Skip to content

Σπίθες

Αυγούστου 21, 2016

Άντε λοιπόν, ενεργοποίηση στο ξυπνητήρι, πρώτη φορά μετά από 17 μακρές και κυρίως όμορφες μέρες.

Το καλοκαίρι συνεχίζεται, κάποιων και οι διακοπές, ο Σεπτέμβρης μια βδομάδα μακρυά, φαινεται θα κάνει ζεστό μπάσιμο, αλλά δεν είναι το ίδιο.

Οι μερες μικρότερες, η φύση, τα χτηνά ξέρουν πως θα έρθει η αλλαγή.

Μεγάλη αλλαγή, πάμε γυμνάσιο, έχουμε άλλο ένα άντρα και άλλη μια γυναίκα στο σπίτι και ενώ ήταν πάντα εδώ, φέτος κουβαλούν πολύ περισσότερες αποσκευές.

Μια παραξενη (και υποθέτω προσωρινή) όρεξη του πρωτάρη νοιώθω, για τα χίλια που έχω να κάνω και κυρίως, να αντιμετωπίσω από αύριο στη δουλειά.

Ένα φθινόπωρο που πάντα αγαπούσα αφού σβήνει τις σπίθες του καλοκαιριού, που όμως φέτος μπορεί να ανάψει και τη σπίθα της ελπίδας.

Καλό χειμώνα φίλοι και να είμαστε όλοι καλά.

«Υπάρχει ζωή πριν το θάνατο;»

Αυγούστου 20, 2016

Το υπαρξιακό αυτό ερώτημα, με την υπογραφή της αναρχίας στο τέλος,  κοσμεί κάποιες ζαρντινιέρες στο γραμμικό του Πηθκιά, κάπου εκεί κοντά στο σπίτι του γιατρού Βάσου Λυσσαρίδη.

Το ζητούμενο, υποθέτω, είναι η υπόμνηση και υπόδειξη από τον μπογιατιστή που το έγραψε, πως η ζωή είναι τόσο μίζερη, τόσο μάταιη, τόσο μαύρη, που φτάνεις στο θάνατο και δεν έχεις ζήσει τίποτα. Λογική προέκταση αυτής της γραμμής σκέψης, είναι – επίσης υποθέτω – πως αφού το τέλος είναι προδιαγεγραμμένο και κακό, δεν αξίζει να ασχολείσαι με τίποτα, καμία προσπάθεια, καμία ενέργεια δεν έχει νόημα, είναι χάσιμο χρόνου, το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο.

Ναι, η φύση προνοεί θάνατο όπου υπάρχει ζωή. Δεν είναι όμως τόσο απλό.

20160819_120517

Τα ανωτέρω αποτελούν την εισαγωγή σε άλλο ένα άρθρο για το Κυπριακό που γράφεται σε αυτό εδώ το ιστολόγιο. Ένα ιστολόγιο που με τον πλούτο των σχετικών με το Κυπριακό άρθρων που περιέχει, θα αξιολογηθεί σύντομα ως ένας ιστορικός χώρος, όπου ο ορθολογισμός και η αναλυτική σκέψη έδωσαν  και κέρδισαν (τελικά) μια σκληρή μάχη ενάντια στον κρετινισμό, ή – πιθανότερο – ως ένας χώρος που υποτίμησε τραγικά την ευρύτερη περιρρέουσα κατάσταση.

Το άρθρο αυτό είναι επίσης και ένα από τα τελευταία που γράφονται για το θέμα (ας πούμε καλύτερα, τα τελευταία 100), αφού σε λίγο καιρό, είτε θα έχουμε λύση, είτε δεν θα υπάρχει Κυπριακό.

Και επειδή ακριβώς δε θα υπάρχει Κυπριακό,  εντείνονται οι παθογένειες. Με προεξάρχουσα τη λυσοφοβική παθογένεια, που υπερήφανα διαγνώστηκε και ονομάστηκε τοιουτοτρόπως, πρώτα σε αυτό το χώρο.

Είναι γνωστό πως διαθέτω πολύ υψηλό IQ, αλλά παρ’ όλα ταύτα,  ώρες ώρες χρειάζομαι επιπρόσθετο εμβολιασμό, γιατί τα «επιχειρήματα» και ο τρόπος «σκέψης» κάποιων δεν περνούν μέσα από τους μηχανισμούς του μυαλού μου.

Ας αρχίσουμε από κάπου, τις εγγυήσεις. Δηλώνει ο Ακιντζί: «Πρέπει να συζητηθεί μία φόρμουλα για το πώς οι Τ/κ θα αισθάνονται ασφαλείς και οι Ε/κ να μην νοιώθουν απειλή.» Η δήλωση αυτή είναι το βέλτιστο που θα μπορούσε να κάνει ένας καλοπροαίρετος άνθρωπος που επιθυμεί να τελειώσει ένα πολιτικό πρόβλημα με ηλικία πάνω από μισό αιώνα, χωρίς να αυτοκτονήσει ενώπιον του δικού του ακροατηρίου. Επί της ουσίας φυσικά, οι εγγυήσεις δεν θα έπρεπε να έχουν νόημα. Αν θέλουμε να βάλουμε κόκκινες γραμμές και να διεκδικήσουμε τα μέγιστα, αυτό θα έπρεπε να αφορούσε εδαφικές αναπροσαρμογές,  ή ικανοποιητικές λύσεις στο οικονομικό θέμα. Οι εγγυήσεις πλέον είναι μη σοβαρό θέμα, αλλά αναβαθμίζονται δυστυχώς ως το σημαντικότερο, για διάφορους μη ορθολογιστικούς λόγους, όπως φόβος και ενοχή. Η μόνη περίπτωση στην οποία χρησιμοποιήθηκε στο μέγιστο το κατοχυρωμένο δικαίωμα της εγγυήτριας από την Τουρκία, ήταν στη μια από τις περιπτώσεις που δώσαμε την ανάλογη αφορμή εμείς οι ίδιοι, οι Ελληνοκύπριοι, κατ’ ακρίβειαν, στην πιο σοβαρή και δυστυχώς απόλυτα καταστροφική περίπτωση: στο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου που ανέτρεψε πλήρως τη συνταγματική τάξη. Θα μου πείτε, η συνταγματική τάξη επανήλθε. Πιο σωστά, επανήλθε μέρος αυτής, αφού η συνταγματική τάξη όπως περιγράφεται στο πολύτιμο σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, είναι εν μέρει ανενεργή από το 1964. Μαζί με αυτή την αν-ενέργεια, παραμένει και άλυτο το Κυπριακό, το οποίο προϋπήρχε, αλλά έγινε ακόμη πιο πολύπλοκο μετά το 1974. Η Τουρκία έχοντας βρει τον τρόπο να εισβάλει στο νησί, δεν αναμενόταν να μας πει λίγο μετά ένα ευχαριστώ για τη «φιλοξενία», δεν  ήταν δυνατόν να φύγει τόσο εύκολα. Εξτρεμιστές πολιτικοί στην Άγκυρα και στον βορρά έκαναν συνειδητά ακόμη πιο δύσκολα τα πράγματα, αξιοποιώντας υπέρ τους την πάροδο του χρόνου,  περιπλέκοντας όσο μπορούσαν τις παραμέτρους του προβλήματος με στόχο (φυσικά)  την αξιοποίηση της πλεονεκτικής θέσης στην οποία περιήλθαν και την αποκόμιση όσο το δυνατόν περισσοτέρων πλεονεκτημάτων. Ακόμη και αν δεχτούμε λοιπόν πως η εισβολή της Τουρκίας στο νησί ήταν αιτιολογημένη και εντός των πλαισίων αυτής της απεχθούς πρόνοιας των εγγυήσεων, η (παράνομη) παραμονή της από τότε δεν έχει να κάνει με τις εγγυήσεις, έχει να κάνει με το απεχθές Κυπριακό πρόβλημα που παραμένει άλυτο. Και η συνεχιζόμενη παραμονή της Τουρκίας μετατρέπεται μοιραία σε ένα κομμάτι αυτού ακριβώς του πολιτικού προβλήματος. Αυτό ακριβώς το πρόβλημα που προσπαθούμε να λύσουμε εδώ και 5 δεκαετίες, αυτό ακριβώς το Κυπριακό πρόβλημα στην πλάτη του οποίου εξελέγησαν όλοι οι πρόεδροι της Κυπριακής δημοκρατίας.

Έχοντας γράψει όλα αυτά, και γνωρίζοντας πλήρως πως οι ψηφοφόροι δεν λειτουργούν συνήθως υπό καθεστώς ορθολογισμού, αντίθετα, ο φόβος και η προκατάληψη είναι πιο πιθανοί καθοριστικοί παράγοντες, το βλέπω πολύ δύσκολο να πάρει ΝΑΙ ένα δημοψήφισμα που αφήνει τις εγγυήσεις στο πλαίσιο του 1960 – όσο και αν δεν υπάρχει πλέον νόημα σε αυτό, αφού πιστεύω πως άφρονες πραξικοπηματίες δεν θα έχουμε ποτέ ξανά. Έλα όμως που πρέπει να πείσουμε και τους Τουρκοκύπριους για αυτό, οι οποίοι επίσης έχουν τους δικούς τους παράλογους φόβους και προκαταλήψεις. Η υπέρβαση λοιπόν του ζητήματος των εγγυήσεων με ένα αμοιβαία αποδεκτό τρόπο χρειάζεται προσεκτική εξισορρόπηση και λεκτικό που να βεβαιώνει πως «οι Τ/κ θα αισθάνονται ασφαλείς και οι Ε/κ να μην νοιώθουν απειλή».

Oh my god! Τι είπε το άτομο! (Και πόσο παράλογα εκλαμβάνουν αυτή την σπουδαία κουβέντα κάποιοι!)

Πάμε παρακάτω. Στον Παΐσιο. Και το ξανθό γένος και τη διάλυση της Τουρκίας. Ε, ξεχάστε τα αυτά! Οι γεωπολιτικές συνθήκες αλλάζουν άρδην, με ταχύτητα Γιουσέιν Μπόλτ. Ο σουλτάνος και ο τσάρος κατάφεραν επιτέλους να ταυτιστούν και στην πράξη, η Ρωσία πάντα στα πλαίσια  της «πολιτικής αρχών» τα βρήκε με την Τουρκία και έμειναν πολλοί ενεοί. Υπάρχουν επίσης και εξελίξεις με το Ιράν και γενικά η εικόνα τείνει στη δημιουργία κυκλώματος (σημαντικών) ενεργειακών συμφερόντων που έχει πλέον η Τουρκία ως επιλογή, πέραν και εκτός της ανατολικής μεσογείου. Αυτό μοιραία, κάνει την έγνοια της (πραγματική, ή όπως αντιλαμβάνονται όλοι, υποκριτική), για τη λύση του Κυπριακού, δευτέρας κατηγορίας έγνοια. Άλλη μια πτυχή της γεωπολιτικής αφορά την ΕΕ. Τα γεγονότα των τελευταίων πολλών μηνών, τα σχετικά με την Τουρκία, όπως το πραξικόπημα, οι εξελίξεις με τους πρόσφυγες, αλλά και τα προβλήματα εντός της ίδιας της ΕΕ, κάνουν την προοπτική ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ πολύ θολή, το κλίμα έχει επιβαρυνθεί από πραγματικά αρνητικά γεγονότα και πολύ λαϊκισμό και ξενοφοβία. Πολλοί Ευρωπαίοι βγάζουν ένα πολύ αρνητικό λόγο για την Τουρκία, αδυνατούν να δουν τη μεγάλη εικόνα (δεν έχουμε μόνο στην Κύπρο από αυτούς), και φυσικά λειτουργούν με τρόπο που απλώς, δεν μας συμφέρει. (Και, ναι, έχουμε εδώ κρετίνους που πανηγυρίζουν όποτε γίνει μια σκληρή δήλωση από Ευρωπαίο, είτε δικαιολογημένη (που ορθώς γίνεται)  είτε (κυρίως) αδικαιολόγητη).

Λογικά, – αλλά πέραν οποιασδήποτε έννοιας δικαίου – όλα αυτά μπορεί να ωθήσουν την Τουρκία στην απόφαση πως δεν έχει κανέναν λόγο να παίξει το χαρτί της Κύπρου αυτό τον καιρό. Στο κάτω κάτω, εκείνη κατέχει, σε εκείνη συμφέρει η πάροδος του χρόνου. Ε, κάποιοι (πάλι) πανηγυρίζουν! Πανηγυρίζουν πως γίνεται πιο απίθανη η κατάληξη στη μόνη αμοιβαία αποδεκτή λύση!

Δεν πανηγυρίζουν βεβαίως (γιατί κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν), για το γεγονός πως χωρίς λύση θα συνεχίσουμε να συναντούμε μια όλο και πιο απρόβλεπτη και επικίνδυνη Τουρκία στη μέση της Λήδρας, θα βλέπουμε όλο και λιγότερους ΤΚς (ή ίσως και περισσότερους, αν αποφασίσουν να μας κατέβουν στο νότο). Δεν πανηγυρίζουν ούτε για τις δεκάδες χιλιάδες των Τούρκων στρατιωτών που θα συνεχίσουν να βρίσκονται  στο νησί χωρίς συμφωνία, χωρίς όρους, χωρίς έλεγχο – ενώ ανησυχούν πως αν δεν δουλέψει η όποια συμφωνία μπορεί να μας έρθουν ξανά! Δεν πανηγυρίζουν καν για το γεγονός πως ένα μη οικονομικά βιώσιμο βόρειο μέρος της Κύπρου θα γίνεται όλο και περισσότερο μέρος της Τουρκίας και θα του πούμε μια και καλή μπάι μπάι, και ούτε ξανθό γένος ούτε S300, ούτε Ρότσες θα μας το φέρουν ποτέ πίσω.

Και μετά μου λέτε για IQ!

Το ανωτέρω μας οδηγεί και στο τρίτο σημείο που θέλω να θίξω σε αυτό το βαρύγδουπο άρθρο. Αν δεν τα βρούμε λέει ο Ακιντζί, «θα πάρουμε το δρόμο μας»! Πόσοι κλαυθμοί και ολολυγμοί!  Θα πάρει το δρόμο του! Θα συνεχίσει στην παρανομία! Θα πέσει στην αγκαλιά της Τουρκίας! Ε, καλά ρε κοπέλια, αν αυτό είναι το worst case scenario, δε θα ήταν πιο λογικό να συνασπιστούμε όλοι και να το αποτρέψουμε; Δε θα ήταν λογικό να στηρίξουμε τον πρόεδρο; Δεν θα ηταν λογικό να πείσουμε τον κόσμο πως του συμφέρει η λύση; Δε θα ήταν λογικό να κάνουμε όλοι κινήσεις όπως την απολογία της Ερατούς Κοζάκου Μαρκουλλή για τις δικές μας σφαγές; Τέλος ( και αιρετικά), δεν θα ήταν καλό να βάζαμε όλοι νερό στο κρασί μας για να επιτευχθεί μια συμβιβαστική κοινά αποδεκτά λύση παρά να υποστούμε το δηλητηριώδες σενάριο του «άλλου δρόμου»; Αντί αυτών όμως, τι βλέπουμε; Όλα τα κόμματα της «πατριωτικής» σχολής κάνουν ακριβώς το αντίθετο: προωθούν την κατάληξη στον «άλλο δρόμο» παίζοντας ουσιαστικά το παιγνίδι της Τουρκίας!

Με αυτά και εκείνα, φτάσαμε στο τέλος. Αντιλαμβάνεστε υποθέτω γιατί ο τίτλος και η φωτογραφία εκεί ψηλά. Κάποιοι απλώς ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ. Ο,τι και να συμβεί, ό,τι και να τους πεις ό,τι και να τους δώσεις είναι οχυρωμένοι πίσω από την άρνηση, τη μιζέρια και βεβαίως: το βόλεμα. Που να ασχοληθούμε τώρα! Αφού θα πεθάνουμε που θα πεθάνουμε, ποιος ο λόγος να ζήσουμε;

Στο ροζ συννεφάκι τους δεν βλέπουν πως αν δεν κάνουν τίποτα, τότε θα τους (ή μάλλον θα μας) συμβεί νομοτελειακά το χειρότερο από αυτά που όλη μέρα φτιάχνουν στα αρνητικώς εργώδη μυαλά τους. Κάποτε έλεγα πως πολλοί επιλέγουν να χάσουν παρά να μοιραστούν. Ε, μακάρι να υπήρχε αυτή η επιλογή, δεν παίζει πλέον αυτό!

Ο Ακιντζί λέει σαφώς πως το σχέδιο Β *δεν* είναι το επιθυμητό. Λογικά λέμε και εμείς το ίδιο. Η συνάντηση με τον Ερντογάν μπορεί να μην πρόσφερε δημοσίως κάτι θετικό, αλλά σίγουρα δεν επιβάρυνε την ατμόσφαιρα, η Τουρκία φαίνεται είναι ακόμη στο παιγνίδι, είτε της λύσης είτε της διαπραγμάτευσης με στόχο τη λύση, ή την αποκόμιση όσο το δυνατόν περισσοτέρων πλεονεκτημάτων από τυχόν κατάρρευση της διαδικασίας (αυτό και πάλι, αδυνατούν να το αντιληφθούν κάποιοι).

Εμείς (ή έστω πολλοί από εμάς), επιμένουμε να μη βλέπουμε ζωή πριν το θάνατο. Και επιλέγουμε ηττοπαθώς να πεθάνουμε από τώρα!

 

 

Κυπριακή Δημοκρατία μετά τη ΔΔΟ. Χρειαζόμαστε εγγυήσεις;

Ιουλίου 30, 2016

Οι ηγέτες των δυο κοινοτήτων μπήκαν αυτές τις μέρες στα «δύσκολα» θέματα. Στα θέματα που έχουν εμπλοκή και τρίτοι, κυρίως η Τουρκία, στα θέματα στα οποία εκ των πραγμάτων, δεν είναι αρκετή μια συμφωνία Αναστασιάδη – Ακιντζί για να καταλήξουμε. Ένα από αυτά είναι το εδαφικό, το άλλο οι εγγυήσεις.

Πριν προχωρήσουμε, καλό είναι να δούμε τι ισχύει αυτή τη στιγμή. Πολλοί αρνούνται οποιοδήποτε μορφή λύσης που «θα προβλέπει εγγυήσεις της Τουρκίας». Η λύση βεβαίως βρίσκεται ακόμη μόνο στη θεωρία. Ξεχνούν αυτοί που επικαλούνται το ανωτέρω επιχείρημα πως εγγυήσεις ισχύουν *τώρα*, αυτή ακριβώς τη στιγμή και είναι απόλυτα νόμιμες και συνταγματικές όπως προβλέπονται στο σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αν πρέπει να βάλουμε στόχους, θα πρέπει να προσπαθήσουμε να απαλλαγούμε από τις εγγυήσεις *μέσω* της λύσης. Αν δεν καταλήξουμε σε λύση, το αποτέλεσμα θα είναι πολύ απλό: μας μένουν οι εγγυήσεις με τη μορφή του 1960.

Για υπενθύμιση διαβάστε:

 

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Ι (Άρθρον 181)

ΣΥΝΘΗΚΗ ΕΓΓΥΗΣΕΩΣ (Εν μεταφράσει εκ του αυθεντικού αγγλικού

και γαλλικού κειμένου)

Η Δημοκρατία της Κύπρου αφ’ ενός και η Ελλάς, η Τουρκία και το

Ηνωμένον Βασίλειον της Μεγάλης Βρεττανίας και της Βορείου Ιρλανδίας

αφ’ ετέρου-

Ι. έχουσαι υπ’ όψιν ότι η αναγνώρισις και η διατήρησις της ανεξαρτησίας,

της εδαφικής ακεραιότητος και της ασφάλειας της Δημοκρατίας της

Κύπρου, ως εγκαθιδρύθη και καθορίζεται δια των θεμελιωδών άρθρων

του Συντάγματος αυτής, είναι προς το κοινόν αυτών συμφέρον,

ΙΙ. επιθυμούσαι όπως συνεργασθούν ίνα διασφαλίσωσι τον σεβασμόν της

δημιουργηθείσης δια του εν λόγω Συντάγματος καταστάσεως,

συνεφώνησαν ως ακολούθως :

Άρθρον Ι

Η Δημοκρατία της Κύπρου αναλαμβάνει την υποχρέωσιν όπως

διασφαλίζη την διατήρησιν της ανεξαρτησίας, της εδαφικής ακεραιότητος

και της ασφάλειας αυτής ως και τον σεβασμόν του Συντάγματος αυτής.

Η Δημοκρατία της Κύπρου αναλαμβάνει την υποχρέωσιν όπως μη

συμμετέχη, καθολικώς ή μερικώς, εις πολιτική ή οικονομική τινα ένωσιν

μεθ’ οιουδήποτε κράτους. Κατά συνέπειαν κηρύσσει απηγορευμένην

πάσαν δράσιν δυναμένην, αμέσως ή εμμέσως, να προωθήση είτε την

ένωσιν μεθ’ οιουδήποτε άλλου κράτους είτε τον διαμελισμόν της νήσου.

Άρθρον ΙΙ

Η Ελλάς, η Τουρκία και το Ηνωμένον Βασίλειον, λαμβάνουσαι υπό

σημείωσιν τας εν άρθρω Ι της παρούσης συνθήκης αναληφθείσας υπό

της Δημοκρατίας της Κύπρου υποχρεώσεις, αναγνωρίζουσι και εγγυώνται

την ανεξαρτησίαν, εδαφική ακεραιότητα και ασφάλειαν της Δημοκρατίας

της Κύπρου ως και την δημιουργηθείσαν δια των θεμελιωδών άρθρων

του Συντάγματος αυτής κατάστασιν.

Η Ελλάς, η Τουρκία και το Ηνωμένον Βασίλειον αναλαμβάνουσιν

ωσαύτως την υποχρέωσιν όπως απαγορεύωσι, το κατ’ αυτάς, πάσαν

δράσιν σκοπούσαν εις την άμεσον ή έμμεσον προώθησιν είτε της

ενώσεως της Κύπρου μεθ’ οιουδήποτε άλλου κράτους είτε του

διαμελισμού της νήσου.

Άρθρον III

Η Δημοκρατία της Κύπρου, η Ελλάς και η Τουρκία αναλαμβάνουσι την

υποχρέωσιν όπως σέβωνται την ακεραιότητα των κατά τον χρόνον της

εγκαθιδρύσεως της Δημοκρατίας της Κύπρου διατηρηθεισών υπό την

κυριαρχίαν του Ηνωμένου Βασιλείου περιοχών και εγγυώνται την υπό του

Ηνωμένου Βασιλείου χρήσιν και απόλαυσιν των διασφαλισθησομένων εις

τούτο υπό της Δημοκρατίας της Κύπρου δικαιωμάτων συμφώνως τη

υπογραφείση εν Λευκωσία υπό σημερινήν ημερομηνίαν συνθήκη περί

εγκαθιδρύσεως της Δημοκρατίας της Κύπρου.

Άρθρον IV

Εν περιπτώσει παραβιάσεως των διατάξεων της παρούσης συνθήκης, η

Ελλάς, η Τουρκία και το Ηνωμένον Βασίλειον αναλαμβάνουσι την

υποχρέωσιν όπως διαβουλεύωνται μετ’ αλλήλων όσον αφορά τας

παραστάσεις ή τα μέτρα τα αναγκαία δια την διασφάλισιν της τηρήσεως

των εν λόγω διατάξεων.

Εφ’ όσον κοινή ή συντετονισμένη ενέργεια δεν ήθελεν αποδειχθή δυνατή,

εκάστη των τριών εγγυητριών δυνάμεων επιφυλάσσει εαυτή το δικαίωμα

όπως ενεργήση με μόνον σκοπόν την επαναφοράν της δια της παρούσης

συνθήκης δημιουργηθείσης καταστάσεως.

Άρθρον V

Η παρούσα συνθήκη τίθεται εν ισχύϊ κατά την ημερομηνίαν της

υπογραφής αυτής. Τα αυθεντικά κείμενα της παρούσης συνθήκης θέλουσι

κατατεθή εν Λευκωσία.

Τα υψηλά συμβαλλόμενα μέρη θα προβώσι το ταχύτερον εις την

καταχώρησιν της παρούσης συνθήκης παρά τη Γραμματεία των

Ηνωμένων Εθνών συμφώνως των άρθρω 102 του Καταστατικού Χάρτου

των Ηνωμένων Εθνών.

( Να μείνουμε για λίγο στο άρθρο 3, το οποίο ούτε λίγο ούτε πολύ, θεωρεί ως εγγυήτριες των βρετανικών βάσεων την Ελλάδα και την Τουρκία. Αυτό το γνωρίζουν οι θερμοκέφαλοι δικοί μας που κατά καιρούς θέλουν εδώ και τώρα να διώξουμε τις βάσεις; Οι Εγγλέζοι πάντως, ήξεραν πολύ καλά τι έκαναν τότε)

Παρά το γεγονός πως υπάρχει αναφορά και για Ένωση και για διαμελισμό, ως μη επιθυμητές ενέργειες οι οποίες δύνανται να ενεργοποιήσουν τον μηχανισμό των εγγυήσεων, κρίνω πως η έμφαση της ευρύτερης πρόνοιας των εγγυήσεων, αφορά περισσότερο το ενδεχόμενο της Ένωσης. Και αυτό ρεαλιστικά αναλύοντας τα πράγματα ήταν φυσιολογικό, αφού το σύναγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας ήταν ο επίλογος του αγώνα των Ελλήνων της Κύπρου οι οποίοι ήθελαν μεν να διώξουν τους Εγγλέζους, αλλά ήθελαν και την Ένωση με τη Ελλάδα. Από τη στιγμή που συμφωνήθηκε συνεταιρικός χαρακτήρας για το νέο κράτος, ήταν λογικό να δοθεί περισσότερο βάρος στις ανησυχίες της αδύναμης, μικρότερης πλευράς.

Μετά από τόσες δεκαετίες βεβαίως, νομίζω οποιοσδήποτε αντικειμενικός κριτής μπορεί να συμπεράνει πως ακόμη και να υπήρχε ανάγκη για εγγυήσεις, το εργαλείο που επελέγη δεν ήταν το καλύτερο, αφού δυνητικά μπορούσε να εντείνει και να επεκτείνει τυχόν προβλήματα. Οι τρεις εγγυήτριες δυνάμεις είχαν σαφή δική τους ατζέντα σε σχέση με την Κύπρο.  Από την άλλη, καλό είναι να σημειώνουμε, πως οι εγγυήσεις που δικαιολόγησαν ή «δικαιολόγησαν» την εισβολή, δεν ήταν η ρίζα του προβλήματος, όπως τουλάχιστον εξελίχθηκε το 1974. Ηταν το αποτέλεσμα προϋπάρχουσας δράσης:  του δικού μας πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου, αλλά και όλης της δεκαετίας που προηγήθηκε κατά τη διάρκεια της οποίας η υπό τον έλεγχο των ελληνοκυπρίων Κυπριακή Δημοκρατία μεταβλήθηκε σε δεύτερο ελληνικό κράτος. Πολλοί βολεύονται να θεωρούν τις εγγυήσεις ως τη ρίζα του προβλήματος μας, ξεχνώντας ένα σωρό άλλες παραμέτρους που δημιούργησαν το Κυπριακό πρόβλημα.

Βλέποντας τα πράγματα μέσα από αυτό το πρίσμα, υποστήριξα στο παρελθόν πως οι εγγυήσεις αφορούν μόνο το συναίσθημα και τη θεωρία, αφού δεν θεωρώ πιθανό να λειτουργήσουμε ξανά ως ελληνοκύπριοι με τον ίδιο τρόπο που λειτουργήσαμε μεταξύ 1964 -1974, άρα δεν υπάρχει και λόγος να φοβόμαστε από μια νέα στρατιωτική κίνηση της Τουρκίας.

Γι’ αυτό λοιπόν είχα ψηφίσει ΝΑΙ στο δημοψήφισμα του 2004 για το σχέδιο Ανάν, το οποίο ουσιαστικά έλεγε πως το καθεστώς των εγγυήσεων του 1960 συνεχιζόταν κατ’ αναλογία και αφορούσε πλέον την Ενωμένη Κυπριακή Δημοκρατία.

Το σχετικό παράρτημα:

 

ANNEX III: ADDITIONAL PROTOCOL TO THE TREATY OF

GUARANTEE

Cyprus, Greece, Turkey and the United Kingdom of Great Britain and

Northern Ireland have agreed as follows:

Article 1

  1. The Treaty of Guarantee shall apply mutatis mutandis to the new state of

affairs established in the Foundation Agreement and the Constitution of

the United Cyprus Republic, thereby covering, in addition to the

independence, territorial integrity, security and constitutional order of the

United Cyprus Republic, the territorial integrity, security and

constitutional order of its constituent states.

  1. “Constitutional order” shall mean the Constitution of the United Cyprus

Republic and, as the case may be, the Constitution of each constituent

state, including any amendments to any of them in accordance with the

provisions for amendment laid down in the relevant constitution.

 

Ψάχνοντας λίγο το σατανικό εκείνο σχέδιο, βρήκα όμως και κάτι άλλο ενδιαφέρον. Το άρθρο 18:

 

Article 18

 

External relations

  1. Cyprus shall maintain special ties of friendship with Greece and Turkey,

respecting the balance established by the Treaty of Guarantee and the

Treaty of Alliance and the Foundation Agreement, and shall by

agreement on appropriate terms accord them most favoured-nation

treatment to the extent that this is compatible with its obligations as a

member of the European Union and under the Treaty of Establishment.

 

Το «ζουμί» αυτού του άρθρου είναι πως ακόμη και με εκείνο το σχέδιο, με τα τόσα αρνητικά που του κόλλησε η σχολή του ΟΧΙ, βεβαίωνε από *τότε* ένα βασικό μου επιχείρημα: πως με τη λύση η Τουρκία γίνεται αμέσως *τρίτη* χώρα και παύει η οργανική της σχέση με την Κύπρο. Αντίθετα, χωρίς λύση από το 2004, η Τουρκία φυσικά και φυσιολογικά ενέτεινε τις σχέσεις και αύξησε τους δεσμούς με το κατεχόμενο μέρος του νησιού. Αν δεν βρεθεί ούτε αυτή τη φορά λύση, όλα αυτά θα πολλαπλασιαστούν και η «επίσημη» Τουρκία στο τέρμα της Λήδρας θα είναι μια εφιαλτική και εντεινόμενη πραγματικότητα.

Ας πάμε όμως πίσω στις εγγυήσεις.

Όπως έλεγε και ο Τάσσος Παπαδόπουλος, σχέδια όπως εκείνο του Ανάν, δεν εξαφανίζονται, και φυσικά το σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας το οποίο έχουμε κάθε συμφέρον να επικαλούμαστε και να σεβόμαστε στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό, είναι εκεί, ουσιαστικά γραμμένο στην πέτρα.

Γυρεύουμε λύση όμως και γυρεύουμε ένα συμβιβασμό που θα οδηγήσει την Κύπρο στη μετά τη λύση εποχή.

Ακόμη πιστεύω πως στην παρούσα «ώριμη» εποχή το θέμα των εγγυήσεων είναι κυρίως συναισθηματικό. Από την άλλη όμως δεν ζω στον Άρη και πιστεύω πως οτιδήποτε προσομοιάζει με το σύνταγμα του 60, ή το σχέδιο Ανάν θα είναι σοβαρός λόγος να οδηγήσει σε ένα νέο ΟΧΙ την ελληνοκυπριακή κοινότητα. Αυτό δεν θα είναι ορθολογιστική απόφαση, αλλά λίγη σημασία έχει.

Ιδανικά λοιπόν, αναζητούμε τρόπους πλήρους ακύρωσης των εγγυήσεων, και αυτή φαίνεται πως είναι και η επίσημη θέση της πλευράς μας. Αν η Τουρκία και ο Μουσταφά Ακιντζί έχουν ικανοποιητική επαφή με την πραγματικότητα και πράγματι θέλουν να καταλήξουμε, τότε πρέπει να το λάβουν αυτό σοβαρά υπόψιν, και να μας «δώσουν» την απαλλαγή από τις εγγυήσεις. Βεβαίως, στο εμπόριο, στην πολιτική και στις διαπραγματεύσεις γενικότερα, δεν είναι καλό να συμπεριφέρεσαι ως φιλανθρωπικό ίδρυμα. Όπως νοιώθει έντονα η δική μας πλευρά για τις εγγυήσεις, το ίδιο έντονα νοιώθει και η τουρκοκυπριακή πλευρά για άλλα θέματα (δυστυχώς, σε μεγάλο βαθμό φυσικά *και* σε αυτό). Η καλύτερη κατάληξη λοιπόν θα ήταν η συμφωνία για  απαλλαγή από τις εγγυήσεις από τη μια και κάποιο ανάλογο κέρδος για την τουρκοκυπριακή κοινότητα.

Έχει και ρίσκο μια τέτοια εξίσωση: οι σκληροί Τουρκοκύπριοι θα αρνηθούν να ψηφίσουν τη λύση χωρίς εγγυήσεις ενώ οπωσδήποτε και οι σκληροί οι δικοί μας θα αντιδράσουν με τον ίδιο τρόπο σε οποιονδήποτε ανάλογα σοβαρό αντάλλαγμα δώσει η πλευρά μας.

Κατά καιρούς έχει γίνει λόγος για άλλες λύσεις που προσφέρουν τις «κατάλληλες εγγυήσεις». Μια σχολή σκέψης αναφέρεται σε εγγυήσεις του ΝΑΤΟ. Το πλεονέκτημα αυτής της ιδέας είναι πως ευρύνεται η κατάσταση πραγμάτων του συντάγματος του 60, με συμμετοχή μιας πλειάδας άλλων κρατών πέραν των αρχικών τριών εγγυητριών, και άρα αποφεύγεται η πιθανότητα ένα από τα τρία κράτη που εμπλέκονταν στη συνθήκη του 1960 να λειτουργήσει με τρόπο που χειροτερεύει τα πράγματα.

Άλλη πτυχή αυτής της επιλογής είναι το άρθρο 5 της συνθήκης του ΝΑΤΟ, που αφορά την συλλογική άμυνα, αν ένα κράτος δεχτεί επίθεση από άλλο. Χρήσιμη δικλείδα ασφαλείας, παρά το γεγονός πως οι κίνδυνοι για την Κύπρο προέρχονται από άλλα μέλη του ΝΑΤΟ και όχι από τρίτες χώρες, άρα η χρησιμότητα αυτής της πρόνοιας είναι μάλλον περιορισμένη, εκτός και αν αναμένουμε να μας κάνει εισβολή ο …Λίβανος.

Η ανωτέρω επιλογή βεβαίως, ακόμη και αν κρινόταν πρακτικά και πολιτικά εφαρμόσιμη θα έβρισκε μπροστά της ένα μεγάλο πρόβλημα. Ονομάζεται: ΑΚΕΛ. Το ΑΚΕΛ έχει δηλώσει επανειλημμένα πως λύση με νατοϊκές εγγυήσεις δεν του κάνει. Για πολλοστή φορά, δε βρισκόμαστε μπροστά σε μια ορθολογιστική θέση, η αντίθεση του ΑΚΕΛ στο ΝΑΤΟ είναι καθαρά και αποκλειστικά ιδεολογική. Δυστυχώς όμως, το ΑΚΕΛ δεν μπορεί να λείπει από το στρατόπεδο των δυνάμεων που θα υποστηρίξουν τη λύση, αφού δεν αναμένω πως πέραν των μεγάλων κομμάτων θα κινηθεί προς το ΝΑΙ οποιονδήποτε εκ των λοιπών εθνικιστικών/λυσοφοβικών κομμάτων.

Άλλη ιδέα που ακούστηκε αφορά την εμπλοκή της ΕΕ στο θέμα των εγγυήσεων. Δεν γνωρίζω και δεν πιστεύω να έχει αλλού ανάλογα καθήκοντα η ΕΕ, αλλά με το σωρό των υπαρξιακών προβλημάτων που αντιμετωπίζει αμφιβάλλω αν θα μπορούσε να επιτελέσει τέτοιο καθήκον. Άστε που και πολιτικά μπορεί να μη στέκει. Τι σημαίνει «εγγύηση» για ένα κράτος μέλος; Τα άλλα είναι παρακατινά; Εδώ είναι ακόμη δυνατόν να αντιδράσει και η Τουρκία η οποία δικαιολογημένα μπορεί να πει πως δεν εμπιστεύεται μια ΕΕ στην οποία θα ανήκει Κύπρος και Ελλάδα, ενώ εκείνη δεν ξέρουμε αν και πότε θα ενταχθεί.

Άλλη μια ιδέα αφορά τις εγγυήσεις της Τουρκίας μόνο για το βόρειο συνιστών κράτος. Η ιδέα αυτή μπορεί να εξαντλεί τις συναισθηματικές ανάγκες των τουρκοκυπρίων, μπορεί θεωρητικά να μην συνιστά κίνδυνο για τους ελληνοκυπρίους, αλλά για μια ακόμη αφορά, το αναλύουμε ορθολογιστικά, και αυτό το θέμα δεν είναι τέτοιων προδιαγραφών. Εν πάση περιπτώσει, ακόμη και αυτή η λύση δεν είναι «καθαρή». Θα ήταν καλό η νέα αρχή να εχει όσο το δυνατό λιγότερα γκρίζα σημεία.

Τελειώνοντας, πραγματικά δυσκολεύομαι να δω άλλη ικανοποιητική διευθέτηση στο θέμα αυτό πέραν της καθαρής λύσης της ακύρωσης δηλαδή των εγγυήσεων με την υπογραφή των τριών εγγυητριών δυνάμεων σε μια πενταμερή διάσκεψη όπου θα σφραγιστεί το μέλλον της Κύπρου.

Μέχρι τότε οι Λεμεσιανοί καλά είναι να βρουν μια τράμπα που να δίνει και στις δυο κοινότητες εκείνο που θέλουν. Σε αυτή την περίπτωση 1+1 πρέπει οπωσδήποτε να κάνει παραπάνω από δυο.

Ατε, τελειώνετε!

Από το πατριωτικό μου παρελθόν

Ιουλίου 7, 2016

Κάποτε το 1997 έγινε αυτό:

Italians back down from `two republics’ position

 

A blazing row between Nicosia and Rome was averted yesterday when the Italian Charge d’Affairs here, Mr Rafaello Benedicti, called on the Cyprus Foreign Minister, Mr Ioannis Cassoulides, to clarify Italy’s position on the Cyprus problem and the island’s accession to the European Union.

Mr Benedicti said that the Italian Foreign Minister, Mr Lamberto Dini, had been «misunderstood by the media» when he was reported as saying that the republic «does not represent Cyprus in its entirity» but there are «two republics in Cyprus, two entities, two governments».

Mr Dini was also reported as saying that the EU had to «recognise this basic fact in conducting negotiations for [Cyprus] membership.»

After denying his minister had made such remarks, Mr Benedicti stated that Italy had not changed its policy and had never considered recognising the Turkish Cypriot entity.

Italy, he said, followed EU policy on Cyprus and adhered to the latest pronouncement of the presidency which drew a clear distinction between EU membership for Cyprus and the UN-sponsored effort to reunify the island in a bi-zonal, bi-communal federation.

In this statement the EU also reiterated recent remarks by the EU External Affairs Commissioner, Mr Hans van den Broek, who said it was «unacceptable» for the Turkish Cypriot leader, Mr Rauf Denktash, to condition his future participation in Cyprus political settlement talks on the suspension of talks, due to begin in January 1998, on EU membership for Cyprus.

However, Mr Cassoulides said he was not satisfied with this explanation or with a written statement from the Italian Foreign Ministry. Cyprus and Greece, he stated, would be making further representations to Rome.

Yesterday the Greek Prime Minister, Mr Costas Simitis, also spoke to the Italian Prime Minister, Mr Romano Prodi, who reaffirmed his country’s support for the UN effort and also promised to promote EU membership for Cyprus.

These diplomatic exchanges took place against a background of increasingly hostile statements and counter-statements by the two Cypriot sides. Mr Denktash warned on Monday that if the Greek Cypriots gained admission to the EU the Turkish Cypriots would «justly object» and the «logical solution» to the loss of their rights would be war.

The Cyprus President, Mr Glafkos Clerides, replied by saying that if Turkey attacked Cyprus after EU accession, it would not only be picking a fight with the Greek Cypriots, but with the entire EU.

Πηγή.

Πήρα λοιπόν τα όπλα μου και έγραψα αυτό:

doc20160707174330_001

 

Και λίγες μέρες μετά, ταχυδρομικώς η διαμαρτυρία πήρε απάντηση:

 

doc20160707174346_001

Συνεχίσαμε να δουλεύουμε με την Ιταλία. Ώσπου δεν υπήρχε πια δουλειά.

Mack the knife (Nicosia, June 20th 2016)

Ιουνίου 22, 2016

Φύγαν τα κοπελλούθκια για μια βδομάδα και η σύζυγος ζητά μια ιδιαίτερη χάρη: να την εισαγάγω στα κοινωνικά δίχτυα.
Απωθημένα;
Το βραδάκι βγαίνουμε οι δυο μας , όπως (πολύ) παλιά. Η πόλη πολύχρωμη, ζεστή, πολύ ζεστή.
Κόσμος πολύς το βράδυ αυτής της αργίας – απροσδόκητο.
Σχεδόν, έκπληξη. (Και) που τόσος κόσμος αμέριμνος τριγυρνά, τρώει , πίνει περνά καλά κάτω στους μακρύδρομους.
Η νύχτα (πολύ) ζεστή – βεβαίως, η μέρα που προηγήθηκε ήταν η θερμότερη του χρόνου. Όχι μόνο γιατί η θερμοκρασία εκεί ψηλά, στα 850ΗΡΑ ήταν τρομακτικά υψηλή. Αλλά και γιατί η αδυσώπητη μοίρα της γεωγραφίας έφερε άλλη μια τραγωδία σε αυτό το νησί.
Καήκαμε.
Δεν είναι η πρώτη μας φορά, δεν είμαστε ασυνήθιστοι – και για να προλάβω τους φίλους, την καλύτερη αναδάσωση την κάνει η ίδια η φύση, μακριά από ανθρώπινες ευαισθησίες και αισθητική – πάντα έτσι ήταν.
Όσο και να οδηγεί την άμυνά μου ο κυνισμός όμως, δεν γίνεται να χάνουμε και πλάσματα την ώρα που κάνουν και εκείνοι, απλώς, τη δουλειά τους.
Γίνεται χειρότερο όταν οι καλοί και οι κακοί προσπαθούν να σκοράρουν πολιτικούς πόντους στο φόντο της μυρωδιάς του καμένου πεύκου, και να μην πω και τι άλλο και κατηγορηθώ για αήθη εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου.
Όμως, περνώ καλά – δεν βγάζω υποκρισία- αλλά δεν νοιώθω καλά. Όχι πως θα μπορούσα να κάνω κάτι, αλλά γιατί δεν έχω την παραμικρή διάθεση να αρνηθώ το αυτονόητο.
Στα νεοφανή στέκια της παλιάς πόλης, ακούεις όλων των λογιών τους ήχους, μυρίζεσαι τις μυρωδιές, δοκιμάζεις και ηδονίζεσαι από τις εικόνες.
Καραγκιόζης έξω από το παλιό σχολειό, προηγήθηκε κουαρτέτο εγχόρδων, πιο κάτω ζωντανά μπαγλαμαδάκια και ήχοι 100 χρονών.
Μου έμεινε όμως ένας ήχος τζαζ, που έβγαινε από ένα άγνωστο μου μαγαζί, ή μήπως ήταν ένα παλιό σπίτι;  Ήχος κλασικός, διαχρονικός, μια ιστορία μάλλον λυπημένη, αλλά ένας ήχος που πρόσφερε  ο,τι ήταν απαραίτητο εκείνη τη στιγμή: την ευγνωμοσύνη που ζούμε, νοιώθουμε, λυπόμαστε, περνούμε καλά.

Και εκεί που ήταν να γυρίσει η μέρα και ήταν να νοιώθαμε εκείνο το μύθο της λευκωσιάτικης δροσιάς, ναι, νίκησε (επιτέλους) ο λίβας. Έφερε όμως τη μυρωδιά του καμένου μεχρι το σπίτι μας. Κάθε άλλοθι περιττεύει.

—————————————————————————————-

Πολιτικό υστερόγραφο:

 

Αυτό, γράφτηκε μετά την *αρχική άρνηση* της πλευράς μας να δεχθεί βοήθεια από τους Τουρκοκύπριους.

Μετά, είχαμε εξελίξεις, (σε επόμενη αναρτηση), με βαση το γεγονός ότι το αυτονόητο φυγείν αδύνατο.

Παρασκευή και 27

Μαΐου 27, 2016
  • Μάλιστα, αφού είναι χρήσιμοι οι ακραίοι, λέει ο αρχιεπίσκοπος για το ΕΛΑΜ, νομίζω πρέπει να αφήσουμε τις ευγένειες και να γίνουμε και όλοι εμείς οι νούσιμοι, ακραίοι, μήπως καταφέρουμε να ξεφορτωθούμε τους λυσοφοβικούς, μαζί με το πρόβλημά μας.
  • Αφού βεβαίως βεβαιωθούμε πως μιλάμε σοβαρά και ακούμε καλά.
  • Πρόεδρε, αν αυτό είναι ειλικρινές: «Ποτέ μα ποτέ δεν νομίζω ότι υπήρξε άλλη τόσο καλή ευκαιρία, αρκεί να την αξιοποιήσουμε με αλληλοσεβασμό όλοι,» τότε η δήλωση σου αυτή, μπορεί να δίνει μια διέξοδο. Θα μπορούσε φυσικά, να γίνει -απλά- καθηκόντως. Σταθερή και θετική και η θέση του Άντρου. Από, την άλλη: όσο κακόβουλα και να οργανώθηκαν τα γεγονότα στην Κωνσταντινούπολη, η επικέντρωση στους πραγματικούς ή υποτιθέμενους κινδύνους για την υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι υπερβολική. Είμαστε μέλος της ΕΕ, μέλος του ΟΗΕ, συνειδητά και οργανωμένα επιδιώκουμε να επιλύσουμε το πρόβλημα της Κύπρου που αναγνωρίζουμε πως υπάρχει, ε, νομίζω πως καμιά τυχαία ή οργανωμένη συνάντηση σε διάδρομο, τραπέζι ή κρεβάτι δεν μπορεί να θέσει σε κίνδυνο αυτή την υπόσταση – εκτός και αν υπάρχουν πράγματα που δεν ξέρουμε. Υπάρχει όμως – όντως – ερωτηματικό: γιατί να οργανώσουν οι Τούρκοι αυτό το συμβάν στο συγκεκριμένο χρονικό σημείο;
  • Είπαμε για τον Άντρο; Μα είπε ο Άντρος πως θα κουβεντιάσουν με όλους για την προεδρία της βουλής, εκτός από ΔΗΣΥ και ΕΛΑΜ; Καλά, δεν ντρέπεται ο Άντρος που πέφτει τόσο χαμηλά; Βάζει τον ΔΗΣΥ στο ίδιο επίπεδο με το ΕΛΑΜ;  Και θεωρεί σοβαρότερη επιλογή, ας πούμε τον Μαρίνο για την προεδρία; Τίποτα δεν μαθαίνουμε Άντρο;
  • Η θέση του μπλοκ επαναλαμβάνεται από τη νύχτα των εκλογών: Andros for president! (Της βουλής, όχι να ενθουσιαστούμε κιόλας). Με τις ψήφους και συνεννόηση με τον ΔΗΣΥ.
  • Ο Μαρίνος/Νικόλας/Γιώργος/Γιώργος/Ελένη στον βορρά ονομάζεται Ταχσίν. Και έβαλε στόχο να νευριάσει πιστούς και άθεους. Σχεδόν κάθε εβδομάδα γινόταν λειτουργία σε κάποια εκκλησία στο βορρά τον τελευταίο καιρό. Όχι λέει ο Μαρίνος/Νικόλας/Γιώργος/Γιώργος/Ελένη  του βορρά! Μια φορά το χρόνο θα ανάβετε κεράκια, εκτός και αν είναι οι μεγάλες εκκλησιές.
  • Και δεν έχουμε όρεξη για κοινές εκδηλώσεις στον βορρά λέει ο Μαρίνος/Νικόλας/Γιώργος/Γιώργος/Ελένη του βορρά, τι μαμακίες είναι αυτές;  Υπονομεύεται ο αγώνας μας, σκορσάρεται η αστυνομία μας και δεν είναι ακόμη ώριμα τα πράγματα. Σαν ανακοίνωση της ΟΕΛΜΕΚ ακούγεται.
  • Και κάποιοι συνεχίσουν να ζουν στη νιρβάνα τους και χαίρονται και αγαλλιάζουν για όλα αυτά! Το γαλάζιο περίγραμμα του Μελαγχολία ήδη φάνηκε στον ορίζοντα και αυτοί χασκογελούν!
  • Κατεβαίνει και στη μαμμά πατρίδα ο Βλαδίμηρος. Σε οργασμό οι αντισυστημικοί, (κατανοητό), και ξεχασμένοι αριστεροί (ακατανόητον). «Ως είθισται» θα επισκεφθεί και το Άγιο Όρος λέει το ΡΙΚ. Είθισται; Σύμφωνα με ποια ειωθότα θα γίνει αυτό;
  • Και για να κλείσω σε ακραίο τόνο: Μαρίνος; Ούτε να το σκεφτείτε!

«Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ. Καληνύχτα…»

Μαΐου 25, 2016

 

Σπουδαίος ο Κεμάλ του Μάνου Χατζιδάκι, συγκλονιστικοί οι στίχοι του Νίκου Γκάτσου, αλλά αν τους υιοθετούσα και αν πίστευα πως πάντα ισχύουν, πως πάντα γίνεται έτσι, δε θα είχα κανένα λόγο να υπάρχω, δε θα είχα κανένα λόγο να προσπαθώ για να βελτιώσω τη ζωή μου, το χώρο μου, τον κόσμο μου.

Και βέβαια αλλάζει ο κόσμος. Έχω πλέον πίσω μου αρκετές δεκαετίες ύπαρξης για να μπορώ να σημειώνω κάποτε βελτίωση κάποτε χειροτέρευση.  Το συστηματικό κλάμα, η ισοπέδωση και ο μηδενισμός των πάντων δεν μου αρμόζει, δεν είμαι φίλος με τη μιζέρια.

Γνωρίζω επίσης πως το κλάμα, η ισοπέδωση και ο μηδενισμός ξεκινούν κάποτε από μέσα μας, από την αδυναμία μας να δράσουμε, να σκεφτούμε, να προβληματιστούμε.

Όπως υπάρχουν όμως αυτά, υπάρχουν και τα άλλα. Υπάρχουν εκείνες οι στιγμές που σε καταβάλλει πράγματι το αίσθημα πως τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει, και αν κατάφερες να καταγράψεις και κάτι καλό στην περίοδο που προηγήθηκε, ήταν τυχαίο και φευγαλέο.

Την περασμένη Κυριακή μπορούσαμε να κάνουμε δηλώσεις. Μπορούσαμε να κάνουμε και επιλογές. Μπορούσαμε να φτιάξουμε ένα αντιπροσωπευτικό σώμα που να αποτελείτο από σοβαρά πλάσματα, σοβαρά κόμματα, που θα μπορούσαν πρωτίστως  να παράγουν πολιτική, νομοθεσίες, αποτέλεσμα.  Πολλοί επέλεξαν να μην επιλέξουν, και νοιώθουν και περήφανοι για τη μη επιλογή τους. Ως ένα σημείο έχουν δίκιο. Κτύπησαν και εκδικήθηκαν το κακό σύστημα, πλην όμως αυτό το «κτύπημα» έχει συνέπειες και θα τις υποστούν και εκείνοι.

Όσοι επιλέξαμε να έχουμε λόγο, βρεθήκαμε τελικά μπροστά σε ένα πανηγύρι. Και για να προλάβω κακοθελητές, δεν έχω αλλεργία στο «μικρό». Αλλεργία έχω στο παναυρκώτικο, το φασιστικό, το κάλπικο. Και δώσαμε λόγο και ρόλο σε παναυρκώτες, και σε φασίστες, και σε  κάλπικους με υφάκι σωτήρα.   Οι «μεγάλοι» μας πρόσφεραν επίσης ξύλινη γλώσσα, μονοθεματικές «προσωπικότητες», φαιδρές «προσωπικότητες».

Και μετά την Κυριακή οι φαιδρές εξηγήσεις και δικαιολογίες. Που κοινό σημείο έχουν την παντελή έλλειψη τόλμης και αδυναμία αυτοκριτικής. Ο ένας ανέλαβε το κόμμα και είπε να το παίξει μάγκας, πάτωσε και του φταίνε οι άλλοι. Ο άλλος έκανε για καιρό  μια όντως θετική υπέρβαση, στήριζε για το μεγάλο  τουλάχιστον θέμα τον «μεγάλο» εχθρό, κάτι που σίγουρα του έσωσε κάποιους ψήφους, αλλά την ώρα της απολογίας, ήταν η εύκολη δικαιολογία: 2 στους 10 δεν συμφωνούν με την πολιτική μας. Μάλιστα! Γρήγορα, γρήγορα! Πίσω στην ντουλάπα λοιπόν.

Μέσα στο παναύρι, γυρεύεις λύσεις. Όσα και να σας χωρίσουν λες, εσείς οι μεγάλοι, οι στιγματισμένοι μεγάλοι, οι διεφθαρμένοι μεγάλοι, είστε ακόμη δυνητικά τουλάχιστον οι πλέον υπεύθυνοι.  Κάντε την υπέρβαση, συνεννοηθείτε για τα βασικά, μοιραστείτε με θεμιτό τρόπο την εξουσία και τον ανώτερο θώκο στη βουλή. «Θα μας διαλύσει κάτι τέτοιο» είναι η σχεδόν ομόφωνη αντίδραση! Ούτε σκέφτονται πως με μια τέτοια κίνηση αφοπλίζονται αστραπιαία όλοι οι παναυρκώτες που τρίβουν με ικανοποίηση τα χέρια τους οσμιζόμενοι άπειρες ευκαιρίες να δείξουν τη δύναμη του ενός όταν αποφασίζεται η τύχη του τόπου.

Και συνεχίζεται ο διάλογος, ως να μη συνέβη τίποτα, ο κόσμος πράγματι, δεν άλλαξε καθόλου

Το άλλο επεισόδιο έχει να κάνει με άλλο επίπεδο – το όλον. Τους Λεμεσιανούς τους συμπάθησες, τους εμπιστεύτηκες, τους συμπαραστάθηκες. Εδώ και καιρό η υπόθεση φαινόταν πως έκανε κοιλιά, η πάροδος του χρόνου πάντα κάνει τα πράγματα χειρότερα, αλλά επέλεγες να το αγνοήσεις αυτό.  Ήξερες πως σε κάθε περίπτωση συμφωνούν όλοι πως το στάτους κβο είναι η δεύτερη χειρότερη λύση και πως αν έβλεπες και λίγο μακρύτερα, αυτό το στάτους κβο θα ήταν καταστροφικό. Άρα, κανονικά έπρεπε να προχωρήσουν. Οι εκλογές έρχονταν και ανησυχούσες, δε γίνεται να μην έχει κόστος η διαδικασία αυτή έλεγες.

Έγινε ό,τι έγινε, και Δευτέρα πρωί μαθαίνεις πως η επίσκεψη στη μεγάλη Πόλη πήγε καλά – τηρήθηκαν όλα τα προσχήματα και όλα τα τυπικά.

Μετά; Ολική ανατροπή. Ο σουλτάνος πήγε να παίξει διπλό παιγνίδι, ο τοπικός ΟΗΕς έδειξε πως τόσο καιρό σε αυτό τον πελλότοπο δεν έμαθε τίποτα, ο ένας Λεμεσιανός δεν άντεξε στον πειρασμό  και είπε να πάρει λίγη από την αύρα των μεγάλων και των τρανών, ο άλλος Λεμεσιανός είπε, πόση τόλμη να δείξω, πόσο καιρό να το παίζω προχωρημένος, έχω τόσους συντηρητικούς να ταΐσω – και έμεινε νηστικός. Και ανακουφίστηκαν – σχεδόν – όλοι. Και έχουν τώρα την ευκαιρία να συνεχίσουν τον συνθηματολογικό τους αυνανισμό χωρίς  – σχεδόν – καμία αντίσταση.

Και ακούω σήμερα τις ειδήσεις και είναι  σχεδόν όπως εκείνο τον καιρό στα τέλη της δεκαετίας του 70 που δεν υπήρχαν ειδησεογραφικά προγράμματα αλλά μόνο οι πρωινές ειδήσεις των εφτά και μισή, που άκουα το πρωί που μας έπαιρνε ο μακαρίτης ο παπάς μου στο σχολείο.  Και τότε, είπα να δω: πολιτική; Τι είναι «πολιτική;» Τι κάνει αυτό;

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 4.496 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: