Μετάβαση στο περιεχόμενο

Ersin Tatar on Europe (not!)

13 Ιανουαρίου, 2021
tags:

Mr Tatar had a meeting today with the UN rep Ms Spehar.

Following that, he discussed the issue of the Covid-19 vaccines. He said that “the EU is our interlocutor, not the GCs.”

He insisted that any vaccines should be given directly to the Tcs, and not through the RoC government”.

It might be a good idea to remind Mr Tatar at this point, that EU vaccines are for the benefit of EU member *states* and EU citizens.

Pending solution, the EU’s interlocutor on this member state is the RoC government. And taking into consideration his own positions for a two-state solution the issue takes a funny turn.

If he wants his own state, then someone should give him a reality check and remind him too, that getting into the EU is a long and arduous process.

And until then, it might be a bit difficult to secure any vaccines for him.

Unless he gets the joke of the two-state solution and gets back on the table, aiming to reach a federal solution under the RoC.

Ο Σενέρ Λεβέντ «μυρίζεται» δυο κράτη

13 Ιανουαρίου, 2021

Ο Σενέρ Λεβέντ είναι πολύ σημαντικός άνθρωπος. Είναι ο πρώτος Τ/Κς δημοσιογράφος που απέκτησε καθημερινή στήλη σε ΕΚ εφημερίδα, είναι ένας άνθρωπος που τόλμησε να διεκδικήσει πολιτικά αξιώματα μέσω της εκλογικής διαδικασίας και στις δυο πλευρές του νησιού. (Οι Ε/Κ εθνικιστές θυμούνται μόνο τη συμμέτοχή του στις απ’ εδώ διαδικασίες!)

Κατά καιρούς έχει και σοβαρά μπλεξίματα γιατί είναι πολύ έντονος στην κριτική του προς την Τουρκία και τους βαριούς χαρακτηρισμούς έναντι του «φασίστα» Ερντογάν. Έντονος έως εμμονικός, μέσα από ένα παλαιοκομμουνιστικό/αντιιμπεριαλιστικό πλαίσιο. Αν προσθέσουμε εδώ τη δεσποτική και αυταρχική προσωπικότητα Ερντογάν, αντιλαμβάνεστε πως η χημεία τους μόνο έκρηξη μπορεί να προκαλέσει!

Να σημειώσω εδώ, για καλύτερη κατανόηση, πως ενώ ο Λεβέντ θεωρεί θετική την απομάκρυνση Τραμπ, προσθέτει πως δεν είναι δυνατόν να περιμένουμε κάτι καλό από οποιοδήποτε Αμερικανό πρόεδρο – μόνο και μόνο γιατί είναι Αμερικάνος!

Η στάση του έναντι της Τουρκίας/Ερντογάν δεν είναι δυνατόν να οδηγήσει φυσικά σε οποιαδήποτε ρεαλιστική εισήγηση  για λύση. Κατά το δημοψήφισμα του 2004 ο Λεβέντ ήταν με το όχι – αν θυμάμαι καλά. Με τις φωνές και τους χαρακτηρισμούς του σε βάρος του Ερντογάν και της Τουρκίας όμως, ο Λεβέντ είναι το αγαπημένο παιδί των διχοτομιστών της πλευράς μας, αγνοώντας πλήρως το γεγονός πως όταν χρειάζεται όχι μόνο τους εκθέτει, χαρακτηρίζοντας τους ως αυτό που είναι, «εθνικιστές» και «εξτρεμιστές», ταυτίζοντας τους με τον Ερντογάν.

Σε κάθε περίπτωση όμως, είναι πολύ χρήσιμη η παρακολούθηση των άρθρων του στον Πολίτη.

Σήμερα αναφέρεται στα ΜΟΕ που πρότεινε ο Νίκος Αναστασιάδης στην άλλη πλευρά και συγκεκριμένα στην εισήγηση να δοθεί το Βαρώσι στους νόμιμους κατοίκους έναντι του ανοίγματος του αεροδρομίου Τύμπου για διεθνείς πτήσεις.

Ο Λεβέντ σημειώνει πως αυτή ήταν αρχικά μια τουρκική θέση, είχε υποβληθεί στο παρελθόν, αλλά οι Ε/Κ την είχαν απορρίψει.

Τι έγινε και τη θυμήθηκαν τώρα;

Σύμφωνα με τον Λεβέντ, η πλευρά μας πρέπει να πανικοβλήθηκε πως χάνεται το Βαρώσι και έτρεξε να κάνει ό,τι μπορεί μπας και αποτραπούν τα τουρκικά σχέδια – τα οποία πάντως χαρακτηρίζει ως μπλόφα.

Ο Λεβέντ είναι σίγουρος πως το εθνικιστικό μέτωπο των Ε/Κ και τα απορριπτικά κόμματα θα σταθούν εναντίον σε αυτή την πρόταση. Έχει δίκαιο βεβαίως. Ήδη υπήρξαν αντιδράσεις των φανατικών διχοτομιστών, αλλά οι περισσότεροι κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν, ελπίζοντας πως η Τουρκία θα απορρίψει την πρόταση και θα γλυτώσουν από τον μπελά.

Το πιο σημαντικό που λέει όμως ο Λεβέντ και είναι κάτι που λένε και πολλοί αναλυτές στη δική μας πλευρά, είναι πως αυτού του είδους τα μέτρα, δεν στοχεύουν σε λύση.

Στοχεύουν στην «διευθέτηση» δυο κρατών. Άνκαι παραδέχεται πως δεν γνωρίζει κατά πόσον ο Νίκος Αναστασιάδης έχει πράγματι αυτό στο μυαλό του, σημειώνει πως τυχόν άνοιγμα της Τύμπου θα είναι ένα πρώτο βήμα αναγνώρισης οντότητας στη βόρεια Κύπρο.

Δεν ξέρω αν αυτά που γράφει ο Λεβέντ είναι η ορθή ανάλυση. Εγώ, όλα τα ανωτέρω, τα περιγράφω ως πιθανές συνέπειες.

Τι μπορεί να πάει λάθος;

12 Ιανουαρίου, 2021

Σπιτικός τραχανάς.

Μια μπουκάλα μπορντό που κάποιος μας έφερε κάποτε και την φυλάγαμε για μια σπέσιαλ μέρα. Ή νύχτα;

Κανένα από τα δυο δεν πήγε λάθος.

Είναι μόνο που η νύχτα έτυχε να είναι η πιο ζεστή του χρόνου μέχρι τώρα και, πώς να το κάνουμε, δεν ταίριαζε. (Περασμένες 10 και ακόμη 15 βαθμοί)

Σου βρήκα μια ταινία να δούμε στη Nova, λέει η Μαρία.

Ο τίτλος; Απαντώ, μεταξύ μιας μπουκιάς τραχανά γεμάτου με παλιό σκληρό χαλλούμι και ενός ποτηριού μπορντό.

«The Weight of Steel» μου λέει. Ψάχνω. Δεν βρήκα τίποτα.

Πολύ περίεργο!

Γερμανική μου λέει – μιλούσαμε στο τηλέφωνο – είναι μεγάλο το σπίτι μας.

  • Περίμενε να δω. Τίποτα και πουθενά. Σαν να μην υπάρχει στο αγγλικό ιντερνέτ!

Το μόνο που βρήκα ήταν πως είχε να κάμει με την Krups, με τον μεγάλο πόλεμο, με ένα βιβλίο.

Ηταν ένα διαμαντάκι. Αν την βρείτε, μην τη χάσετε. Σκηνοθέτης ένας εβραίος, αναφέρεται σε  ένα ισχυρό Γερμανό.

Ο ήρωας είναι ένας αμφιλεγόμενος, δυναμικός άντρας. Στην Πολωνία είχε σώσει εβραίους από τους Ναζί. Τον βράβευσαν για αυτό. Αλλά ένοιωθε άβολα για αυτό.

Η ιστορία μπλέκει και έναν άλλο άντρα με ευρείες ικανότητες. Τον γιο το Τόμας Μανν.

Η ιστορία τους κυνηγά όλους, ως φάντασμα ή ως κυνηγόσκυλο, ο μεγάλος πόλεμος πλήγωσε και σφράγισε (δικαίως) όλους τους Γερμανούς από τότε.

Ο ήρωας στην ταινία λεγόταν  Beitz. Και ήταν ένας δυναμικός επιχειρηματίας που προσπαθούσε να κρατήσει στη ζωή μια θρυλική – και αμαρτωλή – γερμανική εταιρεία.

Τα κατάφερε.

Όταν – με δυσκολία – μίλησε λίγο για τον καιρό που έσωζε εβραίους στην Πολωνία, απάντησε πως δεν ήθελε να μιλά για εκείνους που έσωσε, γιατί ακόμη τον κυνηγούσαν εκείνοι που δεν έσωσε.

Μια λάθος καλησπέρα

12 Ιανουαρίου, 2021

Στο πρόγραμμα χωρούσε μόνο ένα σύντομο άλλα έντονο περπάτημα για αξιοποίηση του δεύτερου SMS.

Πλήθος κόσμου στο γραμμικό.  

Για να παστίνουν.

Νοιώθω όμως πως ξαφνικά επασιήναν οι κάττες.

Πάντως κάθονταν στην άκρη, ένθεν και ένθεν  του γραμμικού και νομίζω παρακολουθούσαν παράσταση.

Κάποιοι φρέσκοι πελάτες σταματούσαν και τους μιλούσαν. Την επόμενη φορά θα φέρουν και μεζεδάκια.

  • Καλησπέρα Αντρέα.
  • Γιάννο με λένε, αλλά καλησπέρα, απαντώ.
  • Ου, σόρυ!

Γιατί σόρυ;

Πάντως νομίζω πρέπει να αλλάξω κόμμωση. Χάνομαι στο πλήθος έτσι.

Η πίεση κάτω από 1018 για πρώτη φορά αυτό το μήνα. Αναμονή!

Απόψε ο ουρανός θα απλώσει το δικό του πάπλωμα. Μπορεί να μη χρειαστείτε το δικό σας.

Ο μικρός Χάρης Γεωργιάδης.

11 Ιανουαρίου, 2021

Όταν το 2013 μπήκε στην κυβέρνηση του Νίκου Αναστασιάδη ο κ. Γεωργιάδης, είχα ρωτήσει μια καλή φίλη που γνώριζε τα του ΔΗΣΥ, που στέκει στο Κυπριακό. Γενικά είναι υπέρ της λύσης μου είχε πει, αλλά δεν είναι το θέμα του.

Οκτώ χρόνια αργότερα αποδεικνύεται πως η φίλη είχε δίκαιο.

Εκείνο που με ενόχλησε περισσότερο στο άρθρο και τη συνέντευξη του κ Γεωργιάδη στην Καθημερινή, είναι η πολύ ρηχή του γνώση για το εθνικό μας θέμα.

Και οι αντιφάσεις. Γιατί πως αλλιώς μπορεί να ερμηνευθούν οι θέσεις του όταν από τη μια τονίζει με πειστικό τρόπο πως το στάτους κβο είναι καταστροφή, αλλά από την άλλη αναφέρεται σε λύση «ό,τι νάναι», σε «όποια λύση» και …ικανοποίηση τουρκικών αιτημάτων προκειμένου να καταλήξουμε;

Αφού αυτοαποκαλείται ρεαλιστής, ο κ. Γεωργιάδης θα έπρεπε να γνώριζε το αυτονόητο: πως η λύση που μπορούμε να πετύχουμε, δεν θα πρέπει να συγκριθεί με ένα wonderland, αλλά με τα σκληρά δεδομένα επί του εδάφους.

Και θα έπρεπε να γνώριζε ο κ. Γεωργιάδης, πως η στο παρά ένα λύση – που έλεγε και ο Νίκος Χριστοδουλίδης- του Κραν Μοντάνα, ήταν νίκη επί σχεδόν όλων των σημείων σε βάρος της κατοχής σε βάρος του στάτους κβο. Οι αναφορές λοιπόν σε «όποια λύση» ή λύση «ό,τι νάναι» είτε έχει στόχο τα αυτιά των διχοτομιστών, είτε αποδεικνύει χοντρή άγνοια. Ελπίζω να είναι το δεύτερο.

Ο κ. Γεωργιάδης προχωρεί και σε ένα άλλο σοβαρό σφάλμα. Καταγράφει κάποιες τουρκικές θέσεις, τις αναγάγει σε πραγματικά γεγονότα που δεσμεύουν όλους (ακόμη και την πλευρά μας!!!) και μετά αναρωτιέται αν μπορούμε να δεχτούμε κάτι τέτοιο!

Αυτό είναι από τα πιο ευτελή «επιχειρήματα» των διχοτομιστών. Η Τουρκία έχει φυσικά τις θέσεις της. Και οι θέσεις της Τουρκίας σκλήρυναν σημαντικά την τελευταία περίοδο. Αλλά αν θα βρεθεί λύση, θα είναι λύση κάτω από τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, θα είναι λύση που θα υιοθετεί τη χάρτα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, θα είναι λύση εντός του Ευρωπαϊκού κεκτημένου. Όλα αυτά είναι και δεδομένα και αυτονόητα και δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος που τα έχει 400 που να αποδέχεται λύση που ΔΕΝ τα περιλαμβάνει αυτά. Συνεπώς ποιος ο λόγος να τονίζεται δυο φορές σε κάθε παράγραφο η αρνητική στάση της Τουρκίας ενώ γνωρίζουμε πως αν είχαμε καταλήξει σε λύση, θα ήταν κάτι πολύ διαφορετικό;

Άλλες ατυχείς εκφράσεις του κ. Γεωργιάδη αφορούν την αντίληψη του για το ό,τι η ομοσπονδία θα «χάριζε» τον βορρά στην Τουρκία, ή πως επειδή πέθαναν οι πρόσφυγες και θα είναι δύσκολο να πάρουμε πίσω περιουσίες, τότε πάει και η λογική της ομοσπονδίας.

Καλά, είναι τόσο δύσκολο να αντιληφθεί ο κ. Γεωργιάδης πως υπάρχει τεράστια διαφορά στο να ξεπουλήσεις την Κερύνεια στην Τουρκία από τη μια, με το να έχεις μια ομοσπονδιακή λύση κατά την οποία ο Δήμαρχος της Κερύνειας θα έχει πιθανότατα τουρκικό όνομα. Αλλά θα είναι πολίτης της ΚΔ, ευρωπαίος πολίτης και με την Κυπριακή Δημοκρατία για πατρίδα του.

Το πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο επιθυμεί να κινηθεί ο κ. Γεωργιάδης είναι ο Κληριδικός ρεαλισμός.  Λίγους μόνο μήνες μετά την τουρκική εισβολή, ο Γλαύκος Κληρίδης είχε μιλήσει για πρώτη φορά υπέρ της λύσης ομοσπονδίας. Και ο κ. Γεωργιάδης 47 χρόνια μετά την εισβολή επίσης αναζητεί (χωρίς να κατονομάζει) νέες επιλογές.

Υπάρχει διαφορά. Πολύ μεγάλη διαφορά: τον Νιόβρη του 1974 ο Γλαύκος Κληρίδης αποδεχόταν ως λύση μια τουρκική ιδέα που υπήρχε ήδη από τη δεκαετία του 60. Αλλά τον Νιόβρη του 1974 είχε προηγηθεί μια συντριπτική πολεμική ήττα της πλευράς μας.

Τον Γενάρη του 2021 η Κυπριακή Δημοκρατία είναι μέλος της ΕΕ, η λύση την οποία θα μπορούσε να δεχθεί είναι δεδομένη, είναι θετική και θα μπορούσε να επαναφέρει τη χώρα στην κανονικότητα. Συνεπώς τυχόν υποχώρηση (γιατί οτιδήποτε εκτός της ΔΔΟ είναι υποχώρηση),  είναι άκρατη ηττοπάθεια και υποταγή στις τουρκικές επιδιώξεις.

Μπορεί να έχει δίκαιο σε ένα πράγμα ο κ. Γεωργιάδης: πως τα πράγματα δεν είναι καλά, πως η προοπτική είναι ζοφερή. Εδώ θα συμφωνήσουμε. Αλλά για διαφορετικούς λόγους.

Τα πράγματα δεν είναι καλά και η προοπτική είναι ζοφερή γιατί ο δικός μας πρόεδρος της δημοκρατίας αρνήθηκε να ολοκληρώσει τη διαδικασία στο Κραν Μοντάνα.  Και έχει ευθύνη για την απώλεια αυτής ακριβώς της ΔΔΟ την οποία αναλύει ο κ. Γεωργιάδης.

Συνεπώς το πιθανότερο πλαίσιο μέσα στο οποίο επιθυμεί να κινηθεί ο κ. Γεωργιάδης, δεν είναι ο ρεαλισμός. Είναι η δήλωση προθέσεων, μέσα στο αφήγημα που συντηρεί ο κ. Αναστασιάδης.

Μαθήματα από την καταιγίδα Ντόναλντ(*)

8 Ιανουαρίου, 2021

Από τον πρώτο καιρό που εμφανίστηκε ο Ντόναλντ, ήταν φανερό πως ο άνθρωπος αυτός, δεν αφορούσε μόνο τις ΗΠΑ. Δεν αφορούσε μόνο τη δύση. Αφορούσε το ίδιο το σύστημα της δύσης. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως επίσημα και ανεπίσημα ο Ντόναλντ ήταν ο ευνοούμενος της Ρωσίας του Βλαδίμηρου. Δεν είναι τυχαίο πως άνθρωποι όπως τον Ντόναλντ εμφανίστηκαν και σε πολλές άλλες χώρες, δεν είναι τυχαίο που ιδέες και μέθοδοι που αξιοποιούσε ο Ντόναλντ έγιναν mainstream παντού.

Και αν αναρωτιέστε τι εννοώ με το «σύστημα», να επαναφέρετε στο μυαλό σας τις σκηνές της Τετάρτης. Η επίθεση στο Καπιτώλιο αποτελεί πλέον στίγμα για τις ΗΠΑ για το ίδιο το δυτικό σύστημα της αστικής δημοκρατίας. Ένα σύστημα το οποίο ήθελε να εκπροσωπεί και να οδηγεί η χώρα αυτή. Τα γεγονότα αυτά είναι πολύτιμο δώρο για όσα καθεστώτα βασίζονται σε δεσποτικούς ηγέτες, με ελλείμματα δημοκρατίας που χρησιμοποιούν την καταπίεση με όλους τους τρόπους για να διατηρηθούν στην εξουσία. Γιατί τα γεγονότα αυτά εκτρέπουν την προσοχή της κοινής γνώμης.

Ήδη έχετε ακούσει και διαβάσει απόψεις που απαξιώνουν τις ΗΠΑ, απαξιώνουν την αστική δημοκρατία προτάσσοντας την εκτίμηση, πως όλοι είναι οι ίδιοι, ή όλοι είναι κακοί, κάποιοι περισσότερο.

Αυτά, για εισαγωγή.

………………………………

«I’m not going to argue with nobody about it…» λέει κάποιος σκληρός οπαδός του Ντόναλντ. «I believe what I’m saying is factual.»

Και τι λέει; Ψέματα! «Μας έκλεψαν τις εκλογές!»

Ο άνθρωπος είναι πεπεισμένος πως ένα ψέμα είναι γεγονός.

Λειτουργεί στη βάση αυτού. Κάποιοι ομοϊδεάτες του οδηγήθηκαν σε επίθεση στο Καπιτώλιο. Δεν έχουν καν την επιθυμία να αντιληφθούν πως αυτό που πιστεύουν είναι ένα ψέμα.

Ο Ντόναλντ τα ήξερε αυτά, τα ανάγιωνε και τα αξιοποιούσε.

Μέσω αυτού ας έρθουμε στα δικά μας.

Γιατί ψέματα έχουμε και εδώ. Και ψεύτες. Λέει ο  άλλος πως η λύση ΔΔΟ (στη βάση της χάρτας ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ΟΗΕ, στη βάση του ευρωπαϊκού κεκτημένου)  θα ήταν …«ρατσιστική». Είναι ψέμα, το ξέρει, αλλά δεν επιθυμεί να το αντιληφθεί. Ο,τι και να κάνεις, βρίσκεις τοίχο.

Στο ίδιο ρεπορτάζ του BBC, λίγο πιο κάτω γράφει αυτό για τους σκληρούς οπαδούς του Ντόναλτ: «They hold an unshakeable belief, despite the lack of any evidence, that liberals stole the election.»

Πάλι θα σας φέρω κατ’ αναλογία εδώ στα δικά μας: οι σκληροί οπαδοί της διχοτόμησης, πιστεύουν ακράδαντα, άνευ οποιασδήποτε απόδειξης, πως μετά τη λύση θα διαλυθεί η ΚΔ, ή είναι δυνατόν να ελέγχει η Τουρκία την ενωμένη ΚΔ – μέλος της ΕΕ!

Οφείλω να παραδεχτώ πως η ύπαρξη ακραίων, περιθωριακών, ψεκασμένων ή και παραφρόνων όπως τους ονόμασαν κάποιοι, είναι δυστυχώς μέρος της αστικής δημοκρατίας. Αν για κάποιο λόγο έβγαινε μέσα από αυτές τις ομάδες αμφισβήτηση για ένα δεσποτικό καθεστώς, η ανοχή θα ήταν ελάχιστη. Άρα εκεί δεν θα είχαν και μεγάλες προοπτικές.

Στην αστική δημοκρατία όμως τα πράγματα μπορεί να πάνε μακριά. Στις ΗΠΑ είχαμε συμπόρευση εξτρεμιστών και πρόεδρου.

Με στόχους και τα γνωστά αποτελέσματα.

Στην Κύπρο δεν είναι τόσο ορατή η ταύτιση. Γιατί με όλα του τα αρνητικά ο πρόεδρος Αναστασιάδης, έχει νομίζω γνώση και αντίληψη για τη θέση του και τις επιλογές του.

Το γεγονός όμως είναι πως τα τελευταία χρόνια ο πρόεδρος άφησε όλους αυτούς τους δικούς μας εξτρεμιστές να οργιάζουν, να νομίζουν πως λειτουργούν ως οι εκπρόσωποί της mainstream άποψης. Αυτό δείχνει και πρόθεση και σκοπό. Όπως οι ακραίοι στις ΗΠΑ, όλοι αυτοί οι εξτρεμιστές είναι τα χρήσιμα εργαλεία για να επιτευχθεί κάτι, για να «σκοτωθεί» κάτι.

Με λίγη μόνο φαντασία μπορεί να διαγράψει κανείς τις προοπτικές: στην απίθανη περίπτωση που η ροή των γεγονότων μας δώσει άλλη μια ευκαιρία για λύση, ο πρόεδρος θα επικαλεστεί αυτή τη γνώμη των πολιτών, θα επικαλεστεί την εξτρεμιστική έκφραση που ανάγιωσε αυτά τα χρόνια και θα πει …δεν γίνεται!

Έχω εξηγήσει πολλές φορές πως αυτό ήταν και θα είναι επιλογή αυτοκτονίας. Δεν θα το επαναλάβω και εδώ.

Το μόνο πράγμα για το οποίο μπορώ να είμαι σίγουρος είναι πως τα πράγματα δεν είναι καλά. Και ναι, αναφέρομαι τώρα μόνο στα δικά μας.

(*) Γνωρίζετε πως οι καταιγίδες είναι το αγαπημένο μου μετεωρολογικό φαινόμενο. Εδώ όμως, να διαβάσετε τη λέξη «καταιγίδα» με τη συμβατική, αρνητική έννοια.

Η αρχή του κακού

7 Ιανουαρίου, 2021

Ο ακροατής βγαίνει στον αέρα και ενώ ξεκινά με κάποιες λογικές παρατηρήσεις, συνεχίζει και λέει φοβάται πως για απροσδιόριστους λόγους, εδώ στην Κύπρο θα μας πλασάρουν με … «ληγμένα» εμβόλια.

Ο υπερβολικά ευγενικός παρουσιαστής του λέει πως …«υπερβάλλει».

Ο ακροατής επιμένει. Και παίρνει την ίδια απάντηση.

Η συνέχεια, εκ πείρας: αύριο μεθαύριο θα βγουν και άλλοι ακροατές και θα επαναλάβουν τον ίδιο ισχυρισμό.

Κάποιοι άλλοι  δεν θα ακούσουν καν την απάντηση του παρουσιαστή.

Και σε καμιά βδομάδα θα μπει κάποιος στο γραφείο μου και θα μου πει, μα άκουσες τι είπεν το ράδιον; Τα μπόλια που θα μας φέρουν θα είναι ληγμένα!

Τη λογική προέκταση και κατάληξη αυτής της αλυσίδας γεγονότων θα τη δούμε τον Μάρτη του 2023. Ένας διαμαρτυρόμενος βρακάς υποστηρικτής του Νίκαρου θα καταλάβει το έδρανο του προέδρου της βουλής λίγο πριν την ορκωμοσία του διαδόχου του. Θα κουβαλά ένα μεγάλο τσέστο που τα κρασοχώρια με την επιγραφή: «η Λεμεσός πετά».

Εμένα αν μου πει κάποιος κάτι ανάλογο δια ζώσης, ή στους ιντερνετικούς μου χώρους, θα του απαντήσω λακωνικά: κόψε τις μαλακίες!

(Όχι μόνο για ζητήματα του κορωνοϊού)

Ιστορίες του βουνού.

6 Ιανουαρίου, 2021

  1. «Θα ανεβούμε μέχρι τη Λευκωσία».  Μπορεί να ακούγεται παράξενη η αναφορά, αλλά πριν από τα SUV που χωρίς καν να το ζητήσεις, σου δίνουν το υψόμετρο που βρίσκεσαι ανά πάσα στιγμή, το να πας από τη Μόρφου ας πούμε, δηλαδή στα 0 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας στα 200-300 της Λευκωσίας, ήταν κάποιου είδους ανάβαση.
  2. Κάτω από κάθε πεύκο είχε κομμένα δεκάδες φρέσκα κλαδάκια. Το Κ2 γνώριζε πως δεν χιόνισε ακόμη φέτος και έτσι όταν ρώτησα που βρέθηκαν όλα αυτά τα κλαδάκια χαμαί, αναφέρθηκε στο χιόνι, αλλά ουπς, αφού δε χιόνισε φέτος, λέει.
  3. Ε, τότε πώς κόπηκαν;
  4. Άνεμος;
  5. Αν ηταν πολύ δυνατός άνεμος θα έκοβε και πιο μεγάλα κλαδιά που ηταν εκτεθειμένα, και θα τα σκορπούσε εδώ και εκεί. Αυτά που βλέπουμε είναι ακριβως κάτω από κάθε ένα δέντρο.
  6. Ε… βροχή;
  7. Δεν μπορεί να κάνει αυτή τη ζημιά η βροχή!
  8. Ε, τι έμεινε; … παγάκια;
  9. Α, μπράβο! Όλα αυτά τα φρέσκα κλαδάκια κάτω από τα πεύκα, υποδηλούν δυνατή χαλαζοθύελλα πριν 3-4 βδομάδες. Και μάλιστα χωρίς άνεμο, αφού δεν υπάρχει διασπορά!
  10. Στα πολύ ψηλά βουνά είναι πιο δύσκολο να δεις νεροφαγώματα στους δασικούς δρόμους. Η διαχρονικά πιο πολλή βροχή που παίρνουν εκείνα τα μέρη παρασέρνει κάθε χρόνο το επιφανειακό χώμα και αφήνει μια σκληρή βάση από πέτρες και βράχους, που δύσκολα μπορεί να φαγωθεί και άλλο, όσο μεγάλες και αν είναι οι ποσότητες της βροχής.
  11. Είχαν επίσης SUV, αλλά και ήταν ντυμένοι με στρατιωτικά ρούχα.

-Καλημέρα.

-Καλημέρα, τι κάνετε;

-Καλά, ακούμε τους ήχους των πουλιών. Να δούμε ….που είναι.

-Α, αν τα βρείτε, να μου πείτε, γιατί εγώ τα φωτογραφίζω.

Διέκρινα μια κάποια αμηχανία.

Λίγο αργότερα φαίνεται βρήκαν από που έρχονταν τα πουλιά, έβγαλαν και τα όπλα και άκουσα και σσιπεθκιές.

 

Ο Ντογού Περιντσέκ εξηγεί

4 Ιανουαρίου, 2021

Το απόσπασμα που βλέπετε είναι από συνέντευξη του συμμάχου του Ταγίπ Ερντογάν, Ντογού Περιντσέκ στον Κώστα Κωνσταντίνου. Δημοσιεύτηκε στον Πολίτη και τα Νέα των Αθηνών.

Για όσους δεν έχουν απλοϊκό μυαλό, το νόημα είναι ξεκάθαρο: λύση δύο κρατών δεν είναι κακή (μόνο) γιατί δεν γίνεται αποδεκτή από τον ΟΗΕ και την ΕΕ.

Λύση δυο κρατών δεν είναι κακή (μόνο) γιατί δεν θα περάσει από δημοψήφισμα.

Λύση δυο κρατών δεν είναι κακή (μόνο) γιατί εκχωρεί επίσημα πατρίδα στην Τουρκία και αποδέχεται επίσημα σύνορα με αυτή τη χώρα στο μέσο της Λευκωσίας.

Λύση δυο κρατών δεν είναι κακή (μόνο) γιατί είναι η λογική και πολιτική προέκταση της ήττας που οδήγησε στο σημερινό στάτους κβο.

Η λύση δυο κρατών (και η επιλογή του να μείνουμε δήθεν στο σημερινό στάτους κβο), είναι αυτοκτονία.

Και είναι αυτοκτονία γιατί λύση δυο κρατών είναι η αφετηρία για διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Όσοι συμμετέχετε σε ανάλογες συζητήσεις αυτές τις μέρες, να το θυμάστε. Όχι να λέτε μετά πως δεν το ξέρατε!

Being Elton Hercules John

2 Ιανουαρίου, 2021

Back then I had secrets. One of them was a guilty secret: listening to the CyBC radio shows of John Vickers later in the night. When I would be in my bedroom alone, on the little transistor radio with the not so good reception.

Most of the city teens that were around me at the time, would listen to Request Time by John Vickers himself and Vicky Bishara. I think Vicky would sometimes speak in Arabic, as the program was somehow broadcast towards the neighbourhood countries to the East. Some Arabic songs would come up as well, which were not very much to my liking.

I kept a soft spot for Joe Dassin though.

The program would start at around 19.30 and would go on for about an hour.

Then John would return for some more serious stuff. New releases, more “quality” music and probably the only source of knowledge for hungry young people trying to get out of their post-1974 lives. One of the programs that John was doing, I think it was on Fridays, was called “My kind of music”. Sometimes he would invite listeners and one of them was yours truly. In fact, I got my mother to record the program at the time on a Fuji FL tape. Many years later I digitised it and it will sometimes be publicly released 😊.

I got to know about the new album by Elton John in one of John Vickers’s late-night programs. It was called “A single man”.

I knew some of the early 70s hits by the artist, but I was not really impressed at the time. My mood was rather rocky then, and nice piano driven songs, were not really that great to listen to.

The album itself was not one of his best, there was no obvious hit, but the first single out of it, caught my attention. It reached the top 5 in the UK and it was a rather low-profile instrumental track. It was called “Song for Guy”.

It was my favourite (but secret) Elton John track for the next few years. John Vickers had mentioned at the time that it was the second instrumental track to appear on an Elton John album, the first one being “Funeral for a friend” from 1973 “Goodbye Yellow Brick Road”.

The other thing that was kept in my mind at the time was the reference to the lyricist that was working with Elton John for most of his songs – ironically not for the instrumental that stuck into my mind. His name was Bernie Taupin and apparently, they still work together.

In the years to come I got to know more about Elton John’s work and surely, he moved up on my list of favourite artists.

I also got to know a few things about his troubled life.

When I decided to watch “Rocketman”, I had no reviews on mind, so let us say that I started watching and judging form a clean sheet.

I liked it.

The film is about the artist’s life being told as a flashback after the turning point that was his joining of a rehabilitation centre.

Elton John was involved in the project, so I guess that he is pleased with the end result. Which shows a talented boy rising in his life, not with particular difficulty. He was quite lucky in his career, as his mother rather maliciously reminds him at a later stage.

His life seems to be coming out in the open during the film in a very realistic if not ugly fashion, which might seem natural with a huge gay artist. The message is that he finally got in terms with his quest for love, that he managed to control his mega stardom kind of life and he ended up being a happy man.

The point that struck me most, though, was the placing of the songs in real life context. Obviously, this should be credited to director Dexter Fletcher, but in some of the early songs, all credit goes to Bernie Taupin who obviously knew Elton John very well and would pair his lyrics to real life events.

“Song for Guy” was not featured on the film.

I did not mind. In my later years I do enjoy nice piano driven song.

Αρέσει σε %d bloggers: