Skip to content

«Ειρήνη, εδώ και τώρα!»

Απρίλιος 2, 2009

Όσοι ασχολούνται με τη μπάλα θα θυμηθούν πως αυτό το κείμενο δημοσιεύτηκε αρχές του Σεπτέμβρη του 2008.

ΟΙ επερχόμενες εκλογές στον βορρά, και τα επιχειρήματα που συνεχίζουν να χρησιμοποιούν κάποιοι αφελείς αριστεροί (κυρίως εξωκοινοβουλευτικοί) ΤΚ όπως για παράδειγμα ο Σενέρ Λεβέντ στον Πολίτη, δίνουν χρησιμότητα σε μια νεα αναγνωση.

Από την άλλη, στη δική μας πλευρά λίγα άλλαξαν τους τελευταίους μήνες. Α, εκτός από το ότι ο Νίκος Αναστασιάδης έχει εκλογές να κερδίσει.

Το κείμενο εδώ:

Σε διάστημα μιας βδομάδας είδαμε τα πιο παράξενα συναπαντήματα στους δρόμους της Λευκωσίας. Η πρόκριση στον επόμενο γύρο του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ έφερε στους δρόμους της Λευκωσίας το ίδιο βράδυ ΑΠΟΕΛίστες και Ομονοιάτες. Πρωτοφανείς εικόνες καταγράφηκαν, πριν να επισκιαστούν βεβαίως από τα μασκαραλίκια κάποιων θερμοκέφαλων. Το βράδυ της Δευτέρας 1ης του Σεπτέμβρη είχαμε και άλλο κόσμο στους δρόμους της Λευκωσίας: ΕΚς από τη μια ΤΚς από την άλλη, με κοινό σημείο συνάντησης το Λήδρα Πάλας. Στόχος η στήριξη των πολυαναμενόμενων συνομιλιών Χριστόφια – Ταλάτ. Και ενώ το πρώτο ανορθόδοξο συναπάντημα είχε ίσως αρχειακή αξία αφού δεν πιστεύω να ξανασυνέβηκε, το δεύτερο συναπάντημα καταγράφηκε ξανά. Από το 2003 που άνοιξαν τα καντζέλια είχαμε διάφορες κοινές εκδηλώσεις, κυρίως με αφορμή την 1η Μάιου. Πίσω στο 2004 όμως είχαμε τουλάχιστον μια παρόμοια εκδήλωση με στόχο την στήριξη του σχεδίου λύσης του κ. Ανάν. Οι οργανωτές της εκδήλωσης της 1ης του Σεπτέμβρη ανέφεραν επανειλημμένα πως η εκδήλωση εκείνη ήταν μόνο η αρχή, και πως πολλές άλλες εκδηλώσεις θα επακολουθήσουν με στόχο την στήριξη των συνομιλιών. Πιστεύω πως αν και οι άλλες εκδηλώσεις έχουν την ίδια μορφή τότε δε θα έχουμε οποιαδήποτε θετικά αποτελέσματα, αντίθετα θα έχουμε αποξένωση του κόσμου και στις δυο πλευρές που ας θεωρήσουμε πως στην παρούσα συγκυρία μπορεί να περιγραφεί με τον χαρακτηρισμό «πλειοψηφία λύσης». Ο κόσμος που περιλαμβάνεται σε αυτή την κατηγορία στην πλευρά μας, αποτελείται κυρίως από νούσιμους ΑΚΕΛικούς και Συναγερμικούς, αλλά και προσκείμενους σε άλλα κόμματα που δεν έχουν έντονη ή πολύ λιγότερο αρνητική διάθεση έναντι του καπιταλισμού ο οποίος τους βόλεψε από τον καιρό της ανεξαρτησίας. Η επανειλημμένη αναφορά σε αντικαπιταλιστικά συνθήματα μπορεί να ήταν διέξοδος και εκτόνωση για κάποιους στην εκδήλωση, αλλά δεν εξέφραζαν όλους, γιατί ειλικρινά πιστεύω πως είναι απείρως πιο έξυπνο να επικεντρωθούμε πρώτα στη λύση του Κυπριακού και να συνεχίσουμε αργότερα με τον αντικαπιταλιστικό αγώνα. Η ίδια κριτική κατευθύνεται και στην αντι – κρατική παρουσία κάποιων νεαρών. Παρά την ευχάριστη έκπληξη της πολύ μεγάλης παρουσίας της νεολαίας στην εκδήλωση, η προσπάθεια «αξιοποίησης» μιας φιλειρηνικής εκδήλωσης με στόχο την προώθηση συνθημάτων εναντίον του κράτους, κατά των αρχών κλπ, να μου επιτρέψετε να πω ότι απέχει πολύ των στόχων της εκδήλωσης. Αν και όταν πάμε για νέο δημοψήφισμα θα χρειαστούμε τη ψήφο του 51% τουλάχιστο των ΕΚ, και οι πλείστοι εξ αυτών καμιά διάθεση δεν έχουν να ανατρέψουν το κράτος – όσο ατελές και αν είναι. Τονίζω ξανά πως η παρουσία τόσων νέων ήταν πολύ ευχάριστη έκπληξη, δεν διστάζω να αναφέρω πως είναι και πολύ καλή εξέλιξη το γεγονός πως κάποιοι νεότεροι προβληματίζονται για θέματα κράτους, αναρχίας και άλλα συναφή τα οποία αποτελούν ψωμοτύρι για νεαρούς φοιτητές σε όλο τον κόσμο, που παρέμεναν όμως εκτός ατζέντας στην Κύπρο λόγω έλλειψης φοιτητικής ζωής, αλλά και λόγω της αιώνιας δεσποτικής παρουσίας του Κυπριακού. Τα πράγματα δεν ήταν και καλύτερα απέναντι στους συμπατριώτες ΤΚς: στην εκδήλωση πήραν μέρος κυρίως συντεχνίες, η εξωκοινοβουλευτική αριστερά και πολίτες που ασπάζονται την φιλειρηνική ατζέντα. Δεν είχαμε όμως παρουσία του κόμματος του κ. Ταλάτ, που ήταν ο κινητήριος μοχλός των μαζικών εκδηλώσεων που οδήγησαν στην απομάκρυνση του Ντενκτας, το 2002-4. Ο κ. Ταλάτ θεωρείται ως αποτυχημένος από κάποιους συμπατριώτες του, που ανέμεναν πως θα γίνονταν αρχηγός τους και θα τα έβαζε αμέσως με τον Τουρκικό στρατό, και θα έφερνε περίπου μόνος του τη λύση. Η «αριστερή» αυτή αντιπολίτευση που γίνεται στον κ. Ταλάτ είναι και κοντόφθαλμη και αδιέξοδη. Είναι δυνατόν δηλαδή να έχουν οι φίλοι ΤΚ περισσότερες ελπίδες με κάποιο ηγέτη της αντιδραστικής δεξιάς; Κερδίζουν τίποτα με το να ροκανίζουν συνεχώς τη καρέκλα του ηγέτη τους χωρίς να έχουν να προτείνουν κάτι καλύτερο; Ανέμενα και εγώ περισσότερα από τον κ. Ταλάτ, αλλά ας μη χάνουμε το δάσος για το δέντρο. Και ας μην ξεχνούμε πως οι «κακοί» απ’ εκεί αλλά και απ’ εδώ ετοιμάζονται και οργανώνονται! Η πορεία προς τη λύση δε θα είναι εύκολη. Έγινε πολλή ζημιά τα τελευταία 50 χρόνια. Από την άλλη η πορεία αυτή είναι μονόδρομος: δεν υπάρχει άλλο βιώσιμο σενάριο από τον συμβιβασμό ΕΚ και ΤΚ. Δε συμφέρει ούτε στους μεν ούτε στους δε η παράταση της κατάστασης μη λύσης. Ειλικρινά πιστεύω πως παρά την τελευταία δύσκολη 5ετία, και για διαφορετικούς ίσως λόγους, υπάρχει και στις δυο πλευρές πλειοψηφία λύσης. Για να την πετύχουμε αυτή, πρέπει να εμπλέξουμε και να μαζικοποιήσουμε όλους εκείνους που είναι πιθανόν να ψηφίσουν ΝΑΙ. Και για να γίνει αυτό καλύτερα πρέπει να ξεπεράσουμε τη στενόμυαλη και μαξιμαλιστική «αριστερή» αντιπολίτευση από τη μια, και να αφήσουμε στην πάντα τα πολύπλοκα και δυσνόητα αντικαπιταλιστικά και αντικρατικά συνθήματα από την άλλη. Πάντως τα δυο μου παιδάκια κάτω των 5 χρόνων συγκράτησαν από την εκδήλωση ένα απλό, απλούστατο μήνυμα: «Ειρήνη, εδώ και τώρα!»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: