Μετάβαση στο περιεχόμενο

Αγαπητοί σανοφάγοι,

22 Ιανουαρίου, 2020

 

Σε ψεσινή του ομιλία στο Ισραήλ, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αναφέρθηκε φυσικά και στις τριμερείς συνεργασίες και στον Eastmed και μεταξύ άλλων είπε αυτά:

«…οι συνεργασίες αυτές δεν αποκλείουν τη συμμετοχή καμιάς χώρας, αρκεί να σέβεται και να υιοθετεί τους διεθνείς κανόνες δικαίου, την εδαφική ακεραιότητα και κυριαρχία των ανεξαρτήτων κρατών».

Αυτή η αναφορά στόχο έχει κυρίως εσάς, τους σανοφάγους. Σας προσφέρει μια δικαιολογία, ένα άλλοθι, για να μπορείτε να στηρίξετε όλες αυτές τις συνεργασίες τις οποίες σε πρώτο χρόνο τις έχετε ερμηνεύσει για αυτό που είναι: προσπαθούμε με κάθε τρόπο να την κάτσουμε στους απέναντι.

Να ξεκαθαρίσω, πως σε καμιά περίπτωση δεν αμφισβητώ το απόλυτο δικαίωμα της ΚΔ να κάνει συμφωνίες και συνεργασίες με άλλες χώρες. Είναι άλλο θέμα αυτό! Δυστυχώς όμως αν λάβουμε υπόψιν την επιλογή μας να στηρίξουμε και να διατηρήσουμε το στάτους κβο, αντί να λύσουμε το πρόβλημά μας, τότε όλα αναλύονται μέσω αυτού του φακού. Η πλευρά μας αξιοποιεί αυτό το θεμιτό εργαλείο με κακή πίστη και ναι, στόχο έχει να την κάτσει της Τουρκίας.

Για να είμαστε καλυμμένοι όμως, ρίχνουμε και μια ….θέση αρχής πως «δεν αποκλείουμε καμιά χώρα, νοουμένου…..» κλπ. κλπ., με πλήρη και απόλυτη γνώση πως είναι παντελώς αδύνατον να συμμετάσχει και η Τουρκία σε αυτές τις συνεργασίες (όπως είναι λογικό, θεμιτό και επιθυμητό), γιατί η χώρα αυτή δεν αναγνωρίζει την ΚΔ. Ο μόνος και αποκλειστικός τρόπος να γίνει αυτό είναι η λύση του Κυπριακού μέσω της οποίας θα υπάρξει πλέον επίσημη αναγνώριση. Αυτό μας το επαναλαμβάνουν έμμεσα ή άμεσα αλλά πάντως ευγενικά, ΟΗΕ, ΕΕ, ΗΠΑ και όλοι οι άλλοι παίχτες.

Φυσικά, αυτό το ΓΕΓΟΝΟΣ δεν δικαιολογεί την εισβολή! Δεν δικαιολογεί την κατοχή! Δεν δικαιολογεί τον εποικισμό! Δεν δικαιολογεί όλες τις άλλες συνεχιζόμενες παράνομες και επιθετικές ενέργειες της Τουρκίας!

Ξεκαθαρίζει όμως πως η επιλογή της μη λύσης που έχουμε κάνει, δεν μας προσφέρει καμία απολύτως διέξοδο και προοπτική.

Αντίθετα, μας οδηγεί σε μεγάλες περιπέτειες με όλες τις παραμέτρους να αναμένεται να γίνουν χειρότερες και να προκαλούν κόστος για τη χώρα μας.

Δεν είναι μόνο πως οι Τούρκοι τρυπούν για γκάζια στον κόλπο της Λεμεσού και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα!

Είναι και ζητήματα όπως αυτό:

«Η Τουρκία μπλόκαρε την Τρίτη αίτημα της Κύπρου να συμμετάσχει με το καθεστώς του παρατηρητή στη Διάσκεψη για τον Αφοπλισμό, στη Γενεύη, μεταδίδει το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

 

 

Όταν όμως εγέρθηκε το αίτημα της Λευκωσίας, εκπρόσωπος της Τουρκίας ζήτησε και έλαβε τον λόγο. Όπως είπε, στο παρελθόν η Άγκυρα απέφυγε να μπλοκάρει τη συμμετοχή της Κύπρου, εκφράζοντας απλά τη δυσαρέσκειά της μέσω επιστολής κατά την ολοκλήρωση κάθε συνεδρίασης. Όμως αυτό έχει αλλάξει, είπε, προσθέτοντας πως «η Τουρκία δεν θα υποστηρίξει το συγκεκριμένο αίτημα φέτος».

Δυστυχώς αυτό είναι ένα από πολλά γεγονότα που θα ροκανίζουν την υπόσταση και τα συμφέροντα της χώρας μας.

Η κυβέρνησης του Νίκου Αναστασιάδη είναι υπόλογη στον Κυπριακό λαό: κυβερνά μια χώρα μέλος του ΟΗΕ, μέλους της ΕΕ, με ισχυρές συμμαχίες και ισχυρά συμφέροντα που θα στήριζαν την λύση αφού κάτι τέτοιο θα ήταν προς το συμφέρον της «δυτικής» συμμαχίας στην οποία ντε φάκτο ανήκουμε.

Δεν υπάρχει λόγος να αναφερθώ στο ΓΕΓΟΝΟΣ πως η λύση που μπορούσαμε να πάρουμε στην Ελβετία ακύρωνε σχεδόν όλες τις αρνητικές παραμέτρους του στάτους κβο, γιατί αυτό δυστυχώς χάθηκε.

Το δυστύχημα είναι πως η επιλογή μας, όχι μόνο μας στοίχισε τη λύση, αλλά εγγυάται μια γκρίζα προοπτική για όλους εμάς στο προσεχές μέλλον.

Η ενεργειακή μας πολιτική: γενικώς… πληρώστε!

21 Ιανουαρίου, 2020

Αγαπητέ καταναλωτή,

Εντελώς αδικαιολόγητα τα παράπονα σου. Πράγματι, δεν πιάσαμε το 10% σε ΑΠΕ (Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας) στα καύσιμα κίνησης. Και θα πληρώσουμε αρκετά όλοι μας. Να παραδεχτείς πως τεχνικά ήταν όντως δύσκολο.

Να το δεις όμως και αλλιώς:  πετύχαμε να αφιερώσουμε το 90% της δραστηριότητας του σχετικού υπουργείου (τι λέω τώρα; Όλη η κυβέρνηση δουλεύει για τον ίδιο στόχο!)  σε εξόχως *μη* ΑΠΕ, θα βγάλουμε γκάζι σε καμιά δεκαριά χρόνια (λέμε τώρα), θα το στείλουμε … κάπου, αλλά κυρίως δεν χάνουμε ευκαιρία να την κάτσουμε στους απέναντι.

Λίγο το ‘χεις;

Από την άλλη και σύμφωνα με εντελώς αναξιόπιστη διπλωματική πηγή, στο χτεσινό Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων, όταν ο κ. Νίκος Χριστοδουλίδης αναφέρθηκε πάλι στις παράνομες ενέργειες της Τουρκίας στην Κυπριακή ΑΟΖ (έτοιμο κοίτασμα μας κλέβουν λέει ο Φιλελεύθερος), ένας άλλος ΥπΕξ που γνωρίζει καλά το θέμα μας, του λέει: «Και γιατί δεν λύσατε το πρόβλημά σας όταν μπορούσατε και μάλιστα προς το συμφέρον σας κύριε υπουργέ;».

Αντί απάντησης ο κ. Χριστοδουλίδης είπε: «αν δεν ετοιμάσετε σύντομα τη λίστα με τα ονόματα εκείνων που θα επιβάλετε κυρώσεις και να τη στείλετε στον Φιλελεύθερο, θα θέτουμε βέτο σε οποιανδήποτε απόφαση που αφορά την Τουρκία.»

Η αναφορά της αναξιόπιστης πηγής τελειώνει εδώ.

Ψες όμως ο πρόεδρος της δημοκρατίας δήλωσε αυτό: «….πιο δυναμικά (μέτρα), δεν θέλω να δημιουργώ ψευδαισθήσεις ή την εικόνα ότι η Ευρώπη είναι έτοιμη να αναλάβει τέτοια μέτρα, αυτή την ώρα τουλάχιστον. Συνεπώς, αυτό που λέω είναι ότι θα συνεχίσουμε με την ίδια αποφασιστικότητα και την υλοποίηση του ενεργειακού προγράμματος και τα διαβήματα προς κάθε κατεύθυνση, με την ελπίδα ότι αν επιθυμούν (η Τουρκία) την ειρήνη, αν επιθυμούν τη λύση του Κυπριακού θα πρέπει επιτέλους (να σεβαστούν; ) (σε) αυτά που αποτελούν και συνθέτουν τους κανόνες διεθνούς δικαίου». (Οι προσθήκες παρενθέσεων δικές μου, γιατί δεν κάνει νόημα – ερμηνεύω τον πρόεδρο.)

Ερμηνεία (άλλου, κακόπιστου πολιτικού παρατηρητή): κάτω από τις περιστάσεις η πολιτική μας επιλογή της μη λύσης είναι αδιέξοδη και καταστροφική και ζούμε τις συνέπειες. Μόνη λύση η λύση, αλλά δεν το λέμε καθαρά. Έτσι κι αλλιώς το πουλλίν επέτασεν – αυτό το λέμε sotto voce.

 

 Μια νύχτα από Αύγουστο μυρίζει

17 Ιανουαρίου, 2020

Το ράδιο έπαιζε – απροσδόκητα- το τραγούδι του Μουζουράκη.

Μη με  παρεξηγείτε. Ναι, λατρεύω το χειμώνα, ηδονίζομαι με την (πολλή) βροχή, αλλά κατανοώ πως αυτό με τοποθετεί σε μειοψηφική κατηγορία μοναξιάς.

No problem.

Συνεπώς, ας πούμε πως το «απροσδόκητα» πιο πάνω εκφράζει την πλειοψηφία. Για την οποία μια νύχτα του Αυγούστου μπορεί να σημαίνει διακοπές, μια ζεστή παραλία, μια δροσερή γωνιά στο βουνό, μια λάγνα ατμόσφαιρα με διάθεση χαλάρωσης, ευκαιρίες για φλερτ, λίγα ρούχα, καθόλου πρόγραμμα για την επόμενη μέρα εργασίας.

Κατ’ αντίθεση, μια νύχτα του Γεννάρη, ειδικά μετά από μια εντελώς χειμερινή μέρα όπως τη σημερινή (όχι πολλή βροχή, αλλά εντελώς συννεφιασμένη και η χαμηλότερη μέγιστη του χειμώνα μέχρι τώρα – και μάλιστα από σύστημα που μας ήρθε από το νότο!), δημιουργεί στους πολλούς ακριβώς τα αντίθετα συναισθήματα με εκείνα του Αυγούστου σε ένα μάλλον αρνητικό και θλιμμένο πλαίσιο.

Για να κρατήσουμε λοιπόν μια στοιχειώδη συνέπεια, ας πούμε πώς όλα αυτά τα «αρνητικά» του Γεννάρη, ήταν για μένα (τον μειοψηφικό), ένα μαξιλαράκι, σε μια ισοπεδωτική μέρα.

Από εκείνες που χουμίζουμαι πως λατρεύω να διαχειρίζομαι. Το είπα πολλές φορές.

Περισσότερες από ό,τι έπρεπε φαίνεται.

Η μέρα τελειώνει με άλλο ένα άγχος. Αυτό μας έλειπε. Πριν φτάσω στο σπίτι κοιτάζω την εφαρμογή στο τηλέφωνο: «πρέπει να περπατήσεις/τρέξεις ακόμα Χ λεπτά. Διαφορετικά τη Δευτέρα πάρε τηλέφωνο τον καρδιολόγο».

Ε, τι να κάνω; Να τρέξω δεν τραβώ απόψε. Αλλά όπως μπήκα στο σπίτι, βγήκα και βούτηξα μέσα στο σκοτάδι.

Στις παλιές γειτονιές.

Είδα πλίνθινα σπίτια.

Είδα πλίνθινα ερείπια.

Είδα παλιούς ανεμόμυλους.

Είδα γάτους να κυνηγάνε γάτες.

Είδα το πρώτο σχολείο. Είναι πια σπίτι.

Είδα στενά δρομάκια που δεν χωράνε αυτοκίνητα.

Είδα αδιέξοδα που τερματίζουν σε μια αυλή με τριανταφυλλιές.

Είδα σπίτια με τα κεραμίδια, όπως εκείνο που γεννήθηκα πριν Ψ χρόνια.

Είδα εγκαταλειμμένα σπίτια με τα δέντρα να βλαστούν στη μέση του πλακόστρωτου.

Είδα την οδό «Λαβυρίνθου». Στ’ αλήθεια έχουμε τέτοια οδό. Και τέτοια ήταν και η διαδρομή.

Πάνω – κάτω, δεξιά – αριστερά. Σε δρόμους που είναι κοντά μου για 6 δεκαετίες τώρα.

  • Πέρασες ξανά θα ρωτήσεις;
  • Ειλικρινά δεν ξέρω. Σε ακτίνα 500 μέτρων γύρω από το σπίτι γίνεται να μην πήγες; Πήγα όμως στο Θιβέτ.

Και άκουγα. Αφού το επιδίωκα.

Τον ποταμό μας.

Κάποτε τον άκουγα περισσότερο, κάποτε λιγότερο. Αλλά παίζαμε. Μια τον έβρισκα μπροστά μου, μια με έβρισκε εκείνος. Κάπου στενός και ορμητικός, κάπου πλατύς αργός και μεγαλοπρεπής.

Μια νύχτα που από Γενάρη μυρίζει.

Όχι, η Κύπρος δεν είναι Ιράν

14 Ιανουαρίου, 2020
«Σκότωσαν την ελίτ μας και την αντικατέστησαν με κληρικούς» λένε οι διαδηλωτές στην Τεχεράνη.
 
Η κεντρική παρουσιάστρια στο δελτίο ειδήσεων του ΡΙΚ του Ιράν παραιτήθηκε λέγοντας «ζητώ συγγνώμη που σας έλεγα ψέματα στην τηλεόραση εδώ και 13 χρόνια».
 
Είναι παγίδα να συγκρίνεις δυο χώρες, δυο καταστάσεις, δυο προβλήματα. Δηλώνω λοιπόν πως Κύπρος και Ιράν δεν είναι το ίδιο, ούτε θα μπορούσε να ήταν ποτέ το ίδιο.
 
Να αναφέρω επίσης πως είχα αρκετή επαφή με Ιρανούς φοιτητές (και φοιτήτριες) τον καιρό που σπούδαζα και πως πέρασα δυο βδομάδες σε αυτή τη χώρα, επί του προηγούμενου μάλιστα προέδρου, του Αχματινετζάτ που ήταν από ακραίος μέχρι διαταραγμένος.
 
Διατηρώ όμως μια εκτίμηση και ένα σεβασμό στη χώρα αυτή και τους πολίτες της, και δεν θα δεχόμουν εύκολα τον χαρακτηρισμό «τριτοκοσμική». Παρά τις πραγματικές και ουσιαστικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, και λόγω της ηγεσίας τους, και λόγω του εμπάργκο, αλλά και λόγω του επιπέδου συνολικής οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης.
 
Το γεγονός λοιπόν πως μετά την παραδοχή της παρακρατικής ομάδας των «Φρουρών της επανάστασης» πως έριξαν κατά λάθος το αεροπλάνο, βγήκε ο κόσμος στους δρόμους και περίπου απαιτούν παραιτήσεις όλης της ηγεσίας που τους κοροϊδεύει και που σκότωσε επίσης και τους επιβάτες του Ουκρανικού αεροπλάνου, αποδεικνύει τη διαφορά.
 
Αποδεικνύει επίσης και την αντίφαση μεταξύ της εικόνας που προσπαθεί να φτιάξει ο Τραμπ για αυτή τη χώρα και τις πραγματικότητες. Φυσικά, το γεγονός πως ο Τραμπ βγήκε ευθέως υπέρ των διαδηλωτών και προειδοποίησε την ηγεσία της χώρας να μην τους πειράξει, υπονομεύει βάναυσα τις όποιες καλές τους προθέσεις και ελπίζω να μην βασιστούν πάνω του!
 
Τα ανωτέρω στο Ιράν.
 
Στην πολύ διαφορετική Κύπρο οι κληρικοί βρίσκονται καθηκόντως δίπλα από τους πολιτικούς, εγκρίνουν κάποιους πολιτικούς αν είναι να αναλάβουν συγκεκριμένες θέσεις, βρίσκονται στη δεύτερη ή τρίτη θέση του επίσημου πρωτοκόλλου, οι δηλώσεις και οι θέσεις τους επί παντός θέματος αποτελούν … «είδηση» που πρέπει να προβάλλεται από τα δελτία.
 
Στην Κύπρο όταν οι κληρικοί αποφασίσουν να προσγειώσουν ένα ιπτάμενο δίσκο στο μέσο της παλιάς πόλης, ονομάζοντας τον νέο καθεδρικό ναό, όταν αποφασίζουν να μετατρέψουν ιστορικά σύμβολα της πόλης σε θρησκευτικά – έστω και με τυπική νομική κάλυψη, έχουν πάντα το επάνω χέρι. Τυχόν ανατροπή αυτών των αποφάσεων δεν ξεκινά επί ίσοις όροις αφού η δική τους θέση έχει πάντα μεγαλύτερη «βαρύτητα». Τόση, που ακόμη και επί αριστερού προέδρου της δημοκρατίας, δεν είχαμε δει καμία αλλαγή.
 
Αντιλαμβάνεστε λοιπόν πως σε εντελώς διαφορετικές καταστάσεις δεν είναι δυνατόν να αναμένουμε τις ίδιες αντιδράσεις. Η Κύπρος δεν είναι Ιράν. Γι’ αυτό λοιπόν, να μην αναμένετε ποτέ διαδηλώσεις στην Κύπρο ενάντια στους κληρικούς και τη ζημιά που κάνουν στη χώρα.
 
Όσο αφορά το άλλο, τα ψέματα και την προπαγάνδα που έντεχνα διαρρέει η κυβέρνηση (στην Κύπρο αλλά και το Ιράν) στους δημοσιογράφους και μέσω εκείνων στους πολίτες, η συνειδητή δηλαδή προσπάθεια να περιγράψουν την επιλογή της αυτοκτονίας που είναι η μη – λύση, ως το εργαλείο που θα μας οδηγήσει σε νέους θριάμβους, ναι, μια μέρα θα οδηγήσει στην ίδια κατάληξη.
 
Κάποιοι δημοσιογράφοι θα νοιώσουν πως ήρθε η ώρα να ζητήσουν συγγνώμη.
 
Θα είναι όμως αργά.
 
Υπάρχει και εδώ διαφορά. Στο Ιράν μπορεί να έχουν χρόνο ακόμη.

Τέλος Σαββατοκύριακου

12 Ιανουαρίου, 2020

Άντε, να τελειώνει το σαββατοκύριακο, να πάμε δουλειά, να ξεκουραστούμε!

Γιατί με πλήρες πλέον πρόγραμμα για τις κούρσες των Κ, και ένα σωρό άλλες δραστηριότητες, ξεκούραση και σαββατοκύριακο κατέληξαν να είναι έννοιες αντιφατικές.

Συμμετείχα και φέτος σε αντικατοχική εκδήλωση! Τρέχοντας μάλιστα! Όχι, δεν έβαλα του βούρου τα κατοχικά στρατεύματα, τα οποία αν φύγουν κάποιοι αφελείς νομίζουν λύνεται αυτομάτως το μεγάλο άλλοθι που ονομάζουμε «Κυπριακό πρόβλημα». Έλαβα μέρος στο Runite Nicosia 2020. Μια παρέα 150 περίπου δρομέων, τρέξαμε 4-5 χιλιόμετρα στη μια Λευκωσία και άλλα τόσα στην άλλη.

Αισθήματα, ίδια όπως πέρσι. Παραλογισμός οι έλεγχοι ή οι «έλεγχοι» στα οδοφράγματα, παραλογισμός να πρέπει να σε ελέγξουν άμα είναι να πας από την οδό Λήδρας 100 (ας πούμε) στην οδό Λήδρας 110. Τα δικά μας όργανα της τάξης κάπως πιο χαλαρά.  Ίσως να νοιώθουν περισσότερη άνεση ζώντας σε ένα κανονικό αναγνωρισμένο κράτος, μας άφηναν να περάσουμε βλέποντας από μακριά την πολύτιμη ταυτότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι άλλοι πιο ψαρωμένοι, πρέπει να κάνουν εισαγωγή και μετά εξαγωγή στο κομπιούτερ τους – δεν μας χάρισαν τίποτα. Φυσικά, κάποιοι βαριόντουσαν την ουρά και  τους ξέφευγαν. Κανένας δεν τους κυνήγησε.  Ας ελπίσουμε να ευοδωθούν οι προσπάθειες εκείνων που επιθυμούν να χαρίσουν την βόρεια πλευρά του νησιού, θέλουν να καταργήσουν τα σημεία ελέγχου στα οδοφράγματα και επιθυμούν να τα κάνουν σύνορα με την Τουρκία. Τότε τίποτα δεν θα είναι πλέον το ίδιο. Αλλά θα είναι μια κάποια λύση.

Και τότε δεν θα περνούμε απ’ εκεί. Γιατί θα έχουμε φύγει μέχρι τότε από απ’ εδώ.

Η πόλη μπορεί να είναι χωρισμένη αλλά αναπτύσσεται λίγο πολύ με ενιαίο τρόπο. Απίστευτοι αριθμοί νέων μαγαζιών απ’ εκεί, όπως και απ’ εδώ. Αρκετός κόσμος στους δρόμους, μας έβλεπαν λίγο περίεργα κι οι απ’ εκεί και οι απ’ εδώ.

Στον τερματισμό μας τραγούδησε και η δικοινοτική χορωδία. Γνωρίζω αρκετούς τραγουδιστές, γνωρίζω αρκετούς δρομείς, ήμασταν ωραία παρέα εκείνο το όμορφο πρωινό του Σαββάτου στο σημείο που μένει μοιρασμένη η τελευταία πρωτεύουσα της Ευρώπης.

Και φαινόμασταν πλέον αρκετά μεγαλύτεροι, αρκετά κουρασμένοι (αυτό ισχύει κυρίως για τους δρομείς – άνκαι η κούραση προερχόταν μόνο λόγω τρεξίματος!).

Φαινόμασταν επίσης γραφικοί.

Γιατί κάναμε το κέφι μας, τρέξαμε για το κορμί και το μυαλό μας, αλλά τι;

Αφού τα δεδομένα είναι εκεί. Ξεκάθαρα: η πολιτική ηγεσία έχει επιλέξει την αυτοκτονία της μη λύσης, και οι πολίτες ακολουθούν. Είτε επειδή προσυπογράφουν την επιλογή, είτε γιατί ελπίζουν πως κάτι θα γίνει (είμαστε και τυχεροί εαυτό τον ρότσο!) και τελικά θα πάνε όλα καλά.

Μέχρι να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα ο κάθε ένας κάνει τη ζωή του, προσέχει τη δουλειά, την οικογένεια, τους φίλους του  – ψάχνοντας πάντα προορισμό μετανάστευσης φυσικά.

Εν τω μεταξύ κάποια πράγματα λειτουργούν από μόνα τους. Η οικονομία παρά τους περιορισμούς και την προκατάληψη κάνει ό,τι μπορεί για να ξεπεράσει το μη κανονικό στάτους κβο.

Πήρα το Κ2 στο νέο μολ. Τρία λεωφορεία με τουρκοκυπριακά νούμερα. Ας βγει κάποιος να διαμαρτυρηθεί να δούμε.

Ένας φίλος χρειαζόταν κάποια κατασκευασμένα προϊόντα (μένω επίτηδες ασαφής), απ’ εδώ δεν προλάβαιναν να του τα κάνουν, πήγε απ’ εκεί, πήρε εξαιρετική εξυπηρέτηση και τιμή.

Και με σφραγίδα νομιμότητας μου λέει.

Μπα, απαντώ, δεν έχει σημασία. Η προκατάληψη και η ανάγκη εκδίκησης είναι τόσο έντονα που ακόμα και σφραγίδα της αρχιεπισκοπής να είχες, θα σε κατηγορούσαν πάλι για προδότη.

Γιατί  ναι. Επιλέξαμε τη μη λύση. Θέλουμε εκδίκηση αντί λύσης. Θέλουμε συνολική παράδοση και συνθηκολόγηση της άλλης πλευράς.

Και το χειρότερο: πιστεύουμε πως μπορούμε να το καταφέρουμε.

Εκεί που τρέχαμε χτες, στην Μάρκου Δράκου, κάτω από τον προμαχώνα Ρόκας, μας έβλεπαν πλάσματα. Πάνω στα τείχη υπάρχει πάρκο, το λένε «Πάρκο συνόρων» και εκεί εντελώς στην άκρη τοποθέτησαν τραπεζάκια και κάποιοι, κατεχόμενοι, ψευδοπολίτες, κυρίως νεαροί κάθονταν και μας έβλεπαν. Κάποιοι γελούσαν κάποιοι χαιρετούσαν.

Πήγα να χαιρετήσω, αλλά άλλο ένοιωσα εγώ. Ένοιωσα πως μας παρακολουθούσαν σαν επιστήμονες που βλέπουν τις αντιδράσεις των ποντικιών μέσα στο κλουβί μετά που τους έδωσαν για δοκιμή ένα καινούργιο τοξικό φάρμακο.

Νύχτα κρύα.

10 Ιανουαρίου, 2020
 
Μέρες μικρές. Περπάτημα στο πάρκο, επιλογή.
 
Τυλίγεσαι το κασκόλ αλλά πάλι το νοιώθεις. Κρύο.
 
Αλλά είπες πως θέλεις να το κάνεις έτσι. Να πηγαίνεις στο διαμέρισμα μετά που τελειώνουν τα μαθήματα στο πανεπιστήμιο μέσω του μεγάλου πάρκου, στη μέση της μεγάλης πόλης.
 
Σίγουρα πιο πολλή ώρα από τραίνο η λεωφορείο, αλλά είναι καλή να περπατάς, είναι καλή ιδέα να εξοικονομείς και κάτι. Έτσι κι’ αλλιώς, χρόνος πολύς, όλα είναι εκεί, μπροστά σου, διαθέσιμα και εφικτά.
 
Σκεφτόσουν αν θα βγάλεις τα χέρια από την τσέπη. Και λες, ρε, μα που ζούμε; Τόσο κρύο εδώ στη Μεσόγειο;
 
Ή μήπως δεν είναι κρύο; Επιλέγεις τη βόλτα στο πάρκο όσο κάνει την προπόνηση το Κ1. Αλλά, όσο μεγαλώνεις, τόσο περισσότερο νοιώθεις το κρύο.
 
Συνέπειες.
 
Τα αυτοκίνητα ακούγονται ως μαζικό βουητό από τους δρόμους γύρω από το πάρκο. Τα φώτα τους ορίζουν την περιφέρεια του.
 
Παράξενα φώτα, φωτίζουν ξαφνικά την τέχνη. Γκράφιτι.
 
Αγνώστου καλλιτέχνη.
 
Υπαρξιακά, ερωτικά, ταξικά;
 
Ένα φωτάκι αναβοσβήνει απέναντι.
 
Χμμμ…
 
Πλησιάζει, είναι ποδήλατο.
 
Τέτοια ώρα; Στο σκοτάδι;
 
Μα.. την ξέρω, είναι η κοπέλα από την απέναντι φοιτητική εστία,
εκείνη η ενδιαφέρουσα Εβραία. Καταλαβαίνω το χτένισμα της, αλλά διστάζω να τη χαιρετίσω.
 
Άλλωστε πάει προς την αντίθετη κατεύθυνση από μένα. Εκείνη κάπου θα αρχινά, εγώ τελειώνω.
 
Κάνοντας επαναστροφή στο τέλος του πάρκου, βλέπω μια νεαρή να περπατά μπροστά μου. Ξανθιά, καλά ντυμένη για το κρύο.
 
Βρισκόμαστε στην ίδια κατεύθυνση. Διστάζω και ελαττώνω ταχύτητα. Πλησιάζουμε στην υπόγεια διάβαση, δεν θέλω να είμαι κοντά της.
 
Κάτι μπορεί να συμβεί.
 
Και τα χρόνια και τα χαρακτηριστικά που μας χωρίζουν θα με έκαναν εύκολα «ύποπτο».
 
Όταν βγήκα από τη διάβαση είχε χαθεί. Δεν ξέρω που πήγε.
 
Ωραία.
 
Φτάνω στο διαμέρισμα. Αν δεν έχει έρθει ο συγκάτοικος, θα πάω αμέσως για ύπνο και δεν με ενδιαφέρει πότε θα ξαναξυπνήσω.
 
Φτάνοντας στο όχημα , λέω, οκ, έχω 10 λεπτά ακόμη μέχρι να τελειώσει η μάππα, θα πάμε σπίτι, μετά έχουμε αυτό, αύριο πάλι θα τον φέρω εδώ, για να δούμε πότε να βάλω το ξυπνητήρι.
 
Α, ωραία. 90 λεπτά περισσότερος ύπνος από τις καθημερινές.

Το Κυπριακό στο Κάιρο (Not!)

9 Ιανουαρίου, 2020
Διάβασα το κοινό ανακοινωθέν των 4+1 χωρών που έγινε στο Κάιρο.
 
Σαφής η αναφορά στα ψηφίσματα του ΟΗΕ.
 
Σαφής η αναφορά στη στήριξη των προσπαθειών του ειδικού αντιπρόσωπου του ΓΓ ΟΗΕ.
 
Σαφής η υποστήριξη στη συνολική λύση του προβλήματος.
 
Αναμενόμενη λοιπόν και η Τουρκική αντίδραση.
 
Σας φαίνονται φυσιολογικά όλα τα ανωτέρω έτσι;
 
Γιατί νομίσατε πως αφορούν το Κυπριακό.
 
Και όμως όχι. Δεν υπάρχει ούτε λέξη για το πρόβλημα μας στο ανακοινωθέν. Προφανώς ξέχασε να το αναφέρει ο ΥΠΕΞ μας γιατί δεν «απειλεί την ειρήνη και τη σταθερότητα της περιοχής», ή ίσως δεν συμφωνούσαν οι άλλες χώρες σε σχετική αναφορά.
 
Ή μήπως το λύσαμε και δεν πήραμε είδηση;
 
Και φυσικά, κανείς δεν πρόσεξε την παράλειψη και κανείς δεν αναρωτήθηκε γιατί άραγε;
 
(Είναι τόσο προκλητική η προσπάθεια της κυβέρνησης να περάσει στον κόσμο το μήνυμα πως μια χαρά είμαστε έτσι, μην ανησυχείτε, που προς στιγμή νόμισα πως την χαρακτήρισε με αυτή την περιγραφή ακόμη και το ίδιο το ΡΙΚ!)
Αρέσει σε %d bloggers: