Skip to content

Χειμερινή ημέρα

Ιανουαρίου 18, 2018

Πολύ σπάνια καταγράφεται ατμοσφαιρική πίεση κάτω από 1000hPa.

Το βαθύ βαρομετρικό χαμηλό βρίσκεται βορείως της Κύπρου και θα βυθισθεί αργότερα στην Ανατολία.

Βλέπετε εδώ την τραγική απόδοση στον Στρόβολο όσον αφορά τον υετό. Αλλού κάπως καλύτερα.

Η χαμηλή πίεση εξηγεί και την ένταση των ανέμων. Η πτώση της πίεσης γίνεται σε ένα σχετικά μικρό γεωγραφικό «χώρο». Αυτό σημαίνει πως γύρω από αυτό το χώρο υπάρχει σταδιακή αλλά απότομη μείωση της πίεσης, κάτι που προκαλεί και την ένταση. Όπως ξέρετε οι άνεμοι κινούνται αντίθετα με τη φορά των δεικτών του ρολογιού γύρω από ένα χαμηλό, γι’ αυτό και η κατεύθυνση είναι προς το παρόν ΝΔ. Αργότερα οι άνεμοι θα στραφούν σε βοριάδες.

Η θερμοκρασία μια χαρά, αλλά θα πέσει αργότερα.

Advertisements

Μάππα, εκτός έδρας

Ιανουαρίου 14, 2018

Οι υποχρεώσεις της μάππας του γιου μας πήραν εκτός έδρας σήμερα.

Οι τέλειες καιρικές συνθήκες και το εξωφρενικά όμορφο περιβάλλον με ανάγκασαν να βγάλω ένα -έστω- αργό (λόγω έλλειψης προπόνησης και εορταστικών βαριδιών), δεκαράκι.

Στην αρχή κατευθύνθηκα προς το λατομείο των Πυργών. Στο πιο σκοτεινό σημείο του δάσους ήταν μια παράξενη ανηφορική είσοδος. Στον πέτρινο τοίχο έγραφε: «Πύργος των αγωνιστών του φωτός». Και είχε και ένα διπλό σταυρό δίπλα.

Δεν έχω ιδέα τι άλλο κρύβει η κυπριακή ύπαιθρος, αλλά όπως απομακρυνόμουν σκεφτόμουν πως τα σχέδια μετανάστευσης στην Τριστάν ντα Κούνα, ίσως να πρέπει να αναθεωρηθούν. Μπορεί και να υπάρχουν μέρη εδώ στο νησί όπου μπορείς να «κρυφτείς» και να αποστασιοποιηθείς.

Εδώ ολόκληρος στρατός πολεμιστών είναι κάπου εκεί κρυμμένος, εγώ δεν θα τα καταφέρω;

Δεν τον είδα φυσικά τον στρατό, αλλά είδα αρκετούς κυνηγούς, εκεί στο δρόμο προς την Παναγία τη Στάζουσα (στάζει άραγε; Και τι;). Σε κάποιο σημείο μάλιστα άκουσα σσιπεθκιά, και σε ελάχιστα δευτερόλεπτα άκουσα κάτι να πέφτει στα δέντρα εκεί μπροστά. Μια μικρή βροχή από σκάγια θα ήταν.

Επέστρεψα στο γήπεδο και αστειευόμενος ρώτησα: Είναι κάτω από πέντε; Όχι μου λένε, είναι πέντε, αλλά τα έβαλε η ομάδα μας.

!!!!

Η πρώτη τους και πολύ μεγάλη νίκη(8-2), και οι μιτσιοί ήταν ενθουσιασμένοι με την αρχική σημασία της λέξης.

Στο αυτοκίνητο τους έβαλα το We are the champions. Φυσικά πάλι στην τελευταία θέση θα είναι, αλλά τους άξιζε.

Στον ουρανό, νέφη του νοτιά, ένα πουλί κρατούσε κόντρα και έμενε ακίνητο εκεί ακριβώς από πάνω.

Έκανα πολλές λήψεις. Τελικά φάνηκε γιατί ήταν ακίνητο: έτρωγε το πρόγευμα του.

Διάλογοι με την κόρη

Ιανουαρίου 10, 2018

(Πήρα το κινητό στο Service Center της CYTA, και οι πολύ εξυπηρετικοί κύριοι εκεί πέρα διαπίστωσαν πως πράγματι το άνω 20% περίπου της οθόνης δεν ανταποκρίνεται στα αγγίγματα και τα χάδια μου. Συνεπώς το κράτησαν για επιδιόρθωση και μου έδωσαν ένα άλλο για service phone).

– Κοριτσίστικο είναι, σχολιάζει μετά τον πρώτο ενθουσιασμό για το «νέο» τηλέφωνο ο γιος.

(Ε, ναι, είναι μίνι και έχει ροζ χρώμα)

Το κοιτάζει με ενδιαφέρον και η κόρη:

– Καλά γιατί δεν σου έδωσαν και θήκη;

– Ε, νομίζω δεν χρειάζεται. Για καμιά βδομάδα που θα το κρατώ, τι να την κάνω τη θήκη;

– Ναι αλλά αν σου πέσει χαμαί και το σπάσεις δεν θα σου πουν να το πληρώσεις;

!!!! Στην πραγματικότητα όχι μόνο μου το είπαν αυτό, αλλά με έβαλαν να υπογράψω και σχετικό χαρτί! Αλλά ο *δικός* μου νους δεν πήγε στο κακό!

Πολύ βροχερό απόγευμα.

Ιανουαρίου 5, 2018

Απροσδόκητα.

Όχι όμως χωρίς εξήγηση. Το σύστημα πήγε στα νοτιοανατολικά μας και φρέναρε. Μας φέρνει τα υπολείμματα ψευδοβροχής – από τον βορρά, στη Λεμεσό και την Πάφο δεν έχουν ιδέα αυτό το απόγευμα.

Με την κόρη πάμε να παραλάβουμε τον γιο από την προπόνηση της μάππας. Η κίνηση μας καθυστερεί. Διαμαρτύρεται έντονα τηλεφωνικώς.

Τον παραλαμβάνουμε μέσα στη βροχή, τους εξαγοράζω και τους δυο με πρόταση να πάρουν ένα από εκείνα τα μυστηριώδη ζαχαρώδη υγρά με τις μπαμπούλες, μπαρπουνίσιους, ή τι άλλο τα λένε;

Μπροστά μας ένα αυτοκίνητο κουβαλά μια άγρια μοτόρα.
Dirt bike λέει ο γιος.

Μακριά του λέω! Δεν θέλουμε μοτόρες!

Συμφωνώ λέει η κόρη, δεν μου αρέσει αυτή. Θέλω Harley Davidson.

Γκέλες υποψηφίων προέδρων

Ιανουαρίου 4, 2018

Εγώ δεν θεωρώ πως η δήλωση του ΠτΔ για την ΑΟΖ είχε λάθος – επί της ουσίας. Αυτό που είπε είναι η πραγματικότητα, και εγώ προτιμώ να αναλύω τη ζωή γύρω μου με τις πραγματικότητες, όχι τα παραμύθια.

Τι έχουμε εδώ; Έχουμε την Τουρκία να αναγνωρίζει (μόνη χώρα στον κόσμο) ένα κράτος που ονομάζεται Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Αν ισχύει αυτό, τότε αναγνωρίζονται και όσα κουβαλά μαζί του ένα κράτος: Η ΑΟΖ είναι ένα από αυτά τα χαρακτηριστικά. Αυτό όμως, φαίνεται ισχύει μόνο στις σχέσεις μεταξύ τους.

Και το ξεχνά αυτό η Τουρκία συμπεριφερόμενη με άλλο καπέλο στη διεθνή σκηνή, όταν λέει πως δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία,όταν λέει πως δεν υπάρχει καν η Κύπρος και διεκδικεί ΑΟΖ …νότια της Λεμεσού. Αυτό είναι μια σοβαρή αντίφαση, είναι ένα δυνατό επιχείρημα που μπορούμε και οφείλουμε να χρησιμοποιήσουμε σε *βάρος* της Τουρκίας.

….στην προσπάθεια μας να δείξουμε πως το στάτους κβο είναι παράλογο, μη βιώσιμο και υπάρχει άμεση και απόλυτη ανάγκη να καταλήξουμε σε λύση. Μια λογική, που όπως είναι γνωστό «έκαψε» με τη συμπεριφορά του στο Κραν Μοντάνα ο πρόεδρος Αναστασιάδης. Και άφησε το νησί εκτεθειμένο στους παραλογισμούς της τουρκικής πολιτικής, με ένα αυξανόμενα απρόβλεπτο και επικίνδυνο Ερντογάν.

Στην κορύφωση της προεκλογικής εκστρατείας ο ΠτΔ δέχτηκε κριτική για τη δήλωση του από τους μονίμως ανησυχούντες του επικίνδυνου «πατριωτικού» χώρου, αλλά και από το ΑΚΕΛ και άλλες, ας πούμε φιλολυσικές δυνάμεις.

Πολλή από αυτή την κριτική ήταν άδικη, έως και συνειδητά διαστρεβλωτική. Δεν μπορώ όμως να προσφέρω τη συμπάθεια μου στον πρόεδρο, στην ας πούμε γκέλα που υπέπεσε. Γιατί, εκείνος επέλεξε να κινηθεί όπως κινήθηκε τον τελευταίο χρόνο, εκείνος «έκαψε» την ευκαιρία που είχαμε να γίνουμε επιτέλους κανονικό κράτος, ας υποστεί τώρα τις συνέπειες.

Από την άλλη, ο Σταύρος Μαλάς επιμένει σε μια μάλλον χαμηλών τόνων εκστρατεία η οποία ειλικρινά δεν ξέρω τι αποτέλεσμα έχει στους κομματικούς, αλλά οφείλω να ομολογήσω πως κάνει και δηλώσεις που κρίνονται θετικά και ελκύουν νούσιμες ψήφους πέραν του χώρου του ΑΚΕΛ. Οι πρόσφατες δηλώσεις του για τους κατόχους αξιογράφων και τολμηρές ήταν και προς τη σωστή κατεύθυνση, και λειτουργούν και ως απάντηση στον λαϊκισμό του Νικόλα Παπαδόπουλου.

Αλλά…. ο Σταύρος Μαλάς έχει δυστυχώς τα δικά του βαρίδια. Εκτός από την mainstream αριστερά, έχει να χειριστεί και την extreme αριστερά. Και αν δείτε την ατζέντα που κουβαλά η extreme αριστερά όπως εκφράζεται από την Δέφτερη Ανάγνωση(ΔΑ), τότε ειλικρινά δεν θα ήθελα να βρίσκομαι στη θέση του Σταύρου!

Φυσικά, για να είμαστε ειλικρινείς δεν έπεσε στην αντίληψή μου καμιά πρακτική προσπάθεια του Σταύρου να προσελκύσει ψηφοφόρους όπως αυτούς της ΔΑ, ούτε φυσικά είδα από την πλευρά της ΔΑ πρόθεση να τον στηρίξουν. Η ΔΑ περιορίζεται (και αρέσκεται πολύ) στην αναπαραγωγή μύθων και στην κατασκευή πραγματικοτήτων. Μόνιμη έγνοια τους, ο καημένος ο Δημήτρης Χριστόφιας. Που νομίζουν ακόμα πως κάποιοι τον ….μισούν επειδή ήταν αριστερός. Τους διαφεύγει πως το πρόβλημα με τον ΔΧ δεν ήταν η πολιτική του ταυτότητα, αλλά η πολιτική του κληρονομία: «έκαψε» νωρίς το Κυπριακό με Τάσσο και το «όχι για να τσιμεντώσει το ναι», και μετά εντελώς ανίκανος, άφησε την οικονομική κρίση να εξελιχθεί και να φτάσει σε σημείο μη – επιστροφής όταν τέλειωνε η θητεία του.

Μπορεί να αδικώ τον Σταύρο Μαλά αποδίδοντας του ως γκέλα, την στάση της ΔΑ – και ελπίζω πως αντιλαμβανεται τι γράφω πιο πάνω και είναι σε θέση να μείνει μακριά από τις αστοχίες του ΔΧ.

Μπορεί ακόμη να μην επιθυμεί καν να ταυτιστεί μαζί τους ο άνθρωπος – δεν γνωρίζω.

Επειδή όμως για να έχει πιθανότητες εκλογής πρέπει να ελκύσει ψήφους πολύ πέραν του ΑΚΕΛ, οφείλει να λειτουργήσει ενεργητικά και ξεκάθαρα να αποστασιοποιηθεί από επικίνδυνες ιδεολογίες της extreme αριστεράς.

Διαφορετικά, ούτε για αυτόν θα αξίζει η συμπάθεια.

A pledge

Ιανουαρίου 1, 2018

“Let me please introduce myself”, and reveal a pledge, in a year that I will be turning 56.

In the year that my mother was turning 56, she was finally consumed by cancer.

In the years after we became parents and we realized that we had a mission in our hands, that is, to live long enough to care about *them*, the passing of time became all the more important.

And at some point, maybe near the time I was turning 50, I thought, ok, here is a nice milestone: next target is to outlive Leda.

Now, I have reached this all-important year and I admit that I am feeling a bit uneasy. I seem to be taking part in a play that “hasn’t been written yet”.

This is all too personal of course. I am fully aware that so many things much more important than me or my thoughts are happening all around, but especially for this year 2018, yes, I have to be really and absolutely personal.

Clearly, living through the year, any year, is not something granted or guaranteed to anybody else, sure enough! And surely, one year is never enough!

I chose to write about it here though, because you see, I was recently reminded about it. A few days ago I was taking part in a radio show, and the host asked me what is the most important thing I am expecting from the New Year. I hesitated, because this pledge, my personal pledge came to mind. Obviously, I could not say it on air.

I said something very indifferent.

My real pledge for 2018 is what you have just read here.

All the best to all of you.

 

Σύντομο πρωτοχρονιάτικο όνειρο

Δεκέμβριος 29, 2017

Άλλη μια δραστηριότητα της σειράς «βρεθούμαστε με φίλους εδώ ή αλλού, με ή χωρίς κοπελλούθκια, με αφορμή τις γιορτές» απόψε.

Κάνουμε δηλαδή ό,τι και τον υπόλοιπο χρόνο.

Η διαφορά είναι πως αυτό τον καιρό είναι κάθε μέρα.

Έτσι χρειάστηκε να κοιμηθώ για καμιά ώρα , σε μια παραθκιάνταλη ώρα. Μετά που σχόλασα το απόγευμα.

Ήταν αρκετό.

Αλλά ξύπνησα περίεργα.

Ήμουν λέει σε οίκημα που φαινόταν καλοκαιρινό εξοχικό, με λίγα έπιπλα, στρώματα στο πάτωμα, και όσους κυκλοφορούσαν εκεί γύρω να φορούν μαγιό.

Μιλούσα χαλαρά με ένα φίλο, που αναγνώρισα πολύ εύκολα.

Ο ίδιος ήταν με σήμερα, πλην καμία 20ριά χρόνια.

Ξαφνικά βλέπει κάτι έξω από το παράθυρο, σκύβει φοβισμένος δίνοντας την εντύπωση πως δεν θέλει να αντικριστεί με κάτι ή κάποιον που βρισκόταν έξω από το οίκημα.

Σε ελάχιστα λεπτά μπαίνει ένας άλλος μέσα, άντρας ήταν, δεν θυμάμαι φάτσα, για κάποιο λόγο μου φάνηκε μεγαλύτερος μας, όπως ήμασταν στο όνειρο, αλλά και ψηλότερος.

Άρχισε να συζητά έντονα με τον φίλο. Δεν κατάλαβα για ποιο πράγμα.

Ξαφνικά αποφάσισαν να τα πούνε σε πιο ιδιαίτερο χώρο και είπαν να πάνε στο διπλανό δωμάτιο. Ο φίλος έσκυψε να περάσει μέσα από την παράξενη χαμηλή πόρτα,  ή ίσως δίοδο;

Ο άλλος, ο ψηλότερος, τον ακολούθησε, αλλά δεν έσκυψε. Το κεφάλι του άγγιξε τον τοίχο έλιωσε σαν πίνακας του Νταλί και κύλησε σιγά σιγά προς τα κάτω, ακλουθώντας το σώμα και μπαίνοντας μέσα στο άλλο δωμάτιο.

Ξύπνησα με ένταση, νοιώθοντας πως βρέθηκα και εγώ εκεί μέσα.

 

Αρέσει σε %d bloggers: