Μετάβαση στο περιεχόμενο

Isaac Hayes’ “Walk on by”

14 Δεκεμβρίου, 2019

First time I heard the song “Walk on by” it was by Dionne Warwick. I guess most of you who know the song share this same experience. It sounds quite old as it was first recorded back in 1963. You wouldn’t describe it as a pure “soul” song as the genre developed later in the sixties.

Since then it has been covered many times by people like Stan Getz or even the Stranglers. It is possible that you heard these versions in specialist shows.

However, there is one version that I had never heard before until a few years ago. Clocking more than 12 minutes long, it is natural that   music producers would not easily go for it, although a much shorter single was in fact released and charted back in 1969.

This was the year that the second album by Isaac Hayes was released. For those who don’t know the man, let it be said that his most well-known track is the classic “Theme from Shaft” released a couple of years later, with its unforgettable melody.

However, this album was different: 50 years ago, it was not very usual to have very long songs, especially in soul music. Long tracks had already been around in classic rock or early progressive rock albums but having a soul album with just 4 tracks the longest of which was more than 18 minutes long, was a wow occasion!

“Hot buttered soul” has since taken its position in the universe of legendary albums, and not without reason. “Hyperbolicsyllabicsesquedalymistic” is the nine and a half minute funky-psychedelic track that has been placed firmly in my top twenty best songs of all time since I first listened to it. Look for it, switch off the lights, turn the volume up and just enjoy.

This post though is for the second-best track of the album. Isaac Hayes’ version of “Walk on By”. The song is not just longer than the original. It is something completely different. It might help beginners realize what “soul” means, either through vocals or through massive orchestrations or through piano solos – piano was Hayes main instrument. And of course, rhythm!

“Psychedelic” might come to mind here too. The guitar solos are kind of weird but Hayes’ vocals, the backing vocals too, put the song firmly into the “soul” genre.

Still not an easy song. Not a song to get people partying, but I guess music is much more than this.

 

 

ΓΕΣΥ: my two cents για της σημερινές εξελίξεις.

13 Δεκεμβρίου, 2019

Δεν γνωρίζω τις λεπτομέρειες του ζητήματος – και δέχομαι τυχόν επισημάνσεις λαθών.

Αντιλαμβάνομαι όμως πως στην αρχή του το ΓΕΣΥ σίγουρα θα έχει σοβαρά ζητήματα.

Αλλά να ζητούν οι γιατροί του δημοσίου ….άλλο ένα μισθό για να μείνουν στα κρατικά νοσηλευτήρια και να τα λειτουργήσουν, είναι πρόκληση πρώτου μεγέθους!!!

Και αφού το θέλουν αυτό για να εξισωθούν με τους ιδιώτες γιατρούς, εισηγούμαι αυτό: να γίνουν όλοι μέτοχοι των κρατικών νοσηλευτηρίων, να πληρώσουν την άξια υποδομών και εξοπλισμών πίσω στο κράτος (φορολογούμενους), να ξεχάσουν τα πλεονεκτήματα της εργοδότησης στο κράτος και μετά να απαιτήσουν πλήρη εξίσωση!

Σε εκείνη την περίπτωση, θα βρίσκομαι στο πλευρό τους!

Ήταν γεμάτη η (πολιτική) νύχτα ψες:

13 Δεκεμβρίου, 2019
1. Η δημοκρατία δεν είναι το τέλειο σύστημα, αλλά δεν υπάρχει καλύτερο. Μπορεί να δημιουργούνται κατά καιρούς αδιέξοδα, αλλά στο τέλος πάντα έχει λύσεις. Είτε μας αρέσουν είτε όχι.
2. Στην περίπτωση της Μεγάλης Βρετανίας η λύση δεν μου αρέσει. Από την άλλη, αν οι περισσότεροι Βρετανοί θέλουν να φύγουν, ας φύγουν. Ελπίζω τώρα με δομημένο, συναινετικό τρόπο.
3. Ο Κόρμπυν πήγε στις πιο σημαντικές εκλογές της χώρας του όσον αφορά ένα συγκεκριμένο θέμα, με γεμάτη ατζέντα για κάποιο άλλο θέμα.
4. Ε, τι περιμένετε;
5. Λυπήθηκα πολύ για την Jo Swinson.» Ένα κύμα εθνικισμού καλύπτει τη χώρα» λέει. Ναι, αλλά αυτή είναι η επιλογή των πολλών. Αυτοκαταστροφικές αλλά πλειοψηφικές επιλογές, είδαμε και αλλού.
7. Οι αγορές χάρηκαν. πάντα χαίρονται οι αγορές όταν λύνεται ένα πολιτικό πρόβλημα και επανέρχεται (κάποιου είδους ) σταθερότητα. Και ο ΝΝ.
7. Και τι θα γίνει τώρα η Σκωτία;
8. Παρ’ όλα ταύτα, δεν εμπιστεύομαι ανθρώπους όπως τον Τζόνσον, ή τον Ντόναλντ – για να μην έρθουμε πιο κοντά. Ναι, μπορεί να κερδίσουν τις δημοκρατικές διαδικασίες, αλλά αυτό δεν προϋποθέτει πως οι αποφάσεις και ενέργειες τους είναι ορθές και θεμιτές. Για τις χώρες τους πρωτίστως.
9. Η ΕΕ βρήκε πατέντα να συμφωνήσει για το κλίμα. 11 από τις 20 παραγράφους των ψεσινών συμπερασμάτων αφορούν τις κλιματικές αλλαγές. Το διαφαινόμενο αδιέξοδο λόγω Πολωνίας, ξεπεράστηκε.
10. Πως επηρεάζονται τα μεγαλεπήβολα σχέδια της Κυπριακής Δημοκρατίας για τα γκάζια στα πλαίσια της πολιτικής της ΕΕ για κλιματική ουδετερότητα μέχρι το 2050; Θα προλάβουμε να βγάλουμε όλα τα γκάζια που μπορούμε μέχρι τότε;
11. Να σημειώσουμε και την 19η παράγραφο (από 20) των συμπερασμάτων. Αναφέρεται στις παράνομες γεωτρητικές δραστηριότητες της Τουρκίας στην Κυπριακή ΑΟΖ και στο μνημόνιο με την Λιβύη (που δεν ονομάζει παράνομο), αλλά λέει πως δεν παράγει νόμιμα αποτελέσματα. Το σημαντικό είναι η αλληλεγγύη που επιδεικνύει η ΕΕ προς την Ελλάδα και την Κύπρο για κάθε μια από αυτές τις δράσεις της Τουρκίας (και όχι και για τις δυο μαζί όπως αφήνεται να νοηθεί στις ειδήσεις. Και ο ΝΝ)
12. Σημαντικά προβλήματα έχει εδώ δίπλα και ο Λίβανος. Ως «Ponzi scheme» περιγράφεται η πορεία των τραπεζών του τα τελευταία χρόνια. Τι μου θυμίζει ρε, τι μου θυμίζει! (Και τι τους έρχεται, τι τους έρχεται!)
13. Εκεί δίπλα, στο Ισραήλ πάνε για τρίτη εκλογική αναμέτρηση σε ένα χρόνο (πάλι αυτά τα αδιέξοδα!). Ο Νετανιάχου βρίσκεται υπό ποινική διερεύνηση, αλλά το δικό του κόμμα όπως και εκείνο του βασικού τους αντιπάλου Μπέννι Γκαντζ, έχουν λόγους να πιστεύουν πως θα αυξήσουν αυτή τη φορά τις έδρες τους και θα κερδίσουν την πλειοψηφία στην Κνεσσέτ. Άντε με το καλό να δούμε κυβέρνηση , να συμφωνήσουμε και για το ποιος κλέβει γκάζι του άλλου στο Αφροδίτη.
14. Νίκησε ο ΑΠΟΕΛ. Ισπανική ομάδα. Αυτό τα λέει όλα.
15. Ισοπαλία η Αρσεναλ. Πέρασε πάντως πρώτη στο όμιλό της.
16. Έρχονται βροχές.

Βόλτα

11 Δεκεμβρίου, 2019
  • Βόλτα πάω, απαντώ.
  • Μα, τέτοια ώρα;
  • Τι έχει η ώρα; Κλείσαμε, είπα να κάνω ένα σύντομο γύρο εδώ γύρω. Θεραπευτικό το κρύο αεράκι.
  • Έχεις ανάγκη από θεραπεία;
  • Χμμμ, ….it’s complicated.

…………………………………………..

Μπορεί να είναι επειδή μου αρέσει η πόλη στην οποία δουλεύω. Και μετά σκεφτόμουν: αφού θέλεις να μετοικήσεις στην Τριστάν Ντα Κούνα, δε θα την πεθυμήσεις;

  • Χμμ, τι ακριβώς να πεθυμήσω;

Το καινούργιο μικρό ξενοδοχείο φαίνεται πως άνοιξε. Δεν ξέρω αν έχει ακόμη πελάτες, αλλά φαίνεται πως ήδη πληρώνει υπαλλήλους.  Λίγο πιο πέρα πληρώνει και ο πύργος υπαλλήλους. Τουλάχιστον θυρωρό.

Στ’ αλήθεια τι προσόντα πρέπει να έχει ένας θυρωρός στο ψηλότερο κτίριο της πόλης. Που είναι ακόμη γιαπί;

Μπορεί να είναι γιατί θέλω να ξεχάσω τη μέρα στη δουλειά. Μπορεί να ήταν μια μέρα καταστροφής, που σφραγίζει μια κακή χρονιά. Ή μια μέρα επιτυχίας, που σε κάνει να αναρωτιέσαι, μα, πως έφτασα εδώ; This is too good to be true.

Ή μπορεί να είναι απλώς άλλη μια μέρα. Στη σειρά. Την ατέλειωτη σειρά. Της οποίας την αρχή δεν διακρίνεις πλέον. Και φοβάσαι να ψάξεις να δεις το τέλος της.

Μπορεί να πήγα βόλτα γιατί θέλω να δω τον χριστουγεννιάτικο διάκοσμο. Που ξαφνικά τον βρίσκω μπροστά μου. Οι νέοι πεζόδρομοι δεν είναι έτοιμοι. Ο εργολάβος και ο δήμαρχος όμως κάνουν μια απελπισμένη προσπάθεια να τους παρουσιάσουν ως τέτοιους. Ο,τι μπορεί να παρουσιαστεί ως τελειωμένο το προβάλλουν, αλλού, τα  ττέλια και άλλα εμπόδια κόβουν το δρόμο. Πρόχειρα φυτεμένα «αλεξανδρινά» (μα εμείς δεν τα λέγαμε «γλώσσες»; ) δεσπόζουν. Για να τονίζουν την ατμόσφαιρα με το κόκκινο χρώμα τους. Τα περισσότερα μαραμένα. Δεν έβρεξε καλά, και πιθανόν να είναι από τα φτηνά, εκείνα που είναι απλώς κλαδιά που τα μπήγουν  οι έξυπνοι φυτωριούχοι σε υγρό χώμα και ελπίζουν να βγάλουν τη σεζόν.

Δεν έχουν ρίζες.

Άδειοι οι νέοι πεζόδρομοι. Δυο βδομάδες πριν τη μεγάλη γιορτή δεν κουνιέται ψυχή. Χρειάζεσαι προστασία από τον τρόμο της μοναξιάς. Μα, που είναι η ΜΜΑΔ; Μόνο εντός των τειχών περιπολεί;

Εδώ μέσα σε τόση μοναξιά δεν έχει κίνδυνο;

Μπορεί ακόμη να πήγα τη σύντομη βόλτα για εντελώς αλλότριους λόγους. Να καλύψω τα λεπτά περπατήματος ή τρεξίματος που επιβάλλει η εφαρμογή στο τηλέφωνο.

Ωραίος εθισμός. Σε μια εποχή (με την ολιστική έννοια) που νοιώθεις κάθε μέρα τον εκφυλισμό στο κορμί, η υποκρισία πως νοιάζεσαι να την επιβραδύνεις, είναι μια μεγάλη ηθική ενδυνάμωση.

Το κρύο αεράκι βοηθά. Ξέρεις πως πέρασε η λίγη ώρα που είχες. Πίσω στο φως. Ουπς! Δεν έχει φως! Έξω από το ιστορικό σχολείο της πρωτεύουσας δεν έχει φως!

Δεν έχει φως!

Ανοίγοντας το φως στο όχημα χτυπά και το τηλέφωνο. Πολύ βολικό. Αλλαγή.

Ο Robert έχει Doors.

Δοκίμασα και τη Fucking Hell. Μόνο λίγο καλύτερη από τη ΚΕΟ. Δεν εντυπωσιάστηκα.

 

 

 

Φίλες χώρες και κακοί γείτονες.

9 Δεκεμβρίου, 2019

 

Η φίλη χώρα του Ισραήλ βάζει βέτο στην ανάπτυξη του κοιτάσματος γκαζιού που εμείς ονομάζουμε Αφροδίτη και εκείνοι Yishai.

Πρόβλημα; Ναι.

Αδιέξοδο; Ναι.

Μόνη λύση η λύση. Και η επίτευξη συμφωνίας στα ζητήματα που αφορούν τις δυο χώρες.

Λογικό; Απόλυτα!

Τώρα ποιος ο λόγος να τονίζει κάποιος την ύπαρξη λογικών μεθόδων, διαδικασιών και μοντέλων διευθέτησης κάποιων διαφορών; Ποιος ο λόγος να επαναλαμβάνεις τα αυτονόητα;

Πολύ απλό. Φτάσαμε στο σημείο σε αυτό το εξυπνότερο από όλα τα έξυπνα νησιά να νομίζουμε πως η συνειδητή επιλογή της μη λύσης είναι ….επιλογή!

Φτάσαμε στο σημείο να νομίζουμε πως οι συμμαχίες με διάφορες φίλες χώρες θα λύσουν τα προβλήματα μας, χωρίς να κουνήσουμε εμείς το δακτυλάκι μας.

Φτάσαμε στο σημείο να νομίζουν διάφοροι (πάρα πολλοί) ψεκασμένοι πως το Ισραήλ, ή η Ελλάδα ή δεν ξέρω ποια άλλη φίλη χώρα θα κάνει πόλεμο για εμάς χωρίς εμάς (όπως είπε σήμερα και ο νέος κυβερνητικός εκπρόσωπος!!!).

Ευτυχώς η επίσημη θέση της κυβέρνησης είναι σε αυτό το κομμάτι λογική. Ο ίδιος ο Νίκος Χριστοδουλίδης είπε ευγενικά στους ψεκασμένους να μην είναι … ψεκασμένοι και να πιστεύουν πως το Ισραήλ θα κάνει το δικό μας πόλεμο.

Η κυβέρνηση του κ. Χριστοδουλίδη όμως είναι μεν ορθή σε αυτό το συγκεκριμένο σημείο, αλλά είναι εγκληματικά υπεύθυνη για τη μεγάλη εικόνα. Εκείνη της καλλιέργειας της ψευδαίσθησης πως η μη λύση είναι δυνατόν να είναι λύση στη θέση της λύσης. Πως είναι δυνατόν τα όποια θετικά της μη λύσης να είναι περισσότερα από εκείνα της λύσης. Πως είναι δυνατόν τα προβλήματα της μη λύσης είναι λιγότερα από εκείνα της λύσης.

Κυρίως: πως είναι δυνατόν να βγάλουμε έστω και μια σίκλα γκάζι από το βυθό της μεσογείου άνευ συνολικής συμφωνίας με όλα τα εμπλεκόμενα μέρη. Είτε αυτό αφορά την άλλη κοινότητα της μελλοντικής ομοσπονδιακής δομής που έχει κάθε δικαίωμα και λόγο στο τι θα γίνει τελικά με τα γκάζια, είτε αφορά κακούς γείτονες με παράλογες απαιτήσεις.

Ειδικά για αυτούς τους τελευταίους, η ποσότητα του σανού που ταΐζει η κυβέρνηση τον κόσμο είναι ασύλληπτη.

Ακόμη και αν έχεις τον χειρότερο γείτονα, ακόμη και αν φοβάσαι πως θα συνεχίσει να συμπεριφέρεται έτσι, μόνο κρετίνος είσαι αν θέλεις να τον ζεις έτσι, άνευ οποιασδήποτε συμφωνίας.

Εντελώς ανεξέλεγκτο και κυρίως δυνατό. Πολύ δυνατό. Ίσως λίγο πιο δυνατό και από τον καλό γείτονα και φίλη χώρα Ισραήλ.

Που επίσης μπλοκάρει τα γκάζια μας αλλά δεν είναι αυτό «πρόκληση» και παράλογη απαίτηση.

Και αν νομίζετε πως η γενναιόδωρη αναφορά σε ψεκασμένους και σανοφάγους με κάνει λίγο ελιτιστή και αντί-διαλεκτικό, έχετε δίκαιο.

Τα γεγονότα είναι εκεί. Τα είπαμε χιλιάδες φορές. Η επιλογή της κυβέρνησης και της πλειοψηφίας είναι ο σανός της μη λύσης.

Δυστυχώς οι συνέπειες θα αφορούν όλους.

Ας προσέχαμε.

Εμένα με νοιάζει πολύ περισσότερο η απογοήτευση που ένοιωσε ένα από τα Κ που ανέμενε εξαιρετικό βαθμό σε ένα διαγώνισμα. Και πήρε μόνο καλό. Για πρώτη φορά ένοιωσα πως στενοχωρήθηκε.

Dog Day Afternoon.

8 Δεκεμβρίου, 2019
On a rare “quiet” Sunday afternoon we decided to watch a movie. On a whim I chose an old movie. “Dog day afternoon”. A film by Sydney Lumet and starring Al Pacino.
I hardly remember anything since I first saw it, many years ago, probably during the time I was a student.
Lasting more than two hours it had to be good.
I liked the neighbourhood, the cars, the dresses, the people of Brooklyn in the early 70s. Things that I never experienced myself and things and people I only saw on movies.
And then the unbelievable things: the very lax security at the time, both inside the bank and outside in the street. You wouldn’t see these things today and you would never get a similar story.
But wait! This thing about throwing banknotes in the air and having people running after them, choking the cops on the way, reminds me of something. We saw a similar trick in La Casa de Papel. Ok, it was on a much bigger scale since the robbers there were rich. In this film the robbers were poor New York losers. With difficult stories and ugly lives behind them. And when the live reporting from inside the bank hit the airwaves and people started getting to know about the robbers, they also started to feel positive towards them.
Sonny was a little hero for a few hours. People of lesser fortunes, the gay community came out to support him. He would look to the crowds with amazement. That was not what he aimed for. That was an accident. All he wanted was a few thousands of dollars to help his “wife” have an operation and get out of a man’s body.
Well. Yes, the same concept of people coming out en masse to the support of the bad guys, was utilized at nauseum in the same series, La Casa de Papel.(In this series, the modern security arrangements would not allow for live reporting with the robbers to happen, so the robbers themselves made sure people got to know about the incidents).
Sonny knew that things could not possibly turn out to be good very early in the movie. He felt a strange urge to behave a like a normal human being – and that cost him time. And then he had a friend to care for. Sal. Who could not really think or do very complicated things. Even though he had served at Vietnam and killed people.
When Sonny came up with a plan, to book a jet to somewhere – he chose Algeria- he had to ask Sal about his own preferred country.
“Sonny: Now is there any special country you wanna go to?
Sal: …..Wyoming
Sonny: That’s not a country. Don’t worry I’ll think of something.”
The small print of the film is about the lives of everyday people at the time, you get the occasional sarcasm about movie stars, and the importance of being part of the news, you get a rather critical view of the American ways at the time.
When the movie comes to terms with its predictable end, what you are left with, is a feeling of sadness. Things can never be good for all. No ideal state of affairs is available. And sometimes, a lot of what is going to happen is a matter of luck.

Festive Nicosia

7 Δεκεμβρίου, 2019

Πήγαμε λίγο και στο πάρτι του «Πολίτη». Πολυπολιτισμικότητα, ωραίες μουσικές  και παρακμή στο σκονισμένο πάρκινγκ.

Ρωτώ το Κ2 (μετά που με τραβούσε από το μανίκι για να φύγουμε):

–  Δηλαδή κόρη μου, δεν νοιώθεις περήφανη που όπου πάμε κάποιοι γνωρίζουν το παπά και μας πιάνουν στην κουβέντα;

– Όχι, καθυστερούν μας. Και εξ άλλου εσύ δεν τους αναγνωρίζεις και πάντα ρωτάς το όνομά τους.

  • …. οκ, κάποτε δεν έχω καλή μνήμη.
  • Και πάντα μιλάτε για τα ίδια πράγματα!
  • Σωστά, τι να κάνουμε; Αφού νοιαζόμαστε για εσάς!
  • Ναι. Αλλά καθυστεράτε μας!
Αρέσει σε %d bloggers: