Μετάβαση στο περιεχόμενο

Remembering Camus

25 Οκτωβρίου, 2021

Iggy Pop is now at 74 and carrying a voice sounding like an echo coming out from a deep deserted mine.

He has a radio show.

It is called «Iggy Confidential» and you can find it at BBC6.

You can choose to listen to the show either for a treat on his voice and his way of talking, or for his music choices. Or, both.

You may well think that I am focusing too much on his voice, but honestly, if you are old enough to remember his song, The Passenger, you may think that Michalis Hatzigiannis was singing that, compared to his voice now.

Sometimes, there are top-ups. The other day he was talking about a French duo with Algerian roots. And his mind went back to a book that 80 years ago, basically introduced that country to a wider audience: Albert Camus, The Stranger. A story taking place at a time when Algeria was still a French colony.

I remember reading that little book real fast, during the winter months of my first year as a student in London.  

And then, I read it again, scribbling notes on the margins of the pages and underlying phrases. The book must be hidden somewhere in my library, but I could still find some parts that stuck into my mind since then, by searching the net.

It started like this:

“My mother died today. Or maybe yesterday, I don’t know. I received a telegram from the old people’s home: «Mother deceased. Funeral tomorrow. Very sincerely yours.» That doesn’t mean anything. It might have been yesterday.”

“On my way out, I was even going to shake his hand, but I remembered just in time that I’d killed a man.”

“I had only a little time left and I didn’t want to waste it on God.”

“Have you no hope at all? And do you really live with the thought that when you die, you die, and nothing remains?» «Yes,» I said.”

“I may not have been sure about what really did interest me, but I was absolutely sure about what didn’t.”

“…I had never been able to truly feel remorse for anything. My mind was always on what was coming next, today or tomorrow.”

And it ended like this:

“It was as if that great rush of anger had washed me clean, emptied me of hope, and, gazing up at the dark sky spangled with its signs and stars, for the first time, the first, I laid my heart open to the benign indifference of the universe.

To feel it so like myself, indeed, so brotherly, made me realize that I’d been happy, and that I was happy still. For all to be accomplished, for me to feel less lonely, all that remained to hope was that on the day of my execution there should be a huge crowd of spectators and that they should greet me with howls of execration.”

Later, Camus, was to write this about his book:

«In our society any man who does not weep at his mother’s funeral runs the risk of being sentenced to death.»

Κουράζομαι.

22 Οκτωβρίου, 2021

Και για τη μέρα, αλλά και σωρευτικά. Θα το καταλάβουν μόνο όσοι το έχουν ζήσει. Για τους άλλους υπάρχει ακόμη χρόνος – μόνο έτσι θα καταλάβουν.

Και όχι, δεν αναφέρομαι στα ζητήματα που μου έρχονται απ’ έξω, δεν γράφω τώρα για όσα φέρνει το «σύστημα». Πιφφφ!!! Πολλή η βρώμα!

Γράφω για μένα. Θυμάστε που όλο λέω πως θα μείνω στον «κήπο»; Έστω και αν σας ξεγελώ – και κυρίως με ξεγελώ –  συχνά – πυκνά.

Όμως ήταν μια μέρα που πραγματικά πήγα «τριφτός», όπως λένε στο παζάρι.

Φτάνω στο σπίτι και ακόμη και αργά το απόγευμα έπρεπε να παραδώσω κάτι σε ένα πελάτη κάπου εκεί κοντά στη γειτονιά.

Πήγα με τα πόδια (ακατάχνωτα!) Όταν στρεφόμουν πίσω ένοιωσα λίγη ψυχρούλα. Και είχε πέσει και το φως.

Κοίταξα την παλιά γειτονιά και θυμήθηκα πως ήταν παλιά, η γειτονιά.

Εκείνο τον καιρό της λιτότητας και της αγνότητας – και να λείπουν οι ειρωνείες, τα εννοώ αυτά όσο πιο έντονα γίνεται.

Κοίταξα πάνω το παλιό μπαλκόνι στο κτίριο που από τότε πασαλείφτηκε για να φαίνεται όμορφο. Αλλά το μπαλκόνι φαίνεται πια τόσο μικρό, τόσο ευάλωτο, που αναρωτιέσαι αν έβγαινε ποτέ κάποια θεία εκεί πάνω και κοίταζε τους μιτσιούς που έπαιζαν εκεί στο χωράφι πίσω από τον Σαββή τον σιδερά, τον τζιερκοπούλη, τον φούρνο.

Κάτι έπεσε από το μπαλκόνι στο κεφάλι, ένοιωσα μια γλυκιά ζάλη.

θυμήθηκα τη μεγάλη ελιά ( ή μήπως ήταν συκαμιά; ) στο κέντρο εκείνου του άδειου τότε χώρου και δίπλα από εκείνο το ξεχαρβαλωμένο αρχαίο Bedford Van μέσα στο οποίο τολμούσαν κάποιοι μιτσιοί να μπουν όταν παίζαμε χωστό.

Αλλά ήταν τόσο προβλέψιμο εκείνο το σημείο.

Αλλά, ξέρετε, κάποτε *θέλαμε* να ήταν προβλέψιμο. Αναλόγως του ποιος, ή ποια  καμμούσε.

Κοίταξα ξανά πάνω και γύρω.

Είδα πολλούς ψηλούς και γκρίζους τοίχους.

Και κάτι SUV.

Και ήρθε ξανά η κούραση.

Πολύ μικρά

21 Οκτωβρίου, 2021

Όποιος βρεθεί αυτό τον καιρό στην Ευαγόρου στη Λευκωσία, αργά το απόγευμα που πέφτει το φως, θα ακούσει τα πανηγύρια των χιλιάδων στρούθων που φωλιάζουν στους φίκους εκεί κάτω κοντά στην πλατεία Ελευθερίας.

Χαμήλωσα το ραδιόφωνο για να τους ακούσω καλύτερα.

Εκκωφαντικοί!

Όσοι περνούσαν κάτω από τα δένδρα, έπρεπε να ήταν διπλά προσεκτικοί αφού πέφτουν πράματα. Υγρά πράματα.

Ξαφνικά ένα αυτοκίνητο εμφανίζεται δίπλα μου με το σύστημα μουσικής στη διαπασών.

Ακούγονταν μία ερμηνεία του Bella ciao σε χορευτικό ρυθμό. Πολύ δυνατά. Κάλυψε τους στρούθους. Σκέφτηκα πως μέσα από τις εκατοντάδες ερμηνείες, το τραγούδι αυτό έκλεισε για μένα όταν το είπε ο Tom Waits.

Στο ράδιο, λίγο αργότερα, έβαλαν τον Van.

Moondance. Νομίζω μέσα στα 10 καλύτερα τραγούδια που άκουσα ποτέ. Αυτή τη φορά ακούστηκε διαφορετικό. Ο Van ταυτίστηκε με τον παραλογισμό των αντιεμβολιαστών. Έτσι χαλά μια σχέση. Χάθηκε η αύρα.

Ήμουν πολύ κουρασμένος για τρέξιμο αλλά ήθελα να καθαρίσει ο νους από τις βρωμιές της ημέρας και έτσι περπάτησα λίγο στο γραμμικό. Μυρωδιές. Προερχόμενες από γάτες. Από αυτά που αφήνουν και αυτά που μένουν όταν μας αφήσουν οι γάτες.

Άσχημες μυρωδιές. Χρειάζεται a hard rain to fall για να καθαρίσει.

Το γραμμικό.

Για το νου δεν ξέρω.

Πέρασα και από την παλιά εκκλησία. Δεν είχε καθόλου φώτα.

Μου φάνηκε χλωμή.

Κόλιν Πάουελ

19 Οκτωβρίου, 2021

Οι νεκρολογίες των τελευταίων ημερών ασχολούνται αποκλειστικά σχεδόν με τη ζωή του θανούντος από κορωνοϊό πρώην Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Κόλιν Πάουελ.

Ο Κόλιν Πάουελ έκανε μεγάλη καριέρα ως στρατιωτικός και μετά έκανε περιορισμένη θητεία στην πολιτική, ως υπουργός εξωτερικών – σε δύσκολους καιρούς.

Άνκαι γενικά θεωρείτο άνθρωπος ηπίων τόνων και θέσεων, αναγκάστηκε να υπερασπιστεί ακραίες και αμφιλεγόμενες θέσεις της κυβέρνησης του με τρόπους που στη συνέχεια είχε παραδεχτεί πως δεν ήταν οι καλύτερες επιλογές.

Μετά την αφυπηρέτηση του, σταδιακά απομακρύνθηκε, από το Ρεπουμπλικανικό κόμμα στο οποίο ανήκε, και διαμαρτυρόμενος για την ακροδεξιά στροφή που πήραν οι ρεπουμπλικάνοι, έφτασε στο σημείο να στηρίξει τους δημοκρατικούς Ομπάμα και Μπάιντεν για την προεδρία.

Έκανε δηλαδή αυτό που κάνει ό κάθε έντιμος δεξιός που βλέπει πως το κόμμα και οι ηγέτες του λοξοδρομούν στη λάσπη του εξτρεμισμού, του εθνικισμού και του ρατσισμού.

Looking for a new roote

17 Οκτωβρίου, 2021

Last Sunday’s competitive run was judged as a complete disaster by my manly instincts. It was not that I came second to last but it was the feeling of complete exhaustion that overwhelmed me after the finishing line. That, was a very bad omen. A friend suggested to take me to a first aid hospital. That was the greatest humiliation!

Enter the new week and I found myself overwhelmed in a more frightening feeling. This “Cause London is drowning and I live by the river…” (*) feeling. A lot of things didn’t go by the book.

Come Sunday and it was a cooler than of late morning, slightly overcast was a bonus, and I said, OK, I am going to run.

I headed towards the centre of the city, as I have done hundreds of times. But today I thought it was a good time to check on the new arrangements that are meant to extend the walking and bicycle lane to the very centre of the city, at Eleftherias Square.

It is a very ambitious and positive project, that will face a huge backlash when the drivers realize that some parts of the roads have been permanently taken away form them. Now it is still work in progress and therefore they may not actually get it.

On the other hand, I do not expect many volunteer walkers or cyclists to actually start using the new arrangements en masse, so the end result will be more congestion to the limited roads.

Well, good luck!

To be honest I got kind of sentimental seeing concrete slabs in the middle of the path, indicating exclusive use by cyclists. Too much of a “normal” state on a cooler than of late Sunday morning.

The city centre was bursting with life on a cooler than of late Sunday morning. Many colourful house maids and other assistants from far away countries were celebrating something and a feel good factor was prevailing all around the ancient walls.

I was trying to manoeuvre my body through all these people and I felt that I lost my right ear bud. I stopped and started looking in desperation to find it. I needed to finish listening to New Model Army in stereo.

“Ela” came a voice from my back. One of the colourful ladies found the gadget and she was more than happy to give it back to me. Her large smile was barely hidden behind her mask.

Ok, little things, but good things.

I headed back home aiming to check another part of the new arrangements for cyclists and walkers. Sure, they are aiming big. But why do they have to exhibit our perpetual tendency for amateurism and lack of professionalism? Even in these “nice” projects?

Honestly, what does “roote” mean?

…..

I run about 9K. One less than last Sunday, but in exactly the same time. I was much happier.

(*) London Calling by The Clash

Μικρά.

14 Οκτωβρίου, 2021

Σχόλασα την ώρα που σχολάνουν όλοι. Έπρεπε να πάω σε φαρμακείο. Και μετά σπίτι.

Μια ώρα. Και μάλιστα για να πάω σπίτι μέσω φαρμακείου! Πόσο αισιόδοξο μπορεί να είναι αυτό;

Με τα πόδια, σπίτι – γραφείο, μου παίρνει 45 λεπτά.

Ο πάντα αισιόδοξος εαυτός μου λέει, κάνε υπομονή, όπου να ‘ναι τελειώνει ο ποδηλατοδρόμος. Θα κάνεις και άσκηση κάθε μέρα.

Θα δούμε.

Άκουσα πολλές ειδήσεις μέσα στο όχημα.

The lunatics have taken over the asylum – τραγούδι των 80’s – πάντα επικαιρο.

(Ακόμη χειρότερο: κάποιοι τους πιστεύουν).

Στο σπίτι, ένα από τα Κ διαβάζει. Τόσο πολύ που θέλει από εκείνα τα ποτά με την έξτρα ενέργεια.

Αναζητώ τον αισιόδοξο μου εαυτό.

Το άλλο Κ ρωτά αν μπορεί να εγγραφεί σε ένα διαδικτυακό προπανεπιστημιακό πρόγραμμα.

Να το κάνεις!

Ο αισιόδοξος μου εαυτός λέει πως μπορεί να υπάρχει ελπίδα.

Ένας φίλος μου θυμίζει μια ιστορία. Είχε προσλάβει την Χ. Μετά που είχε δεσμευτεί πως ξεπέρασε τις ουσίες.

Είχε νοιώσει «για πρώτη φορά χρήσιμη», μου είχε πει.

Ο αισιόδοξος μου εαυτός κατέγραψε μια επιτυχία.

Αντικειμενικά, το πιο σπουδαίο νέο.

Σύντομες σκέψεις για τις μεγάλες αυξήσεις.

14 Οκτωβρίου, 2021

Τις τελευταίες μέρες υπάρχει επικέντρωση στη δημόσια συζήτηση για πράγματα απόλυτα πρακτικά: τις αυξήσεις στις τιμές πολλών προϊόντων.

Αυξήσεις σε καύσιμα, αυξήσεις σε ζωοτροφές, αυξήσεις σε καταναλωτικά αγαθά.

Μαζί, έρχονται και οι συνήθεις φωνές για κρατική παρέμβαση για να διατηρηθούν οι τιμές σε προσιτό επίπεδο. Πρώτο βιολί αυτές τις μέρες οι κτηνοτρόφοι, που αναφέρθηκαν στα μεγάλα προβλήματα που έχουν φέρει τα διψήφια ποσοστά αύξησης στις τιμές των ζωοτροφών. Ανέφεραν επίσης πως κάποιες κτηνοτροφικές μονάδες έχουν ήδη αναγκαστεί να κλείσουν λόγω αυτών των αυξήσεων και φυσικά, απαιτούν κρατική βοήθεια.

Θα είναι λάθος αν δοθεί κρατική βοήθεια σε παραγωγούς.

Αυξήσεις υπάρχουν, σε πρώτες ύλες, σε ζωοτροφές και γενικά σε όλα τα βασικά τρόφιμα. Σημαντικές αυξήσεις υπάρχουν επίσης στα κόστη μεταφοράς – κάτι που επηρεάζει ιδιαίτερα σοβαρά ένα μικρό νησί όπως εμείς. Οι αυξήσεις αυτές οφείλονται εν μέρει στην πανδημία, οφείλονται στο τέλος της πανδημίας, αλλά και σε μια κυκλική ασυνεννοησία προσφοράς και ζήτησης. Κλιματική αλλαγή και τοπικοί παράγοντες σε σημαντικές χώρες παραγωγής, επηρεάζουν επίσης την όλη κατάσταση.

Παρ’ όλα αυτά όμως είναι εύκολο να περιγράψουμε τον γενικό χαρακτήρα των αυξήσεων: είναι οριζόντιες. Επηρεάζουν δηλαδή όλους. Αφού λοιπόν συμβαίνει αυτό, αν κάποια κτηνοτροφική ή οποιαδήποτε άλλη μονάδα καταρρεύσει οικονομικά, αυτό θα οφείλεται και σε σειρά άλλων λόγων, όχι μόνο στις αυξήσεις των πρώτων υλών.

Αφού λοιπόν οι αυξήσεις επηρεάζουν το σύνολο των παραγωγών – προμηθευτών, είναι λογικό να αναμένουμε επίσης και συνολικές αυξήσεις σε όλα τα καταναλωτικά αγαθά.

Να σημειώσουμε όμως και κάτι άλλο: αν τεκμηριώνεται αύξηση 25% στο σιτάρι, δεν σημαίνει πως θα έχουμε αντίστοιχη αύξηση στην τιμή του ψωμιού. Γιατί η τιμή του ψωμιού προκύπτει από το κόστος των πρώτων υλών, τα έξοδα κατασκευής – περιλαμβανομένων και των μισθών, αλλά και  το μερίδιο απόσβεσης του κεφαλαίου.

Αν υποθέσουμε πως η τιμή της πρώτης ύλης για ένα βασικό τρόφιμο αυξήθηκε κατά 25%, αλλά το ποσοστό του κόστους αυτής της πρώτης ύλης στην τελική τιμή του προϊόντος είναι το 1/3, τότε η μέγιστη αύξηση που μπορείτε να δείτε στο ράφι, είναι περίπου 8% και όχι 25% όπως διαδίδουν κάποιοι.

Σε κάθε περίπτωση έχουμε αυξήσεις. Και οι οργανωμένες ομάδες παραγωγών θέλουν κρατική βοήθεια για να επιβιώσουν, λένε.

Αν το κράτος θέλει και μπορεί να βοηθήσει, να το κάνει. Αλλά όχι τον παραγωγό. Γιατί αν βοηθήσει τον παραγωγό, θα κρατηθεί μεν, χαμηλότερα η τιμή για το σουβλάκι και για εκείνο που έχει χαμηλό διαθέσιμο εισόδημα αλλά και για εκείνο που έχει μεγαλύτερη οικονομική άνεση. Αυτό, είναι κοινωνικά άδικο.

Επίσης: αν καλυφθούν οι οριζόντιες αυξήσεις σε πρώτες ύλες ή την ενέργεια, τότε αφαιρείται το κίνητρο και η πρωτοβουλία των παραγωγών να βελτιώσουν τις μεθόδους τους, να κόψουν περιττά έξοδα, να συγχωνευθούν για να κερδίσουν οικονομίες κλίμακας. Αυτό, είναι οικονομικά αντιπαραγωγικό.

Αν λοιπόν το κράτος θέλει και μπορεί να βοηθήσει, να το κάνει. Ενισχύοντας για μια περίοδο, βασισμένο σε συγκεκριμένες παραμέτρους, το  ΕΕΕ, τις συντάξεις και όλα τα επιδόματα που απευθύνονται σε ανθρώπους οι οποίοι ντε φάκτο βρίσκονται σε δυσμενέστερη θέση από τον μέσο πολίτη. Στόχος θα είναι η αύξηση του διαθέσιμου εισοδήματος των ευάλωτων πολιτών για να απορροφήσουν αυτές τις αυξήσεις, μέχρι να ισορροπήσει ξανά η αγορά.

Από την άλλη, ο μέσος πολίτης, αντιμετωπίζοντας τις αυξήσεις, μπορεί επίσης με τη συμπεριφορά του να δείξει στους παραγωγούς και τους προμηθευτές ποιοι κάνουν καλύτερα – και φτηνότερα τη δουλειά τους.

Καμπάνες

12 Οκτωβρίου, 2021

Τα πρώτα λίγα λεπτά προσπαθούσε να καταλάβει αν τα μάτια του ήταν ανοικτά ή κλειστά.

Μετά, τα έτριψε λίγο, πιέζοντας τα να ανοίξουν.

Ακόμη πιο μετά αναρωτιόταν αν άκουγε κάτι, αν φανταζόταν κάτι, ή αν συνεχιζόταν κάποιο όνειρο. Γιατί όλη τη νύχτα πάλευε με τα όνειρα.

Ναι, άκουγε κάτι. Άκουγε καμπάνες.

Υπόκωφες, μακρινές, καμπάνες. Του φαίνονταν μαζικές καμπάνες που έδιναν ένα ήχο συνεχή, δεν ξεχώριζες ένα, δυο καμπανίσματα. Ήταν όλα μαζί.

Του θύμισε τον υπερβατικό ήχο των κιθάρων πίσω από τα τρία μεγάλα τραγούδια του Joshua Tree των U2. Ένα συνεχές μαζικό σολάρισμα.

Σίγουρα ξύπνιος τώρα, βγήκε από το δωμάτιο και πήγε στα παράθυρα. Το ένα δέσποζε πάνω από την κοιμισμένη πόλη. Τα πορτοκαλί φώτα αντανακλούσαν στο αραιό σύννεφο ομίχλης λίγο μόνο πιο πάνω από τον τελευταίο όροφο της πολυκατοικίας.

Τις καμπάνες τις άκουγε ακόμη. Ήταν ο μοναδικός ήχος που άκουγε. Ήταν σίγουρα η προχωρημένη ώρα, αλλά όσο και αν ήταν υπόκωφος και μακρινός ο ήχος, κάλυπτε τα πάντα, σαν να απορροφούσε οτιδήποτε άλλο μπορούσε να ακουστεί. Προσπάθησε να συγκόψει από που ερχόταν ό ήχος, αλλά ήταν μάταιο. Μάλλον ζάλη του προκάλεσε η προσπάθεια να συγκεντρωθεί προς μία μόνο κατεύθυνση, μπας και κεντράρει το σημείο εκπομπής των ήχων.

Εκεί, προβληματίστηκε:

  • Καμπάνες;
  • Τι καμπάνες;
  • Καμπάνες χαράς;
  • Καμπάνες λύπης;
  • Καμπάνες συναγερμού;

Δεν ερμηνευόταν ο ήχος – εκτός ίσως από το μυστήριο, που ήταν η μοναδική παράμετρος που τον χαρακτήριζε.

Πήρε τα κλειδιά, κατέβηκε και πήρε το όχημα. Για λίγο αναρωτήθηκε που να πάει. Αφού δεν μπορούσε να ξεκαθαρίσει την προέλευση του ήχου. Έκρινε πως το πιο λογικό ήταν να πάει προς το κέντρο. Εκεί ήταν και οι περισσότερες εκκλησίες – αν ο ήχος έβγαινε πράγματι από καμπάνα εκκλησίας.

Έστριψε εύκολα στον κύριο δρόμο. Αφού δεν κυκλοφορούσε κανένα άλλο όχημα. Ούτε φαινόταν άλλο όχημα.

Θα είναι εύκολη η οδήγηση, σκέφτηκε.

Την ίδια στιγμή όμως, είδε πως το σύστημα πλοήγησης του οχήματος του, ήταν ήδη προγραμματισμένο. Για κάπου.

  • Μα, πως, πότε, που; Αναρωτήθηκε.

Δεν του άρεσε το δρομολόγιο – φαινόταν να πήγαινε μέσα από κάτι στενά δρομάκια. Πήγε να στρίψει το τιμόνι.

Υπάκουσε – το τιμόνι – , ενώ την ίδια στιγμή το σύστημα πλοήγησης επαναπρογραμμάτισε τη διαδρομή.

Και επέμενε το σύστημα πλοήγησης να πάνε από τα στενά σοκάκια.

Αλλά αυτό δεν του άρεσε. Ήθελε να αποφύγει εκείνο το σημείο. Πήγε να στρίψει το τιμόνι ξανά.

Αυτή τη φορά, δεν ανταποκρίθηκε.

Το τιμόνι.

Και το όχημα πήγαινε καρφί προς τα στενά σοκάκια.

Πανικοβλήθηκε, δοκίμασε να σταματήσει, αλλά ήξερε πως δεν είχε πια τον έλεγχο.

Άνοιξε το παράθυρο να πάρει αέρα.

  • Δεν γίνεται! Ονειρεύομαι, σκέφτηκε.

Αλλά όλο προχωρούσε.

Εκεί.

Και ο ήχος των καμπάνων όλο και δυνάμωνε.

Μεσημέρι Κυριακής με Καβάφη.

10 Οκτωβρίου, 2021

Το γεύμα της Κυριακής με την οικογένεια ήταν πανηγυρικό. Είχα καταφέρει να βγάλω το δεκάρι, είχα καταφέρει να συνέλθω και είχα τη συνήθη μου όρεξη για φαγητό και ποτό.

Μοιραία η συζήτηση επικεντρώθηκε στο τρέξιμο, στο τρέξιμο σε μια Χ ηλικία, στο να το παλεύεις έστω και αν τερματίζεις σχεδόν τελευταίος.

Το Κ1 Και το Κ2 ήταν ασυνήθιστα συνεργάσιμα και είχαν απόψεις – καλές και επί της ουσίας απόψεις. Πέραν από τα πειράγματα, νομίζω ομοφωνήσαμε  πως όσο και αν δεις ένα αποτέλεσμα όπως το δικό μου μέσα από οποιονδήποτε φακό σχετικότητας, καλά τα πήγα.

…..

Μετά η συζήτηση  βάρυνε περισσότερο. Με κάποιο τρόπο περάσαμε από το θέμα του πως συγκρίνεις και κρίνεις μια αθλητική κούρσα, στην πολιτική.

Είπαμε διάφορα, αλλά επέμεινα λίγο στο σημείο πως ανεξάρτητα από την πολιτική ποιότητα του ηγέτη, μετρούν και άλλα πράγματα. Σε κάποιες κοινωνίες σημασία έχουν οι αναφορές, οι υποψίες, οι ερμηνείες για διαφθορά – για κακή χρήση του αξιώματος του ηγέτη για δραστηριότητες που με κάποιο τρόπο τον ευνοούν.

Σημασία έχει επίσης εκείνο το αίσθημα της παρακμής. Που κάνει πολλούς να θέλουν να φύγουν από κάποια χώρα. Που κάνει κάποιους άλλους να ντρέπονται πως κατάγονται από μια χώρα.

Πήγε η κουβέντα στον φέρελπι ακροδεξιό καγκελάριο Κούρτζ της Αυστρίας που παραιτήθηκε γιατί λέει, υπάρχει υποψία πως χρησιμοποίησε κρατικά χρήματα για να τρέξει δημοσκόπηση υπέρ του κόμματος τους και συνεπώς να επηρεαστούν οι ψηφοφόροι του.

– Καλά αποδείχτηκε κάτι, με ρωτάνε.

– Όχι, απαντώ, από όσο ξέρω ακόμη κάνουν έρευνες.

– Τότε γιατί παραιτήθηκε;

…..

Ε, μοιραία, το γυρίσαμε και στην ντόπια πολιτική σκήνη. Ακόμη και τα 2 Κ είχαν ακούσει για τα διάφορα papers, που αύριο που θα πάνε να σπουδάσουν θα τους κυνηγούν με όσους συμφοιτητές παρακολουθούν ειδήσεις.

Και πήγαμε και πιο κάτω. Πως για να εκλέγει ο κόσμος ένα ηγέτη, σημαίνει κάτι του προσφέρει. Ή έχει άλλες ικανότητες – όχι απαραίτητα θετικές.

– Ε, τότε γιατί να ψηφίσεις; Γιατί να κάνεις τον κόπο;

Ήταν περισσότερο η άποψη του Κ1 αυτή, και οι πιο μεγάλοι, προσπαθήσαμε να εξηγήσουμε πως κάποιες φορές δεν φτάνει να ψηφίσεις τον καλύτερο, μπορεί να ψηφίσεις κάποιο με την ελπίδα πως θα δώσεις ένα μήνυμα – έστω και αν δεν είσαι σίγουρος για τις ικανότητες εκείνου που θα πάρει τελικά τη ψήφο σου.

Και ναι, μπορεί να μην είναι κανείς ικανός και «καλός» και έντιμος.

Και τι κάνεις αν «βλάπτουν κ’ οἱ τρεῖς τους τήν Συρία τό ἴδιο»;

…..

Αυτό δε λέχθηκε εκείνη την ώρα. Το προσθέτω εγώ ως επίλογο σε εκείνη την όμορφη συζήτηση στο γεύμα.

Γιατί εκείνη η συζήτηση, διακόπηκε μάλλον απότομα, όταν το Κ2 λέει σε μια στιγμή: δηλαδή είναι όπως το «Ἀς φρόντιζαν» του Καβάφη;

Διακόπηκε από περηφάνεια.

Ο επιτήδειος

5 Οκτωβρίου, 2021

Σχεδόν 12 εκατομμύρια αρχεία. Σχεδόν 3 Terabytes πληροφοριών. Και όμως, υπάρχουν «σκοπιμότητες» για το κεφάλαιο που αφορά την Κύπρο!

«Αλλά δε θα σας πω ποιες είναι αυτές»!

Οφείλω να σημειώσω πως με τη λίγη γνώση που έχω για αυτά τα πράγματα, σε αυτό το σημείο, μπορεί και να έχει τυπικά δίκαιο – δεν είχε γίνει κάτι παράνομο με τη συγκεκριμένη υπόθεση.

Από την άλλη υπάρχει το γεγονός: επί των ημερών του, αποτελεί έκπληξη αν δεν έχουμε αναφορά στην Κύπρο και σε συγκεκριμένα δικηγορικά γραφεία όποτε γίνονται ανάλογες αποκαλύψεις για διαφθορά, ξέπλυμα χρήματος, κακή χρήση της ιδιότητας μας ως ευρωπαϊκό κράτος.

Προφανώς, λόγω σκοπιμοτήτων! Και στο αφελές μυαλό του πρόθυμου σανοφάγου, είναι εύκολη η «λογική» προέκταση: τουρκικός δάκτυλος!

…..

Μας βγήκε σκάρτος και ο ΓΓ του ΟΗΕ! Ο οποίος επιδεικνύει «επιτήδεια ουδετερότητα». Ναι, είναι προφανές πως ο ΓΓ θα μπορούσε να αναφέρει ευθέως ποιου οι πράξεις ή οι παραλείψεις οδήγησαν στο επικίνδυνο σημείο που βρισκόμαστε τώρα. Αλλά δεν το κάνει. Γιατί η δουλειά του είναι άλλη, θέλει να αποφύγει την έκρηξη – προς το παρόν.

Η «επιτήδεια ουδετερότητα» όμως, είναι εύπεπτο είδος σανού. Παραπέμπει και στους διαχρονικούς μας υπονομευτές τους Βρετανούς, οι οποίοι για τους δικούς τους λόγους προσπαθούν επίσης να σώσουν τη διαδικασία, φτάνοντας στο σημείο να υιοθετήσουν πλήρως τις προτάσεις (παλιότερες προτάσεις) του ιδίου του προέδρου μας!

Πάρτε λοιπόν, αγαπητοί πρόθυμοι σανοφάγοι, νέους και παλιούς εχθρούς, όμορφες φρέσκες συνομωσίες!

Μπας και αποκοιμηθείτε όσο χρειάζεται για να ξεχάσετε πως στο τραγικό σημείο που φτάσαμε η έντιμη επιλογή θα ήταν μόνο το χαρακίρι.    

Αρέσει σε %d bloggers: