Skip to content

Πάει η Κολομβία, μετά, η Κύπρος

Σεπτεμβρίου 24, 2016

Στην Κολομβία φαίνεται πως πήραν επιτέλους τη μεγάλη απόφαση . Δυο  του Οκτώβρη πάνε για δημοψήφισμα και φαίνεται πως τα πράγματα πάνε καλά και θα πάρουν το μεγάλο ΝΑΙ για ειρήνευση μετά από πάνω από μισό αιώνα διαμάχης.

Κυβέρνηση και αντάρτες έκαναν τις αναγκαίες υποχωρήσεις βρήκαν συμβιβασμούς,  έδωσαν περισσότερη έμφαση στο μέλλον, το παρελθόν είναι πλέον  ιστορία που τους ταλαιπώρησε και τους στιγμάτισε.

Τα ρεπορτάζ λένε πως άρχισαν ήδη οι χοροί:

Colombia peace: Farc gives deal ‘unanimous approval’

 

Πρώην πρόεδροι και σκληροπυρηνικοί αντάρτες βρίσκουν τη διευθέτηση είτε «προδοτική», είτε «εξευτελιστική», είτε ακόμη ως «παράδοση στον εχθρό ή, αναλόγως,  στην τρομοκρατία του εχθρού».

Τώρα στο τέλος, φαίνεται πως ο πραγματικός εχθρός για μια καλύτερη μέρα δεν είναι ο μέχρι τώρα απέναντι. Βρίσκεται μέσα στις γραμμές των δυο πλευρών.

Μετά, η σειρά μας.

 

Αφιερωμένο σε εκείνους και εμάς:

Με στενοχωρούν κάποιες δηλώσεις του Ακιντζί.

Σεπτεμβρίου 20, 2016

Με στενοχωρούν κάποιες δηλώσεις του Ακιντζί.

mustafa_akinci2

Όχι με τον τρόπο που με στενοχωρούσε ο Ντενκτάς. Εκείνος τα έλεγε ακριβώς γιατί ήθελε να με στενοχωρήσει. Ο Ακιντζί τα λέει γιατί στην πραγματικότητα δεν απευθύνεται σε μένα. Απευθύνεται σε έναν απ’ εκεί «Γιάννο» , που ανησυχεί, προβληματίζεται, κουβαλά ιστορικές αποσκευές και όταν έρθει η ώρα της ψήφου, θέλει να είναι σίγουρος πως θα πράξει το σωστό για εκείνο και τα παιδιά του.

Και μετά σκέφτομαι και τον Νίκαρο, ο οποίος επίσης κάνει δηλώσεις που στενοχωρούν.

Στενοχωρούν τον απ’ εκεί «Γιάννο» αλλά ταυτόχρονα, κάνουν ένα Γιάννο απ’ εδώ να νοιώσει καλύτερα. Και μετά κοντοστέκομαι και σκέφτομαι πως και ο απ’ εδώ άλλος Γιάννος, ανησυχεί, προβληματίζεται, κουβαλά ιστορικές αποσκευές και όταν έρθει η ώρα της ψήφου, θέλει να είναι σίγουρος πως θα πράξει το σωστό για εκείνο, τα παιδιά του, το μέλλον της χώρας του.

Και τότε φοβάμαι. Γιατί ενώ αντιλαμβάνομαι μεν την αναγκαιότητα να δούμε και να ακούσουμε τον άλλο Γιάννο και τον απ’ εκεί «Γιάννο», ταυτόχρονα όμως συνειδητοποιώ πόσο λεπτή γραμμή, πόσο δύσκολη θα είναι αυτή η πορεία. Γιατί σε αντίθεση με το 2004, και οι δυο ηγέτες θα θέλουν να περάσει το τελικό σχέδιο που θα μας παρουσιάσουν στα δημοψηφίσματα – και σημαίνει πως θα έχουν πολύ πιο δύσκολη δουλειά από τότε. Και για να γίνει αυτό θα πρέπει στο δρόμο να πικραθούν διάφοροι Γιάννοι και «Γιάννοι» απ’ εδώ και απ’ εκεί.

Ο στόχος, είναι στο τέλος, πικραμένοι ή όχι, να βρεθούν αρκετοί Γιάννοι και «Γιάννοι», σίγουροι,  στην σωστή πλευρά της ψήφου.

(Δημοσίευση στο Facebook, βράδυ της 19ης Σεπτεμβρίου 2016)

Τα μεταχρονολογημένα ΝΑΙ και ΟΧΙ και η υπονόμευση του κρατους από Νικόλα – Μαρίνο

Σεπτεμβρίου 14, 2016

 

(Κείμενο μου από το ΦΒ)

 

Η πλειοδότηση σε μεταχρονολογημένα ΝΑΙ και ΟΧΙ, χωρίς σχέδιο και χωρίς καν τη σιγουριά ενός ολοκληρωμένου σχεδίου, είναι θεμιτή, πλην άσκοπη ενέργεια. Κάθε ένας μπορεί έτσι να δηλώνει την ελπίδα του, ή την άρνηση του.
Και να λέει απλώς, τον πόνο του.
Η συνειδητή, συστηματική και προσφάτως απέλπιδα προσπάθεια να υπονομευτεί, να καταστραφεί, να σπάσει η προσπάθεια που δυνατόν να οδηγήσει σε αυτό το τελικό σχέδιο, είναι άλλου επιπέδου: άπτεται των ζωτικών συμφερόντων της χώρας, είναι επίθεση ενάντια στους θεσμούς που στηρίζουν το κράτος, θέτει σε κίνδυνο την επιβίωση του κράτους.


Χωρίς υπερβολή, θα χαρακτήριζα τις ενέργειες του Νικόλα και του Μαρίνου ως οιονεί πραξικοπηματικές .


Είναι γνωστές οι συνέπειες που υποστήκαμε σε αυτό τον τόπο από ανάλογες ενέργειες.


Δεν έχουμε να κάνουμε με κακομαθημένα παιδαρέλια, είναι κάτι πολύ πιο σκοτεινό.

 

ΥΓ. Κανείς δεν θέλει να «αναγκάσει» οποιοδήποτε κόμμα να λειτουργήσει σε βάρος της εντολής των ψηφοφόρων του, αλλά συμπεριφορά βασισμένη στην πίκκα και το σκότος δεν δικαιολογείται σε ένα σοβαρό κρατος. Εκτός και αν οι πολιτικοί του δεν είναι σοβαροί.

Μνήμες ενός συνηθισμένου, μετα-αυγουστιάτικου Σαββατοκύριακου

Σεπτεμβρίου 11, 2016

Η τελευταία μέρα της βδομάδας ήταν δύσκολη και κουραστική. Τείνουν να γίνουν συνήθεια αυτά, ή απλώς μειώνονται οι αντοχές.

Από την άλλη, εκείνο το γέρημο το περιεχόμενο μέσα στο κεφάλι, δε λέει να ηρεμήσει και όλο το παλεύει με τους ρυθμούς μέσα στο θώρακα, που όλο και περισσότερο μοιάζουν εκτός τόπου και χρόνου, αλλά πάντως, εκεί.

Ο,τι και νάναι, το αποτέλεσμα μετρά.

Είπαμε να φύγουμε.

Μπορεί  η μείωση των ωρών του φωτός να έχει θετικές συνέπειες αφού μειώνεται η μέση θερμοκρασία του 24ώρου, όσο και αν συνωμοτεί ακόμη ο ήλιος να μας κάψει τα μεσημέρια, από την άλλη όμως, όταν πέφτει το σκοτάδι μόλις ξεκινήσεις για μακρινό – λέμε τώρα – ταξίδι, σου κακοφαίνεται, άσε που οφείλεις να προσέχεις πολύ περισσότερο το οδήγημα.

Σε αυτή, την πιο όμορφη εποχή του χρόνου.

Τα κοπελλούθκια βρίσκονται στην ηλικία που μόλις σταματήσουν να τρώνε, πεινούν και πάλι, και έτσι από πολύ νωρίς είχαμε τις σχετικές διαμαρτυρίες. Λίγο πριν τον προορισμό μας, είπαμε να σταματήσουμε σε ένα εστιατόριο. Είχαμε ήδη ετοιμάσει σχέδιο Β, αλλά αφορούσε άλλη περίπτωση:  την περίπτωση του να ήταν κλειστή η πρώτη μας επιλογή, αφού παει, έφυγε ο Αύγουστος. Οδυνηρή έκπληξη, σχεδόν γεμάτο το μαγαζί, πρακτικά μας έδιωξαν!

Όχι τόσο ευγενικά, αλλά μπράβο, τους!

Είχαν φτιάξει το μέρος πριν από 15 περίπου χρόνια, ήταν μάλλον μεγάλο ρίσκο, αφού το έκτισαν από την αρχή, το γεγονός πως κρατήθηκαν τόσο καιρό είναι σπουδαίο, ακόμη σπουδαιότερο που κράτησαν την ποιότητα , που είναι ο βασικός λόγος που γεμίζουν.

Ωραία να βλέπεις το σύστημα να δουλεύει!

Εμείς μείναμε με το σχέδιο Β, καλό ήταν, λιγότερο ευφάνταστο μέρος και κουζίνα, αλλά άριστη ποιότητα και εξαιρετικά φιλική ατμόσφαιρα.  Και μόλις  5 λεπτά πιο μακριά από το πρώτο μαγαζί και έτσι γλυτώσαμε μεγάλες ποσότητες (επιπρόσθετης) μουρμούρας.

Κοιμηθήκαμε εύκολα και βαριά – και δεν υπήρχε τίποτα να μας ενοχλήσει.

Το πρώτο πράγμα που είδα το πρωί ήταν 5-6 άσπρα πουλιά, πολύ ψηλά στον άψογα γαλάζιο ουρανό, να ταξιδεύουν νότια. Ηταν η ταυτότητα της μέρας, της εποχής , του χρόνου – δεν πρόλαβα να βγάλω τη κάμερα.

Όταν επισκεφτείς και απολαύσεις τη θάλασσα αυτή, την πιο όμορφη εποχή του χρόνου, αναρωτιέσαι γιατί το κάνεις τον Αύγουστο, που το κάνουν όλοι και πιάνουν άδειες όλοι.

Φυσικά, ίσως ακριβώς για αυτό.

Πάντως θυμάμαι παλιά, στην πρώτη νεότητα  που χωρίς υποχρεώσεις και ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα  επέλεγα να κάνω διακοπές την περίοδο των γενεθλίων μου, κοντά στο τέλος του μήνα.

Πάνε αυτά – προς το παρόν, ελπίζω! Όταν όμως μπορέσω να το ξανακάνω θα βρίσκομαι στην πρώτη (πιθανότατα δεύτερη)  περίοδο της συνταξιοδότησης μου.

Ε, ναι, η θάλασσα ήταν πράγματι ηδονική. Στις τότε εποχές, μια τέτοια φορά μια τέτοια μέρα, σε αυτή την πιο όμορφη εποχή του χρόνου, η ηδονή ήταν τόσο μεγάλη, που είχα κυριολεκτικά οργασθεί μέσα στο νερό.

Η μέρα όλη πέρασε σε αυτό που λένε χαμηλούς τόνους, το απόγευμα κάναμε καλή  ποιοτική παρέα με το γιο που ήθελε να δει το μεγάλο ντέρμπι της μάππας στο μπαράκι κοντά στο νερό. Οφείλω να σημειώσω πως οι οπαδοί της United είναι πολύ περισσότεροι από εκείνους της City, στο μικρόκοσμο του νησιού μας.  Ο γιος σχολίαζε, προέβλεπε, ενθουσιαζόταν πέρασε  καλά.

Μετά το τέλος του αγώνα έγινε πάλι ο εκρηκτικός εφηβικός του εαυτός. Ξανά, στο νερό να ηρεμήσουμε κιόλας, ξανά η μαγεία, αν φυσούσε και λίγο το μεσημέρι, τώρα δεν κουνιόταν τίποτα, το νερό κρύσταλλο και στην τέλεια θερμοκρασία, έκανα άλλο ένα μακρύ κολύμπι, να ξεφορτώσω και να καταλύσω λίγο από την μπύρα του αγώνα, μετά στην αμμουδιά, κοιμήθηκα ελάχιστα λεπτά,  κοιμήθηκα όμως ένα ύπνο εκλεκτό. Ο ήλιος φλέρταρε πια με το σκοτεινό βουνό στο δύση.

Ο γιος χαλάρωσε, γύρευε επικοινωνία  και άρχισε να μου πετά τσιακκιλούθκια για πλάκα, ξύπνησα κακόκεφα.

Μετα-τουριστική 1

Μετα-τουριστική 1

Στο πρακτικά, έρημο χωριό, οι επιλογές το βράδυ, ήταν oi μουσικές από την ταμπλέτα και το ασύρματο ηχείο,  ή οι ήχοι των δέντρων, των πουλιών, των ερπετών. Μοιράσαμε τη διαφορά.

Όση ώρα ακούγαμε ανθρώπινους  ήχους, η διάθεση ευνοούσε μεγάλα, παλιά ονόματα συγκεκριμένης ηχητικής: Bob Dylan, Van Morrison, Neil Young. Κυρίως ο τελευταίος, αφού θυμήθηκα αυτές τις μέρες ένα κείμενο εξίμισι χρόνων. Που τώρα πια συνδυάζει τους προβληματισμούς της εποχής που πρωτοάκουσα το τραγούδι, και της εποχής που είχα γράψει το κείμενο. Tell me why.

Παράξενοι αλλά ταιριαστοί, ήχοι εκεί πέρα, εκείνη τη νύχτα της πιο όμορφης εποχής του χρόνου. Μετά, οι τσιρίπιλλοι, οι θούποι,  τα κατσιαρίσματα των γάτων πάνω στα πεσμένα φύλλα της τερατσιάς  η οποία όπου νάναι θα αρχίσει να μυρίζει αντριλίκκι.

Κάπου επίσης τα ερπετά, και οι σκαντζόχοιροι. Ένα αστέρι έκανε βουτιά, φάνηκε για ελάχιστα δευτερόλεπτα στον αμόλυντο ουρανό. Όχι, δεν ήταν το πρόσφατο μετέωρο.

Στην επιστροφή στο σπίτι, άρχισαν και τα διαβάσματα, ήμασταν χαλαροί, επισκεφθήκαμε μέρη που δεν πάμε συχνά. Φαίνονταν πανέμορφα μέσα στη φθινοπωρινή  ραστώνη. Είχε αρκετό κόσμο, που ήταν όμως σχεδόν αόρατος . Η ηρεμία και η έλλειψη καλοκαιρινών ακραίων συνθηκών, έκαναν το βίωμα των τόπων μας πολύ πιο σημαντικό από τη φθορά που προκαλεί η μαζική ανθρώπινη παρουσία.

Ηταν από τις στιγμές που κάνω απλώς αυτό που θέλω, ελάχιστα μακριά από το σπίτι μου και νοιώθω σαν να ανακαλύπτω ξανά το νησί μου – σε αυτή, την πιο όμορφη εποχή του χρόνου.

Στο εστιατόριο κάπου, εκεί στο μέσο περίπου της διαδρομής είχα ξανά την ευκαιρία να χαρώ για μια επιχείρηση: κλασσικές κυπριακές συνταγές, καλές ποσότητες, σε πέντε λεπτά βρίσκονται στο τραπέζι μπροστά σου, πάλι φιλική συμπεριφορά, έστω και αν δεν είχε κυπριακή, αλλά σλαβική προέλευση. Ο γιος πεινούσε πάλι. Μέχρι να δοκιμάσουμε το φαγητό μας, μέχρι να ανακατέψουμε τη σαλάτα, είχε καταβροχθίσει τα κουπέπια, έκανε το ίδιο και με τη δεύτερη μερίδα.

Πεινούν πολύ σε αυτή την ηλικία.

Ένας τύπος πουλούσε λαχεία, και κινέζικα gadgets που πλάσαρε ως τεχνολογία αιχμής, ή έργα τέχνης  ίδιας προέλευσης, σε ανύποπτους θαμώνες του εστιατορίου. Φυσικά, σε εξαιρετικές τιμές ευκαιρίας.  Όταν κάλυπτε τους υφιστάμενους  πελάτες, αποσυρόταν σε ένα τραπεζάκι στην άκρη του εστιατορίου και άνοιγε το laptop. Δεν είδα τι έψαχνε, ίσως τεχνολογία αιχμής από την Κίνα.  Φαινόταν μεταπτυχιακός φοιτητής, μετά κρεμούσε τη τσάντα με τα λαχεία και κυνηγούσε τους καινούργιους θαμώνες.

Μετα-τουριστική 2

Μετα-τουριστική 2

 

…………………………………………………………….

Οι περισσότεροι μπορεί να καταλάβατε  σε ποια μέρη αναφέρομαι, ίσως η μια φωτογραφία να προδίδει τα πάντα.

Μέσα σε όλες τις σκέψεις όμως, σε αυτή, την καλύτερη εποχή του χρόνου, δεν μπορούσαν να λείψουν και οι πολιτικές. Λίγο που άκουσα τις ειδήσεις, λίγο που είδα τις ενημερώσεις στο πανέξυπνο κινητό, βλέπω πως τα πράγματα προχωρούν, και τα πράγματα δεν προχωρούν. Οι «κακοί» δεν ξέρω γιατί δεν θέλουν τη λύση. Γιατί μισούν τους απέναντι, γιατί προτιμούν να χάσουν παρά να μοιραστούν, ή απλώς φοβούνται να παραδεχτούν πως έκαναν τόσα μεγάλα λάθη για τόσο πολύ καιρό;

Το αποτέλεσμα μετρά.

Νοιώθω όμως πως πρέπει να  σημειώσω, πως οι πολιτικές μου σκέψεις τείνουν να εξαντλούνται – μαζί με την αντοχή μου – όσο περνά ο καιρός. Μακάρι  να καταλήξουμε, μακάρι να μπορέσουμε να κάνουμε το νησί μας μια κανονική χώρα, αλλά αν δεν τα καταφέρουμε, δε με νοιάζει. Οι προτεραιότητες αλλάζουν.

Εγώ θα συνεχίσω να νοιώθω, να γνωρίζω και να μαθαίνω όλο το νησί, και το απ’ εδώ και το απ’ εκεί.  Και η πονηρή  μου φιλοδοξία είναι πολύ μικρή: την επόμενη φορά που θα πρέπει να περιγράψω ένα σαββατοκύριακο σε αυτή, την πιο όμορφη εποχή του χρόνου, να μην καταλάβετε αν αφορά τον Ακάμα ή την Καρπασία.

Και ας μην τολμήσει κανείς να κάνει κριτική.

 

 

 

 

 

Η συνέλευση των ποντικών(3/3)

Σεπτεμβρίου 8, 2016

Τους πρώτους μήνες του 2004 ήμουν ακόμη στέλεχος του Κινήματος Οικολόγων Περιβαλλοντιστών. Το Κίνημα εξέδιδε μια εφημερίδα με οικολογικά κυρίως θέματα, στην οποία ήμουν τακτικός αρθρογράφος. Εκτός από τα «κανονικά» άρθρα γνώμης, είχα αναλάβει και μια στήλη η οποία στόχο είχε την παρουσίαση των στίχων κάποιων τραγουδιών και το σύντομο σχολιασμό τους: «Ένα τραγούδι …κάμποσες λέξεις.»

Βρήκα τρία κείμενα από εκείνη την περίοδο, δεν ξέρω αν είχα γράψει άλλο ένα ή δύο, αφού μετά το δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου αποχώρησα οριστικά από το Κίνημα και διέκοψα κάθε σχέση μαζί του.

Στο τρίτο κείμενο της σειράς, για τη «Συνέλευση των ποντικών», φαίνεται κιόλας γιατί *έπρεπε* να αποχωρήσω.  

 

 

Στίχοι – Μουσική: Χάρης και Πάνος Κατσιμίχα, από το δίσκο «Όταν σου λέω πορτοκάλι, να βγαίνεις.» (1987)

 

Η συνέλευση των ποντικών

 

Σ’ ένα υπόγειο στην πλατεία Αβησσυνίας

συγκεντρωθήκαν τα ποντίκια μια φορά

για να σκεφτούν πως θα γλιτώσουν μια για πάντα

από του γάτου τον αιώνιο βραχνά.

 

Το συζητάγανε ημέρες και ημέρες 

μα τελικά δεν καταλήξαν πουθενά

και είχαν όλοι πια συνειδητοποιήσει 

ότι κομπλάρισε η συνέλευση γερά.

 

Τότε πετάγετ’ ένας νεαρός και λέει:

-Βρήκα τη λύση του προβλήματος παιδιά!

Θα πλησιάσουμε την ώρα που κοιμάται 

και θα του δέσουμε κουδούνα στην ουρά.

 

Κι όλοι φώναξαν : <<Μπράβο! Αυτό είναι! Συμφωνούμε!>>

και πέρασε η πρότασή του παμψηφεί.

Μα ένας γέρος ποντικός τους λέει : <<Δικαίωμα>>

και θέτει την εξής ερώτηση :

 

-Άμα μου λύσετε αυτήν την απορία τότε δεν θά ‘χω

αντίρρηση καμιά. Ποιος από σας τολμάει το

γάτο να ζυγώσει , να του κρεμάσει την

κουδούνα στην ουρά.

 

Κι από τότε έχουν περάσει χίλια χρόνια 

κι ακόμη ο γάτος τα ποντίκια κυνηγά.

Που πάει να πει ότι δε βρέθηκε κανένας

να του κρεμάσει την κουδούνα στην ουρά .

 

Όλες οι λύσεις είναι φίνες και ωραίες 

τότε και μόνο όταν είναι εφικτές.

Μα σαν δεν έχεις κότσια να τις εφαρμόσεις 

άσ’ τες καλύτερα , καθόλου μην τις λες.

Ειδικά αφιερωμένο σε όλους τους ανένδοτους, νέο – επαναστάτες ρασοφόρους και λαϊκούς, προασπιστές απολύτων αρχών, και – φευ! – της πολιτικής του Ντενκτάς!  

Δε γνωρίζω με ποια αφορμή γράφτηκε αυτό το τραγούδι. Πολλές φορές το άκουσα όμως στο ραδιόφωνο όταν ο παρουσιαστής ήθελε να πει κάτι, αλλά η «πολιτικά ορθή» κουλτούρα του σταθμού του, δεν του το επέτρεπε. Ταιριάζει απόλυτα στους καιρούς μας. Στις συνελεύσεις του ΟΧΙ ακούς μια ατέλειωτη σειρά συνθημάτων, εμπρηστικών λόγων (και ελαχίστων επιχειρημάτων για να είμαστε δίκαιοι), από ανθρώπους που η φοβία τους και η έλλειψη εμπιστοσύνης στους εαυτούς τους, στην κοινωνία μας και στο μέλλον τους οδηγεί να θέλουν  συνέχιση του καθεστώτος μη – λύσης, ή έστω, για να είμαστε «πολιτικά ορθοί» ζητούν να βελτιώσουν το χειρότερο… Κοινός παρονομαστής των επιχειρημάτων τους η ανάγκη να δέσουν την κουδούνα στην ουρά του γάτου. Όταν λένε κάποιοι για «πλήρη έξοδο των εποίκων», ή για «άμεση αποχώρηση όλων των τουρκικών στρατευμάτων», τι άλλο ζητούν από το να κρεμάσουν την κουδούνα στην ουρά του γάτου;

Και είναι τόσο πολύ δύσκολο να καταλάβουμε πως δεδομένης της ουσιαστικής αδυναμίας να «κρεμάσουμε την κουδούνα» στην ουρά του γάτου θα περάσουν άλλα χίλια (ή έστω 30) χρόνια και ακόμα θα μας κυνηγά ο γάτος, ή πιο σωστά θα ψάλλουμε λυπημένα, και με ασθενική πλέον φωνή «τα σύνορα μας είναι στην Κερύνεια;»

Θερμή λοιπόν παράκληση σε όλους:

 

Όλες οι λύσεις είναι φίνες και ωραίες 

τότε και μόνο όταν είναι εφικτές.

Μα σαν δεν έχεις κότσια να τις εφαρμόσεις 

άσ’ τες καλύτερα , καθόλου μην τις λες.

 

 

17/3/04

 

Κλείνω τη σειρά αυτή με ένα πίνακα που φτιάχτηκε για αυτό το τραγούδι από το διαδικτυακό φίλο Costas Panayi 
   

Στου Αιώνα Το Φευγιό (2/3)

Σεπτεμβρίου 8, 2016

Τους πρώτους μήνες του 2004 ήμουν ακόμη στέλεχος του Κινήματος Οικολόγων Περιβαλλοντιστών. Το Κίνημα εξέδιδε μια εφημερίδα με οικολογικά κυρίως θέματα, στην οποία ήμουν τακτικός αρθρογράφος. Εκτός από τα «κανονικά» άρθρα γνώμης, είχα αναλάβει και μια στήλη η οποία στόχο είχε την παρουσίαση των στίχων κάποιων τραγουδιών και το σύντομο σχολιασμό τους: «Ένα τραγούδι …κάμποσες λέξεις.»

Βρήκα τρία κείμενα από εκείνη την περίοδο, δεν ξέρω αν είχα γράψει άλλο ένα ή δύο, αφού μετά το δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου αποχώρησα οριστικά από το Κίνημα και διέκοψα κάθε σχέση μαζί του.

Στο τρίτο κείμενο της σειράς, για τη «Συνέλευση των ποντικών», φαίνεται κιόλας γιατί *έπρεπε* να αποχωρήσω.  

 

ΣΤΟΥ ΑΙΩΝΑ ΤΟ ΦΕΥΓΙΟ

 

Παραγωγή-μουσική-στίχοι -παρουσίαση: B.D.Foxmoor

Active Member – 1998.

 

Τώρα που φεύγεις αιώνα μοιάζεις πολύ με το φευγιό μου
θα σε κάνω δυο λόγια να σε χαρίσω στο γιο μου
θα το κάνω παραμύθι να μοιάζει
για να το πάρει καλά μπορεί και να τον νοιάζει.
Θα σου φερθώ ευγενικά όσο μπορώ φυσικά
ψάχνω τον τρόπο πως να του το πω κανονικά
πως όταν φώναζε ο θεός δεν τον πήραμε χαμπάρι
εμείς είχαμε το νου μας πως θα πάμε στο φεγγάρι.
Γιατί ζηλεύουν τα πουλιά και δεν μας κάνουν χαρά
που έχουμε τώρα σιδερένια μεγάλα φτερά
γιατί τα πόδια μας στη γη σπάνια πατάνε
και τα χέρια μας τιμόνι συνέχεια κρατάνε.
Πως να του πω ότι η μουσική έβγαινε από ένα χωνί
κι ότι ο πρώτος σινεμάς ήταν πανί
κι ότι μας φτιάξαν ένα μικρό ονειροκούτι
για να γλιτώσουνε μια και καλή όλοι τούτοι.
Πως να του πω για προσφυγιά για Πόλη και για Σμύρνη
και για εμφύλιους και τέτοια κάγκελο θα μείνει
πως να πω ευγενικά για πολέμους σε παιδάκι
κι ότι ο πιο τρανός μαλάκας είχε ένα μικρό μουστάκι.
Πως στην χώρα με τα χιόνια έγινε αφέντης ο λαός
για να γίνει το όνειρο καημός
την αλήθεια αν του πω θα του το βγάλω από τη μύτη
αυτός νομίζει ότι ο Zoro είναι φίλος του Σημίτη.

Μας σιχαθήκαν οι θεοί

και μας δέσαν την ψυχή με τα χέρια
τώρα φοβούνται οι θνητοί

που δεν θα γίνουν αστέρια
φτιάξαν του αιώνα στολή

την πιο μεγάλη μας μιζέρια
κι αν με φοβάσαι ζωή

λύσε μου μόνο τα χέρια.

Πρέπει να βρω στην ψυχή μου να ασχολείται μ’ άλλο θέμα
για να μπορέσω να του φτιάξω ωραίο ψέμα
ήρθε η ώρα να του πω για τη φύση και τα ζώα
όχι για ‘μάς, για τ’ άλλα που είναι αθώα.
Γιατί δεν μας μιλάνε και δεν πονάνε οι μηχανές
τι είναι τελικά το άγχος και το στρες
πως να του πω ότι ανήκει στην Ευρώπη
και δε μιλάν την ίδια γλώσσα όλοι οι ανθρώποι.
Άντε πες του ότι ο κόσμος τώρα μπήκε σε κουτάκι
άντε πες του ότι η Dolly δεν είναι προβατάκι
κι ότι δεν είναι Power Ranger οι μπάτσοι
αυτό θα το ρισκάρω και στραβά ρε να του κάτσει.
Άντε πες του για μπάσκετ αφού δε πρόλαβε τον Γκάλη
θα νομίζει τώρα η μπάλα ότι είναι πιο μεγάλη
άντε πες του ότι υπάρχουνε παιδιά που ζουν στο κρύο
κι ο μπαμπάς του Mickey Mouse διατηρείται σε ψυγείο.
Άντε πες του για το σπίτι το λευκό
που σκορπάει το κακό όσο γαμεί το αφεντικό
άντε δείξτου το δικό μας που είναι τίγκα περιστέρια
κι ότι εκεί μέσα βρώμικα έχουν όλοι χέρια.
Λάθος παραμύθι μοιάζει με τιμωρία
τα ψέματα θ’αφήσω να του πει η ιστορία
ντρέπομαι για πρώτη φορά μπροστά στο γιο μου
τη βλέπω να του λέω μοναχά για το φευγιό μου.

 

 

Ξενικό το όνομα του συγκροτήματος, ξένοι και οι ήχοι, Hip Hop είναι η ρίζα, « Low Bab» ονόμασαν οι  Active Member τη δική τους μουσική. Ένα από τα πολλά κομμάτια που είχαν γραφτεί εν όψει τότε της αλλαγής του αιώνα. Μια κραυγή μάλλον για την αποξένωση του σύγχρονου ανθρώπου, για την αλαζονεία του, για την επιβολή του πάνω στη φύση… Δεν διστάζουν να αναφερθούν, με τρόπο καυστικό  που δεν ξανακούσατε ποτέ, σε σημαντικά πρόσωπα του αιώνα που έφυγε: «στον πιο τρανό μαλάκα» – τον Χίτλερ, στον  «μπαμπά του Mickey Mouse που διατηρείται σε ψυγείο» τον Γουόλντ Ντίσνεϊ, στον Κλίντον, «το αφεντικό που γαμεί μες το σπίτι το Λευκό». Γίνεται μια ολόκληρη αναδρομή από την Οκτωβριανή επανάσταση μέχρι και το προβατάκι την Ντόλυ: οι πολιτικές διαταραχές σημάδεψαν το πρώτο μισό του αιώνα, αλλά η τεχνολογία, με την έστω αρρωστημένη έκφραση της πήρε τα ινία προς το τέλος του αιώνα, και δημιούργησε την ανάγκη να τονίσει κάποιος πως η Ντόλυ δεν είναι προβατάκι, τουλάχιστο δεν είναι αυτό που δημιουργεί η φύση.

Και ο Γκάλης: νομίζω είναι η πιο πετυχημένη αναφορά: ναι, όσοι δεν πρόλαβαν τον Γκάλη, νομίζουν πως είναι τώρα η μπάλα πιο μεγάλη.

Στίχοι σύγχρονοι, ανατρεπτικοί, ταυτίζεσαι μαζί τους αφού μιλούν για πράγματα που ζήσαμε,  για  την ίδια τη δική μας ζωή, την ίδια τη δική μας καθημερινότητα, την μαυρίλα στη ψυχή. Λόγια αμέσως κλασσικά αφού επικοινωνούν με επιτυχία με όλα αυτά που θέλαμε να πούμε αλλά δεν ήξερε πώς να τα εκφράσει η ψυχή μας.

 

18/2/04

Ο Γυρισμός του Ξενιτεμένου. (1/3)

Σεπτεμβρίου 8, 2016

Τους πρώτους μήνες του 2004 ήμουν ακόμη στέλεχος του Κινήματος Οικολόγων Περιβαλλοντιστών. Το Κίνημα εξέδιδε μια εφημερίδα με οικολογικά κυρίως θέματα, στην οποία ήμουν τακτικός αρθρογράφος. Εκτός από τα «κανονικά» άρθρα γνώμης, είχα αναλάβει και μια στήλη η οποία στόχο είχε την παρουσίαση των στίχων κάποιων τραγουδιών και το σύντομο σχολιασμό τους: «Ένα τραγούδι …κάμποσες λέξεις.»

.Βρήκα τρία κείμενα από εκείνη την περίοδο, δεν ξέρω αν είχα γράψει άλλο ένα ή δύο, αφού μετά το δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου αποχώρησα οριστικά από το Κίνημα και διέκοψα κάθε σχέση μαζί του.

Στο τρίτο κείμενο της σειράς, για τη «Συνέλευση των ποντικών», φαίνεται κιόλας γιατί *έπρεπε* να αποχωρήσω.  

 

 

 

Στίχοι: Γεώργιου Σεφέρη.

Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος.

Ερμηνεία: Λ. Χαλκιάς – Ι. Κιουρκτσόγλου.

 

Παλιέ μου φίλε τι γυρεύεις

Χρόνια ξενιτεμένος ήρθες

Με εικόνες που έχεις αναθρέψει

Κάτω από ξένους ουρανούς

Μακριά απ’ τον τόπο τον δικό σου

 

Γυρεύω τον παλιό μου κήπο

Τα δέντρα μου έρχονται ως τη μέση

Κι’ οι λόφοι μοιάζουν με πεζούλια

Κι όμως σαν ήμουνα παιδί

Έπαιζα πάνω στο χορτάρι

Κάτω από τους μεγάλους ίσκιους

Κι έτρεχα πάνω σε πλαγιές

Ώρα πολλή λαχανιασμένος.

 

Παλιέ μου φίλε ξεκουράσου

Σιγά σιγά θα συνηθίσεις

Θ’ ανηφορήσουμε μαζί

Στα γνώριμα σου μονοπάτια

Θα ξαποστάσουμε μαζί

Κάτω απ’ τον θόλο των πλατάνων

Σιγά σιγά θάρθουν κοντά σου

Το περιβόλι κι οι πλαγιές σου

 

Γυρεύω το παλιό μου σπίτι

Με τα ψηλά τα παραθύρια

Σκοτεινιασμένη απ’ τον κισσό

Γυρεύω την αρχαία κολώνα

Που κοίταζε ο θαλασσινός

 

Πως θες να μπω σ’ αυτή τη στάνη

Οι στέγες μου έρχονται ως τους ώμους

Κι όσο μακριά και να κοιτάξω

Βλέπω γονατιστούς ανθρώπους

Λες κάνουνε την προσευχή τους

 

Παλιέ μου φίλε δε μ’ ακούς

Σιγά σιγά θα συνηθίσεις

Το σπίτι σου είν’ αυτό που βλέπεις

Κι αυτή την πόρτα θα χτυπήσουν

Σε λίγο οι φίλοι κι οι δικοί σου

Γλυκά να σε καλωσορίσουν

 

Γιατί είν’ απόμακρη η φωνή σου

Σήκωσε λίγο το κεφάλι

Να καταλάβω τι μου λες

Όσο μιλάς τ’ ανάστημα σου

Ολοένα  πάει και λιγοστεύει

Λες και βυθίζεσαι στο χώμα

 

Παλιέ μου φίλε συλλογίσου

Σιγά σιγά θα συνηθίσεις

Η νοσταλγία σου έχει πλάσει

Μια χώρα ανύπαρκτη με νόμους

Έξω απ’ τη  γη και απ’ τους ανθρώπους

 

Πια δεν ακούω τσιμουδιά

Βούλιαξε και ο στερνός μου φίλος

Παράξενο πως χαμηλώνουν

Όλα τριγύρω κάθε τόσο

Εδώ διαβαίνουν και θερίζουν

Χιλιάδες άρματα δρεπανηφόρα.

 

Μάλλον ήμουν αγέννητος όταν γράφτηκαν τα πάρα πάνω λόγια. Και όταν μελοποιήθηκαν πριν από τρεις δεκαετίες, και όταν  άκουσα για πρώτη φορά το τραγούδι στο πρόγραμμα του Μιχάλη του Πασιαρδή, ένα απόγευμα Πέμπτης – ήταν η μέρα που κάναμε το εβδομαδιαίο μας μπάνιο τότε, κάτι  αποτυπώθηκε στο μυαλό μου. Δεν θάταν οι στίχοι, γιατί ο Σεφέρης μάλλον απευθύνεται σε μεγαλύτερα μωρά – κυριολεκτικά και ηλικιακά, – σε σύγκριση με εκείνο που ήμουν εγώ τότε. Θα ήταν η γλυκύτατη και συναισθηματικά φορτισμένη ερμηνεία του Χαλκιά, ή απλώς η μουσική ενός από τα καλύτερα τραγούδια του Μαρκόπουλου.

Και όλα αυτά τα λόγια μας συνέθλιψαν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κατά το έτος 2003, το σημαντικότερο έτος από το 1974. Ήταν η επιστροφή, όχι ως λαβωμένοι αλλά δικαιωμένοι πολεμιστές, αλλά ως άταχτα μωρά που κάνουν στα κρυφά κάτι που τραβά η ψυχούλα τους, αλλά ξέρουν πως θα τα μαλώσει η μάνα τους. Ήταν οι αναφορές όλων εκείνων που περίμεναν να δουν λόφους και βρήκαν πεζούλια, εκείνων που άφησαν σπίτια  και βρήκαν στάνες… Ήταν ακόμα οι αρχαίες κολώνες, σκεπασμένες από την βρωμιά και την αφροντισιά, που για κάποιους ήταν πάντα ντυμένες με κισσό. Ήταν οι εικόνες, που βρήκαμε, και που ισοπέδωσαν αυτές που είχαμε κρατήσει στο μυαλό μας.

Ήταν ακόμα η αναπόδραστη συνειδητοποίηση, για πολλούς δυσκολοχώνευτη και αποκρουστική, , πως σιγά – σιγά θα συνηθίσουμε, ο χρόνος ο αναπόφευκτος χρόνος δεν χαρίζει. Ήταν και εκείνοι  που έλειπαν, εκείνοι που έφυγαν νωρίς  και δεν μπορούσαν να νοιώσουν τίποτα. Τα δρεπανηφόρα άρματα θέρισαν ζωές, μνήμες, το ζειν ολόκληρων γενιών Κυπρίων.

Εγώ δε γύρισα αφού δεν είχα φύγει ποτέ. Ήμουν πάντα στον Στρόβολο, και ήταν πάντα η Κύπρος μου. Και τώρα επιστρέφω, και εκεί, για να την μάθω και να την αγαπήσω όσο ήθελα πάντα, και όσο ήξερα πάντα.    

13/1/04

Αρέσει σε %d bloggers: