκπαιδευτικές πλευρές της ζωής μου. Είναι σαφές πως κάποια από τα μέτρα που ανακοινώνονται αντικαθιστούν κάποια άλλα, τα οποία προφανώς ήταν λανθασμένα ή ανεπαρκή.

Επίσης δεν χρειάζεται να διευκρινίσω πως δεν είμαι fanboy αυτής της κυβέρνησης, άνκαι αναγνωρίζω πως είναι μεγάλη η ευθύνη να πρέπει να παρακολουθείς τις συνεχείς εξελίξεις που έχουν να κάνουν με την πανδημία και να πρέπει να λαμβάνεις αποφάσεις. Αυτό είναι δύσκολο. Το εύκολο θα ήταν να μην κάνεις τίποτα.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες όμως, είναι εντελώς εκτός πραγματικότητας η απειλή των δασκάλων πως θα κάνουν απεργίες ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τις κυβερνητικές αποφάσεις!!!

Και για να προλάβω: δεν έχω απαντήσεις για όσα θέτουν οι δάσκαλοι, που πιθανότατα να είναι θεμιτές ενστάσεις και πραγματικά προβλήματα.

Αυτά όμως λύνονται με *περισσότερη* δουλειά, όχι με λιγότερη.

Και ο ΝΝ.

Καληνύχτα Διομήδη.

12 Ιανουαρίου, 2022

Στη σελίδα 58 του «Εγκλήματος στο Κραν Μοντάνα», του Μακάριου Δρουσιώτη, αναφέρεται πως ο Αναστασιάδης είχε δεχθεί κριτική (από τα κόμματα των διχοτομιστών του εξτρεμιστικού δήθεν κέντρου), γιατί δέχθηκε να συμφάγει με τον Ερογλου την 29η Μαΐου 2013, επέτειο της άλωσης της Κωνσταντινούπολης, έθεσε θέμα και ζήτησε μετάθεση της ημερομηνίας που τελικά ορίστηκε την επόμενη μέρα.

Είναι νομίζω ένα λαμπρό παράδειγμα δράσης αμοραλιστών, δειλών και μικρών ανθρώπων που δίνουν περισσότερη σημασία σε μια συμβολική ημερομηνία, αντί στην ουσία που είναι η απαλλαγή αυτού του τόπου από τα προβλήματα των τελευταίων 58 ετών.

Δείχνει επίσης πως κάποιοι είναι έτοιμοι να δεχτούν το διχοτομικό στάτους κβο, την οριστική απώλεια πατρίδας αντί να «βεβηλώσουν» μια δύσκολη ημερομηνία.

Από το 2013, πέρασαν 9 σχεδόν χρόνια. Και τα πράγματα δεν έχουν μείνει φυσικά στο στάτους κβο, που είναι η πρόφαση και επιλογή (αν είναι δυνατόν!!!) που επικαλούνται οι διχοτομιστές. Τα πράγματα βρίσκονται σε μια πορεία  κάθετης χειροτέρευσης με απουσία κάθε προοπτικής για οριστική διευθέτηση, ενώ όλοι θεωρούν δεδομένο πως θα γίνουν ακόμη χειρότερα.

Η κορωνίδα; Ο πρόεδρος και όσοι (ακόμη) τον στηρίζουν θεωρούν αυτή την καταστροφή ως επιτυχία! Κάποιοι, μάλιστα, θέλουν να αξιοποιήσουν αυτή την τραγωδία ως την κινητήρια τους δύναμη για τις επόμενες εκλογές.

Και ξέρετε γιατί;

Γιατί εμείς οι ηλίθιοι προτιμούμε να κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε, ελπίζοντας πως ο καλός θεός των χριστιανών και βεβαίως των Ελλήνων θα βάλει το χέρι του, ή δεν ξέρω και ‘γω τι και θα μας καλύψει με την προστασία του.

Καληνύχτα Διομήδη.

Σε πρώτο ή τρίτο πρόσωπο;

8 Ιανουαρίου, 2022

Δυσκολευόταν να συμφιλιωθεί με την ιδέα πως εκείνο ήταν το πρώτο του δημοτικό σχολείο. Ναι, είναι ένα σχετικά μεγάλο κτίριο, αλλά εδώ και πάρα πολλά χρόνια είναι μόνο ένα σπίτι.

Για μια οικογένεια, ίσως του ιδίου μεγέθους με τη δική του.

Και όμως εκεί μέσα είχε κάνει την πρώτη τάξη στο δημοτικό. Και είχε και άλλες πρώτες τάξεις. Είχε και δεύτερες και τρίτες τάξεις. Ήταν το κτίριο που στέγαζε τις τρεις πρώτες τάξεις του δημοτικού.  Ήταν το «κατώτερο».

Στη δεύτερη τάξη μετακόμισαν στο καινούριο κτίριο.

Το οποίο από τότε κατεδαφίστηκε! Ναι, το νέο κατώτερο δημοτικό δεν υπάρχει πια. Αλλά  το προηγούμενο έγινε σπίτι!

Είδε και κάτι άλλο. Είδε μια τζαμαρία. Ναι, μια βεράντα με γυαλί παντού, κάτι που είχε και στο δικό του το παιδικό σπίτι. Πολύ πριν προκύψουν οι προβληματισμοί και οι έγνοιες για μονώσεις και άλλες παραμέτρους υψηλής ποιότητας ζωής. Και όμως θυμόταν με πολλή νοσταλγία ως ένα γλυκό όνειρο εκείνες τις χειμερινές κυρίως μέρες που περνούσε στην τζαμαρία και ζέστανε το σώμα και τις παιδικές ψυχές ο ήλιος που έμπαινε ανεμπόδιστος από το νότιο ορίζοντα. Σε αυτή τη τζαμαρία καθόταν ένα άτομο. Ηλικιωμένο. Κοιμόταν σε  μια καρέκλα. Ή φαινόταν πως κοιμόταν.

Βγήκε από την παλιά γειτονιά και στο μεγάλο δρόμο κάποιος τον χαιρέτησε μέσα από το όχημα του που πέρασε ξυστά. Μόλις πρόλαβε να τον δει λίγο. Αντιχαιρέτησε πάντως. Και λέει για να δούμε: ποιος ήταν αυτός; Η μνήμη έδωσε αποτέλεσμα σε 2-3 δευτερόλεπτα. Ένας παλιός γνωστός ήταν. Κυρίως ως φιγούρα της ευρύτερης γειτονιάς τον γνώριζε. Η μεγάλη στιγμή στη ζωή του ήταν η εμπλοκή σε ένα δυστύχημα με οχήματα που είχε αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή του ένας άλλος άνθρωπος.

Αλλά τώρα τον χαιρέτησε.

Έμεινε με την απορία.

…….

Συνέχισε.

Ή μήπως συνέχισα;

…….

Η απορία είναι αληθινή. Πως πρέπει να γράφω; Στο πρώτο ή το τρίτο πρόσωπο;

Το πρώτο πρόσωπο προδίδει προσωπικές μνήμες, ιστορία, μεταφέρει πράγματα από ένα ευρύτερο πλαίσιο σε κάτι πιο στενό και εξειδικευμένο και δίνει και δικαίωμα για ερμηνείες, αναγνωρίσεις προσώπων ή καταστάσεων.

Το πρώτο πρόσωπο είναι πιο ειλικρινές, πιο εξομολογητικό, πιο λυρικό.

Από την άλλη το τρίτο πρόσωπο είναι μια εξαίρετη κάλυψη. Όχι δεν είμαι εγώ. Κάποιος άλλος ή κάτι άλλο είναι. Ή ήταν.

Και λίγο να το αλλοιώσεις γίνεται πλέον μύθος και φαντασία αντί αναπαραγωγή μνήμης ή παράθεση συναισθημάτων.

Υποθέτω έχει σημαντικό λόγο και η ανάγκη ή η επιθυμία να είσαι διάφανος. Και πόσο.

Η επιλογή προσώπου όμως μπορεί να έχει και άλλο κριτήριο, ή κίνητρο: θέλεις να γράψεις μια ιστορία που θα λάβει την πρόσκαιρη αναγνώριση και δόξα στην ηλεκτρική οθόνη ενός υπολογιστή ή ενός τηλεφώνου και θα ξεχαστεί την επομένη, ή αναζητείς κάτι άλλο;

Κάτι που θα επιβιώσει και θα διεκδικεί αξία και μετά που θα κοπεί το ρεύμα;

Συμβουλές προς νέους προέδρους

4 Ιανουαρίου, 2022

Δημοσιεύτηκε η νέα έκθεση του ΓΓ του ΟΗΕ.

  1. Μόνη λύση (ήταν) η λύση, λίγο πολύ παραδέχεται και ο ίδιος. Καμία αναφορά στη ΔΔΟ και αόριστή επίκληση ανάγκης εξεύρεσης κοινού εδάφους. Βλέπει επίσης κίνδυνο αναίρεσης συγκλίσεων και συμφωνιών!!! Το σκότωμα της μόνης διαθέσιμής λύσης είναι η μεγαλύτερη επιτυχία των διχοτομιστών και των δυο πλευρών! Άλλωστε κοινά είναι τα συμφέροντα που εξυπηρετούν.  
  2. Τονίζει την απόλυτη επικινδυνότητα του στάτους κβο, που μόνο το ίδιο δε μένει, και περιγράφει γραφικά πως είναι δυνατόν να χειροτερεύει δυναμικά. Βασικά, λέει πως πάτε καρφί για τον γκρεμό, αλλά αν το μετανιώσετε, ελάτε να δούμε τι μπορεί να γίνει τώρα πια.
  3. Κάτω από τις περιστάσεις, η μόνη συμβουλή που μπορώ να δώσω στους επίδοξους υποψήφιους προέδρους είναι αυτή: να αποδώσετε ευθύνες εκεί που πρέπει, μπας και κερδίσετε πίσω έστω και λίγη αξιοπιστία για τη χώρα και την πλευρά μας, και να μας πείτε πως θα διαχειριστείτε τις συνέπειες της μη λύσης, που αποτελούν στην πράξη τη χειρότερη περίοδο από το 1974.
  4. Και κάτι άλλο: τυχόν αόριστη αναφορά στη ανάγκη λύσης – επανένωσης, ή πίστη στη ΔΔΟ ή ακόμη και η θέληση για επιστροφή στο σημείο διακοπής στον Κραν Μοντάνα θα θεωρηθεί μέγιστο περιπαίξιμο και θα σας στοιχίσει τουλάχιστο μια χαμένη ψήφο. (Εννοείται πως θα δω με τη μέγιστη συμπάθεια τυχόν εισηγήσεις για άλλου είδους λύση που βασίζεται στα ψηφίσματα του ΟΗΕ και μπορεί να πάρει το 50% +1 ψήφο από την κάθε κοινότητα – όπως βλέπετε δεν αποκλείω ούτε τους πιο γραφικούς υποψήφιους).

Ελιές

3 Ιανουαρίου, 2022

Λυπήθηκα τον ήλιο εκεί πάνω. Εντελώς μόνος. Αν θυμηθούμε πως μόλις πριν 3-4 μέρες είχε σκοτεινιάσει από το μεσημέρι…

Έστω και με καθυστέρηση φέτος, το πράσινο δεσπόζει.

Όλες οι χροιές.

Προσπαθείς να αποφύγεις το απ’ ευθείας φως του χαμηλού ήλιου εκεί στο νότο, και σε στραβώνει το εκθαμβωτικό πράσινο που βγαίνει από παντού γύρω στο δρόμο.

Είπα να πω ένα γεια στα δέντρα μου. Τα 100+ χιλιοστά υετού που μεσολάβησαν από την τελευταία φορά που τα είδα, τα έκαναν να μοιάζουν σχεδόν εκστατικά. Μπορούσα να φανταστώ τους χυμούς να ανεβοκατεβαίνουν μέσα στους κορμούς, μέσα στο φλοιό των κλαδιών με μια εφηβική φρενίτιδα.

Οι ελιές, έδειχναν οι πιο μεγαλοπρεπείς. Οι ελιές που αντέχουν άποτες, άνυδρες για μήνες ολόκληρους και περιμένουν κάτι σαν κι αυτό για να μεγαλουργήσουν.

Έχασα μια μικρή πέρσι. Οι πολλοί βαθμοί των διακεκαυμένων μηνών τη σκότωσαν.

Την είδα και σκέφτηκα πως χρειαζόταν να κάνω κάτι.

Μάζεψα τους λίγους καρπούς που είχαν απομείνει πάνω στα άλλα δέντρα και τους έριξα όλους εκεί ακριβώς γύρω από τη ρίζα της ξερής ελίτσας.

Κάποιο κουκούτσι θα τα καταφέρει, θα καλυφτεί από τη λάσπη στην επόμενη βροχή και μπορεί την άλλη άνοιξη να ριζώσει και να βγει από πάνω.

Και αν αυτό και αν εκείνο γίνουν σωστά, σε Χ χρόνια θα γίνει δέντρο.

Όλα αυτά μου έφεραν στο νου, ξανά, τον ποιητή:

«….Που θα φυτεύεις, σαν να πούμε, ελιές ακόμα στα εβδομήντα σου

Όχι καθόλου για να μείνουν στα παιδιά σου

Μα έτσι, γιατί το θάνατο δε θα τονε πιστεύεις

Όσο κι αν φοβάσαι

Μα έτσι, γιατί η ζωή θε να βαραίνει πιότερο στη ζυγαριά.»

Γιατί σε Χ χρόνια, δεν θα είναι πια τα δέντρα μου. Θα είναι τα δέντρα που κάποτε ήμουν δικός τους.

Αρέσει σε %d bloggers: