Skip to content

Just like Crans-Montana

Μαΐου 20, 2018

Κάθε φορά που μας συμβαίνει κάτι, είναι φυσιολογικό να ψάχνουμε για δικαιολογίες. Έστω και αν *δεν* χρειάζεται να δικαιολογηθείς σε οποιονδήποτε.

Η *ανάγκη* να το κάνεις όμως, ξεπερνά την χρησιμότητα ή τη λειτουργικότητα.

Κάτι ας πούμε όμως, «Παναγία μου, βοήθα να μεν ππέσει το αεροπλάνο που σιάζεται τόσον πολλά».Συνδυασμός παράλογου, με ψυχαναγκασμό.

Στην περίπτωση μου, έπρεπε να δικαιολογήσω το γιατί έλιωσα να βγάλω την πρωινή κούρσα. Η απόσταση λίγο πολύ η συνηθισμένη, στα 6-8 χλμ.

Όμως: (α) ήταν πολλή η πυρά.
(β) άργησα να ξεκινήσω.
(γ) ήπια πολλές μπύρες ψες.

Η επίδοση: 7.12 χλμ σε 47:26 λεπτά.

Το χειρότερο: αναγκάστηκα να σταματήσω και να περπατήσω τα τελευταία 250 μέτρα.

Τι φταίει; Πιθανότατα και οι τρεις πιο πάνω λόγοι. Ίσως άλλος ένας: η ημερομηνία που γράφει στο δελτίο ταυτότητας μου.
Φτάνοντας στο σπίτι, βλέπω την υιοθετημένη μας γάτα (την είχαμε βρει εγκαταλειμμένο μωρό που έκλαιγε, μια μέρα πριν πάρα πολλά χρόνια κάτω στο γραμμικό με τα κοπελλούθκια, και τη φέραμε σπίτι, έστω και αν ήδη είχαμε πολλές γάτες).

Καθόταν σε περίεργο σημείο, και δεν με φοβήθηκε που πλησίαζα όπως κάνει συνήθως. Υποψιασμένος πήγα κοντά της. Λίγο πιο κάτω από τη θέση που βρισκόταν, ήταν το δεύτερο της γατάκι της τελευταίας της γέννας που έβρισκα αποκεφαλισμένο.

Στη φωτογραφία, βλέπετε το ύφος της την ώρα που μάζευα τα απομεινάρια του γατιού για να τα διαχειριστώ.

Κάποιοι λένε πως τα μικρά γατάκια τα αποκεφαλίζουν οι alpha males της αυλής για να «απελευθερώσουν» τις μανάδες και έτσι να μπορούν να κάνουν σεξ μαζί τους.

Κάποιος άλλος φίλος μου έλεγε τις προάλλες πως είναι πιο πολύπλοκο: κάποιο ένστικτο λειτουργεί και σκοτώνουν τα γατάκια που είναι αποτέλεσμα αιμομιξίας, για να μην «φθαρεί» το είδος.
Δεν ξέρω τι ισχύει. Είναι όμως ένας φυσικός τρόπος έλεγχου του πληθυσμού.

Έκανα ντουσάκι, έφερα τα μίλια μου και άρχισα το κυριακάτικο διάβασμα. Υποθέτω το πρώτο πράγμα που διάβασα θα είναι το πιο καλό για την ημέρα:

Cyprus’ entry ‘Fuego’, sang by the Amazonian Eleni Foureira, was far and away the best performance. Coming second left Cypriots at home and abroad ‘half way to paradise, so near yet so far away’ – a bit like Crans-Montana did last year!
https://cyprus-mail.com/…/we-wuz-robbed-so-its-next-year-i…/

Advertisements

Το ξυπνητήρι των στρούθων

Μαΐου 16, 2018

Νομίζω είναι οιωνός για καλή ημέρα, όταν σε ξυπνά το φυσικό ξυπνητήρι των στρούθων που τραγουδούν και κουβεντιάζουν στο φραμό από τα πιττόσπορα.

*Πριν* το ξυπνητήρι του τηλεφώνου.

Ναι, ίσως να υπάρχουν και τέτοιες μέρες, έστω και αν πριν το ξυπνητήρι, εγώ βρισκόμουν στη μάχη της Αλέσια.

Υπάρχει λοιπόν χρόνος για κορφολόγημα των βασιλικών. Πρέπει να μεγαλώσουν και να φουντώσουν ακόμη. Η πρώιμη ανθοφορία τους περιορίζει και μικραίνει τη ζωή τους.

Και μαθαίνω πως τελευταία στιγμή, κάνει πίσω ο Κιμ.

Γίνεται και αλλού, φαίνεται.

Κακά νέα.

Στα καλά νέα της ημέρας, μαθαίνω πως βρίσκεται στη νήσο, το άφθαρτο πόδι της Αγίας Ελένης (το υπόλοιπο σώμα γιατί εφθάρη;)

Timing

Μαΐου 14, 2018
tags:

Με αυτά και αυτά, ο Μάης ανέβηκε στο 121% της κλιματικής τιμής του υετού. Το ποσοστό μάλιστα αυτό, *πριν* τις σημερινές καταιγίδες.

Αν είχαμε τέτοιες επιδόσεις τους προηγούμενους μήνες, θα είχαμε μια «κανονική» χρονιά. Αλλά βλέπετε, το timing.

Που αν το αναλύσουμε και σε άλλες διαστάσεις, κάποια γεγονότα της περασμένης βδομάδας δεν θα μπορούσαν να συμβούν ποτέ, αν προηγούντο κάποια σημερινά (πολύ τραγικά) γεγονότα.

Και η φωτιά θα καβούρδιζε την όρνιθα.

Μεγάλη υπόθεση το timing.

Και οι θέσεις αρχών. Ή πιο σωστά, η απουσία αυτών.

Γιατί, ναι, η πολιτική έχει πολλές βρόμικες πλευρές, αλλά οφείλουμε να τις αποδεχόμαστε ως γεγονότα, όταν βρισκόμαστε σε κάθε μια από τις πιθανές πλευρές. Και όταν πρέπει να τις υποστούμε – όχι μόνο όταν πρέπει να τις αρθρώσουμε.

Έτσι κάνουν οι «κανονικές» χώρες.

Τι;

Όχι;

Βασικό χαρακτηριστικό μέχρι και το ΣΚ η σημαντική άνοδος της θερμοκρασίας. Μπορεί να υπερβούμε τους 35.

Vote #Cyprus @ #Eurovision2018

Μαΐου 11, 2018

Ok she is a lovely lady, she is doing her job well, dancing and singing, and, well, ….inspiring many.

Not my kind of music, not my kind of event, but this time it is different! We have a real chance of securing pole position (at the end).

The fun will only start then! I can imagine all sorts of exaggerations, meaningless rhetoric and over the top reactions, I can imagine endless discussions as to the organization of next year’s event as winners. All these will have no real effect on us or the country, and they will probably cost us a lot of money.

A collateral bonus though, will be the many pissed off nationalists and negators of an open, liberal society who do not feel particularly comfortable with the choice of the singer, the “foreign” style of music, the language, the sexy performance.

Nice management by able people away from ideologies and fear can turn boring reality into miracles. Let that happen in a song contest – if we do not have the right people to do it elsewhere.

I urge therefore all my friends outside Cyprus who are eligible to vote in this year’s Eurovision Song Contest to do so in favour of Eleni Foureira and Cyprus at number 25 (I think).

It is a dancing song they say. I am not quite sure, but in the meantime, if you want a song that is guaranteed to get everybody on the floor, try this older song:

So, which Guterres Framework? – Who cares?

Μαΐου 4, 2018
I am still not quite sure why Mustafa Akinci(MA) made his move about the Guterres Framework (GF).
My worry is not about his intentions, which I still regard as honest and realistic, but about the timing.
Obviously, moving forward at a time of the pre-election period in Turkey, risks immediate opposition by Erdogan and his government. When spirits run high, it is easy to interpret his move as far too conciliatory. In fact, we have already seen reports in Turkey and the north, calling MA  “a traitor selling Cyprus to the Greeks”.
One possibility is that exactly because of the election period, MA was briefed that Turkey is planning something of a provocation in the Cypriot EEZ, and he made his move in desperation, trying to avoid a new crisis which could and can escalate beyond control, to the detriment of all of us on the island.
Another possibility is that, following the visit of the Turkish Foreign Minister to the north, he confirmed that as usual, Turkey means what she says, and that they are really considering plans B, away from the agreed BBF.
In any case it is difficult not to interpret his move as a last-ditch effort, as a desperate attempt to get the talks back on track again, before disaster hits us.
What followed his initiative, was a typical Cypriot mess and things are now clear as mud.
Nicos Anastasiades(NA) was enjoying the Egyptian hospitality at the time of the announcement by MA, it took him a couple of days to respond, and when he did, it was a response in typical Tassos Papadopoulos style. It was a sulking yes, in very bad mood, raising many preconditions, and most importantly: he was referring to another version of the GF.
And then, all hell broke loose. The last couple of days looked like we are all warming up for a war, or a new major disaster, rather than trying to find ways to resume the talks and avoid the one or the other.
I am sure that both MA and NA know what the GF is. And I’m sure that both know that if they get back to the negotiation table, they will have very few chances to avoid reaching a deal. Furthermore, I am sure they know that either version of the GF will have to be confirmed by the Secretary General of the UN himself, so, once again there is not much space for games or delaying tactics.
That may explain why each of the two leaders is behaving in his own way, but I will refrain at this point from saying who is really positive and ready to reach a deal and who is not.
Under the circumstances, I think it would be also unwise for the UN to try and clear the stage at this point. The two sides have apparently accepted the appointment of a new UN “temporary” envoy, the American optimist Ms Jane Holl Lute. I think we must all keep low, wait for her to come over and trust her diplomatic skills – also hoping that she has the ability to twist an arm or two. Trying to clear the dust at this point will inevitably lead to a win – lose situation, and that will certainly mean a breakdown of the new talks even before they start. And, that is exactly what the naïve supporters of the status quo prefer, oblivious to the looming disasters.
It would be better to take as given the -minimum – “yes” to the GF of the two leaders and try to set up a new process. A new process under (whichever) GF will be of a limited scope and naturally under a short time frame.
And, if we ever reach that point (pending Turkey’s stand), and the two leaders go back to the negotiating table, we will see or in fact, reconfirm who is serious and who has other priorities.

Τι λέει ο Γκουτέρες για το πλαίσιο του;

Μαΐου 3, 2018

Όχι πολλά.

Υπάρχει αναφορά στην έκθεσή του προς το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ στις 28 Σεπτεμβρίου του 2017.

Παραθέτω πιο κάτω τις παραγράφους 24 μέχρι 27 της σχετικής έκθεσης.

Για να δούμε τι βγαίνει:

  1. Ξεκαθαρίζεται πως το μονομερές επεμβατικό δικαίωμα είναι μη βιώσιμο. Συνεπώς αν ο Μουσταφά Ακιντζί δέχεται το πλαίσιο, τότε σημαίνει πως αποδέχεται και αυτή την αλλαγή. Κέρδος για εμάς.
  2. Ο ΓΓ προχωρεί λέγοντας πως η Κύπρος χρειάζεται ένα καινούργιο σύστημα ασφάλειας και ένα σύστημα επίβλεψης εφαρμογής της συμφωνίας στο οποίο οι εγγυήτριες δυνάμεις θα μπορούσαν να παίξουν ένα ρόλο. Εκτός του τελευταίου σημείου, υποθέτω πως και αυτό είναι στα κέρδη μας.
  3. Οποιαδήποτε εκκρεμή ζητήματα για την παρουσία στρατευμάτων, θα συζητούντο στο επίπεδο των πρωθυπουργών. Αυτό δεν έγινε ποτέ, γιατί δεν θελήσαμε εμείς να πάμε εκεί. Ο ΓΓ λεει πως αυτό δεν ήταν δυνατόν να γίνει, γιατί δεν συμφώνησαν οι πλευρές.
  4. Όταν ο ΓΓ επέστρεφε στο Κραν Μοντάνα στις 6/7 , ανακάλυψε πως κάποια από τα σημεία του πλαισίου της 30ης Ιουνίου, δεν είχαν συζητηθεί (άρα λογικά δεν είχαν επίσης συμφωνηθεί. Επίσης, η «οριστικοποίηση» της 4ης Ιουλίου στην οποία αναφέρεται η δική μας πλευρά, δεν φαίνεται πουθενά στην έκθεση του ΓΓ).
  5. Η διαδικασία συνεχίστηκε με κατ’ ιδίαν συναντήσεις με τις δύο πλευρές, όπου τονίστηκε πως τυχόν αλλαγές θα ίσχυαν ως μέρος του συνολικού πακέτου. (Ερμηνεύω: αν δεν συμφωνούσαν οι δυο πλευρές σε αλλαγές επί του πλαισίου της 30ης Ιουνίου, τότε το πλαίσιο εκείνο παρέμενε ως είχε).
  6. Στην παράγραφο 27 ο ΓΓ κάνει μια αναφορά στα «κεκτημένα», στα σημεία δηλαδή που έφτασαν κοντά οι δυο πλευρές: το θέμα της αποτελεσματικής συμμετοχής των ΤΚ στη διακυβέρνηση είχε κλείσει, πολύ κοντά έφτασαν και στο θέμα της διακίνησης Τούρκων πολιτών, ενώ εδαφικό και περιουσιακό ήταν περίπου κλειστά. Το θέμα της ασφάλειας ήταν ακόμη ανοικτό, άνκαι ο ΓΓ θεωρεί πως με δεδομένες τις συγκλίσεις στα λοιπά, ήταν και αυτό δυνατό να γίνει.

 

Αν έχετε χρόνο, διαβάστε όλη την έκθεση εδώ. Δεν ήμασταν ποτέ κοντύτερα σε λύση. Παραμένει παντελώς ακατανόητο σε μένα γιατί δεν φτάσαμε εκεί.

 

http://www.securitycouncilreport.org/atf/cf/%7B65BFCF9B-6D27-4E9C-8CD3-CF6E4FF96FF9%7D/s_2017_814.pdf

 

  1. The complexity and importance of the chapter on security and guarantees

derive from the fact that it recalls traumas experienced by the Cypriot communities

in the past and sets the framework whereby the future security of Cyprus and the

new state of affairs established by a settlement agreement shall be safeguarded.

Consequently, the chapter, perhaps more than others, has been the subject of

different, often conflicting, narratives and has generated seemingly irreconcilable

positions. Thus, I proposed that the parties identify solutions while taking into

account the fact that the current system of guarantees, in particular article IV of the

Treaty of Guarantee, containing the unilateral right of intervention, was

“unsustainable”. I also suggested that a new system of security was needed for

Cyprus, as was a credible framework for monitoring the implementation of the

agreement in which the current guarantors would play a role. On the question of the

presence of Greek and Turkish troops in Cyprus, it was agreed that any outstanding

issues regarding troops would best be addressed at the highest political level

involving the Prime Ministers of the three guarantor Powers.

  1. I returned to Crans-Montana on 6 July to assist the parties in arriving at a

strategic understanding of the six elements that I had identified on 30 June. It was

only upon my return that some of the most essential elements were considered.

During confidential bilateral meetings, key positions and indications of possible

openings were put forward by relevant parties, particularly on the issues related to

security and guarantees. It was underscored repeatedly by several of the parties,

however, that those were to be taken as part of the overall package that I had

presented. During a dinner for the heads of delegation, I shared my assessment that

there was a broad understanding of the parameters of the potential strategic

agreement. I also presented the parties with a draft implementation monitoring

framework in the form of a non-paper for their consideration.

  1. Regrettably, during the dinner, while the six elements of the package were

largely available, the parties were unable to finalize a package and bridge remaining

differences. While the parties were moving closer on substance, they remained far

apart with respect to the trust and determination necessary to seek common ground

through mutual accommodation, ultimately preventing them from reaching the

broad outlines of a strategic understanding across the negotiating chapters that could

have paved the way for the final settlement deal. Therefore, no agreement could be

reached to convene the Prime Ministers. As a result, the parties concurred with my

conclusion that the Conference would likely not achieve a result and should be

closed.

  1. By the time the Conference closed, the sides had essentially solved the key

issue of effective participation. While some differences remained on the equivalent

treatment of Turkish nationals with regard to the issue of free movement of persons,

they were a question of certain details rather than principles. An incipient agreement

was also emerging on territorial adjustment. With regard to property, the sides had

agreed in principle on two separate property regimes, while some details again

remained. Finally, the participants had significantly advanced in developing a

security concept, on the assumption that agreement was reached on all domestic

aspects of the settlement to the satisfaction of both communities.

 

 

Πρόεδρε, τα χρονοδιαγράμματα είναι ασφυκτικά. Λήγουν σήμερα.

Μαΐου 2, 2018

1. Είναι αλήθεια πως ο ΠτΔ είχε αναφέρει πολλές φορές πως επιθυμεί να ξεκινήσουν ξανά οι συνομιλίες στη βάση του πλαισίου Γκουτέρες (σε αντίθεση με τον Μουσταφά Ακιντζί). Αυτό πιστώνεται, έστω και αν κατά καιρούς έμπαιναν διάφορες προϋποθέσεις και όροι, για άλλα ζητήματα.

2. Είναι επίσης αλήθεια πως αποδοχή του σχετικού πλαισίου, λύνει βασικά το θέμα των μονομερών δικαιωμάτων επέμβασης. Δεν είναι βιώσιμο λέει ο ΓΓ. Όταν μαζί του συμφωνούν και οι δυο Κύπριοι ηγέτες, σημαίνει αποδέχονται να έχουμε κάτι άλλο, διαφορετικό και συμφωνημένο.

3. Κατά την άποψή μου φυσικά, περισσότερη σημασία έπρεπε να δίναμε στη λειτουργικότητα του κράτους παρά στις εγγυήσεις και στο δικαίωμα επέμβασης, που εξασκήθηκε το 1974 μετά το άφρον πραξικόπημα. Μήπως φοβόμαστε πως θα κάνουμε ξανά κάτι αντίστοιχο;

4. Εν πάση όμως περιπτώσει, και με τη βοήθεια του Νίκου Κοτζιά, το θέμα αυτό βρέθηκε στην κορυφή της ατζέντας, δηλητηριάζοντας την κοινή γνώμη. Γιατί ξέρετε, όταν προβάλλεις ένα θέμα το οποίο άπτεται και του συντάγματος (που εμείς επιθυμούμε και θεωρούμε πως ισχύει πλήρως), άπτεται και του γοήτρου της άλλης πλευράς, δεν είναι ρεαλιστικά δυνατό να αναμένουμε να γίνει ακριβώς εκείνο που θέλουμε. Ποτέ δεν έγινε σε οποιοδήποτε άλλο πολιτικό ή οικονομικό πρόβλημα.

5. Και οφείλω να σημειώσω πως εδώ υπάρχει κάτι περίεργο (για να μην πω ύποπτο): μετά από ένα σημείο, η κυβέρνηση μας αντί να εστιάσει στις φοβερές βελτιώσεις που πέτυχε ο ΠτΔ έναντι του σχεδίου Ανάν, αντί να εστιάσει στις κατακλυσμιαία θετικές αλλαγές που θα είχαμε στο στάτους κβο, έμεινε κολλημένη στις εγγυήσεις. Χαρακτηριστική η πρόσφατη συνάντηση Χριστοδουλίδη – Λαβρόφ: μόνο θέμα του κυπριακού οι εγγυήσεις! Με δυο λόγια, αντί ο ΠτΔ να κάνει ό,τι μπορεί για να μας αποδείξει πως έκανε άξια και κερδοφόρα διαπραγμάτευση με ορατά κέρδη, προτίμησε να προβάλλει το θέμα, που απ’ ότι φαίνεται ο ίδιος δεν θέλησε να συζητήσει μέχρι τέλους στο Κραν Μοντάνα.

6. Ο Μουσταφά Ακιντζί φαινόταν πικραμένος και κιστημένος μετά το Κραν Μοντάνα. Χαρακτηριστικά δηλαδή, μέτριου πολιτικού. Δεν αφήνεις αυτά να θολώσουν την κρίση σου. Φαίνεται πως ήταν αρνητικός σε διάφορες εισηγήσεις είτε για συνάντηση, είτε για διορισμό νέου εκπροσώπου του ΟΗΕ. Για πολύ καιρό προτίμησε την εσωστρέφεια αφήνοντας τις πρωτοβουλίες σε όλους τους άλλους.

7. Ο σουλτάνος απέναντι, συνέχισε την δεσποτική και κάποτε αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά, είπε να κάνει και εκλογές. Και αυξήθηκαν οι πληροφορίες πως εξετάζουν πλέον, σχέδιο Β. Ο Τσαβούσογλου φαίνεται το είπε ξεκάθαρα.

8. Το έχω πει εδώ και πολύ καιρό: αν πράγματι η Τουρκία ξεπεράσει την ΔΔΟ και πάει για σχέδιο Β, τότε we are in deep shit!

9. Και είχαμε προχτές την δήλωση του Μουσταφά Ακιντζί. Μια τέτοια κίνηση εν μέσω προεκλογικής εκστρατείας στην Τουρκία, είναι περίεργη. Αναμφίβολα, ο Ερντογάν δεν θα ήθελε τώρα να χρεωθεί με οποιανδήποτε κίνηση που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «ενδοτική» στο Κυπριακό. Αν λοιπόν η κίνηση του ΜΑ έγινε άνευ της τουρκικής συγκατάθεσης, τότε είναι πραγματικά η τελευταία απελπισμένη προσπάθεια: είτε έρχεστε να τα βρούμε, είτε ξεχάστε μας.

Πρόεδρε, υπάρχει χρονοδιάγραμμα. Η απάντηση πρέπει να δοθεί σήμερα.

Αρέσει σε %d bloggers: