Μετάβαση στο περιεχόμενο

Ο Μουσταφά Ακιντζί στην «Απόφαση Ειρήνης».

15 Απριλίου, 2021

Ο Μουσταφά Ακιντζί μπορεί να απέτυχε να εκλεγεί ξανά ηγέτης των Τουρκοκυπρίων – αφού γι’ αυτό μερίμνησε αναλόγως η Άγκυρα, αλλά τελευταία άρχισε να μιλά.

Να μιλά και στο ελληνοκυπριακό ακροατήριο.

Να μιλά κυρίως για να εκφράσει τις έντονες ανησυχίες του: θεωρεί πως η Κύπρος χάνεται, η Τουρκία κρίνει πως είναι εφικτή πλέον η προσάρτηση του βορρά και αυτό θα είναι και το τέλος των Τουρκοκυπρίων, και το τέλος της Κυπριακής Δημοκρατίας όπως την ξέραμε – και τη θέλαμε.

Μίλησε και ψες, σε διαδικτυακή συζήτηση που οργανώθηκε από την «Απόφαση Ειρήνης». Η μη λύση λέει, θα φέρει όλο και πιο μεγάλη εξάρτηση των Τουρκοκυπρίων από την Τουρκία, ενώ είναι σίγουρο πως θα συνεχισθεί η αλλοίωση του δημογραφικού χαρακτήρα του βορρά. Κατήγγειλε πως τους τελευταίους μήνες δόθηκε το καθεστώς «πολίτη» σε άλλους 1000 τούρκους.

Όλα αυτά φυσικά, υπό την αίρεση πως οι δύο πλευρές θα πάνε στη Γενεύη διατηρώντας τις σκληρές τους θέσεις: ο Αναστασιάδης αρνούμενος την πολιτική ισότητα (όπως την αντιλαμβάνεται ο ΟΗΕ), και ο Τατάρ με τα δυο κράτη (που γνωρίζει πως είναι ανέφικτα, και οδηγούν μόνο σε προσάρτηση).

Ο Μουσταφά Ακιντζί είπε και το αυτονόητο: δεν υπάρχει Ομοσπονδία άνευ πολιτικής ισότητας.

Η λογική προέκταση αυτού είναι πολύ εύκολη: άρνηση πολιτικής ισότητας = ακύρωση ομοσπονδίας = προσάρτηση του βορρά στην Τουρκία και τέλος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Δεν είναι τυχαίο που μόλις πριν μερικές βδομάδες και ο ίδιος ο Αβέρωφ Νεοφύτου τόνισε επίσης πως για να πετύχουμε λύση πρέπει να δώσουμε την πολιτική ισότητα.

Αντιλαμβάνεστε, πως το ανωτέρω πλαίσιο κανονικά δεν είναι πυρηνική επιστήμη. Το γεγονός όμως πως τόσοι πολλοί κάνουν πως δεν το αντιλαμβάνονται, δίνει καλές ενδείξεις για τις προοπτικές αυτής της χώρας. Οι φόβοι του Μουσταφά Ακιντζί γίνονται συνειδήτα ή ασυνείδητα επιλογή για πολλούς συμπατριώτες μας.

Ο κ. Ακιντζί πέραν της πολιτικής φρασεολογίας είπε και κάτι με πιο απλό λόγο: πιστεύει πως ακόμη οι περισσότεροι Τουρκοκύπριοι δεν θέλουν να βρεθούν σε μια επαρχία της Τουρκίας, αλλά επίσης δεν επιθυμούν να αποτελούν μειοψηφία σε ένα κράτος που ελέγχουν πλήρως οι ελληνοκύπριοι.

Αναρωτιέμαι πόσοι από τους αναγνώστες αυτού του κειμένου αντιλαμβάνονται πως ο ανωτέρω συνδυασμός ταυτίζεται  επίσης και με το μέγιστο συμφέρον των ελληνοκυπρίων.

Ο κ. Ακιντζί είναι απαισιόδοξος.

Δεν τον αδικώ.  

Τα μικρά γράμματα της συμφωνίας για το χαλλούμι.

13 Απριλίου, 2021

Όχι, δε θα αναφερθώ εδώ στα εμπλεκόμενα συμφέροντα των κατσελλάρηδων και τις όποιες υποσχέσεις έδωσε σε αυτούς η κυβέρνηση (έχουμε βλέπετε και εκλογές).

Το κείμενο είναι πολιτικό.

Θα ξεκινήσω συμφωνώντας (στην επισήμανση των γεγονότων και μόνο) με τον συμπαθέστατο εθνικιστή ευρωβουλευτή του ΔΗΚΟ κ. Μαυρίδη, ο οποίος από την αρχή έβρισκε γκρίζα σημεία στη συμφωνία. Σημεία που παραπέμπουν σε κάποιου είδους αναγνώριση ή κατανόηση ύπαρξης για την τουρκοκυπριακή κοινότητα, για τις αρχές και οργανώσεις στο βορρά.

Κατ’ αρχάς η ονομασία κατοχύρωσης είναι τριπλή: Χαλλούμι/Halloumi/Hellim.

Επαναλαμβάνεται πολλάκις η αναφορά για παραγωγή «οπουδήποτε στο νησί».

Μια διεθνής οντότητα ελέγχου (όχι οι αρμόδιες αρχές της ΚΔ) θα βεβαιώνει πως η παραδοσιακή συνταγή θα χρησιμοποιείται και στις δυο πλευρές.  

Άλλοι έλεγχοι θα γίνονται από άλλη ιδιωτική οργάνωση (όχι από τις αρχές της ΚΔ) μόνο στο βορρά για να βεβαιώνεται η τήρηση των κανόνων υγιεινής των γαλακτοκομικών προϊόντων.

Φυσικά, όλα αυτά δεν είναι υποχωρήσεις ή τιμωρία ή τελοσπάντων κάτι αρνητικό όπως τα παρουσιάζει ο ευρωβουλευτής.

Ονομάζονται συνέπειες. Συνέπειες του άλυτου κυπριακού προβλήματος και βασισμένα σε μια αναμφισβήτητη λογική (που φυσικά μας συμφέρει, αλλά που να καταλάβει ο ΔΗΚΟΙκός νους): το σύνολο της νήσου Κύπρου είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το σύνολο των πολιτών της είναι ευρωπαίοι. Συνεπώς ναι, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μπορεί να αποφασίζει και για μας χωρίς εμάς αν χρειαστεί.

Το πιο σημαντικό όμως είναι η επανάληψη για τρείς τουλάχιστον φορές στο σχετικό  κείμενο της φράσης «εκκρεμούσης της επανένωσης».

Αυτό είναι σημαντικό γιατί ξεκαθαρίζει τα πράγματα για τους διχοτομιστές των δυο πλευρών.

Το μήνυμα προς τους διχοτομιστές του βορρά και της φαιδρής ιδέας των δυο κρατών (και μάλιστα εντός ΕΕ!!!), είναι πως παρετάτε τις μαλακιούλες. Σας στηρίζουμε, σας ενισχύουμε, αλλά όλα αυτά γίνονται «εκκρεμούσης της επανένωσης».

Με το ίδιο σκεπτικό όσοι απ’ εδώ καταφεύγουν στο άλλοθι των σκληρών θέσεων που ακούγονται από την άλλη πλευρά και μας καλούν να αυτοκτονήσουμε εγκαταλείποντας τη ΔΔΟ,  πρέπει να καταλάβουν πως αυτά ΔΕΝ παίζουν. Το σύνολο της νήσου και των πολιτών της είναι στην ΕΕ, η παρούσα κατάσταση είναι μόνο προσωρινή, είναι μη βιώσιμη και όλα γίνονται «εκκρεμούσης της επανένωσης».

Η αναγνώριση του χαλουμιού ως Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης, είναι η μια απόφαση. Η άλλη απόφαση αφορά την  αλλαγή του κανονισμού της πράσινης γραμμής. Με την έγκριση της ΚΔ επιτρέπεται τώρα η μεταφορά γαλακτοκομικών προϊόντων από τον βορρά, θα επιτρέπεται η διεξαγωγή ελέγχων από ανεξάρτητους οργανισμούς, αποδεχτήκαμε επίσης και ειδική βοήθεια προς τους ΤΚς παραγωγούς, για να εκσυγχρονίσουν τις δομές τους.

Τι βλέπουμε λοιπόν; «Εκκρεμούσης της επανένωσης» η ΚΔ αναγκάζεται να πάρει αποφάσεις που μπορεί να ερμηνευτούν και ως υπόσκαψη των δικών της εξουσιών και αρμοδιοτήτων. Αν συνεχίσει η παρούσα, μη βιώσιμη κατάσταση, είναι εύκολο να σκεφτείτε τι και πόσα άλλα ζητήματα μπορεί να προκύψουν και τι θα αναγκαστούμε να αποδεχτούμε διακριτικά, γιατί δεν έχουμε φυσικά τα κότσια να παραδεχτούμε πως δεν θέλουμε λύση και καλά είμαστε έτσι.

Και για όσους έχουν μάτια για να διαβάσουν και αυτιά για να ακούσουν, οι διευθετήσεις αυτές «εκκρεμούσης της επανένωσης», λένε ένα πολύ απλό πράγμα:

Όλοι μαζί: Μόνη λύση η λύση (και πού ν’ την; )

Λίγο πριν την πενταμερή

12 Απριλίου, 2021

«Δεν έφερε νέα η Λουτ, αμετακίνητοι οι Τούρκοι».

Έτσι καταγράφει τις επαφές της συμπαθέστατης εκπροσώπου του ΟΗΕ η «Αλήθεια».

Αναφέρεται στην – προς το παρόν, λέει το ΡΙΚ – άρνηση της άλλης πλευράς να δεχτεί παρουσία της ΕΕ στις συνομιλίες.

Της ΕΕ που, να υπενθυμίσω όχι μόνο βρισκόταν στο Κραν Μοντάνα, αλλά επιβεβαίωνε πως η λύση που βρισκόταν τότε στο τραπέζι ήταν εντός του ευρωπαϊκού κεκτημένου. Αυτό το λέει το ίδιο το υπουργείο εξωτερικών της Κυπριακής δημοκρατία, όχι εγώ: «Την ίδια στιγμή, όπως προκύπτει και από την τελευταία διαπραγματευτική διαδικασία για επίλυση του Κυπριακού, η ιδιότητα του κράτους μέλους έχει προσθέσει μια καθοριστικής σημασίας διάσταση, καθιστώντας το Ευρωπαϊκό Δίκαιο και τις αρχές και αξίες στις οποίες η ΕΕ εδράζεται, αναπόσπαστο και αδιαμφισβήτητο μέρος του περιεχομένου της επιδιωκόμενης λύσης.» (1/5/2020).

Διαδικαστικά, ο πρόεδρος Αναστασιάδης διαμαρτυρήθηκε στην κ. Λουτ γιατί οι Τούρκοι αναζητούν λύσεις εκτός των παραμέτρων των ψηφισμάτων του ΟΗΕ. Αναρωτιέμαι αν διαμαρτυρήθηκε επίσης και για τους δικούς μας, πολιτικούς, αρθρογράφους και αθκειασερούς του ίντερνετ, που κάνουν ακριβώς ό,τι και οι τούρκοι.

Επίσης ο κ. Αναστασιάδης αναμενόταν να επαναλάβει την επιθυμία της πλευράς μας να πάμε πίσω εκεί που διακόψαμε στο Κραν Μοντάνα και στο πλαίσιο Γκουτέρες.

Κατζιάρικη σημείωση 1:  να πάμε πίσω στο πλαίσιο εκείνο, που δεν ήταν εκείνο που θέλαμε, αλλά ήταν κάτι άλλο που είχε χαθεί στα πρακτικά, που ακόμη ψάχνουν να βρουν στη Νέα Υόρκη(!!!) – τελικά ξεχάσαμε αυτές τις φαιδρότητες. Όταν έσφιξαν τα λουριά.

Κατζιάρικη σημείωση 2: εμείς ετοιμαζόμασταν για την τελική φάση της διάσκεψης, λέει ο Ακιντζί, ο Αναστασιάδης ετοίμαζε βαλίτσες.

Αλλά φυσικά, ποιος πιστεύει ένα τούρκο;

Γενικά φτάσαμε σε ένα σημείο που αντικειμενικά περιγράφεται ως η τέλεια αποτυχία. Δεν μπορούσε να ήταν χειρότερη η διαχείριση του μεγάλου μας προβλήματος τα τελευταία λίγα χρόνια.

Όλες οι παράμετροι έχουν γίνει xχειρότερες, οι τουρκικές θέσεις έχουν γίνει πιο αδιάλλακτες από ποτέ, όλα συνέπειες των δικών μας επίλογών,  και πολλοί κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν τίποτα! Μας φτύνουν οι πάντες και νομίζουν πως ψιχαλίζει!

Παρ’ όλα ταύτα, οι επιθυμίες των πολιτών είναι ξεκάθαρες. Η φωτογραφία είναι από τη χτεσινή δημοσκόπηση που έβγαλε η Καθημερινή.

Νομίζω δεν χρειάζονται πολλά λόγια.

Χρειάζεται όμως θυμός: όχι μόνο για την άθλια διαχείριση που μας έφερε στο σημείο της απώλειας πατρίδας με δική μας ευθύνη, αλλά και γιατί η κυβέρνηση και ο πρόεδρος είναι ενεργά συνένοχοι σε αυτό.

Αν υπάρχει έστω και ίχνος ειλικρίνειας, ίσως γιατί αντιλαμβάνονται την τραγική μας θέση και κατανόησαν πως οι άθλιοι χειρισμοί τους μας έφεραν εδώ, γιατί δεν αξιοποιεί έστω και τώρα αυτή την απεικόνιση της κοινής γνώμης η κυβέρνηση;

Γιατί δεν ενισχύει αυτό το αίσθημα υπέρ της μόνης διαθέσιμης λύσης για να δημιουργήσει ένα μομέντουμ μπας και γλυτώσουμε κάτι;

Γιατί στο σημείο που μας έφεραν μόνο αυτή μπορεί να είναι πλέον η καλύτερη δυνατή προσδοκία.

Το παλιό τσόπερ

9 Απριλίου, 2021

Σκέφτηκα να κατεβάσω το τζάμι του συνοδηγού και να της δώσω συμβουλή. Ανέβαινε ποδηλατώντας προς Στρόβολο, από κύριο δρόμο με πολλή κίνηση.

Γιατί δεν πας από το γραμμικό, θα της έλεγα. Ίσως να μην ήξερε για το γραμμικό.

Δεν τόκανα, γιατί όταν βρέθηκα δίπλα της ήδη «μιλούσε» με το τηλέφωνό της, μέχρι να ανάψει το πράσινο. Στην πραγματικότητα, ξεκίνησε πριν ανάψει το πράσινο.

Πολύ νέα, ίσως λίγο μεγαλύτερη από τα δικά μου Κ, οδηγούσε με σιγουριά, αλλά και το θράσος της νιότης της.

Ελπίζω να πήγε με ασφάλεια στον προορισμό της.

Το ποδήλατο της ήταν «κουρσέ». Δεν τα βλέπεις συχνά αυτά τα ποδήλατα πλέον, αφού όλοι πήραμε ποδήλατα παντός δρόμου με τα χοντρά λάστιχα που σπάνε μόνο αν δεν χρησιμοποιείς το ποδήλατο.

Δεν κατάλαβα αν ήταν καινούργιο, ή αν το κληρονόμησε από κανένα γονιό –  ή πιθανότερο, παππού.

Το πρώτο δικό μου ποδήλατο ήταν τσόπερ. Λίγο παιδικό, λίγο κοριτσίστικο, σίγουρα ανάλογο του βουτυρόπαιδου από τον Στρόβολο που ήμουν τότε.

Ήθελα πάντα να πάρω και εγώ κουρσέ. Στα δεκαεφτά μου νομίζω, πήρα το τσόπερ στον τοπικό ποδήλατά και διαπραγματεύτηκα τιμή.

  • Εσύ θέλεις να πουλήσεις, μου είχε πει, πόσα θες;

Δε θυμάμαι. Το αποτέλεσμα ήταν να δώσω το τσόπερ και λίγες λίρες που φύλαξα από το χαρτζιλίκι μου και να πάρω ένα μεταχειρισμένο κουρσέ.

Που αμέσως με αναβάθμισε σε άντρα.

Έκανα μακρινές κούρσες, πήγαινα με τους φίλους μου σινεμά τα απογεύματα του Σαββάτου στο Πάνθεον και εκείνο κοντά στη διασταύρωση Προδρόμου και Γρίβα Διγενή. Πως το λέγανε; Θυμάται κανείς;

Στις μακρινές κούρσες κατέβαινα από το Στρόβολο, πήγαινα τέρμα Γρίβα Διγενή και μετά πίσω από τον άγιο Δομέτιο.

Είχα το θράσος να σκεφτώ πως μου άρεσε το ποδήλατο, να βρω και αθλητικά παπούτσια ειδικά για το ποδήλατο, έλεγα, να κάνω περισσότερη εντύπωση.

Μακρινά δειλινά του Απρίλη, στη λίγο μετά τον πόλεμο πόλη, να κάνεις ποδήλατο στη Γρίβα Διγενή χωρίς την παραμικρή υποψία τρόμου που νοιώθεις αν το κάνεις τώρα, ή ακόμη χειρότερο, αν σκέφτονταν να το κάνουν τα Κ. Λίγο πολύ στην ηλικία τη δική μου τότε.

Πρέπει να ανησυχούσαν και οι δικοί μου γονείς τότε. Αν έχετε ακόμη γονείς, ρωτήστε τους να δούμε πως ήταν.

Γιατί για κάποιο λόγο όποτε πάει το μυαλό στα Κ, νοιώθω πως εκεί έξω είναι  πολύ πιο επικίνδυνος τόπος και κόσμος τώρα. Και ας μην είναι η αμέσως μετά τον πόλεμο Λευκωσία.

………..

Η κοπελιά στο ποδήλατο με γέμισε με σκέψεις για τα Κ (είναι δύσκολοι οι καιροί για τα Κ), αλλά  γέμισε και μνήμες το μυαλό.

Και φτάνοντας σπίτι ήθελα να βάλω ένα ποτάκι και να ακούσω ολόκληρο το What’s Going On που μας θύμισε ψες ο Ρόμπερτ, αλλά…

Αλλά ενημερώθηκα πως υπάρχει πρόγραμμα.

Κούρσες!

Το ποτάκι, αναβάλλεται για μετά.

………….

Μια φορά πριν χρόνια πολλά, μόνος σε ένα σπίτι στο μέσο του πουθενά, είχα αρχίσει ένα βιβλίο.

Διάβαζα και έπινα το ποτάκι μου μέχρι που δεν μπορούσα να κρατήσω ανοικτά τα μάτια μου. Κοιμήθηκα στον καναπέ που βρισκόμουν, αγκαλιά με το βιβλίο.

Ξύπνησα πολύ πρωί αγκαλιά με το βιβλίο.

Έβρεχε και ήταν κρύο.

Τι καλύτερο από το να αρχίσω πάλι το ποτάκι και να συνεχίσω το διάβασμα.

Κάπου στο μέσο του πρωινού το είχα τελειώσει.

Έβρεχε ακόμη. Ήταν ένα από τα πρώτα βιβλία του Louis de Bernières, ένα από την τριλογία του. Ένα από τα πολλά βιβλία που δεν διάβαζα τότε. Τα ρουφούσα από την αρχή ως το τέλος.

Τα θυμάμαι, τα νοσταλγώ και τα φοβάμαι αυτά.

Η απόσταση τα κάνει μυθικά, εξωπραγματικά, απίθανα.

Το συνηθισμένο ερώτημα με ταλαιπωρεί: μπορεί να τα κάνουν και τα Κ αυτά, τώρα ή  σε λίγα χρόνια;

Εύχομαι να τα ζήσω από τη μια, από την άλλη αναρωτιέμαι αν χρειάζεται.

Υπάρχει όμως άλλος τρόπος;

Εμείς τα καταφέραμε. Θα τα καταφέρουν και αυτοί.  

Ήταν κάτι τέτοιο τότε:

Mother, mother
Everybody thinks we’re wrong
Who are they to judge us
Simply cause we wear our hair long

Και ακόμη είναι. Βρίσκομαι όμως πια στην άλλη πλευρά (και επιλέγω να κουρεύομαι σαν κκέλης).

ΕΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

8 Απριλίου, 2021

Το όνομά μου βρίσκεται καθηκόντως στα 150 πρώτα που υπέγραψαν αυτή την έκκληση.

Γιατί συνεχίζω να θεωρώ καθήκον μου να προστατεύω την Κυπριακή Δημοκρατία από την κατοχή, τη διχοτόμηση και τον εκφυλισμό που είναι η μόνη άλλη προοπτική άνευ λύσης.

Γιατί δυστυχώς δεν έχω σχέδιο Β.

Γιατί έχω αηδιάσει από τα ψέματα, τις προφάσεις, τον εθνικισμό και των ρατσισμό εκείνων που προτιμούν να χάσουν παρά να μοιραστούν.

Γιατί με πιάνει το γελόκλαμα όταν βλέπω κάποιους, ακόμη και χτες, να θυμούνται το θριαμβευτικό διάγγελμα του Τάσσου, που 17 χρόνια αργότερα μας οδήγησε σε μια θέση με όλες τις παραμέτρους να είναι – αντικειμενικά – χειρότερες.

Θυμάμαι όμως τις πρόσφατες δηλώσεις του Αβέρωφ Νεοφύτου: «να δώσουμε την πολιτική ισότητα για να πάρουμε τη λύση» – τον θρίαμβο που μπορούσαμε να έχουμε στο Κραν Μοντάνα, προσθέτω εγώ.

Και προσπαθώ να καταλάβω – ξανά- γιατί η πλευρά μας επέλεξε την εγκληματική αποχώρηση από τις συνομιλίες τότε.

Τη στιγμή που τώρα πια, πραγματικά παρακαλούμε κλαίγοντας (και χωρίς ντροπή), να συνεχίσουμε από εκεί που είχαμε μείνει.

Δυστυχώς όμως κάθε απόφαση, δημοκρατική του λαού, ή εγκληματική ενός ηγέτη, έχει συνέπειες. ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ.

Η Τουρκία φαίνεται είναι πλέον αλλού για πολλούς λόγους.

Και όπως σωστά είπε η κ. Λουτ, οι θέσεις των δυο πλευρών δεν δημιουργούν ελπίδες για κάτι θετικό στην πενταμερή.

Με απλά λόγια, πως ερμηνεύεται αυτό; Η πλευρά μας δεν ξεκαθάρισε την αποδοχή της πολιτικής ισότητας.

Η άλλη πλευρά; Μιλά πλέον για την non – starter επιλογή των δυο κρατών. Προθάλαμο για προσάρτηση λέει ο Ακιντζί. Αλλά ποιος ακούει τον Ακιντζί; Ο Τατάρ είναι απείρως πιο βολικός.

Ναι, υπέγραψα την έκκληση. Χωρίς ελπίδες.

Αν θέλετε, υπογράψτε και εσείς.

……………………………..

Κύριο Νίκο Αναστασιάδη,
Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας.

ΕΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

ΕΜΕΙΣ, οι κάτωθι υπογεγραμμένοι πολίτες
της Κυπριακής Δημοκρατίας,

ΕΠΕΙΔΗ ΘΕΩΡΟΥΜΕ ΟΤΙ:

  1. Χωρίς λύση του Κυπριακού, η διχοτόμηση θα παγιωθεί και ουσιαστικά τα κατεχόμενα θα μετατραπούν σε προτεκτοράτο της Τουρκίας, οι δε ελεύθερες περιοχές θα έχουν σύνορα με την Τουρκία, με κίνδυνο σε μελλοντικό στάδιο να αλωθεί ολόκληρη η Κύπρος.
  2. Υπάρχει ήδη ο κίνδυνος η Τουρκία και το Τουρκοκυπριακό καθεστώς να ανοίξουν την περιφραγμένη κατεχόμενη Αμμόχωστο για εποικισμό και/ή εκμετάλλευση από Τουρκικές επιχειρήσεις, όπως και για εγκατάσταση Ελληνοκυπρίων κάτω από Τουρκοκυπριακή διοίκηση.
  3. Υπάρχει, επίσης, ο ορατός κίνδυνος να μην μπορέσει η Κυπριακή Δημοκρατία, χωρίς λύση του Κυπριακού, να αξιοποιήσει τον πλούτο στην αποκλειστική οικονομική της ζώνη.
  4. Δεν υπάρχει ορατή πιθανότητα η σημερινή ισχυρή γεωπολιτική και διαπραγματευτική θέση της Τουρκίας να εξασθενίσει.
  5. Η πιθανότητα να προκληθεί τέτοιο μεγάλο κόστος στην Τουρκία, ώστε να αναγκαστεί να δεχτεί τη λύση που ιδανικά θα θέλαμε, είναι στην πραγματικότητα, όπως έχουν δείξει και τα πρόσφατα γεγονότα, ανύπαρκτη.
  6. Δεν υπάρχει σήμερα η προοπτική για οποιαδήποτε εξέλιξη η οποία θα μπορούσε να διαφοροποιήσει ουσιωδώς την κατάσταση και έτσι να μας βοηθήσει να καταλήξουμε σε λύση καλύτερη από αυτήν που σκιαγραφείται πιο κάτω.
  7. Μια τέτοια λύση θα είναι λειτουργική και βιώσιμη, ιδιαίτερα λόγω της ιδιότητας της Κύπρου ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία θα βοηθά σε πιο ομαλή λειτουργία της Ομοσπονδίας και στη διευκόλυνση της επίλυσης των διαφορών.
  8. Η λύση όπως περιγράφεται πιο κάτω θα εγκριθεί από την πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων, νοουμένου ότι θα ενημερωθούν ορθά και έγκαιρα.
  9. Η μόνη προσφερόμενη επιλογή κάτω από την αδυσώπητη πραγματικότητα είναι είτε αυτή η λύση είτε ο διαμελισμός. Ουσιαστικά, χωρίς λύση παραδίδουμε τόπους με ιστορία χιλιετηρίδων εσαεί στην Τουρκία.

ΣΑΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΚΚΛΗΣΗ ΟΠΩΣ:

Πράξετε ό,τι χρειάζεται για να διασφαλισθεί η θετική εξέλιξη της διαδικασίας για να επιτευχθεί συμφωνία λύσης του Κυπριακού προβλήματος με τη μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας σε δικοινοτική διζωνική ομοσπονδία, με πολιτική ισότητα και αποτελεσματική συμμετοχή των δύο κοινοτήτων, όπως προνοούν τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας. Βάση θα είναι η Κοινή Δήλωση της 11 Φεβρουαρίου 2014, οι συγκλίσεις στις διαπραγματεύσεις και το πλαίσιο του Γενικού Γραμματέα των Η.Ε. της 30 Ιουνίου 2017 με τις έξη παραμέτρους του.

Νοείται ότι:

  • Θα συμφωνηθεί, όπως και η υπόδειξη του Γενικού Γραμματέα, η κατάργηση των αναχρονιστικών εγγυητικών και μονομερών επεμβατικών δικαιωμάτων, καθώς και η απόσυρση των κατοχικών στρατευμάτων της Τουρκίας εντός τακτού χρονικού διαστήματος.
  • Θα συμφωνηθούν διευθετήσεις που θα ικανοποιούν το αίσθημα ασφάλειας και των δύο κοινοτήτων, όπως και διευθετήσεις για την επίλυση αδιεξόδων στη λήψη ομοσπονδιακών αποφάσεων και για την επίβλεψη της εφαρμογής της λύσης.
  • Η συμφωνία θα απαγορεύει ρητά τη διχοτόμηση, απόσχιση και ένωση μέρους ή όλης της Κύπρου με άλλο κράτος.

Προσδοκούμε ότι θα αξιοποιηθεί η δυναμική που προσφέρουν οι εξελίξεις στο ενεργειακό πεδίο της Ανατολικής Μεσογείου και θα τεθεί αυτή στην υπηρεσία του υπέρτερου στόχου της επίτευξης λύσης του Κυπριακού, παρά το αντίθετο.

Αναμένεται, περαιτέρω, να συμφωνήσουμε ότι, με τη λύση, φυσικό αέριο θα μπορεί να διοχετεύεται και μέσω Τουρκίας, το δε θέμα οριοθέτησης της ΑΟΖ μεταξύ Κύπρου και Τουρκίας να παραπεμφθεί στο αρμόδιο Διεθνές Δικαστήριο.

Επιθυμούμε να επισημάνουμε την ανάγκη να βοηθήσουμε έμπρακτα να συντελεστεί η απεξάρτηση των Τουρκοκυπρίων από την Τουρκία. Προς τούτο χρειάζεται να ανακτήσουμε την εμπιστοσύνη τους. Αυτό μπορεί να γίνει με το να φροντίσουμε για τις ανάγκες, τους φόβους και τις ανησυχίες τους, τόσο στις προτάσεις μας για τη λύση όσο και στην τωρινή καθημερινότητα.

Εν κατακλείδι, πιστεύουμε ότι η πλευρά μας θα πρέπει να αντιμετωπίσει τις διαπραγματεύσεις με πίστη ότι είναι δυνατό να εξευρεθεί λύση. Αν, παρά τις ειλικρινείς και λογικές προσπάθειες μας, δεν καταστεί δυνατή η λύση, θα καταφανεί ότι είναι η Τουρκία που εμποδίζει τη λύση, πράγμα που θα βοηθήσει να συγκρατηθούν αρνητικές για μας εξελίξεις.

ΚΑΙ ΣΑΣ ΒΕΒΑΙΩΝΟΥΜΕ ΟΤΙ θα στηρίξουμε κάθε προσπάθεια για λύση όπως εδώ σκιαγραφείται.

Απρίλιος 2021

https://www.1cyprus.eu/

Απρίλη μήνα

6 Απριλίου, 2021

«Πύρουλλος», λέει το Κ2 το μεσημέρι όταν ήρθαν από το σχολείο.

Μη βιάζεσαι, απαντώ, έχουμε ακόμη καιρό μέχρι τις πυράδες. Το σαββατοκύριακο μπορεί να ανάψουμε και το τζάκι.

Κατ’ ακρίβειαν θα το ανάψω το τζάκι εν πάση περιπτώσει. Να κάψω όσο στοκ από ξύλα έμεινε.

Απρίλης μήνας και όλα μεταβαίνουν. Από εκεί στο εδώ. Από εδώ στο εκεί. Η φύση δεν ξεγελιέται. Κατ’ ακρίβειαν ούτε καν το σκέφτεται.

Απρίλης μήνας,  μετά από ένα άνομβρο χειμώνα, αλλά τα φρέσκα φύλλα για τους μεταξοσκώληκες βγήκαν, τα πρώτα λουλούδια φάνηκαν, πουλιά, ζώα ερπετά όλα κάνουν εκείνο που πρέπει. Όπως κάθε χρόνο.

Δεν το σκέφτονται καν.

Δεν παραμένουν κοιμισμένοι.

Την ώρα που κάποιοι που σκέφτονται, επιλέγουν να παραμένουν κοιμισμένοι.

Απρίλης μήνας και πολλά τα μηνύματα. Εντός των ημερών λέει το ράδιο θα κληθεί η ηλικία μου για το εμβόλιο.

Πριν να με ρωτήσετε απαντώ: εμβόλιο νάναι, και ό,τι νάναι.

Είναι καλό που ήρθε η σειρά μου, ε;

Αλλά, από την άλλη, τόσο νωρίς να μπολιαστώ, λίγες μόνο βδομάδες μετά τους 80ρηδες; Κάτι δεν είναι καλό εδώ.

Την ώρα μάλιστα που στο σπίτι ψάχνουμε βολικές  ώρες για να κάνουμε προπόνηση στο βρουμ βρουμ με τους νέους οδηγούς της οικογένειας.

Απρίλης μήνας και βρίσκεσαι ανάμεσα στη χαρά του να μεγαλώνουν και στη λύπη του να μεγαλώνεις.

Απρίλης μήνας και βλέπεις ένα καλό φίλο που μοιραζόταν το πάθος για τρέξιμο να είναι προσωρινά παροπλισμένος και λες, ή μάλλον σκέφτεσαι πως άλλοι θα έλεγαν δόξα σοι ο θεός που έβγαλες απόψε άλλη μια κούρσα.

Απρίλης μήνας.

Μια ζεστή νύχτα σαν και απόψε είχε πάει για ύπνο όπως πάντα ο παπάς μου. Πριν 21 χρόνια.

Το άλλο πρωί φυσούσε κρύος αέρας – όπως θα φυσά και αυτή την Παρασκευή.

Εκείνος δεν το πήρε είδηση όμως.

Δεν ξύπνησε ποτέ.

Τα κανάλια του Ταγίπ

6 Απριλίου, 2021

Προσπαθούσα όλη μέρα χτες να καταλάβω ποιο είναι το θέμα με τα κανάλια, τους ναυάρχους και τον τούρκο πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν.

Δεν κατάλαβα!

Και είπα να το ψάξω λίγο.

Το θέμα αφορά τον έλεγχο των στενών του Βοσπόρου. Ο οποίος έλεγχος ανήκει νόμιμα στην Τουρκία στη βάση της συνθήκης του Μοντρέ  από το 1936.

Η συνθήκη εκείνη καθορίζει και το είδος και την προέλευση των σκαφών που περνούν από τα στενά. Και το κλειδί είναι οι περιορισμοί που υπάρχουν στη διέλευση πολεμικών σκαφών. Αυτοί οι περιορισμοί εγγυούνται πως τον έλεγχο της Μαύρης Θάλασσας θα έχει η μεγαλύτερη δύναμη που υπάρχει στην περιοχή. Τότε ήταν η Σοβιετική Ένωση, σήμερα η Ρωσία.

Η συνθήκη εκείνη είχε και άλλες πρόνοιες και παραμέτρους που αφορούν τις σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας, αλλά το παρόν πρόβλημα ξεκίνησε από αλλού.

Στα πλαίσια των «τρελών» σχεδίων του Ταγίπ Ερντογάν για να αλλάξει την Τουρκία με τη δική του σφραγίδα, αναμένεται να γίνει ένα καινούργιο κανάλι μήκους 45 χλμ, δυτικά του Βοσπόρου, το οποίο θα ελαφρύνει την κίνηση μέσω Βοσπόρου και θα αυξήσει τα εισοδήματα της χώρας. Κάποιοι λένε πως θα αυξήσει και τα εισοδήματα των φίλων του Ερντογάν που θα φτιάξουν το κανάλι, ή θα αναπτύξουν οικισμούς στις όχθες του.

Για το θέμα υπάρχουν πολλές αντιρρήσεις: κάποιοι αμφισβητούν πως το κόστος θα μείνει (μόνο) γύρω στα 10 δις ευρώ. Άλλοι λένε πως αυτά τα χρήματα μπορούν να αξιοποιηθούν για την βελτίωση της ποιότητας ζωής στην έχουσα υπερβολικό πληθυσμό Κωνσταντινούπολη. Υπάρχουν επίσης και περιβαλλοντικές ανησυχίες.

Υπάρχουν και πολιτικά ζητήματα.

Συνεργάτης του Τούρκου προέδρου άφησε να νοηθεί πως η συνθήκη του Μοντρέ δεν θα καλύπτει το νέο κανάλι. Αυτό θα μπορούσε να έχει ως έμμεση συνέπεια τη δυνατότητα εισόδου στην Μαύρη Θάλασσα όλων των πολεμικών σκαφών που θα επιθυμούσαν να κάνουν κάτι τέτοιο.

Με απλά λόγια, αυτό να μπορούσε να οδηγήσει στην δυνατότητα Αμερικανικών και άλλων Νατοϊκών σκαφών να εισέλθουν σε μια κλειστή θάλασσα όπου δεσπόζει ο Ρωσικός στόλος. Ο Βλαδίμηρος δεν χαμογελά με αυτό.

Οι ναύαρχοι απαιτούν να  θεωρήσει η Τουρκία πως η συνθήκη του Μοντρέ καλύπτει και το νέο κανάλι (αν και όταν γίνει). Επιθυμούν δηλαδή να διατηρηθεί η παρούσα ισορροπία εντός της Μαύρης θάλασσας (που ευνοεί τη Ρωσία) και να έχει η Τουρκία τον έλεγχο για το ποιοι και πώς και πότε θα περνούν.

Αντιλαμβάνεστε πως σε μια περίοδο που οι ΗΠΑ θέλουν να επανακτήσουν την επιρροή τους στην περιοχή, την ίδια στιγμή που συνεχίζουν να πιέζουν την Τουρκία να ξεφορτωθεί τους S-400, τη στιγμή που η τουρκική οικονομία αντιμετωπίζει πολύ σοβαρά προβλήματα, το θέμα αποκτά πολύπλοκες διαστάσεις.

Οι περισσότεροι αναλυτές συμφωνούν πως η διακήρυξη των ναυάρχων καμιά σχέση δεν έχει με πραξικόπημα, πως οι αντιδράσεις του Ερντογάν είναι καθηκόντως και κατά συνήθεια υψηλών και υπερβολικών τόνων, ενώ όλα αυτά γίνονται πάντα στο «παραδοσιακό» πλαίσιο της σύγκρουσης των Κεμαλιστών της παλαιότερης γενιάς (αριστερούς και δεξιούς) με τους Ισλαμιστές της γενιάς του Ερντογάν.

Μας αφορούν όλα αυτά; Βεβαίως και μας αφορούν.

Αστάθεια και αβεβαιότητα στην Τουρκία δεν μπορούν να βοηθήσουν την προοπτική της πενταμερούς. Ένας Ερντογάν που βλέπει παντού εχθρούς, σίγουρα δεν θα «παίξει» Κυπριακό.

Και τέλος, είναι καλό να ρίχνουμε και μια ματιά προς το μέλλον: τι γίνεται μετά; Αργά ή γρήγορα ο Ερντογάν θα είναι παρελθόν. Ακόμη και ο Σενέρ Λεβέντ, που κάθε μέρα πριν πιει τον καφέ του, βρίζει 10 φορές τον τούρκο πρόεδρο έγραφε χτες:

«.. δεν έχουν υπόθεση αυτοί που θα έρθουν μετά από αυτόν. Όλοι τους διαθέτουν μιλιταριστικά μυαλά. Και προπάντων στο Κυπριακό. Είναι χειρότεροι και από τον Ερντογάν. Μάλιστα, η προσάρτηση της Κύπρου υπάρχει πιο πολύ στο δικό τους μυαλό».

Πάμε τώρα: Ιούλιος 2017. Κραν Μοντάνα.  

Morning run playlist

4 Απριλίου, 2021

It all started with the legendary lyrics:

Hey Jude, don’t make it bad.
Take a sad song and make it better from Lennon/McCartney’s masterpiece.

You would think this is the natural way of things.

But no.

See them.

Feel them.

Touch them.

But don’t heal them.

They choose otherwise.

They prefer Miserere.

You see, I met one man who was wounded in love

I met another man who was wounded with hatred.

It will all end later, with I drink alone.

Νερό, αλλά ποιο νερό;

3 Απριλίου, 2021

Με καλή παρέα γευματίσαμε στην παλιά πόλη και αφού τα γυναικόπαιδα επέλεξαν να πάνε πίσω στις οικίες με τα οχήματα, με καλό φίλο, είπαμε να ανέβουμε σπίτι από το γραμμικό του Πηθκιά.

Γνώριμο μέρος από εκατοντάδες επισκέψεις, αλλά σήμερα μιλήσαμε ειδικά για το νερό.

Ανηφορίζοντας από το σημείο που ξεκινά απέναντι από τη βουλή, είδαμε νερό.

Δεν θα πάει μακριά του λέω. Στο Στρόβολο δεν υπάρχει σταγόνα.

  • Ε, τότε, από που έρχεται;
  • Δεν ξέρω. Το σημείο αυτής της ροής είναι πίσω από το Bridgehouse, εκεί στο γεφύρι του παλιού C D Hay – ναι, ξέρω μόνο Λευκωσιάτες αναγνωρίζουν τα μέρη.

Πράγματι, σε εκείνο σε σημείο βγήκε και η φωτογραφία. Το νερό ερχόταν από ανατολική/νοτιοανατολική κατεύθυνση. Και ήταν σίγουρα αυθεντικό Λευκωσιάτικο νερό.

Αν φανταστείς την προέκταση του αγωγού, ανεβαίνεις στο λόφο του English School, στην Ακρόπολη, στην περιοχή της Κεντρικής Τράπεζας.

Έχει καλή θεωρητική βάση αυτό, τα ψηλότερα σημεία τραβούν νερό και το αφήνουν χαμηλά στους γύρω ποταμούς, αλλά δεν έχω την παραμικρή τεκμηρίωση πως ισχύει για αυτή την περίπτωση.

Αν λάβουμε όμως υπόψιν πως οι πρώτοι Λευκωσιάτες που πήγαν εκεί πριν χιλιάδες χρόνια είχαν τους λόγους τους, οι λόγοι αυτοί πρέπει να είχαν σχέση με το νερό. Και σίγουρα δεν ήταν το νερό του Μαχαιρά που ακόμη και πριν το φράγμα Ταμασσού δεν κρατούσε ποτέ μέχρι το καλοκαίρι.

Συνεπώς από αλλού ερχόταν το νερό.

Από που όμως;

Από τα παλιά αρχεία

1 Απριλίου, 2021

Αγαπημένη λειτουργία η επίσκεψη στα παλιά αρχεία. Ειδικά σήμερα, αποτοξινωτικό.

Η φωτογραφία είναι από επίσκεψη στις ΗΠΑ το 1991 ή 1992.

Το κείμενο το είχα γράψει υπό μορφή γράμματος σε μια παλιά φίλη. «Φτιάχτηκε» στο μυαλό μου αργά το απόγευμα μιας μέρας που επέστρεφα από την περιοχή του Ακάμα στη Λευκωσία.

…………………………………….

Όπου το τέλειο είναι χωρίς περιεχόμενο

Ήταν μία παράξενη μέρα γεμάτη παλμούς.

Η  γη έδινε την εντύπωση πως ζούσε μέσα στην ευτυχία που νοιώθει η έγκυος γυναίκα λίγο πριν την πιάσουν οι πόνοι του τοκετού.

Δεν ήταν ζέστη αλλά ήταν ζεστό φιλικό καλοκαίρι.

Δεν φυσούσε, δεν είχε υγρασία, η θάλασσα ήταν ήρεμη.

Το νερό ζεστό, μια πρόσκληση απευθυνόταν από όλες τις κατευθύνσεις για να μοιραστείς κάτι, να ζήσεις κάτι.

Μετά ήταν το σούρουπο. «Είναι πανσέληνος απόψε κ’ είν’ ωραία».

Εκεί που όλα κυλούσαν ήσυχα, εκεί μπροστά, πάνω ακριβώς από την πιο ψηλή κορυφή του Τροόδους φάνηκε ένα τεράστιο στρόγγυλο πράγμα που σου φώναζε να το δεις να το παρακολουθήσεις. Το χρώμα ήταν κίτρινο, το φόντο ήταν ακόμα γαλάζιο το μέγεθος απίστευτο.

Πάνω ψηλά στο δρόμο της Λαόνας σε λίγο, ήταν μία παγίδα. Από τη μεριά του βουνού το στρόγγυλο φεγγάρι ανέβαινε σιγά-σιγά, και από τη μεριά της θάλασσας ένας απόκοσμος συνδυασμός χρωμάτων. Ο ήλιος είχε δύσει, η θάλασσα ήταν ασημένια, συμπαγής, ο ουρανός είχε χίλιες ανταύγειες του κόκκινου, και ήταν μία ηρεμία, μία έντονη ηρεμία που απλωνόταν γύρω.

Στην Πέτρα του Ρωμιού η τελευταία εικόνα. Για πρώτη φορά ήταν το μέρος όμορφο αφού η πέτρα βρισκόταν μέσα στον πλατύ φεγγαροδιάδρομο που εκτεινόταν από το βάθος της ανατολής μέχρι δύο βήματα εκεί ακριβώς μπροστά.

Κάποτε νιώθεις την ανάγκη να σταματήσεις να ψάχνεις.

Αν μπορείς.

9 Σεπτεμβρίου 1995

Αρέσει σε <span>%d</span> bloggers: