Μετάβαση στο περιεχόμενο

Η Παναγία η Αψιθκιώτισσα και ο Λάρνακας της Λαπήθου.

Αύγουστος 19, 2019

Ήταν η τρίτη φορά που βρέθηκα σε εκείνο το σημείο. Η πρώτη φορά ηταν τον Φεβρουάριο του 2012, στο δρόμο για τη δεύτερη μου επίσκεψη στο κάστρο του Βουφαβέντο.

Είχα ψάξει λίγο για την εκκλησία της Παναγίας της Αψιθκιώτισσας τότε, και είχα βρει και ένα περίεργο και δυνητικά τρομακτικό βίντεο, που θα βρείτε εδώ.

Η δεύτερη φορά ήταν πριν μερικούς μήνες όταν συμμετείχα (όσο μπορούσα) σε ένα συμβολικό τρέξιμο στην περιοχή εκείνη του Πενταδακτύλου.

Είχα προσέξει τότε δυο πράγματα. Η σκοπιά (φωτογραφία της οποίας μπορείτε να βρείτε επίσης στον σχετικό σύνδεσμο πιο κάτω), δεν υπήρχε πλέον. Αντί αυτού ένα μεγάλο μέρος της πλαγιάς είχε ισοπεδωθεί, ενώ δημιουργήθηκε επίσης κάτω από τα ψηλά δέντρα ένας εκδρομικός χώρος στα πρότυπα εκείνων που φτιάχνει το Τμήμα Δασών από την απ’ εδώ πλευρά. Στην άκρη της ισοπέδωσης βλάστησε ένα σύγχρονο – με προφανή προσπάθεια να παρουσιασθεί ως περιβαλλοντικά ευαίσθητο – κτίριο, που στέγαζε ένα εστιατόριο.

Εκεί καταλήξαμε την τρίτη φορά που επισκέφθηκα το μέρος.

Η εκκλησία και οι περιβάλλοντες χώροι είναι γενικά σε καλή κατασκευαστική κατάσταση, άνκαι η ελεύθερη είσοδος ζώων και πουλιών, δημιουργεί την ανάλογη φθορά.

Σε μια πόρτα είχε γίνει κάποτε προσπάθεια προσωρινού κλεισίματος με πρόχειρο τείχος από πέτρες, ίσως για αυτό ακριβώς τον λόγο: για να εμποδιστεί η ανεξέλεγκτη είσοδος. Αυτό δεν βοηθά πλέον αφού οι κεντρικές πόρτες έχουν εδώ και χρόνια αφαιρεθεί, άρα το πεδίο είναι ελεύθερο.  Υπήρξε επίσης και τοποθέτηση οικοδομικού διχτύου σε μεγάλο μέρος της περιμέτρου, συνεπώς ελπίζω πως συνειδητά γίνεται προσπάθεια για να προστατευθεί ο χώρος.

Η μερα βρισκόταν στο τέλος της. Η Λευκωσία απλωνόταν θαμπά φωτεινή, κυριολεκτικά κάτω από τα πόδια μας. Υγρασία και συννεφάκια στον ορίζοντα, έδιναν ένα «κλειστό» φόντο.

Και ξαφνικά, «κρυώσαμε».

Και μέχρι να αναχωρήσουμε, αυτή η δροσιά συνεχιζόταν.

Διάλειμμα.

……………………………………………………………………..

Ας πάμε δυτικά. Περισσότερο από όσο νόμιζα: 24 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή. Εκεί βρίσκεται το χωριό από το οποίο καταγόταν ο παπάς μου. Ο Λάρνακας της Λαπήθου. Που γνώριζα φυσικά ως μωρό που ήμουν πριν το 1974, γιατί ανεβαίναμε εκεί πάνω συχνά. Ήμουν όμως μικρός, βούτυρος, και Στροβολιώτης και δεν μου άρεσε το μέρος. Ηταν «χωρκό» και μύριζε «χωρκό».

Όταν πήγα ξανά, μετά το άνοιγμα των καντζελιών, έμεινα με ανοικτό το στόμα. Το χωριό μου (πλέον) είναι κτισμένο στην πλαγιά του βουνού, με φόντο τους απότομους βράχους του Πενταδάκτυλου.

Πέρασα αρκετές φορές από τότε. Σε δυο περιπτώσεις πήγα  με μεγαλύτερα ξαδέλφια που γνώριζαν τα σπίτια, τις τοποθεσίες, το περβόλι του παππού του Τσαγκάρη, τις ρίζες.

………………………………………………………….

Επαναφορά.

Και σκέφτηκα ψες πως αφού η γεωγραφική θέση του Λάρνακα της Λαπήθου είναι ανάλογη με εκείνη της Παναγίας της Αψιθκιώτισσας, τότε πιθανότατα να έχουν και ανάλογο μικρόκλιμα.

Γιατί σε νοιάζει αυτό;, θα πείτε.

  • Γιατί αν φυσάει το καλοκαίρι στον Λάρνακα ο δροσερός καταβάτης που είχαμε στην Αψιθκιώτισσα, τότε εκεί θα πάω.

Είτε καταφέρει το ελληνοκυπριακό βαθύ κράτος να αποποιηθεί τη μισή μας πατρίδα όπως είναι η επιδίωξη του, είτε – λέμε τώρα –  βρεθεί λύση, εκεί θα καταλήξω.

– Καλά, είναι αυτό τόσο σημαντικός λόγος για να πάρεις τέτοια απόφαση;

-Ε, ναι, είναι.

– Και δεν φοβάσαι;

– Τι να φοβηθώ; Απατεώνες υπάρχουν παντού. Και απ’ εδώ και απ’ εκεί. Την έπαθα αρκετές φορές. Θα προσέχω – όσο μπορώ.

Ναι, αυτή είναι μια κάποια λύσις. Σε όποια πολιτεία ή κράτος και να βρεθεί το χωριό, όπως και να λένε τον μουχτάρη του.

Και σε όποιον αρέσει.

 

 

Advertisements

VAR

Αύγουστος 17, 2019

Είμαι τόσο μεγάλος που θυμάμαι τον τίτλο της ταινίας «Η Αγωνία του Τερματοφύλακα Πριν Από το Πέναλτι».

Δεν θυμάμαι το παραμικρό για το περιεχόμενο της.

Είμαι τόσο μεγάλος που θυμάμαι τη Λευκωσία πρακτικά κλειστή αυτές τις μέρες του Αυγούστου.

Πονηρές μέρες, «αφού είναι όλα κλειστά, γιατί δεν έρχεσαι από το διαμέρισμα μου για ένα ποτό;»

Πολλά χρόνια αργότερα, οι συνθήκες με έχουν σπίτι, όχι λόγω εξαναγκασμού, περισσότερο λόγω επιλογής, ίσως και λόγω συνθηκών που αφορούν τα Κ1 και Κ2.

Έκανα αρκετές δουλειές σήμερα, «ξιμαρισμένες» δουλειές γύρω από το σπίτι, του στυλ, «γιατί δεν φέρνεις ένα μαυρή να τις κάνει»;

Αλλά πάλι ένοιωθα τύψεις. Δεν ήταν γεμάτη όλη η μέρα από το ξύπνημα μέχρι τον ύπνο. Μα γίνεται;

Ας είναι. Ευκαιρία για ποιοτικό χρόνο με το Κ1. Είδαμε δυο ολόκληρους αγώνες μάππας! Στη μια η ομάδα μας με τη νέα σύνθεση της, μόλις και νίκησε, αλλά είδαμε θετικά στοιχεία.

Στο άλλο παιγνίδι ήταν δυο από τους αντιπάλους μας για τις ψηλές θέσεις. Καλά να πάθουν, ισοπαλία.

Η μάππα που είδαμε, ευτυχώς, δεν αφορά τα ευτελή (με την πιο αρνητική έννοια της λέξης) Κυπριακά πράγματα. Αφορά την Αγγλία και από φέτος στην Αγγλία έχουμε το VAR (video assistant referee για τους αχάπαρους). Και το σύστημα αυτό όρισε σημαντικά σημεία και των δυο σημερινών παιγνιδιών.

Λογικά, μέχρι το Κ1 θα βρεθεί στη θέση που είμαι εγώ σήμερα, δεν θα υπάρχουν καθόλου διαιτητές. Θα ορίζονται όλα από το μυστηριώδες μαύρο δωμάτιο. Πρέπει να βρουν όμως και το άτομο ή το «πράγμα» που θα σφυρίζει. Και τι θα σφυρίζει. Και πως θα σφυρίζει.

Α, οι παίχτες θα συνεχίσουν να παίζουν κανονικά.

Αλλά, στάσου, θα συνεχίσουν;

Ας κτίσουμε πάνω σε αυτή την ιδέα: να αυτοματοποιήσουμε όλες τις διαδικασίες, αθλητικές, οικονομικές, πολιτικές, κοινωνικές, να μην χρειάζεται να σκεφτούμε και να αποφασίσουμε. Να τα κάνει όλα εκείνο το «κάτι άλλο» για λογαριασμό μας. Τόσο έξυπνο, που μέσα στο «μυαλό» του θα έχει όλα τα πιθανά σενάρια, όλες τις σχετικές παραμέτρους και πληροφορίες, κάθε γεγονός που μπορεί να πάει λάθος, και κατά τεκμήριο, η απόφαση του θα είναι πάντα η πιο ορθή.

Θα είναι η ώρα που οι υπαρξιακές περιπλανήσεις της άδειας Λευκωσίας της δεκαετίας του 80 και 90, για το τι θα ακολουθήσει στη ζωή, ή εκείνες οι υπαρξιακές ανησυχίες (κατά το πλείστο τώρα πια), του 2010+ για το τι έμεινε, δεν θα έχουν λόγο, χμμ, ύπαρξης. Θα είναι δεδομένες, καταγραμμένες και ανεξίτηλες.

For life is quite absurd
And death’s the final word
You must always face the curtain with a bow
Forget about your sin
Give the audience a grin
Enjoy it, it’s your last chance anyhow

So, always look on the bright side of death
A-just before you draw your terminal breath

Monty Python – Always Look On The Bright Side Of Life

Περί «τιμίου» ξύλου απορίες

Αύγουστος 9, 2019

Κλάπηκε λέει στη Λάρνακα σταυρός που περιείχε «τίμιο» ξύλο. Το γεγονός συνέβη κατά τη διάρκεια της ενθρόνισης του νέου μητροπολίτη Κιτίου.

Απορίες:

  1. Πως κουβαλάς ένα σταυρό μήκους 45 εκατοστών χωρίς να σε πάρει κανείς είδηση;
  2. Με ποια κριτήρια εκτιμείται ο σταυρός που φέρεται να έχει αξία 2500 ευρώ;
  3. Ποια είναι η αναλογία αξίας του (υποθέτω) μικρού κομματιού τιμίου ξύλου σε σχέση με το όλο;
  4. Υπάρχει εκτίμηση για το κόστος ολόκληρου του σταυρού στον οποίο είχε ανέβει ο Ιησούς;
  5. Διακρίνω μια κάποια αδυναμία του «τιμίου» ξύλου;

Συνέπειες

Αύγουστος 7, 2019
Βγήκα από το γραφείο πριν από καμιά ώρα.
 
Οπα λέω, ….δροσιά!
 
Το είπα αυτό ενώ με κτυπούσε ένα …ζεστό βοριαδάκι.
 
Κοιτάζω ψηλά τον ουρανό και ….βλέπω το λόγο. Φαινόταν μάλλον γαλανός, παρά ξασπρισμένος με λίγα συννεφάκια όπως τις προηγούμενες 2 μέρες.
 
Στο σπίτι είπα να ελέγξω τα δεδομένα του μετεωρολογικού μου σταθμού στις 12 το μεσημέρι για τις τρεις τελευταίες μέρες.
 
Όπως βλέπετε στο πινακάκι, στις 12 το μεσημέρι σήμερα, είχαμε την ψηλότερη θερμοκρασία αυτές τις μέρες.
 
Γιατί όμως ένοιωσα «δροσιά»;
 
Το δεύτερο νούμερο στον πίνακα λέει σήμερα 25. Είναι η τιμή της σχετικής υγρασίας την ίδια ώρα. Και ήταν περίπου η μισή σε σχέση με τις προηγούμενες δυο μέρες.
 
Έχουμε λοιπόν μια πρώτη ένδειξη για τη «δροσιά».
 
Γιατί συνέβη αυτό;
 
Λόγω αέρα! Μπορείτε επίσης να δείτε στον πίνακα πως το μεσημέρι φυσούσε σήμερα ανατολικός/βορειοανατολικός άνεμος ενώ τις δυο προηγούμενες μέρες η προέλευση του ανέμου είχε ανατολική/νοτιοανατολική προέλευση. Τέτοια εποχή, η νότια (και η δυτική) συνιστώσα στους ανέμους σημαίνει πέρασμα από μεγάλες θαλάσσιες εκτάσεις, που βράζουν στην κάψα του Αυγούστου και άρα μας φορτώνουν με υγρασία. Αντίθετα η βόρεια συνιστώσα μειώνει τον αντίστοιχο φόρτο για ευνόητους λόγους. Η ένταση του ανέμου ήταν φυσικά πολύ χαμηλή (περίπου 5χλμ/ω και τις τρεις ημέρες) και συνεπώς δεν χρειάζεται να αναφέρω τα νούμερα, αφού δεν κάνουν ουσιαστική διαφορά.
 
Όλα αυτά η επιστήμη φρόντισε να τα περιλάβει σε άλλη μια σύνθετη πλέον καιρική παράμετρο, που ονομάζεται αίσθηση θερμότητας (heat index).
 
Τη Δευτέρα λοιπόν αυτή η αίσθηση βρισκόταν στο 41.6, την Τρίτη έπεσε στο 38.5 και σήμερα την ίδια ώρα, μόνο 36.1
 
Καταλάβατε τώρα γιατί ένοιωσα «δροσιά»;
 
Η επιστήμη δουλεύει και δίνει αποτελέσματα και εξηγήσεις.
 
Και φυσικά κάθε δράση φέρνει αντίδραση, ή αν θέλετε συνέπειες.

Ανακατωμένα.

Αύγουστος 5, 2019

 

13 ώρες αργότερα φτάνω πίσω στο σπίτι.

Πρέπει να κάνω διάφορα και να φροντίσω κοπελλούθκια, δικά μας και δανεικά.

Μια φίλη μου στέλνει μήνυμα για κάτι. Μέχρι να απαντήσω μου λέει, ξέχασε  το.

Γιατί απαντώ;

Είμαι εκκλησία λέει.

Γιατί, απαντώ; Τι γιορτάζει;

«Του Σωτήρος Χριστού απόψε λένε ανοίγουν οι ουρανοί και αυτός που θα το δει και κάνει μια ευχή γίνεται πραγματικότητα», απαντά.

Ωπα! Πλατάνιν λέω! Επιθυμίες, έρωτες, φαντασιώσεις, ελπίδες. Τι, ακόμη και μηναλλάγια;

Εκείνος ο μετεωρίτης που σχίζει τον ουρανό αρχές του Αυγούστου, εκείνη η σχισμή στον ουρανό λένε, εκείνη η αρχαία στιγμή που ξεκίνησε από τη μυθολογία, πέρασε στο θρύλο υιοθετήθηκε από τη θρησκεία,  έγινε μέρος του φαντασιακού χαρτοφυλακίου θρήσκων και αθρήσκων.

Μια παλιά φίλη είχε γνωρίσει ένα (νόμιζε) μεγάλο έρωτα τέτοιες μέρες όταν μπήκε σε ένα μαγαζί που έπαιζαν μουσική. Μετά, είχε δει το φως.

Ο γράφων θυμάται μια τέτοια «αστραπή» μια νύχτα του Αυγούστου πριν από μια ζωή και κάτι, που ηταν εθνοφρουράς  και που είχε παει να πάρει ένα φίλο στο στρατόπεδο, στην Αθαλάσσα. Όταν έκανε στροφή να επιστρέψει σπίτι με το παλιό Μίνι της μάνας, κάτι είχε γίνει εκεί ψηλά.

Δύσκολες πρώτες μέρες του Αυγούστου.

Αυγούστου αισθήσεις.

Αύγουστος 5, 2019

Βγήκα από το σπίτι για να ξεκινήσω την ημέρα: πρόγευμα με τρία σύκα.

Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα μύριζε. Καμένο. Πρωί του Αυγούστου και μυρωδιά καμένου προκαλεί συναγερμό στη μνήμη. Υπάρχουν ακόμη μυστικά τραύματα. Κοίταξα γύρω γύρω και ψηλά στον ουρανό. Δεν φαινόταν κάτι, εκτός από την υγρασία του Αυγούστου.

Ο συναγερμός τερματίστηκε όταν πήγα από την άλλη πλευρά του σπιτιού για να μπω στο αυτοκίνητο.

Η κόρη του γείτονα θα έχει πάρτι απόψε, και εκείνος άναψε από τώρα το φουρνί, αφού είναι υπεύθυνος για το catering.

Το αυτοκίνητο έχει αισθητήρες. Οι οποίοι έκριναν πως το φως που περίσσευε από τα ενοχλητικά μη-παραγωγικά σύννεφα που κάλυπταν τον ήλιο, δεν ήταν αρκετό.

Και είπαν στα φώτα να ανάψουν.

Πρώτη φορά εδώ και μήνες.

Αρχές του Αυγούστου. Όταν οι παλιοί γύρευαν σημάδια. Για εκείνα που θα ακολουθούσαν.

Και οι νέοι, το ίδιο κάνουν.

Μαύρα πουλιά

Αύγουστος 4, 2019

“Ξέρω κάτι πουλιά, μαύρα πουλιά
Πουλιά πικρά, πουλιά της δυστυχίας
Ζουν σε χώρα συμφοράς όπου αρρώστια κυβερνά
Αρρώστια, τρόμος, στάχτη…”
(……)
«Όσα πουλιά κι αν μου χαρίσετε
Εγώ, εγώ θα φύγω, εγώ θα φύγω πάλι
γιατί αγαπώ κάτι πουλιά ωωωω!
μαύρα πουλιά, πουλιά πικρά ωωωω!
πουλιά της δυστυχίας.»

Είχε περάσει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που πέρασα στην κακή πλευρά και έπρεπε να πληρώσω. Δεν είχα πάρει μυρωδιά πόσο άλλαξε η τιμή συναλλάγματος. Φάνηκε στο ψάρι.

Πολλοί άλλοι όμως το είχαν αντιληφθεί. Γι’ αυτό οι μεγάλες ουρές, και μάλιστα πρωί πρωί Κυριακής.

Στην επιστροφή, ένα “turistik” όχημα βρέθηκε μπροστά μας με την ένδειξη «Τ». Όση ώρα χρειάστηκε να γίνει ο έλεγχος στο κακό οδόφραγμα, ο οδηγός κατέβηκε και κάλυψε με μαύρη ταινία το «Τ». Όλα τα οχήματα που κυκλοφορούν στην κακή πλευρά είναι φυσικά, κακά. Όσα έχουν «Τ», είναι ακόμη πιο κακά, και πρέπει να το καλύπτουν.

Λίγα μέτρα πιο κάτω το καλό οδόφραγμα. Η βαριεστημένη κυρία ούτε που γύρισε να μας δει. Την είδαμε εμείς όμως. Με δυσφορία. γιατί επειδή βαριούνται να κάνουν ουσιαστικό έλεγχο, έβαλαν τους κούκους με τρόπο που μόλις χωρά αυτοκίνητο να περάσει. Εκ των πραγμάτων ελαττώνεις ταχύτητα και όταν οδηγείς μεγάλο όχημα (ναι το παραδέχομαι) όπως το δικό μου, πατάς και λίγο τον κούκο, αλλά γίνεται η δουλειά. Μένεις εκεί αρκετή ώρα για να σε δουν.

Αν μυρίζεις θα το καταλάβουν. Αλώσετε η μέθοδος πατενταρίστηκε.

Αρέσει σε %d bloggers: