Skip to content

Η «ασφάλεια» στον τελικό του Κυπριακού

Ιουνίου 25, 2017

Είναι νομίζω αποδεκτό πως η επόμενη σύναξη για το Κυπριακό που αρχίζει την ερχόμενη βδομάδα στα βουνά της Ελβετίας θα είναι κάποιου είδους τελικός. Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά αυτής της διαδικασίας, η απόλυτα «Κυπριακή» του ιδιοκτησία, οι ευρύτερες γεωπολιτικές συνθήκες, το τρυπάνι της Total στην κυπριακή ΑΟΖ τον Ιούλη, κτίζουν ένα ιδανικό, ή ένα φοβερό σενάριο, αναλόγως προσδοκιών.

Η περίεργη τροπή που πήρε η όλη διαδικασία τους τελευταίους μήνες, με τις συνήθεις κατηγορίες περί υπαναχωρήσεων και αδιαλλαξίας – εκατέρωθεν, χάλασαν εκείνο το όμορφο κλίμα που φαινόταν πως οδηγούσε στη λύση. Οι διπλωματικές όμως ικανότητες του κ. Άιντε, μαζί με την υποστήριξη του αφεντικού, του ΓΓ του ΟΗΕ κ. Γκουτέρες, «μπλόκαραν» τους δυο Κυπρίους ηγέτες που θα πάνε στο ελβετικό βουνό. Κάπου εκεί και οι τρεις εγγυήτριες, αλλά και η ΕΕ.

Εκεί, είτε θα καταλήξουν σε μια λύση, το γενικό πλαίσιο της οποίας γίνεται αποδεκτό από το σύνολο σχεδόν της Κυπριακής ηγεσίας, και στηρίζει ο ΟΗΕ , η ΕΕ και οι ΗΠΑ, είτε θα έχουμε σοβαρό αδιέξοδο. Αδιέξοδο που θα έχει σοβαρότατες συνέπειες, αφού φαίνεται και ο ίδιος ο ΟΗΕ είναι διατεθειμένος να επανεξετάσει την εμπλοκή του με το Κυπριακό, ενώ δεν χρειάζεται να προειδοποιήσω για το τι μπορεί να κάνει ο Ερντογάν στην περιοχή *άνευ* λύσης. Εκεί, χάνουν όλοι, περισσότερο η ελληνοκυπριακή πλευρά.

Έχουν λοιπόν όλες οι πλευρές ακόμη περιθώριο αλλά και κίνητρο, να τα βρουν σε μια ιδανική winwinwinwinwinwin situation.

Αν πάει κάτι λάθος, αυτό θεωρώ πως θα οφείλεται κατά πρώτο λόγο στην Τουρκία, αν δηλαδή υπάρχει εμμονή σε μαξιμαλιστικές θέσεις αναφορικά με το θέμα της ασφάλειας και των εγγυήσεων, δεν μπορεί να καταλήξει ο κ. Αναστασιάδης και κανείς δεν θα τον κατηγορήσει. Αν «παίξει» η Τουρκία, μπορεί όμως να μην παίξει ο κ. Κοτζιάς. Ο οποίος έδειξε πολλές φορές πως έχει διαφορετική ατζέντα, ακόμη και από εκείνη του πρωθυπουργού του. Αν ξεπεραστεί και αυτό το εμπόδιο, μπορεί ο ίδιος ο κ., Αναστασιάδης να δειλιάσει. Φαίνεται πως το έκανε ξανά στο Μοντ Πελεράν 1, και από εκεί χάλασε το κλίμα. Είναι αλήθεια όμως πως αν η Τουρκία δείξει διάθεση για συμβιβασμό, αν ο κ. Κοτζιάς δεν βάλει οποιοδήποτε εμπόδιο, ο κ. Αναστασιάδης πολύ δύσκολα θα μπορέσει να κάνει πίσω. Έτσι κι αλλιώς, πιστεύω το γνωρίζει και ο ίδιος, πως δεν του συμφέρει να κάνει κάτι τέτοιο.

Η όποια πρόοδος ή όχι, που περιγράφεται πιο πάνω, αφορά κυρίως τα θέμα που πρακτικά δεν συζητήθηκε καθόλου μέχρι τώρα, την ασφάλεια, την παρουσία ξένων στρατευμάτων στο νησί, το θέμα των εγγυήσεων. Σε αυτό συμφωνούν τουλάχιστον όλοι και εύχομαι συνεπώς πως θα δείξουν την απαιτούμενη επιμέλεια για να καταλήξουν. Έχουν ήδη κυκλοφορήσει διάφορα σενάρια, που δείχνουν μια μέση λύση συμβιβασμού. Και ήδη φάνηκαν οι αντιδράσεις από τους χώρους που άλλωστε αντιδρούν και απορρίπτουν τα πάντα. Οι μαξιμαλιστικές, ουτοπικές ρητορικές γέμισαν τα μέσα και τα κοινωνικά δίχτυα αδυνατώντας να κάνουν την εξής απλούστατη ανάλυση:

Υπάρχει άραγε έστω και ένας Έλλην Κύπριος , που θεωρεί την παρούσα κατάσταση (χωρίς λύση, χωρίς συμφωνία, με ένα Ερντογάν που γυρεύει καυγάδες, με τις Τουρκικές εγγυήσεις να αφορούν το *σύνολο* του νησιού, και βασικά χωρίς καμιά απολύτως εγγύηση για την ασφάλεια των ελληνοκυπρίων) καλύτερη από αυτό (που νομίζω είναι λίγο η πολύ η φόρμουλα που μπορεί να καταλήξουμε): μείωση ας πούμε 80% των κατοχικών στρατευμάτων, υπογραφή συμφωνίας λύσης, υποστήριξη από όλο τον κόσμο (ακόμη και από την Ρωσία), διπλωματικές σχέσεις Τουρκίας- Κυπριακής Δημοκρατίας, επίσημη ανταλλαγή πρέσβεων, όλη η Κύπρος στην ΕΕ και η Τουρκία τρίτη χώρα, και το κερασάκι, όσοι Τούρκοι στρατιώτες θα μείνουν θα είναι υπό την επιτήρηση του ΟΗΕ – μέχρι να φύγουν οριστικά και τελεσίδικα;

Όχι, ε; Να φύγουν μέχρι τον τελευταίο στρατιώτη πριν την λύση λένε κάποιοι!

Η ρητορική αυτή του «ενδιάμεσου» χώρου αφαιρεί νομίζω τις μάσκες: δαγκωτή διχοτόμηση θέλουν, για τον απλούστατο λόγο πως δεν δέχονται να μοιραστούν την εξουσία με τους Τουρκοκύπριους και ας πάει στο διάολο η μισή Κύπρος.

Για αυτή τη μερίδα συμπατριωτών μας, φτάνει ένα μικρό, αμιγώς ελληνικό κυπριακό κρατίδιο, ενώ έχουν και τη μεγαλύτερη ψευδαίσθηση όλων, πως το στάτους κβο θα μείνει ως έχει, και τίποτα δεν θα ενοχλήσει τη βολική τους δειλία.

ΥΓ Στις 18 του Μάη είχαμε πάλι ένα πισωγύρισμα στη διαδικασία. Μέσω facebook μια ομάδα κυπρίων, και από τις δυο κοινότητες, αποφάσισε να κάνει μια διαμαρτυρία, στο μέσο της Λευκωσίας, μεταξύ των σημείων ελέγχου των δυο πλευρών, στο οδόφραγμα της οδού Λήδρας. Από τότε και κάθε απόγευμα (το Σάββατο στις 10 το πρωί), μερικές δεκάδες ή λίγες εκατοντάδες κυπρίων, και από τις δυο κοινότητες, με σφυρίχτρες, ταμπούρλα, χορό, θέατρο, μουσική, ποίηση απαιτούν από τους ηγέτες τους το αυτονόητο: λύση στο Κυπριακό, ας γίνουμε επιτέλους μια κανονική χώρα.

#UniteCyprusNow

(Η φωτογραφία από την εκδήλωση)

(Δημοσιεύθηκε πρώτα στο Liberal.gr)

Πολιτικός διάλογος με την κόρη

Ιουνίου 25, 2017

 

-Παπά, ξέρεις τι έγραψαν πάνω στο φρουτοποτό που παρήγγειλα στα Starbucks?

– Όχι κόρη μου, τι έγραψαν;

– Έγραψαν Μελάνια (αντί Μελανή), και μάλιστα με ρώτησε, του είπα το όνομα μου και το είπε ξανά και ο ίδιος, αλλά το έγραψε λάθος.

– Ε, τότε θα σε κάνουμε Μελάνια Τραμπ!

– Παπά!!!!!! Αυτό είναι μεγάλη αγένεια! Δεν θέλω να με σχετίζεις με τον Τραμπ.

– Αμάν, γιατί κόρη μου;

– Γιατί ο Τραμπ είναι κακός!

– Μπορεί να είναι κακός, ή να μην κάνει κάποια πράγματα όπως πρέπει, αλλά η γυναίκα του τι φταίει; Είναι μια χαρά κυρία!

– Ναι αλλά τον παντρεύτηκε, άρα δεν πρέπει να είναι πολύ έξυπνη.

-Χμμμμ, μήπως είναι πολύ έξυπνη; Είναι παντρεμένη με ένα πολύ πλούσιο άνθρωπο, ένα πετυχημένο άνθρωπο, που μάλιστα έγινε πρόεδρος της πιο δυνατής χώρας του κόσμου!

– …….. (σιωπή) ναι, αλλά είναι αγένεια!

Sunday morning

Ιουνίου 25, 2017

Το Strange days των Doors θα ήταν ίσως καλύτερη επιλογή. Το Sunday morning όμως ταιριάζει και με την συμβατική περιγραφή αυτής της περιόδου (της ημέρας) , αλλά μεταφέρει και ένα περίεργο, ψυχοπλακωτικά αισιόδοξο, και σίγουρα ψυχεδελικό κλίμα μέσα στο οποίο είχε φτιαχτεί τότε το τραγούδι. Ακριβώς πενήντα χρόνια πιο πριν, ελαφρώς γηραιότερο από τις ενδοκυπριακές συνομιλίες, αλλά σαφώς λιγότερο κλασσικό.

Ένα μικρό γατάκι πετάχτηκε το πρωί μπροστά μου όταν έτρεχα στο γραμμικό του Πηθκιά, με σηκωμένη κάγκελο την ουρίτσα, νομίζω με είδε, αλλά με αγνόησε, σίγουρα δε με φοβήθηκε, το ένστικτο του δεν του έμαθε ακόμη να μας αποφεύγει. Μέγα λάθος.

Χάρηκα με αυτή την αμυδρή ακτίνα αθωότητας. Ακτίνα και χαραμάδα στην πραγματικότητα που κάνει ό,τι μπορεί για να μας υπενθυμίζει το αυτονόητο: δεν ήρθαμε με πιστοποιητικό τελειότητας. Ούτε καν πιστοποιητικό για ευ ζην δεν έχουμε.

Μπορώ όμως να μας πιστώσω και εμάς με ένα ένστικτο, αυτό της επιβίωσης, και χάρηκα όταν μετά από μια πρόσφατη σύγκρουση με αγαπημένο πρόσωπο, ακολούθησε η ανάλυση και η επιλογή: «τώρα θα επιβιώσουμε», αντί οτιδήποτε άλλο καταστροφικό.

Ωραία, ας πάμε παρακάτω τότε. Το μόνο σίγουρο είναι πως πισινή δεν μπορείς να βάλεις, έστω και αν υπάρχουν πισωγυρίσματα και ….πισινές.

Μένει το ταξίδι όπως θάλεγε και ο ποιητής, ή έστω εκείνο το παντελώς εγωιστικό συναίσθημα πως *εσύ* (νομίζεις πως) ήσουν εντάξει.

Παρά να μοιραστούν (την εξουσία), ας πάει στ’ ανάθεμα η μισή Κύπρος!

Ιουνίου 21, 2017

Σχολίασα στον τοίχο κάποιου φίλου στο ΦΒ, αλλά κρίμα είναι να πάει χαμένη τόση σοφία:

Δηλαδή υπάρχει Έλλην Κύπριος που θα έλεγε και ο Νικόλας, που θα θεωρούσε την παρούσα κατάσταση (χωρίς λύση, χωρίς συμφωνία, με ένα Ερντογάν που γυρεύει καυκάδες, με τις εγγυήσεις να αφορούν το *σύνολο* του νησιού, και βασικά χωρίς καμιά απολύτως εγγύηση για την ασφάλεια μας) καλύτερη από αυτό (που νομίζω είναι λίγο η πολύ η φόρμουλα που μπορεί να καταλήξουμε) : μείωση ας πούμε 80% των κατοχικών στρατευμάτων, υπογραφή συμφωνίας λύσης, υποστήριξη από όλο τον κόσμο (ακόμη και από την Ρωσία), διπλωματικές σχέσεις Τουρκίας- ΚΔ, ανταλλαγή πρέσβεων, όλη η Κύπρος στην ΕΕ και η Τουρκία τρίτη χώρα, και το κερασάκι, όσοι μείνουν θα είναι υπό την επιτήρηση του ΟΗΕ – μέχρι να φύγουν;


Όχι, ε; Να φύγουν μέχρι τον τελευταίο πριν την λύση!


Φίλοι «ενδιάμεσοι» , έπεσαν οι μάσκες: δαγκωτή διχοτόμηση θέλετε, για τον απλούστατο λόγο πως δεν δέχεστε να μοιραστείτε την εξουσία με τους ΤΚς και ας πάει στ’ ανάθεμα η μισή Κύπρος.(Αναθεωρημένο και ενισχυμένο)

#UniteCyprusNow

Ιουνίου 17, 2017

 

Hard to believe that the #UniteCyprusNow initiative has been going for a month now. It all started following a post by Esra Aygin despairing at what looked like yet another deadlock in the Cyprus reunification talks.

We gathered in Ledra Street/Lokmaci that evening of 18 May 2017 to express our frustration, refusing to remain idle and impotent as once more others determined the fate of our own land

We were not an organised group. Quite the opposite. We were a diverse group of individuals from different backgrounds and communities. But we had one thing in common, we were all Cypriots, whether by birth or by choice, and we all wanted a common country to share.

At first, there was awkwardness, a feeling of not knowing exactly what we were going to do and if our initiative could be anything other than a symbolic gesture.

Some expressed disappointment at how few of us were there on that first night.

For a minute I shared that disappointment.

For a minute, I wondered what possessed me, hardly a person one would describe as a rebel, to join such a demonstration.

But then I had my answer: I was following my conscience. I was standing up for what I thought right and it did not really matter to me, if ten or a hundred or a thousand other people were there with me.

What mattered to me was that I was there.

When I voiced this thought to the gathering, it seems that I struck a chord, a lot of other people must have fealt the same way, as you could sense a positive lifting of the mood.

What started out from desperation and frustration a month ago, has since taken a life of its own, and while still a protest has since also grown into a celebration. A celebration of our friendship and common dream for a reunited Cyprus.

Some have chosen to ignore us at first, then to ridicule us, then to attack us. Those that do not share our vision for the future have used all means to discredit and denounce us.

But they have not deterred us, they have not discouraged us.

We are still there.

Every day.

And we will continue to be there as long us it takes.

……………………………………………………………………..

Beautifully written by one of the leading figures behind  these events Pavlos Nacouzi. Pictured here on the 16th of June 2017, with Mr Espen Barth Eide the UN’s last special representative on Cyprus.

Το μυστηριώδες Valais και η άγνωστη κυρία Doris Leuthard.

Ιουνίου 16, 2017

 

Σίγουρα δεν μπορείτε να απαντήσετε εύκολα αναφορικά με το τι σας θυμίζει το καντόνιο του Valais ή η κυρία Doris Leuthard.
Ε, λοιπόν οι αρχηγοί μας πάνε στη χώρα όπου είναι η σειρά της κ. Doris Leuthard να προεδρεύσει (για ένα χρόνο), πάνε στο καντόνιο του Valais και συγκεκριμένα στην μικρή πόλη Crans-Montana.

Εκεί λοιπόν στα ψηλά βουνά της Ελβετίας, οι Λεμεσιανοί θα προσπαθήσουν να κάνουν κάτι ανάλογο για το ρότσο μας. Να κάνουν δηλαδή το Κάρμι, ένα μέρος που παραπέμπει στην Κύπρο και μόνο την Κύπρο, και τον Νίκο Χριστοδουλίδη τον Κύπριο πρόεδρο του οποίου τελειώνει φέτος η θητεία, μέχρι να αναλάβει του χρόνου ο Οζντίλ Ναμί, ο επόμενος Κύπριος πρόεδρος.

The keys

Ιουνίου 15, 2017

It was poetry night down at the Ledra crossing tonight. As ever, awkward. Poems had to be recited in one of the mother languages, then the other, then in English.

Or so I thought, as I am not in a position to understand Turkish.
And poetry is not just words translated from one language to another. So it was a bit, well, complicated, as it is fashionable to say.

I was there with a good company of activists, old and new, a little more than the usual crowd that you would expect on a fine Thursday evening. Saying a word to each and every one present was really standing on the way of my attention to listening to the poems.

A friend was talking to me about one my tweets of today and the discussion that followed. Somehow the discussion was led to how we deal with nationalists and extremists who basically hate the other side and are prepared to go to any length to boycott any prospect of a deal.

There is no generic rule to cover all cases, but a few things are quite clear: do not waste time with those who are beyond repair, although this group has to be specifically defined by each of us and it may vary. I usually have a stomach for arguing hard, both because I feel that I am right, but also because I think I know.

More than the average social media user.

One of the things that we agreed with my friend is that it is important to say the truth and deconstruct myths and sacred slogans. A lot of people realize the sick propaganda of most of the media and the so called patriotic politicians, but they rarely dare to go the extra mile (or meter) to go out and tell them off. We also agreed that it is much more difficult to identify the bad guys and bad practices within your own group or community, rather than within the other group on the other side which is anyway perceived as the enemy by most of the guys on our side.

And then she started asking me about this and that commentator and how I have the patience to deal with them. I answered that these are people like us, living or working next door, they are a large group of people that we must respect. We must at least give them our attention to see if their arguments or phobias are real and how they can be answered, or at worse to counter them.
At the end of the conversation I admitted that my posts usually give a one sided approach since most of my criticism goes in fact towards my own community, whereas the other side gets an easy ride – despite its own ills and unhelpful or even provocative actions.

Yes, we have a lot of bad guys on our side, but there are bad guys on the other side as well.

At that point a poem caught my attention. I managed to listen to the last bit in Greek, and then almost all of it in English. It was a short poem.

It was about keys and it was written and recited by the poet himself Mr Gur Genc.

As far as I heard, as far as I remember, and more importantly as far as I could understand, that was a poem about the bad guys of the other side, who occupied, destroyed, built on land that was not their own thinking that it would be their own, forever. Guys who were thinking that nobody would change their convenient status quo, people who were thinking that their pseudo – reality would be there forever. The poem was talking about the situation on the other side, but the essentials were there, the status quo, the convenient pseudo reality is a common instance on both sides, shading away the normality that is so conspicuously absent from this blessed country.

And I thought, what a fantastic opportunity. I am going to take advantage of an impromptu poetic event to prove that I am no friend of the bad guys on the other side. I’m generally no friend to all those who think that what we have now is the best we can get and this is what our country is worth.

The poem finished (something) like this:

“We thought they would never come back. But they came, holding the keys to our front door. “

And since then I knew that I had to write this.

Disclaimers:

1. Yes, I do like writing, but I am no poet myself.

2. I stand to be corrected on any of the details of the poem or the poet.

3. Repeat: the most effective way to deal with the bad guys in one group is from within the group. It is kids’ stuff to criticize the people over the bench.

4. This is dedicated to the bad guys of the other side.

Αρέσει σε %d bloggers: