Skip to content

Close ups

Ιουνίου 26, 2017

Close ups usually give a better perspective. You can see detail, you can even see the small print, and you can expect to go to the bottom of things. Where there are no ifs and buts. Where it is make, or break.

So do wide angle views that show the larger context. The geopolitics as the politicians would call it.

Well, this is the time to go from wide angle to close up. And see if all of them want to play game. They all have a reason not to.

Apart from Mustafa, that is.

The Sultan can do what he pleases, he knows it, and he will in fact do as he pleases, either we manage to get him sign something, or not. The multiple idiots, who hate him most, simply don’t get the last bit. Oblivious in their “few, but pure” bliss they are in fact assisting him to do as he pleases. I hate him too, and I will still hate him, but I’d rather get him sign something.

Then, it is “our” motherland, trapped in an administration of incompetent so called ideologues, deep in their shitty struggle to avoid a prompt crashing electoral defeat, fully knowing that it is not to their best interest to create the framework for a comprehensive settlement for their complete set of problems, because if they dare open this chapter, their ageing propaganda might just collapse.

Then it is our man! He claims he is still on, fully committed to getting us the breakthrough we all want – or at least most of us who got him elected. He might be so brilliant, so sophisticated and still be 1000% pro-solution, at the same time employing all sorts of Byzantine or more likely middle eastern bazar kind of tactics to get his vision thorough.

All the best to him, although even if he cracks it in the end, it will be a hell of a job to come down with the foxy Averof and the benign Andros to sell the outcome to the voters.

I can promise and commit myself in helping him if that is the end.

If not, I wish us good luck.

It will be a highly unlikely outcome.

I will try to be away for a few days.

The photo from my garden is a proof that there is life. Beyond that.

Η «ασφάλεια» στον τελικό του Κυπριακού

Ιουνίου 25, 2017

Είναι νομίζω αποδεκτό πως η επόμενη σύναξη για το Κυπριακό που αρχίζει την ερχόμενη βδομάδα στα βουνά της Ελβετίας θα είναι κάποιου είδους τελικός. Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά αυτής της διαδικασίας, η απόλυτα «Κυπριακή» του ιδιοκτησία, οι ευρύτερες γεωπολιτικές συνθήκες, το τρυπάνι της Total στην κυπριακή ΑΟΖ τον Ιούλη, κτίζουν ένα ιδανικό, ή ένα φοβερό σενάριο, αναλόγως προσδοκιών.

Η περίεργη τροπή που πήρε η όλη διαδικασία τους τελευταίους μήνες, με τις συνήθεις κατηγορίες περί υπαναχωρήσεων και αδιαλλαξίας – εκατέρωθεν, χάλασαν εκείνο το όμορφο κλίμα που φαινόταν πως οδηγούσε στη λύση. Οι διπλωματικές όμως ικανότητες του κ. Άιντε, μαζί με την υποστήριξη του αφεντικού, του ΓΓ του ΟΗΕ κ. Γκουτέρες, «μπλόκαραν» τους δυο Κυπρίους ηγέτες που θα πάνε στο ελβετικό βουνό. Κάπου εκεί και οι τρεις εγγυήτριες, αλλά και η ΕΕ.

Εκεί, είτε θα καταλήξουν σε μια λύση, το γενικό πλαίσιο της οποίας γίνεται αποδεκτό από το σύνολο σχεδόν της Κυπριακής ηγεσίας, και στηρίζει ο ΟΗΕ , η ΕΕ και οι ΗΠΑ, είτε θα έχουμε σοβαρό αδιέξοδο. Αδιέξοδο που θα έχει σοβαρότατες συνέπειες, αφού φαίνεται και ο ίδιος ο ΟΗΕ είναι διατεθειμένος να επανεξετάσει την εμπλοκή του με το Κυπριακό, ενώ δεν χρειάζεται να προειδοποιήσω για το τι μπορεί να κάνει ο Ερντογάν στην περιοχή *άνευ* λύσης. Εκεί, χάνουν όλοι, περισσότερο η ελληνοκυπριακή πλευρά.

Έχουν λοιπόν όλες οι πλευρές ακόμη περιθώριο αλλά και κίνητρο, να τα βρουν σε μια ιδανική winwinwinwinwinwin situation.

Αν πάει κάτι λάθος, αυτό θεωρώ πως θα οφείλεται κατά πρώτο λόγο στην Τουρκία, αν δηλαδή υπάρχει εμμονή σε μαξιμαλιστικές θέσεις αναφορικά με το θέμα της ασφάλειας και των εγγυήσεων, δεν μπορεί να καταλήξει ο κ. Αναστασιάδης και κανείς δεν θα τον κατηγορήσει. Αν «παίξει» η Τουρκία, μπορεί όμως να μην παίξει ο κ. Κοτζιάς. Ο οποίος έδειξε πολλές φορές πως έχει διαφορετική ατζέντα, ακόμη και από εκείνη του πρωθυπουργού του. Αν ξεπεραστεί και αυτό το εμπόδιο, μπορεί ο ίδιος ο κ., Αναστασιάδης να δειλιάσει. Φαίνεται πως το έκανε ξανά στο Μοντ Πελεράν 1, και από εκεί χάλασε το κλίμα. Είναι αλήθεια όμως πως αν η Τουρκία δείξει διάθεση για συμβιβασμό, αν ο κ. Κοτζιάς δεν βάλει οποιοδήποτε εμπόδιο, ο κ. Αναστασιάδης πολύ δύσκολα θα μπορέσει να κάνει πίσω. Έτσι κι αλλιώς, πιστεύω το γνωρίζει και ο ίδιος, πως δεν του συμφέρει να κάνει κάτι τέτοιο.

Η όποια πρόοδος ή όχι, που περιγράφεται πιο πάνω, αφορά κυρίως τα θέμα που πρακτικά δεν συζητήθηκε καθόλου μέχρι τώρα, την ασφάλεια, την παρουσία ξένων στρατευμάτων στο νησί, το θέμα των εγγυήσεων. Σε αυτό συμφωνούν τουλάχιστον όλοι και εύχομαι συνεπώς πως θα δείξουν την απαιτούμενη επιμέλεια για να καταλήξουν. Έχουν ήδη κυκλοφορήσει διάφορα σενάρια, που δείχνουν μια μέση λύση συμβιβασμού. Και ήδη φάνηκαν οι αντιδράσεις από τους χώρους που άλλωστε αντιδρούν και απορρίπτουν τα πάντα. Οι μαξιμαλιστικές, ουτοπικές ρητορικές γέμισαν τα μέσα και τα κοινωνικά δίχτυα αδυνατώντας να κάνουν την εξής απλούστατη ανάλυση:

Υπάρχει άραγε έστω και ένας Έλλην Κύπριος , που θεωρεί την παρούσα κατάσταση (χωρίς λύση, χωρίς συμφωνία, με ένα Ερντογάν που γυρεύει καυγάδες, με τις Τουρκικές εγγυήσεις να αφορούν το *σύνολο* του νησιού, και βασικά χωρίς καμιά απολύτως εγγύηση για την ασφάλεια των ελληνοκυπρίων) καλύτερη από αυτό (που νομίζω είναι λίγο η πολύ η φόρμουλα που μπορεί να καταλήξουμε): μείωση ας πούμε 80% των κατοχικών στρατευμάτων, υπογραφή συμφωνίας λύσης, υποστήριξη από όλο τον κόσμο (ακόμη και από την Ρωσία), διπλωματικές σχέσεις Τουρκίας- Κυπριακής Δημοκρατίας, επίσημη ανταλλαγή πρέσβεων, όλη η Κύπρος στην ΕΕ και η Τουρκία τρίτη χώρα, και το κερασάκι, όσοι Τούρκοι στρατιώτες θα μείνουν θα είναι υπό την επιτήρηση του ΟΗΕ – μέχρι να φύγουν οριστικά και τελεσίδικα;

Όχι, ε; Να φύγουν μέχρι τον τελευταίο στρατιώτη πριν την λύση λένε κάποιοι!

Η ρητορική αυτή του «ενδιάμεσου» χώρου αφαιρεί νομίζω τις μάσκες: δαγκωτή διχοτόμηση θέλουν, για τον απλούστατο λόγο πως δεν δέχονται να μοιραστούν την εξουσία με τους Τουρκοκύπριους και ας πάει στο διάολο η μισή Κύπρος.

Για αυτή τη μερίδα συμπατριωτών μας, φτάνει ένα μικρό, αμιγώς ελληνικό κυπριακό κρατίδιο, ενώ έχουν και τη μεγαλύτερη ψευδαίσθηση όλων, πως το στάτους κβο θα μείνει ως έχει, και τίποτα δεν θα ενοχλήσει τη βολική τους δειλία.

ΥΓ Στις 18 του Μάη είχαμε πάλι ένα πισωγύρισμα στη διαδικασία. Μέσω facebook μια ομάδα κυπρίων, και από τις δυο κοινότητες, αποφάσισε να κάνει μια διαμαρτυρία, στο μέσο της Λευκωσίας, μεταξύ των σημείων ελέγχου των δυο πλευρών, στο οδόφραγμα της οδού Λήδρας. Από τότε και κάθε απόγευμα (το Σάββατο στις 10 το πρωί), μερικές δεκάδες ή λίγες εκατοντάδες κυπρίων, και από τις δυο κοινότητες, με σφυρίχτρες, ταμπούρλα, χορό, θέατρο, μουσική, ποίηση απαιτούν από τους ηγέτες τους το αυτονόητο: λύση στο Κυπριακό, ας γίνουμε επιτέλους μια κανονική χώρα.

#UniteCyprusNow

(Η φωτογραφία από την εκδήλωση)

(Δημοσιεύθηκε πρώτα στο Liberal.gr)

Πολιτικός διάλογος με την κόρη

Ιουνίου 25, 2017

 

-Παπά, ξέρεις τι έγραψαν πάνω στο φρουτοποτό που παρήγγειλα στα Starbucks?

– Όχι κόρη μου, τι έγραψαν;

– Έγραψαν Μελάνια (αντί Μελανή), και μάλιστα με ρώτησε, του είπα το όνομα μου και το είπε ξανά και ο ίδιος, αλλά το έγραψε λάθος.

– Ε, τότε θα σε κάνουμε Μελάνια Τραμπ!

– Παπά!!!!!! Αυτό είναι μεγάλη αγένεια! Δεν θέλω να με σχετίζεις με τον Τραμπ.

– Αμάν, γιατί κόρη μου;

– Γιατί ο Τραμπ είναι κακός!

– Μπορεί να είναι κακός, ή να μην κάνει κάποια πράγματα όπως πρέπει, αλλά η γυναίκα του τι φταίει; Είναι μια χαρά κυρία!

– Ναι αλλά τον παντρεύτηκε, άρα δεν πρέπει να είναι πολύ έξυπνη.

-Χμμμμ, μήπως είναι πολύ έξυπνη; Είναι παντρεμένη με ένα πολύ πλούσιο άνθρωπο, ένα πετυχημένο άνθρωπο, που μάλιστα έγινε πρόεδρος της πιο δυνατής χώρας του κόσμου!

– …….. (σιωπή) ναι, αλλά είναι αγένεια!

Sunday morning

Ιουνίου 25, 2017

Το Strange days των Doors θα ήταν ίσως καλύτερη επιλογή. Το Sunday morning όμως ταιριάζει και με την συμβατική περιγραφή αυτής της περιόδου (της ημέρας) , αλλά μεταφέρει και ένα περίεργο, ψυχοπλακωτικά αισιόδοξο, και σίγουρα ψυχεδελικό κλίμα μέσα στο οποίο είχε φτιαχτεί τότε το τραγούδι. Ακριβώς πενήντα χρόνια πιο πριν, ελαφρώς γηραιότερο από τις ενδοκυπριακές συνομιλίες, αλλά σαφώς λιγότερο κλασσικό.

Ένα μικρό γατάκι πετάχτηκε το πρωί μπροστά μου όταν έτρεχα στο γραμμικό του Πηθκιά, με σηκωμένη κάγκελο την ουρίτσα, νομίζω με είδε, αλλά με αγνόησε, σίγουρα δε με φοβήθηκε, το ένστικτο του δεν του έμαθε ακόμη να μας αποφεύγει. Μέγα λάθος.

Χάρηκα με αυτή την αμυδρή ακτίνα αθωότητας. Ακτίνα και χαραμάδα στην πραγματικότητα που κάνει ό,τι μπορεί για να μας υπενθυμίζει το αυτονόητο: δεν ήρθαμε με πιστοποιητικό τελειότητας. Ούτε καν πιστοποιητικό για ευ ζην δεν έχουμε.

Μπορώ όμως να μας πιστώσω και εμάς με ένα ένστικτο, αυτό της επιβίωσης, και χάρηκα όταν μετά από μια πρόσφατη σύγκρουση με αγαπημένο πρόσωπο, ακολούθησε η ανάλυση και η επιλογή: «τώρα θα επιβιώσουμε», αντί οτιδήποτε άλλο καταστροφικό.

Ωραία, ας πάμε παρακάτω τότε. Το μόνο σίγουρο είναι πως πισινή δεν μπορείς να βάλεις, έστω και αν υπάρχουν πισωγυρίσματα και ….πισινές.

Μένει το ταξίδι όπως θάλεγε και ο ποιητής, ή έστω εκείνο το παντελώς εγωιστικό συναίσθημα πως *εσύ* (νομίζεις πως) ήσουν εντάξει.

Παρά να μοιραστούν (την εξουσία), ας πάει στ’ ανάθεμα η μισή Κύπρος!

Ιουνίου 21, 2017

Σχολίασα στον τοίχο κάποιου φίλου στο ΦΒ, αλλά κρίμα είναι να πάει χαμένη τόση σοφία:

Δηλαδή υπάρχει Έλλην Κύπριος που θα έλεγε και ο Νικόλας, που θα θεωρούσε την παρούσα κατάσταση (χωρίς λύση, χωρίς συμφωνία, με ένα Ερντογάν που γυρεύει καυκάδες, με τις εγγυήσεις να αφορούν το *σύνολο* του νησιού, και βασικά χωρίς καμιά απολύτως εγγύηση για την ασφάλεια μας) καλύτερη από αυτό (που νομίζω είναι λίγο η πολύ η φόρμουλα που μπορεί να καταλήξουμε) : μείωση ας πούμε 80% των κατοχικών στρατευμάτων, υπογραφή συμφωνίας λύσης, υποστήριξη από όλο τον κόσμο (ακόμη και από την Ρωσία), διπλωματικές σχέσεις Τουρκίας- ΚΔ, ανταλλαγή πρέσβεων, όλη η Κύπρος στην ΕΕ και η Τουρκία τρίτη χώρα, και το κερασάκι, όσοι μείνουν θα είναι υπό την επιτήρηση του ΟΗΕ – μέχρι να φύγουν;


Όχι, ε; Να φύγουν μέχρι τον τελευταίο πριν την λύση!


Φίλοι «ενδιάμεσοι» , έπεσαν οι μάσκες: δαγκωτή διχοτόμηση θέλετε, για τον απλούστατο λόγο πως δεν δέχεστε να μοιραστείτε την εξουσία με τους ΤΚς και ας πάει στ’ ανάθεμα η μισή Κύπρος.(Αναθεωρημένο και ενισχυμένο)

#UniteCyprusNow

Ιουνίου 17, 2017

 

Hard to believe that the #UniteCyprusNow initiative has been going for a month now. It all started following a post by Esra Aygin despairing at what looked like yet another deadlock in the Cyprus reunification talks.

We gathered in Ledra Street/Lokmaci that evening of 18 May 2017 to express our frustration, refusing to remain idle and impotent as once more others determined the fate of our own land

We were not an organised group. Quite the opposite. We were a diverse group of individuals from different backgrounds and communities. But we had one thing in common, we were all Cypriots, whether by birth or by choice, and we all wanted a common country to share.

At first, there was awkwardness, a feeling of not knowing exactly what we were going to do and if our initiative could be anything other than a symbolic gesture.

Some expressed disappointment at how few of us were there on that first night.

For a minute I shared that disappointment.

For a minute, I wondered what possessed me, hardly a person one would describe as a rebel, to join such a demonstration.

But then I had my answer: I was following my conscience. I was standing up for what I thought right and it did not really matter to me, if ten or a hundred or a thousand other people were there with me.

What mattered to me was that I was there.

When I voiced this thought to the gathering, it seems that I struck a chord, a lot of other people must have fealt the same way, as you could sense a positive lifting of the mood.

What started out from desperation and frustration a month ago, has since taken a life of its own, and while still a protest has since also grown into a celebration. A celebration of our friendship and common dream for a reunited Cyprus.

Some have chosen to ignore us at first, then to ridicule us, then to attack us. Those that do not share our vision for the future have used all means to discredit and denounce us.

But they have not deterred us, they have not discouraged us.

We are still there.

Every day.

And we will continue to be there as long us it takes.

……………………………………………………………………..

Beautifully written by one of the leading figures behind  these events Pavlos Nacouzi. Pictured here on the 16th of June 2017, with Mr Espen Barth Eide the UN’s last special representative on Cyprus.

Το μυστηριώδες Valais και η άγνωστη κυρία Doris Leuthard.

Ιουνίου 16, 2017

 

Σίγουρα δεν μπορείτε να απαντήσετε εύκολα αναφορικά με το τι σας θυμίζει το καντόνιο του Valais ή η κυρία Doris Leuthard.
Ε, λοιπόν οι αρχηγοί μας πάνε στη χώρα όπου είναι η σειρά της κ. Doris Leuthard να προεδρεύσει (για ένα χρόνο), πάνε στο καντόνιο του Valais και συγκεκριμένα στην μικρή πόλη Crans-Montana.

Εκεί λοιπόν στα ψηλά βουνά της Ελβετίας, οι Λεμεσιανοί θα προσπαθήσουν να κάνουν κάτι ανάλογο για το ρότσο μας. Να κάνουν δηλαδή το Κάρμι, ένα μέρος που παραπέμπει στην Κύπρο και μόνο την Κύπρο, και τον Νίκο Χριστοδουλίδη τον Κύπριο πρόεδρο του οποίου τελειώνει φέτος η θητεία, μέχρι να αναλάβει του χρόνου ο Οζντίλ Ναμί, ο επόμενος Κύπριος πρόεδρος.

Αρέσει σε %d bloggers: