Μετάβαση στο περιεχόμενο

Γκρίζα πολυκατοικία

Ιουνίου 23, 2019

Ηταν άλλο ένα αγχωτικό και αδιέξοδο σενάριο. Και το γνώριζα αυτό, από την πρώτη στιγμή που άρχισε.

Βρισκόμουν κάπου για δουλειά. Κρατούσα και χαρτοφύλακα. Δεν ξέρω πως είχα βρεθεί εκεί. Τελείωσα. Έπρεπε να πάω σπίτι.

Ήξερα πως το σπίτι ήταν «προς τα κάτω». Έλεγξα και τους χάρτες στο τηλέφωνο, συμφωνούσαν. Ξεκίνησα για κάτω, από μια πυκνά χτισμένη περιοχή με πολλά αυτοκίνητα και συνεχή δόμηση στους δρόμους.

Βλέπω μια σχισμή, ένα διάδρομο, που οδηγούσε προς την κατεύθυνση που ήθελα. Μπαίνω μέσα, ήταν όντως διάδρομος, σκοτεινός.

Μετά κυλιόμενες σκάλες. Παράξενες, πλατιές. Κινούνταν αργά. Κατεβαίνω, μετά ένα πλατύσκαλο, μετά ξανά κυλιόμενες σκάλες. Πλατιές. Κινούνταν αργά.

Στο πέμπτο πλατύσκαλο, κοντοστέκομαι, ηταν πάλι σκοτεινά. Κάτι αδύναμα φώτα στις γωνιές των ταβανιών, διέγραφαν αμυδρά μόνο τον όγκο του χώρου. Προσπάθησα να καταλάβω αν είχα κάνει πρόοδο, αν κατέβηκα πιο κάτω. Αν κινήθηκα προς κάποια κατεύθυνση.

Πατώ πάλι στα κυλιόμενα σκαλιά. Ηταν πλατιά η σκάλα και κινείτο αργά. Φτάνω στο επόμενο πλατύσκαλο. Κοιτάζω προς τα κάτω, είδα αμυδρά την ίδια ακριβως διαδοχή, κυλιόμενης σκάλας, πλατύσκαλου, μετά άλλης σκάλας….

Κοιτάζω προς τα πάνω, το ίδιο. Διαδοχή κυλιόμενης σκάλας και πλατύσκαλου.

Ξαφνική απορία: μα, ποιο είναι το πάνω, ποιο το κάτω; Ένοιωσα μάλλον άβολα. Είπα να μην πάρω την επόμενη κυλιόμενη σκάλα, περπάτησα παράλληλα στο πλατύσκαλο. Οδηγούσε σε ένα άλλο διάδρομο, με περισσότερο φως, που όσο προχωρούσα γινόταν εντονότερο. Ηταν σαν  ξενοδοχείο, με πόρτες ένθεν και ένθεν του διαδρόμου, με αριθμούς.

Όλες κλειστές. Εκτός από μια. Ήταν ένα ζευγάρι, με 1-2 κοπελλούθκια. Νομίζω ξεφόρτωναν ψώνια. Και φαινόταν να μένουν εκεί, ήταν ας πούμε ένα διαμέρισμα. Άρα δεν ήταν ξενοδοχείο.

Ρωτάω ευγενικά: μπορείτε να μου πείτε πως μπορώ να βγω από εδώ μέσα;;

Η κοπέλα έκανε να έρθει προς την πόρτα και με ρώτησε: πως μπήκες;

  • Η αλήθειά είναι πως δεν ξέρω απαντώ! Μπορείτε να με βοηθήστε;

Αντί απάντησης, ήρθε από πίσω οι άντρας της και με βία έκλεισε την πόρτα.

Έμεινα αποσβολωμένος! Γύρισα να φύγω, να συνεχίσω στο διάδρομο, ακούω μια φωνή να με χαιρετά με το όνομά μου.

  • Γεια σου Γιάννο!

Την ήξερα! Εδώ και δεκαετίες! Ηταν μια ηλικιωμένη κυρία, που αναγνώρισα. Την έβλεπα συχνά στις κηδείες. Να βγάζει αποδείξεις για μια φιλανθρωπική οργάνωση. Μα υπάρχει ακόμη; Πάντα ηλικιωμένη τη θυμόμουν!

  • Γεια σου, πως βγαίνω από εδώ μέσα;
  • Ακολούθησε με, λέει.

Ο διάδρομος έγινε κυκλικός, μου φαινόταν πως πήγαινε προς τα κάτω. Φτάσαμε σε μια πόρτα, την άνοιξε και βρεθήκαμε σε ένα «κανονικό» γραφείο, φωτισμένο από όλες τις πλευρές με πολλά χαρτιά στο τραπέζι και τα ράφια. Ήμασταν σε άλλο κτίριο. Βλέπω έξω, είδα την σχισμή, τον διάδρομο στον οποίο είχα μπει προηγουμένως. Φαινόταν χαμηλότερα από το σημείο που βρισκόμουν, αλλά πως γίνεται; Αφού ο διάδρομος στον οποίο είχαμε περπατήσει για να βγούμε σε αυτό το γραφείο οδηγούσε προς τα κάτω.

Μπορούσα όμως να δω όλο το κτίριο τώρα. Που ήταν όμως τρία κτίρια. Τεράστιες πολυκατοικίες, γκρίζες αλλά με πολύ μοντέρνες εξωτερικές επιφάνειές, σχεδόν χαρούμενες, καμιά σχέση με το καταθλιπτικό, μοχθηρό εσωτερικό περιβάλλον.

  • Τι είναι αυτά; Την ρωτώ;

Άρχισε να μου εξηγεί σε ποιον ανήκε η γη, γιατί σκέφτηκαν να τα κτίσουν, πως είχαν ξεκινήσει, πως μετά σταμάτησαν λόγω προβλημάτων, μετά ξεκίνησαν ξανά, άλλαξαν τα σχέδια….

Δεν έμαθα ποτέ τα υπόλοιπα. Ένα δυνατό νιαούρισμα με ξύπνησε. Η κουφή γριά γάτα ήθελε να βγει έξω από το σπίτι. Εκεί και τότε. Και επειδή δεν ακούει, νιαουρίζει όσο πιο δυνατά μπορεί.

 

 

Advertisements

Γκρίζος μηχανικός.

Ιουνίου 21, 2019

 

Δούλευε βουτηγμένος μέσα στη μηχανή του παλιού Peugeot, χωρίς να έχει σβήσει τη μηχανή. Αφού, ήξερε καλύτερα.

Άλλωστε τη δουλειά αυτή, την έκανε από τον καιρό που οι συνομήλικοι του πήγαιναν σχολείο.

Από τότε ψήλωσε, δυνάμωσε, άφησε μακριά τα μαλλιά του, έκανε οικογένεια, έχτισε σπίτι, έκανε καμπούρα, αδυνάτισε, γκρίζεψε, χώρισε, έφυγε από το σπίτι, ξέχασε την οικογένεια, τον ξέχασε η οικογένεια, όλη του τη ζωή σκυμμένος μέσα ή κάτω από μηχανές αυτοκινήτων. Πάντα παλιών αυτοκινήτων. Εκείνων που δεν πήγαιναν στην αντιπροσωπεία, ή εκείνων των οδηγών που γύρευαν πατέντες για να κάνουν πιο φτηνά τη δουλειά τους.

Δεν ήταν άριστος, αλλά δεν έχει χάσει πολλούς πελάτες λόγω παραπόνων.

Μετά που έχασε τον πατέρα του είχε μείνει μόνος στο γκαράζ και μόνος συνέχισε από τότε.

Τα μακριά γκρίζα μαλλιά είχαν κάποιες ανταύγειες από το γράσο που κόλλησε από το καπό του παλιού Peugeot.

Μπήκε μέσα στο όχημα, έκατσε στη θέση του οδηγού, πάλαρε τη μηχανή. Δυνατά, ώσπου πήγαινε, άκουγε προσεχτικά τον ήχο που έβγαινε.

Που ήταν αρκετά δυνατός για να μην τον αφήσει να ακούει την κορύφωση της καταιγίδας που μαινόταν έξω από το γκαράζ. Το γκαράζ ήταν ψηλοτάβανο, έβλεπε έξω τη βροχή και τον αέρα, ο οποίος φυσούσε από την πίσω πλευρά. Ένοιωθε την οργή του πάντως πάνω στους ταλαιπωρημένους τσίγκους, αλλά εντός ήταν σχετικά ήσυχα.

Ο σκύλος του ήταν ανήσυχος. Κάθε λίγο πήγαινε προς τη μεγάλη πόρτα του γκαράζ, έβλεπε τη βροχή, ένοιωθε τον άνεμο, γρύλιζε υπόκωφα.

Πάλαρε ξανά και ξανά, και προσπαθούσε να ακούσει αν η μηχανή δούλευε καλά.

Στην άλλη άκρη του χωριού ένα μαύρο, σκοτεινό,  κυλινδρικό πράγμα κατέβηκε από τα σύννεφα, άγγιξε τη θάλασσα, ανέβασε πίδακες νερού γύρω γύρω. Μετά βγήκε στα βράχια, άρχισε να ανεβαίνει προς το οροπέδιο. Πήρε μαζί του δέντρα, σκουπίδια, χώματα, μετά κέντραρε το τελευταίο σπίτι  που ήταν εκεί, στο δρόμο προς τη θάλασσα.

Από μακριά δεν ακουγόταν θόρυβος. Αλλά ξαφνικά το αυτοσχέδιο σπίτι από τσίγκους (όπως εκείνους του γκαράζ), παλέτα και λαμαρίνες έγινε μια ρουφηξιά και ανέβηκε ψηλά μέσα στον μαύρο φοιτσιάρικο κύλινδρο. Μαζί με όλα όσα πράγματα ήταν εντός.

Συνέχισε λίγο ακόμη την πορεία του, αλλά τώρα πια είχαν αρχίσει να πέφτουν κάτω τα πράγματα. Οι λαμαρίνες, τα δέντρα τα σκουπίδια. Έκανε ένα μικρό διάδρομο από πράγματα. Και ξεφούσκωσε.

Την ίδια ώρα εκείνος έβγαινε από το όχημα. Είχε κάνει το τελευταίο παλάρισμα και του άρεσε ο ήχος της μηχανής.

Τελειώσαμε, σκέφτηκε.

Ο σκύλος τώρα πια γάβγιζε. Και κουνούσε έντονα την ουρά. Του φάνηκε παράξενο γιατί είχε ήδη φανεί ο ήλιος. Η καταιγίδα έφευγε.

Κλείδωσε το αυτοκίνητο που δούλευε, έβαλε 2-3 πράγματα στη τσάντα του και κατέβασε τη σκουριασμένη γρίλια.

Ο σκύλος τον χαιρετούσε αλλά ακόμη κουνούσε την ουρά του και γάβγιζε που και που.

Μπήκε στο διπλοκάμπινο. Είχε αφήσει ανοικτά τα τζάμια, μπας και ξεβρομίσει από τα τσιγάρα που κάπνιζε ένα μετά το άλλο. Βράχηκαν όμως οι θέσεις. Δεν τον ένοιαξε. Το παλιό διπλοκάμπινο δεν καταλάβαινε από αυτά τα «γδαρσίματα».

Έκανε πισινή και πήρε το ανήφορο για το σπίτι. Μόλις έγειρε κάτω προς τη δύση, τον τύφλωσε ο ήλιος που μετά την καταιγίδα ήταν πολύ έντονος. Δεν έβλεπε μπροστά του.

Αλλά τον δρόμο τον ήξερε. Τον είχε κάνει τόσες φορές. Φτάνοντας κοντά στο αυτοσχέδιο σπίτι, κάτι πρόσεξε από τα σκουπίδια και τα υλικά εδώ και εκεί, αλλά δεν κατάλαβε.

Όταν στάθμευσε, πήρε τη τσάντα, γύρισε προς το σπίτι, έβαλε την παλάμη αντήλιο, κατάλαβε.

Δεν είδε σπίτι.

Περπάτησε σιγά σιγά. Πάτησε στο τσιμεντένιο πάτωμα που δεν είχε πάθει τίποτα, κοιτούσε δεξιά αριστερά, δεν είχε τίποτα για να δει.

Κοίταξε τον ήλιο που έδυε πια, κάτω μακριά στη θάλασσα, νομίζω τον ρώτησε αν είχε δει κάτι, αν ήξερε τι είχε γίνει.

Δεν πήρε απάντηση.

Πήγε ξανά πίσω στο διπλοκάμπινο, άναψε τσιγάρο, έκανε πίσω. Έκανε την αντίστροφη διαδρομή.

Στο γκαράζ ο σκύλος γάβγιζε έντονα. Σίγουρα, κάτι περισσότερο ήξερε.

Άνοιξε τη γρίλια, κοίταξε δεξιά αριστερά, πήγε στο πίσω μέρος του γκαράζ. Εκεί που ήταν οι κουβέρτες που κοιμόταν το σκυλί.

Ξάπλωσε κοντά στον τοίχο. Ήρθε και ο σκύλος. Αγκαλιάστηκαν. Σφικτά.

Χάιδευε το ζώο ώσπου ξαφνικά ένοιωσε να βρέχονταν τα δάχτυλά του.

Δεν ήξερε αν ήταν από το γράσο των μαλλιών του, ή από τα δάκρυα.

Η ΕΕ συμφωνεί με Στροβολιώτη: μόνη λύση, η λύση.

Ιουνίου 19, 2019

 

«The EU remains fully committed to a comprehensive settlement of the Cyprus problem. In this regard, the Council recalls that it remains crucial that Turkey commits and contributes to such a settlement, including its external aspects, within the UN framework in accordance with relevant UNSC resolutions and in line with the principles on which the EU is founded and the acquis.»

Όχι, δε θα σας ζητήσω να το διαβάσετε, «πριν το κατεβάσουν». Δε θα συμβεί αυτό. Αλλά στην παράγραφο 35 των συμπερασμάτων του Συμβουλίου Γενικών Υποθέσεων, περιλαμβάνεται η ανωτέρω παράγραφος. Απλώς, δεν θα την αναμεταδώσει ούτε θα τη δημοσιεύσει κανείς.

Γιατί όμως;

  1. Επειδή δεν είναι πιασάρικο σημείο. Οι αναφορές (και ακόμη περισσότερο οι πληροφορίες που διαρρέουν «έγκυρες πηγές»), σχετικά με τα γκάζια έχουν περισσότερο ενδιαφέρον.
  2. Η οπαδική περιρρέουσα ατμόσφαιρα ευνοεί αυτή τη «λογική».
  3. Άλλωστε το ανωτέρω είναι επανάληψη παλαιότερων θέσεων.
  4. Που επαναλαμβάνει το αυτονόητο: η λύση του Κυπριακού μπορεί να είναι μόνο ΔΔΟ, σε πλήρη συνάφεια με το Ευρωπαϊκό κεκτημένο.
  5. Συνεπώς όλες αυτές οι τερατολογίες των διχοτομιστών σε βάρος της ΔΔΟ είναι απλές προφάσεις ή χονδροειδέστατα ψέματα.
  6. Δεν είναι τυχαίο που η ΕΕ πριν την αποτυχία στο Κραν Μοντάνα δεν έχει κανένα προφανές πρόβλημα με το τι είχε συμφωνηθεί πριν την κατάρρευση.

Πολύ λογικά θα ερωτήσει κάποιος: γιατί επαναφέρεις εμμονικά αυτό το θέμα; Απαντώ:

  1. Γιατί τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο. Η παράνομη γεώτρηση, οι πληροφορίες για την Αμμόχωστο, ο αλλοπρόσαλλος Ερντογάν είναι κακά μαντάτα.
  2. Τα πράγματα θα γίνονται χειρότερα. Και αν η πλευρά μας δεν επανέλθει στη λογική που αναφέρει πιο πάνω η ΕΕ, τότε θα χάσει και αυτό το στήριγμα. Η ΕΕ δεν μου φαίνεται διατεθειμένη να συμμεριστεί τις αδιέξοδες επιλογές της κυβέρνησης μας και βλέπει τη μεγάλη εικόνα.
  3. Τα ανωτέρω δείχνουν επίσης πως αν (λέμε τώρα) αρχίσει ποτέ ξανά διαδικασία συνομιλιών, θα έχουμε πολύ περισσότερο έδαφος να καλύψουμε, και όσα είχε πετύχει ο πρόεδρος Αναστασιάδης μέχρι το Κραν Μοντάνα θα είναι ένα άπιαστο όνειρο.

Τι μπορεί να γίνει; Πολύ λίγα πράγματα. Μια τολμηρή κίνηση θα μπορούσε να ήταν η αποστολή επιστολής προς τον ΓΓ του ΟΗΕ με παράκληση να προχωρήσει στην *ολοκλήρωση* της διάσκεψης του Κραν Μοντάνα με την πρόσκληση των πρωθυπουργών για να συμφωνηθούν νέες αμοιβαία αποδεχτές διευθετήσεις για το θέμα ασφάλεια. Που ήταν το μόνο που είχε μείνει εκκρεμές. Νοουμένου ότι θα φύγει ο Πορθητής.

Οι συνθήκες δεν είναι καλές: Τουρκία, Ελλάδα, Ηνωμένο Βασίλειο έχουν εκλογές, πολιτική αστάθεια, ένα σωρό άλλα προβλήματα. Ειδικά η Τουρκία είναι πιθανότερο να μη δεχτεί να επιστρέψει στη διάσκεψη.

Μια τέτοια κίνηση όμως θα πείσει τους πάντες πως ο μόνος τρόπος να λυθούν όλα αυτά τα ζητήματα είναι η επίτευξη συνολικής λύσης,  είναι επίσης δυνατόν να μας δώσει ξανά το ηθικό πλεονέκτημα, ενώ θα έχει μηδενικό πολιτικό κόστος.

Φοβάμαι όμως πως δεν θα γίνει κάτι ανάλογο.

Έχουμε σχέδιο; Β ή άλλο;

Ιουνίου 18, 2019

 

  1. Η (παράνομη) γεώτρηση των Τούρκων κοντά στον Ακάμα, έχει επιβεβαιωθεί. Άλλο ένα τετελεσμένο σε βάρος μας που πρέπει να ανατρέψουμε την άλλη φορά (λέμε τώρα).
  2. Η ΕΕ είναι η βασικότερη μας σύμμαχος, αναμένουμε πάντα τη στήριξη της και καθηκόντως την έχουμε.
  3. Η ΕΕ δεν φαίνεται όμως να είναι έτοιμη να παίξει το παιγνίδι των επιλογών μας: κρίση αντί λύσης. *Και* λόγω συμφερόντων *και* γιατί γνωρίζει πολύ καλά τι έγινε στο Κραν Μοντάνα.
  4. Η απειλή βέτο της ΚΔ για τη διεύρυνση της ΕΕ στα βαλκάνια, δεν θα μας βγει σε καλό.
  5. Δεν έχω ιδέα αν και γιατί συναντήθηκε μυστικά ο Νίκος Αναστασιάδης με τον Κουντρέτ Οζερσαΐ ο οποίος στηρίζει *άλλη* λύση, πέραν από ΔΔΟ. (Ανακοινώθηκε απόψε πως οι δυο συναντήθηκαν για φαγητό, ίσως για σουβλάκια – άρα κανένα πρόβλημα).
  6. Είναι εκπληκτικό πως κανένα από τα διχοτομικά κόμματα που σκίζονται για διαφάνεια κλπ δεν έχει εκδώσει μέχρι τώρα σχετική ανακοίνωση.
  7. Υποθέτω αν ήταν συνάντηση με τον Ακιντζί θα ακούγαμε στις ειδήσεις ανακοινώσεις για μισή ώρα.
  8. Πιστεύει ακόμη κανείς πως η κυβέρνηση μας έχει (θεμιτό, δηλαδή στη βάση της εντολής της για λύση ΔΔΟ) σχέδιο Β;
  9. Αν ακόμη δεν ανησυχείτε, να το κοιτάξετε.

 

 

Επειδή από τον ουρανό πέφτουν μόνο μορφές υετού.

Ιουνίου 18, 2019

Και επειδή απεχθάνομαι την υποκρισία και την παντελή έλλειψη αυτοκριτικής και παραδοχής των τραγικών λαθών που κάναμε, και επειδή αντί διαχείριση λύσης, βρεθήκαμε στην εύκολα και απόλυτα προβλεπόμενη διαχείριση κρίσης, και χωρίς φυσικά να λειτουργώ ως απολογητής των παρανομιών ή/και προκλήσεων της Τουρκίας, είπα να σας παραθέσω κάποια κείμενα που είχα γράψει τον Ιούλιο του 2017, αμέσως μετά την κατάρρευση των συνομιλιών στο Κραν Μοντάνα.

Το πρώτο γράφτηκε στην Αγγλική ενώ ακόμη βρισκόμουν στην Νέα Υόρκη για οικογενειακές διακοπές:

https://strovoliotis.wordpress.com/2017/07/07/cyprus-a-lose-lose-situation-for-all-involved/

«So, trouble and crisis is the only way ahead.»

Μια βδομάδα αργότερα, ένα ποικίλης θεματολογίας κείμενο:

https://strovoliotis.wordpress.com/2017/07/14/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF-%CF%83%CE%B1%CE%B2%CE%B2%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BA%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%BF/

«Εν τω μεταξύ η κυβέρνηση επιμένει πως δεν υπάρχει κανείς λόγος ανησυχίας για τις τουρκικές προκλήσεις στην ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδα/επικράτεια της ΚΔ. Ίσως έτσι εξηγείται και η χαλαρή μας στάση στην δυνατότητα αφαίρεσης ή σημαντικής μείωσης όλων αυτών των παράνομων ενεργειών της Τουρκίας στην ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδα/επικράτεια της ΚΔ. Αφού δε μας ανησυχούν, τι να σκοτιζόμαστε τώρα; Και αφού δεν ανησυχούμε με το υφιστάμενο καθεστώς, πως και πάθαμε πανικό με τη δυνατότητα δραστικής του αλλαγής προς το καλύτερο;»

Μια συνολική τοποθέτηση:

https://strovoliotis.wordpress.com/2017/07/17/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%BC%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D%CF%82-%CE%BC%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%AD%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BF%CF%81%CE%B9%CF%83/

«Δεν γνωρίζω γιατί δεν δεχτήκαμε ή έστω γιατί δεν μπλοφάραμε, για το ζήτημα των πρωθυπουργών. Γιατί αν έρχονταν εκείνοι, θα δημιουργείτο μεγαλύτερη πίεση ειδικά στην Τουρκία (που το ζητούσε), για να καταλήξουμε σε ένα λογικό συμβιβασμό.

Ό,τι και να έγινε όμως, όπως και να φτιαχτεί αυτό το πάζλ, δυστυχώς κάτω δεξιά, γράφει: «τέλος».

ΥΓ. Πώς στ’ αλήθεια λειτουργεί η παραίνεση μας προς τους Τκς για να κόψουν τον ομφάλιο λώρο με την Τουρκία, ενώ εμείς θα φιλοξενούμε αύριο και για πρώτη φορά τον Έλληνα Υπουργό Εξωτερικών στο Εθνικό μας Συμβούλιο;»

 

Δυο συνεντεύξεις του Εσπεν Μπαρθ Ειντε:

 

 

https://strovoliotis.wordpress.com/2017/07/24/%CE%BF%CE%B9-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%8D%CE%BE%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%AD%CF%83%CF%80%CE%B5%CE%BD/

«Ειδικά όμως με τις εγγυήτριες είχαμε αρχίσει να αναπτύσσουμε κάποιες ιδέες για την ασφάλεια. που ξεκίνησαν να συζητούνται στην πρώτη σύνοδο στη Γενεύη. Κατ’ ακρίβεια η δήλωση (του Έλληνα ΥΠΕΞ) με εξέπληξε καθώς μερικές από τις καλύτερες συζητήσεις τις είχα με τον κ. Κοτζιά. Είχαμε αμοιβαία κατανόηση του ποιος ήταν ο στόχος, δηλαδή το τέλος του συστήματος εγγυήσεων και η αντικατάστασή του από ένα σύγχρονο σύστημα με το οποίο να μπορούν να ζήσουν και οι δύο πλευρές. Το πρόβλημα ήταν πως οι πλευρές γενικότερα δεν ήταν προετοιμασμένες. Αν και τα μέρη στη διάσκεψη ήξεραν ξεκάθαρα ποιο ήθελαν να είναι το αποτέλεσμα, δεν μου έκανε τη θετικότερη εντύπωση το επίπεδο της στρατηγικής προσέγγισής τους για το πώς φτάνουμε σε αυτά τα αποτελέσματα. Ήταν δύσκολο να δημιουργηθεί το περιβάλλον για μια εποικοδομητική συζήτηση ενός θέματος το οποίο ήταν πραγματικά συναισθηματικό.»

https://strovoliotis.wordpress.com/2017/07/27/%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%8C%CE%BC%CF%89%CF%82-%CE%BA%CE%AC%CF%84%CE%B9-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CF%80%CE%AC%CE%B5%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%AC/

 

«Κάτι που εκ πρώτης όψεως μου φαίνεται τραγικό και παράλογο. Γιατί αν *δεν* είναι αυτό, είναι εκείνο: μόνιμη παραμονή 30-40 χιλιάδων κατοχικών (και όχι νόμιμων) τουρκικών στρατιωτών, εγγυήσεις επί του συνόλου της νήσου για πάντα και κυρίως *μη* συμφωνία, που αφήνει ανοικτή την πόρτα σε κάθε είδους παραλογισμό και αυθαιρεσία του Ερντογάν.»

https://strovoliotis.wordpress.com/2017/07/30/%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%BA%CE%AC%CF%84%CE%B9-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CF%80%CE%AC%CE%B5%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%AC-2/

«Λαμβανομένων υπόψιν των ανωτέρω, και όσο γνωρίζω την πολιτική πορεία του Νίκου Αναστασιάδη κρίνω πως επέδειξε δειλία, ακατανόητη αρνητικότητα και έλλειψη οράματος. Και επειδή επιμένω να παραμένω βλακωδώς ορθολογιστής ψάχνω ακόμη να βρω το γιατί. Γιατί συμπεριφέρθηκε έτσι; Η μόνη «λογική» εξήγηση είναι οι δημοσκοπήσεις. Δεν θα περνούσε λέει η λύση, ο Νίκος Αναστασιάδης είχε υποσχεθεί πως θα έφερνε σχέδιο που θα κέρδιζε την πλειοψηφία σε ένα δημοψήφισμα. Και καλά είχε κάνει. Εδώ βεβαίως τίθενται και άλλα ζητήματα. Τι έκανε η κυβέρνηση 4 χρόνια για να κτίσει κουλτούρα λύσης και συμβιβασμού; Ας το αφήσουμε όμως αυτό. Ένα δημοψήφισμα δεν έχει ποτέ εγγυημένο αποτέλεσμα. Και είναι αφέλεια να αναμένεις πως σε μια δύσκολη διαπραγμάτευση θα πάρεις τέτοιο τέλειο αποτέλεσμα που να μπορέσεις να το «πουλήσεις » στον κόσμο χωρίς καμία προσπάθεια.»

 

 

Ο καιρός τον Ιούνη

Ιουνίου 7, 2019

 

Η χτεσινή μου πρόβλεψη πως είναι πολύ πιθανόν να μην έχουμε 40ρια τον Ιούνιο, εισέπραξε αρκετά αρνητικά σχόλια. Απαντώ:

  1. Πράγματι, πρόβλεψη 25 ημερών είναι αδόκιμη και επιστημονικά αναξιόπιστη.
  2. Την περίοδο αυτή όμως οι καιρικές παράμετροι είναι λίγο πολύ σταθεροποιημένες λόγω εποχής και κλίματος και συνεπώς το ενδιαφέρον επικεντρώνεται μόνο στην τιμή της θερμοκρασίας. Και για αυτή έχουμε μια τάση που βγάζουν τα καιρικά μοντέλα και που παει μέχρι και 15 μέρες μπροστά.
  3. Πήρα το ρίσκο και υπέθεσα πως η τάση θα κινηθεί με ανάλογο τρόπο και για την τελευταία βδομάδα του μήνα και επιμένω πως φαίνεται πως θα γλυτώσουμε τα 40ρια. Αν όχι θα αναλάβω όλη την πολιτική ευθύνη
  4. Άλλος φίλος είπε πως δεν είναι τόσο συνηθισμένα τα 40ρια τον Ιούνιο. Ο πίνακας δείχνει τα στοιχεία από τον αξιόπιστο μου σταθμό (Davis) τα τελευταία 10 χρόνια. Το καλοκαίρι έχουμε συνήθως ταύτιση με την τιμή που ανακοινώνεται για μέγιστη Λευκωσίας, αλλά είναι στην πράξη η θερμοκρασία στην  Αθαλάσσα.
  5. Μόνο τρία από τα δέκα τελευταία χρόνια πέρασαν χωρίς 40ρι. Κατά το 2010 και 2012 είχαμε μέγιστη μήνα 39.6 που ανακοινώνεται ως 40.
  6. Στα τρία χρόνια που δεν είχαμε 40ρι, έχω σημειώσει την υψηλότερή του μήνα.
  7. Είναι χαρακτηριστικό πως σε όλα εκτός από ένα έτος, η ψηλότερη καταγράφηκε μετά τις 15 του μήνα. Απόλυτα φυσιολογικό.
  8. 8. Ο προβληματισμός αυτός, αφετηρία είχε τα 4 40ρια του Μαΐου.

Ο Μάιος

Ιουνίου 3, 2019

 

Τον φετινό χειμώνα κάναμε πολλή χαρά σπάζοντας το ένα ρεκόρ μετά το άλλο αναφορικά με τον συνολικό υετό που είχαμε, σε σημείο που ακόμη και αν δεν βρέξει καθόλου μέχρι το τέλος της μετεωρολογικής χρονιάς (30/9), ήδη καταγράψαμε ένα  από τα 5 καλύτερα χρόνια από τις αρχές του 20ου αιώνα.

Σημαντικό και σοβαρό γεγονός.

Επειδή όμως βρισκόμαστε σε μια γωνιά της μεσογείου που γειτνιάζει με πολύ ξηρές και ζεστές περιοχές (για να μην αναφερθώ και στην κλιματική αλλαγή, ή έστω περίοδο), και επειδή πέραν από τον καιρό, το επάνω χέρι το έχει πάντα το κλίμα (έστω και αν διαφωνεί ο Τραμπ), καλό είναι να σημειώσουμε και δυο ρεκόρ του Μαΐου, όπως καταγράφηκαν μέσα από τα στοιχεία που μαζεύει ο (αξιόπιστος) μου μετεωρολογικός σταθμός (Davis) εδώ και 11 χρόνια.

  1. Για πρώτη φορά σε αυτά τα 11 χρόνια καταγράψαμε μηδέν χιλιοστά βροχής. Στην πραγματικότητα η τελευταία καταγραφή έγινε πριν από 44 ημέρες στις 20 Απριλίου.
  2. Με 41 βαθμούς καταγράψαμε την υψηλότερη μέγιστη της περιόδου.

Να ευχηθώ καλό καλοκαίρι;

 

 

Αρέσει σε %d bloggers: