Μετάβαση στο περιεχόμενο

24 του Απρίλη (περασμένη) – αφιέρωμα.

24 Απριλίου, 2009

Να δώσω και εγώ το δικό μου φόρο και τιμή στη σημερινή μέρα. Μακριά από τους μίζερους του Λήδρα Πάλας. Πρόκειται περί κειμένων που έγραψα ή δημοσίευσα την περίοδο εκείνη του Απρίλη του 2004.

(Περασμένο) Μέρος Πρώτον.

Πέντε χρόνια νωρίτερα ήμουν ακόμα ένα από τα φερέλπιδα ιδρυτικά στελέχη του Κινήματος Οικολόγων. Οι ελπίδες μου για το Κίνημα είχαν βεβαίως από καιρό εξανεμισθεί αφού από τότε, η πλειοψηφία των στελεχών εξέφραζε ιδιαιτέρως αρνητικές και εθνικιστικές απόψεις που θα έπρεπε να ανήκουν στον πολιτικό αντίποδα των Οικολόγων.

Όχι όμως, οι Οικολόγοι της Κύπρου είναι κάτι διαφορετικό, είναι οι μόνοι σωστοί σε μια πλημμυρίδα «κακών» Ευρωπαίων πρασίνων που έλεγαν τότε εκείνα που έλεγα και εγώ, για το όραμα της λύσης, την ειρήνη, τη συνύπαρξη.

Ως ένα ηπίως προβεβλημένο στέλεχος των Οικολόγων, και ως έχων καλή σχέση με την πένα, μου είχε ανατεθεί μαζί με άλλους 3 ή εναλλάξ συγγραφή ενός κειμένου για την Κυριακάτική έκδοση του Φιλελευθέρου. Η δική μου σειρά ήταν για την Κυριακή 25 Απριλίου 2004. Το πιο κάτω είναι το κείμενο που τους έστειλα και δημοσιεύτηκε, για τελευταία φορά με την ιδιότητα μου ως στέλεχος των Οικολόγων.

«Σήμερα που γιορτάζεις.»

Η πρώτη μέρα της νέας εποχής. Η πρώτη μέρα μετά το δημοψήφισμα. Μια νέα αρχή, μια αισιόδοξη βουτιά στο μέλλον, η πρώτη φορά σε 40 και πλέον χρόνια (όλη τη δική μου ζωή), που μπορούμε να δούμε μπροστά και να αισιοδοξούμε πως θα γίνει και αυτό το ξερονήσι μια «κανονική» χώρα στην οποία οι κάτοικοι της θα ασχολούνται με το κτίσιμο της επόμενης μέρας της λύσης παρά με το να αποδείξουν ποιος δεινόσαυρος έκανε πρώτος την «αταξία» μερικές χιλιάδες χρόνια πιο πριν, τον καιρό που ξεκίνησε το Κυπριακό πρόβλημα.

Η πρώτη μέρα της επανένωσης είναι μουδιασμένη, μας μπλόκαρε η συνήθεια της στασιμότητας, σκούριασε το μυαλό μας, δε λένε πως αν δεν το χρησιμοποιείς ατροφεί; Αυτό μας συνέβηκε, η ενέργεια που αφορούσε την πέραν του οδοφράγματος περιοχή έμεινε αναξιοποίητη και τώρα θα πρέπει να κάνουμε ένα μεγάλο αγώνα για να μπορέσουμε να την μετατρέψουμε σε εκείνη τη θετική ενέργεια που θα βοηθήσει το μεγάλο, το τολμηρό αυτό ξεκίνημα για το μέλλον. Θα τα καταφέρουμε όμως! Ζούμε σε μια ώριμη πλέον κοινωνία, είμαστε ήδη μέλος της μεγάλης ευρωπαϊκής οικογένειας η οποία παρέχει ένα σίγουρο δίκτυ ασφαλείας για τις ανησυχίες μας που αφορούν την εφαρμογή της λύσης, αλλά και κάτι άλλο: η ΕΕ δεν έχει κανένα λόγο να αφήσει τα πράγματα να εκτραπούν, δεν έχει κανένα λόγο να αφήσει ένα σοβαρό πρόβλημα όπως το Κυπριακό να παρουσιάσει νέα ανάφλεξη, εντός της Κοινότητας! Αυτό δεν οφείλεται σε μια ξαφνική αγιοποίηση της ΕΕ! Υπάρχουν οι αρχές, υπάρχουν και τα συμφέροντα όμως, και στην περίπτωση αυτή δεν έχω καμιά αμφιβολία πως τα δυο συμπίπτουν, και δίνουν μοναδική ευκαιρία αξιοποίησης όλων των εμπλεκομένων παικτών για να οδηγήσουν την μεταλλαγμένη Κύπρο σε μια επιτυχή πορεία…

Αλίμονο όμως! Το κείμενο αυτό γράφτηκε το πρωί της Πέμπτης 22 Απριλίου 2004. την ώρα εκείνη, οι πιο πάνω περιγραφές φαίνονταν άπιαστο όνειρο, αφού η πολύ καλά στημένη διαδικασία για να οδηγηθεί η Ελληνοκυπριακή κοινότητα στο ηττοπαθές ΟΧΙ και στη μιζέρια κατέγραφε επιτυχία μετά από επιτυχία!

Μέρος αυτής της διαδικασίας ήταν και ο χώρος ο οποίος έμμεσα εκπροσωπείται σε αυτή εδώ τη στήλη: το Κίνημα Οικολόγων Περιβαλλοντιστών.

Φίλοι αναγνώστες, μετά από αρκετά χρόνια τακτικής συνεργασίας με αυτή τη στήλη, το κείμενο που διαβάζετε αυτή την ώρα είναι το τελευταίο. Η ιστορία θα δείξει αν ήταν σωστό το ΟΧΙ, και αυτό θα φανεί πάρα πολύ σύντομα. Η δική μου θέση στην κορυφαία αυτή στιγμή της ζωής μου, αλλά και της χώρας μου διέφερε κατά πολύ από αυτή του χώρου στον οποίο ανήκω. Κατ’ ακρίβεια μας χώριζε ένα χάσμα. Δεν έχει σημασία ποια πλευρά ήταν σωστή, δεν είμαι σίγουρος αν μπορεί να γίνει πραγματική ποιοτική αξιολόγηση για το ποιος ήταν τελικά ο σωστός. Σε μια τέτοια στιγμή όμως και με τόσο μεγάλη διαφορά στην άποψη, δεν μπορώ να μείνω ήρεμος και να υποκριθώ πως δεν τρέχει τίποτα και να συνεχίσω σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Η δική μου συνείδηση είναι ήσυχη με το δικό μου το ΝΑΙ. Το μόνο που μπορώ να πω τη στιγμή αυτή, είναι πως για το συμφέρον της Κύπρου μας μακάρι αυτοί του ΟΧΙ να είχαν δίκαιο και εγώ άδικο…

Κάποιοι γιορτάζουν σήμερα. Η Κύπρος γιορτάζει;

(Περασμένο) Μέρος Δεύτερον

Τις μέρες εκείνες δούλευε ακόμα στον ΑΣΤΡΑ η Κατερίνα Ηλιάδη, η οποία ίσως ήταν η μοναδική ραδιοφωνική δημοσιογράφος που δούλεψε τόσο φανερά για το ΝΑΙ από την πρωινή της εκπομπή, και αυτό παρά την γνωστή απόφαση του ΑΚΕΛ.

Η Κατερίνα επένδυε το πρόγραμμα της και με μουσική, και φορτικά εκείνες τις μέρες μετέδιδε την «Ιθάκη», του Lucio Dalla, και στίχους του Διονύση Σαββόπουλου:

Καπετάνιε που ατενίζεις το υψηλό σου πεπρωμένο

Είδες άραγε ποτέ σου το ναυτάκι το καημένο

Από διάφορα λιμάνια βγήκες ανανεωμένος

Μα η γυναίκα αυτού του δόλιου λέει πως είναι πεθαμένος

Ιθάκη, Ιθάκη, Ιθάκη

Στο σπίτι μου θέλω να γυρίσω

Ιθάκη, Ιθάκη, Ιθάκη

Στο σπιτάκι μου θέλω να πάμε

Φοβάμαι, φοβάμαι, φοβάμαι

Οι δικιές σου οι αγωνίες ως κι εμένα ακουμπούσαν

Αλλά στη δική μου θλίψη οι θεοί χασκογελούσαν

Καπετάνιε ο θάνατός σου κάνει πλούσιους κληρονόμους

Μα αν πεθάνω οι δικοί μου θα ψοφήσουνε στους δρόμους

Ιθάκη, Ιθάκη, Ιθάκη

Τι μαύρες φουρτούνες περνάμε

Ιθάκη, Ιθάκη, Ιθάκη

Στο ουράνιο μας σπίτι να πάμε

Γυρνάμε, γυρνάμε, γυρνάμε

Καπετάνιε δεξιοτέχνη είναι το έργο που σε σώνει

Αλλά σκέψου και για μένα που ο φόβος με πλακώνει

Ένας φόβος που με κάνει να γελώ και να λυπάμαι

Μα αν υπάρχει ακόμα ο κόσμος είμαι έτοιμος. Και πάμε

Ιθάκη, Ιθάκη, Ιθάκη

Στο σπίτι μου θέλω να γυρίσω

Ιθάκη, Ιθάκη, Ιθάκη

Στο σπιτάκι μου θέλω να πάμε

Γερνάμε, γερνάμε, γερνάμε

Σιγοτραγουδούσα αυτά τα λόγια όταν βγήκα βόλτα να ξεσκάσω λίγο. Όταν επέστρεψα, έστειλα σε κάποιους φίλους το πιο κάτω κειμενάκι. Δεν ξέρω πως (δεν το είχα στείλει εγώ) , δημοσιεύτηκε στον Πολίτη την επόμενη.

Η αφελής ελπίδα ήταν πως μια μεγάλη βόλτα στο κέντρο της Λευκωσίας θα αφαιρούσε λίγη από την ένταση των ημερών,  θα εκτόνωνε την θλίψη και την απορία και θα μου έδινε την ευκαιρία να βγάλω λίγη δουλειά.

Το πραξικόπημα του ΟΧΙ έχει καταλάβει την Λευκωσία. Χιλιάδες μαθητές επιδείκνυαν με κάθε τρόπο ένα άσκοπο και ακατανόητο  ΟΧΙ. Το έκαναν με αυτοκόλλητα, κονκάρδες, πανό, φανελάκια  που μιλούσαν για την (χαμένη) περηφάνια του έλληνα και της ελληνίδας. Έδειχναν το ΟΧΙ  γκομενιάζοντας, τρώγοντας παγωτό, ψωνίζοντας στο Αιγυπτιακό, και γενικά συνέχιζαν τη συνηθισμένη ζωή τους χωρίς να αντιλαμβάνονται ούτε για μια στιγμή που  οδηγεί το σύνθημα που περήφανα προβάλλουν..

Η πλατεία Ελευθερίας στρωμένη με παχύ στρώμα φυλλαδίων και αυτοκόλλητων, το περίπτερο του ΝΑΙ έχασκε έρημο, σαν βομβαρδισμένο.

Θυμήθηκα τους στίχους της Ιθάκης, με την Φαραντούρη που (ξανά) έβαλε το πρωί στον ΑΣΤΡΑ η Κατερίνα Ηλιάδη, και δάκρυσα.

(Περασμένο) Μέρος Τρίτον

Άλλο ένα διαμάντι. Έχοντας ακούσει πως ο Γιώργος Νταλάρας επισκέφτηκε τα γραφεία, και συμμετείχε σε εκδήλωση του ΔΗΚΟ, έγραψα και του έστειλα αυτό το μήνυμα. Δεν πήρα ποτέ απάντηση.

Το κόμμα αυτό ασχολήθηκε για τελευταία φορά με την κουλτούρα τον καιρό που βγήκε το «είναι γάτα είναι γάτα ο κοντός με τη γραβάτα», αφού θεωρήθηκε πως το τραγούδι αυτό αφορούσε τον μακαρίτη Σπύρο Κυπριανού. Το δεύτερο κόμμα της Κύπρου που δεν έχει καμιά σχέση με τους συμπατριώτες μας Τουρκοκύπριους (το άλλο είναι το ακροδεξιό των Νέων Οριζόντων). Τι γύρευες εκεί Γιώργο Νταλάρα; Τι γύρευες μέσα στην άρνηση, την μιζέρια και την καταστροφολογία ενός κόμματος που δημιουργήθηκε και επιβιώνει αποκλειστικά και μόνο για να απομυζά από την εξουσία; Ποιος σε παραπλάνησε να βρεθείς μέσα στον πιο ανέντιμο πολιτικό, λαϊκιστικό και δημαγωγικό πολιτικό χώρο της Κύπρου; Τι έπαθες Γιώργο Νταλάρα και χάθηκες μέσα στα ανέντιμα, τα άνευ λόγου ΟΧΙ που πνίγουν την ελπίδα με την απόλυτη βία της ηττοπάθειας της καταστροφολογίας και της παρελθοντολογίας που φθάνει σε επίπεδα μεσαίωνα όσον αφορά τον πολιτικό λόγο, και μέχρι την εποχή των δεινοσαύρων όταν ψάχνουν να βρουν ποιος έφταιξε.

Γιώργο Νταλάρα ο αγώνας και ο πατριωτισμός και η μάχη ενάντια στο κατεστημένο, την διαφθορά και τον συντηρητισμό βρίσκεται στο οδυνηρό αλλά γενναίο ΝΑΙ. Θέλω να μοιραστώ την χώρα μου με τον Αχμέτ και την Σεβκιούλ, θέλω να την επανενώσω και να ζήσω επί τέλους χωρίς να σας ενοχλώ!

Ο χώρος που σε φιλοξένησε είναι το νεκροτομείο του μέλλοντος της όμορφης και παράξενης Κύπρου μας!

Αυτά μπορεί να είναι μόνο η γνώμη μου, αλλά ήθελα να την μοιραστώ μαζί σου.

(Περασμένο) Μέρος Τέταρτον

Και αφού έψαξα, να βάλω και κάτι με αντικειμενική αξία. Ένα άρθρο του Κώστα Σημίτη. Για το πώς φτάσαμε εκεί, και για το που οδηγούνταν τα πράγματα. Αυτός τουλάχιστον, ήξερε τι έλεγε.

Πολλοί ισχυρίζονται, ότι η απόρριψη του σχεδίου Ανάν από την ελληνοκυπριακή κοινότητα δεν θα έχει ουσιώδεις επιπτώσεις στη διεθνή θέση της ελληνικής και της ελληνοκυπριακής πλευράς.

Πρόκειται για αυταπάτη.

Στρατηγική της Ελλάδας ήταν, μέχρι τη στιγμή που ανέλαβε η Νέα Δημοκρατία την κυβέρνηση, να συναρτηθεί η επίλυση των προβλημάτων της περιοχής με την διεύρυνση και μελλοντική πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. H Ευρωπαϊκή Ένωση να επιδιώκει την επίλυσή τους. H Ευρωπαϊκή Ένωση να τα θεωρεί ως εμπόδια που πρέπει να ξεπερασθούν και να εργασθεί η ίδια για την υπέρβασή τους. H στρατηγική αυτή πέτυχε απολύτως.

Με τις αποφάσεις του Ελσίνκι και όσες ακολούθησαν η Ευρωπαϊκή Ένωση δέχτηκε ότι η Τουρκία οφείλει να συμβάλει στην επίλυση του Κυπριακού και την ομαλοποίηση των σχέσεών της με την Ελλάδα. Τυχόν αρνητική της συμπεριφορά νομιμοποιούσε την Ελλάδα αλλά και άλλες χώρες να μη συναινέσουν στην πρόοδο της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας. H Τουρκία αναγκάστηκε κατόπιν τούτου να αλλάξει στάση και να επιζητήσει τόσο στο Κυπριακό όσο και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις τη συζήτηση και τη διευθέτηση των θεμάτων.

Να θυμηθούμε επίσης ότι η απόφαση του Ελσίνκι κατέστησε δυνατή την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση η οποία ολοκληρώνεται τυπικά την 1η Μαΐου 2004. Αλλά όχι μόνο. H ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας και η υποχρέωση της Τουρκίας μέχρι το τέλος του 2004 να επιδείξει την καλή της θέληση για την επίλυση του Κυπριακού επανέφερε το Κυπριακό στο προσκήνιο. Ενεργοποίησε τα Ηνωμένα Έθνη. Γιατί η Ελλάδα, η Κυπριακή Δημοκρατία και η Ευρωπαϊκή Ένωση με αφορμή την ένταξη ζητούσαν να ενταχθεί μια επανενωμένη Κύπρος. Οι μέχρι τότε αλλεπάλληλες προσπάθειες του ΟΗΕ είχαν αποτύχει. H Τουρκία επέμενε ότι το Κυπριακό είχε λυθεί το 1974. Είχε λυθεί με τη δημιουργία δύο κυρίαρχων και ανεξάρτητων κρατών στο νησί.

Το σχέδιο Ανάν βασιζόταν στις θέσεις που πάγια υποστήριξε η ελληνοκυπριακή πλευρά, την άρνηση της συνομοσπονδίας δύο ανεξαρτήτων κρατών και την αποδοχή της ενιαίας δικοινοτικής και διζωνικής ομοσπονδίας. H τουρκική πλευρά εξαναγκάστηκε σε μία διαπραγμάτευση, που επί πολλά χρόνια αρνήθηκε.

Το συμπέρασμα: H Ελλάδα πέτυχε να αλλάξει τα πράγματα. Κατάφερε να εντάξει τις επιδιώξεις της μέσα σε μια ευρύτερη πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γιατί εφάρμοσε μια άλλη στρατηγική από εκείνη της διμερούς συζήτησης και αντιπαλότητας, μια ευρωπαϊκή στρατηγική. Με σχέδιο, διαρκή εγρήγορση και πρωτοβουλίες που ενέπλεκαν τον έναν κατόπιν τον άλλον τους κρίκους μιας αλυσίδας – διεθνή κοινότητα, ΟΗΕ, Ευρωπαϊκή Ένωση, εταίρους μας, Τουρκία, τουρκοκυπριακό λαό – στην ευρωπαϊκή λογική επίλυσης του Κυπριακού και επανένωσης της νήσου.

Αυτή η ένταξη των επιδιώξεών μας στην ευρύτερη πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα λήξει με την άρνηση της ελληνοκυπριακής πλευράς να αποδεχθεί το σχέδιο Ανάν. Θα λήξει, γιατί η άρνηση δεν είναι κατανοητή μια που το σχέδιο Ανάν έχει περισσότερα θετικά από αρνητικά και η ελληνοκυπριακή πλευρά δεν τεκμηρίωσε πειστικά για τη διεθνή κοινότητα την άρνησή της. Τα προβλήματα της περιοχής θα μετατραπούν και πάλι σε θέματα διμερή, Ελλάδας και Τουρκίας, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. H απόρριψη του σχεδίου Ανάν θα σηματοδοτήσει το τέλος της στρατηγικής που ακολουθήθηκε τα τελευταία οκτώ χρόνια.

Σε όλα τα Ευρωπαϊκά Συμβούλια που συζητήθηκε το Κυπριακό πολλές χώρες ανέφεραν ότι πρέπει να αποφευχθεί οπωσδήποτε η ένταξη μιας διαιρεμένης Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Όλοι θεωρούσαν ότι η Τουρκία κωλυσιεργεί και ότι αντίθετα η ελληνοκυπριακή πλευρά επιζητεί την επανένωση. Υπήρχε μια διάχυτη ευνοϊκή διάθεση για την ελληνοκυπριακή πλευρά παρά τις κατά καιρούς προσπάθειες ορισμένων χωρών να αναδείξουν τους κινδύνους ένταξης μιας διαιρεμένης χώρας. Το «όχι» στο δημοψήφισμα ούτε κατανόηση θα βρει ούτε συμπάθεια θα προκαλέσει.

Ανάλογη θα είναι η στάση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. H ελληνική πλευρά επέμενε στην παρουσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στη Λουκέρνη κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, ώστε να εξασφαλισθεί το κοινοτικό κεκτημένο. H Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρευρέθηκε. Συμφώνησε ότι τηρείται το κεκτημένο. Δήλωσε ότι θεωρεί σκόπιμη την αποδοχή του σχεδίου Ανάν. H ελληνοκυπριακή πλευρά θεώρησε την τοποθέτηση της Επιτροπής ως «πίεση». H Ευρωπαϊκή Επιτροπή εφεξής θα τηρεί αποστάσεις από όποια αιτήματα της ελληνοκυπριακής πλευράς.

H τουρκοκυπριακή πλευρά φαίνεται ότι θ’ αποδεχθεί το σχέδιο Ανάν. H Τουρκία την προέτρεψε ενεργά σ’ αυτό. Ο κ. Ερντογάν διαφώνησε ανοιχτά και αντιπαρατέθηκε στον κ. Ντενκτάς, που υποστήριζε την απόρριψη του σχεδίου. H τουρκική πλευρά εξεπλήρωσε με τον τρόπο αυτό τις αναμονές της Ένωσης. Το Κυπριακό ως εκ τούτου δεν αποτελεί περαιτέρω κώλυμα για την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας. Το «όχι» της ελληνοκυπριακής πλευράς θα απενοχοποιήσει στα μάτια της διεθνούς κοινότητας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης την Τουρκία.

H Ελλάδα απλώς «συμπαρατάχθηκε» στην Κυπριακή Δημοκρατία. Ούτε στη Λουκέρνη, ούτε μετά έπαιξε ενεργό ρόλο. Ούτε στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης απευθύνθηκε για να εκφράσει τις απόψεις για το σχέδιον Ανάν ούτε στον γενικό γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, ούτε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Ούτε στις άλλες χώρες υπέβαλε γραπτά ή με επιτόπιες επισκέψεις προφορικά απόψεις. Ούτε, τέλος, πήρε με σαφήνεια θέση. H άποψη της ελληνικής κυβέρνησης ότι τα θετικά του σχεδίου υπερτερούν των αρνητικών δεν ήταν ούτε ένα ηχηρό «ναι», ούτε ένα χλιαρό «ναι», αλλά μία γενική ανάλυση που ικανοποιούσε τους πάντες. Ήταν μια μη θέση ως θέση, για να χρησιμοποιήσουμε τους όρους κυβερνητικού στελέχους. H Ελλάδα παρακολούθησε ό,τι συνέβη. H εντύπωση μετά την απόρριψη του σχεδίου Ανάν θα είναι ότι η Ελλάδα αποδέχθηκε ότι το Κυπριακό είναι θέμα διμερές και όχι «ενωσιακό».

Τέλος, η απόρριψη του σχεδίου από την ελληνοκυπριακή πλευρά θα προκαλέσει σοβαρές αμφιβολίες στα Ηνωμένα Έθνη, αν πράγματι η ελληνοκυπριακή πλευρά ασπάζεται την αρχή της ενιαίας δικοινοτικής και διζωνικής ομοσπονδίας, που επί δεκαετίες υποστήριζε. Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών θα διστάσει να αναλάβει πια νέες πρωτοβουλίες.

H Κύπρος χρειάζεται βεβαίως στήριξη και βοήθεια. Όμως, τα κυπριακά θέματα μετά την απόρριψη του σχεδίου θα είναι πια «διμερή» θέματα, θέματα των «δύο κοινοτήτων» και πάντως δεν θα είναι «ενωσιακά» θέματα. H Κύπρος και η Ελλάδα θα «αιτούνται» με «αιτήματα» που δύσκολα θα νομιμοποιούνται. Όλοι οι τρίτοι, Ευρωπαϊκή Ένωση, χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Τουρκία θα αρνούνται ότι έχουν υποχρεώσεις, ηθικές και πολιτικές. Θα παραπέμπουν στο σχέδιο Ανάν το οποίο απορρίψαμε. H εξωτερική πολιτική μας θα επανέλθει στο σημείο που βρισκόμασταν, όταν δεν είχαμε επιδιώξει την ένταξη της Κύπρου και δεν είχαμε καταστήσει το Κυπριακό θέμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Σημαίνουν όλα τα παραπάνω, ότι θα επηρεασθεί η δυνατότητά μας να ρυθμίσουμε τις ελληνοτουρκικές σχέσεις κατά τρόπο που ανταποκρίνεται στις επιδιώξεις μας; Πιστεύω «ναι». H μείωση της αξιοπιστίας μας και της διαπραγματευτικής μας δύναμης που θα συνεπάγονται η πιθανή απόρριψη του σχεδίου και οι διαδικασίες που οδήγησαν σ’ αυτή, θα επηρεάσουν την συμπαράσταση της διεθνούς κοινότητας και την αποδοχή των θέσεών μας. H Τουρκία θα προβάλλει συνεχώς το επιχείρημα ότι τα αιτήματά μας είναι «υπερβολικά» παραπέμποντας στη στάση στο Κυπριακό.

H Ελλάδα και η Κύπρος δήλωσαν ήδη ότι δεν θα προβάλουν βέτο το Δεκέμβριο του 2004 στο αίτημα της Τουρκίας για την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Φοβούνται μήπως «παρατραβήξουν το σκοινί». Είναι επιτυχημένη όμως μια εξωτερική πολιτική που σε οδηγεί να μην κερδίσεις απολύτως τίποτε, να χάσεις αξιοπιστία και στο τέλος να φοβάσαι μην «παρατραβήξεις το σκοινί;».

Πολλοί στην Ελλάδα πιστεύουν, ότι όσο περισσότερα «όχι» λέει η χώρα τόσο περισσότερο κύρος αποκτάει. H δημιουργικότητα είναι το κλειδί για τη δύναμη και το κύρος της χώρας. H Ελλάδα δεν δοξάζεται μόνο με θυσίες και ολοκαυτώματα. Αν ακολουθούσαν στην Ευρώπη τα άλλα κράτη τη συγκεκριμένη ελληνική νοοτροπία της θεοποίησης όλων ανεξαιρέτως των αρνήσεων, δεν θα υπήρχε σήμερα Ευρωπαϊκή Ένωση.

ΤΑ ΝΕΑ , 23-04-2004

Επίλογος.

Τα πιο πάνω τα μάζεψα κυρίως για να υπάρχουν ως μια προσωπική μαρτυρία. Ήταν μια πολύ έντονη περίοδος και ας καταγραφεί σε αυτό το ιστολόγιο ως είχε. Ακόμα και το αρκούντως προφητικό άρθρο του Σημίτη δε θα πρέπει όμως να μπει σε μια λογική μιζέριας για το τι (καλό) θα γινόταν αλλά δεν έγινε. Ούτε για προσπάθεια αυτοδικαίωσης προκειται. Οσοι διαβάσουν, ας κρίνουν τα πιο πάνω απλά και μόνο ως μαρτυρία.

Για όσους θέλουν, δουλειά υπάρχει να γίνει. Για τα τωρασινά όμως. Και τα μελλοντικά.

4 Σχόλια leave one →
  1. 24 Απριλίου, 2009 21:42

    oxi….oxi….oxi sto oxi

    Μου αρέσει!

  2. 25 Απριλίου, 2009 10:55

    Πικρή η γεύση της διχοτόμισης. Καμιά αντικατοχική κορώνα ή φνατασίωση δεν μπορεί να την γλυκάνει.

    Μου αρέσει!

Trackbacks

  1. Το δημοψήφισμα του 2004 – από τα αρχεία μου 1: Επιστολή προς Οικολόγους, 16 Μαρτίου 2004. « Στροβολιώτης
  2. Αναμνήσεις από τον Απρίλη του 2004. | Στροβολιώτης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: