Skip to content

Τη μέρα που έφεραν το γιο μας.

Ιουνίου 2, 2009

Ήταν η πρώτη Τρίτη  του μήνα. Ιούνιος, πριν 5 χρόνια. Δυο καλές κυρίες από το γραφείο ευημερίας έφεραν στο σπίτι μας ένα πλασματάκι. Πιο πολύ θύμιζε χαρακτήρα από το σταρ τρεκ, παρά παιδάκι. Έμειναν λίγη ώρα, είπαν στη μάνα 2-3 τυπικά, φεύγοντας διαβεβαίωσαν πως θα ήταν στη διάθεση μας όποτε τις χρειαζόμασταν, και χάθηκαν.

Εκείνη την ώρα έσκασε μια βόμβα ευτυχίας στο σπίτι μας.

Μια ευτυχία που διπλασιάστηκε λίγους μήνες αργότερα όταν ήρθε στο σπίτι και η κόρη μας.

Εκ των υστέρων, οι δυο ευτυχείς γονείς, ομολογούμε πως δεν προλάβαμε καλά καλά να καταλάβουμε τι σήμαινε η διαδικασία της «υιοθεσίας». Είχαμε και οι δυο  μια αστική ανατροφή και συνήθειες, συν, πλην κάτι για τον ένα ή για τον άλλο, σπουδασμένοι και οι δυο, με  γεμάτη ζωή μέχρι τη μέρα που σμίξαμε. Ήταν μεγάλη ανακούφιση για τους γονείς της αλλά και τον πατέρα μου (η μάνα μου είχε Φύγει νωρίς…),  η μέρα που οδηγηθήκαμε επιτέλους στην τοπική εκκλησία. Είχαν απελπιστεί τα πλάσματα με τα «χαλαρά» όχι τόσο νεαρά πλέον βλαστάρια τους, ενώ δεν τους χαροποιούσαν οι νεωτερισμοί μας όπως η μετάβαση στην εκκλησία με τα πόδια, η μη ύπαρξη επίσημου φωτογράφου και βιντεογράφου και άλλα τινά.

Τη συνέχεια τη γνωρίζουν όλοι οι παντρεμένοι, και οι λοιποί θα την μάθουν. Το κομμάτι που αφορά τα μωρά,  δεν ήταν προτεραιότητα για μας, δεν νοιώθαμε την πιεστική ανάγκη να διαιωνίσουμε την ένδοξη φυλή και την κολοσσιαία ευφυΐα μας, μια μέρα όμως ήρθε ως φυσιολογικό επόμενο βήμα. Οι επισκέψεις και ό,τι επακολούθησαν στους διάφορους γιατρούς δεν είναι ευχάριστες εμπειρίες, είχαμε όμως αρκετή διαύγεια να πούμε μια μέρα, πως αν δεν μας βοηθούσε την επόμενη φορά η επιστήμη, θα διερευνούσαμε το κεφάλαιο της υιοθεσίας.

Ήταν το 2002 και μετά, και εγώ ήμουν σε μια φάση ενεργής πολιτικής ζωής, ήταν τα σχέδια Ανάν, ήταν οι εκλογές του Τάσσου, ήταν όλα εκείνα στον βορρά, ο χρόνος περνούσε και δεν φαινόταν. Στείλαμε την επιστολή στο γραφείο ευημερίας, αλλά καταφέραμε να μιλήσουμε με λειτουργό 9 μήνες αργότερα. Η «διαδικασία» που ακλούθησε σκοπό είχε το αυτονόητο: η υιοθεσία δεν στοχεύει στην πλήρωση των επιθυμιών των γονιών, σκοπό έχει την διαπίστωση αν ένα ζευγάρι θα είναι μια καλή επιλογή για να μεγαλώσει κάποιο, ή κάποια παιδιά που δεν μπορούν να ζήσουν με τους βιολογικούς τους γονείς. Για το λόγο αυτό όποιο ζευγάρι σκέφτεται αυτή την επιλογή, ξέρει τι του γίνεται, είναι προσγειωμένο, δεν έχει τίποτα να χάσει από τη διαδικασία αυτή – αντίθετα μάλιστα στη δική μας περίπτωση η διαδικασία αυτή ήταν και ο βασικός παράγοντας που ευτυχίσαμε να έχουμε  μωρά τόσο εύκολα. Πρέπει να το τονίσω αυτό, γιατί πολλοί γονείς μας ρώτησαν από τότε, ανησυχώντας περί του τι γίνεται κατά τη διάρκεια αυτής της  «ανάκρισης», ή  λοιπών ανακριβών περιγραφών.

Είχαμε φτάσει στις αρχές του 2004, τα πολιτικά γεγονότα ήταν κατακλυσμικά, και όταν μας ήρθε η ειδοποίηση για την έγκριση μας ως ζευγάρι που μπορούσε να υιοθετήσει, ήταν μεν μια είδηση σημαντική, αλλά αφορούσε το μέλλον, αφού είχαμε τότε ένα σωρό προτεραιότητες. Μας είχε κοπεί και λίγο ο τσαμπουκάς ακούγοντας για τις δυσκολίες και τις τραυματικές εμπειρίες άλλων ζευγαριών είτε σε μίζερα ορφανοτροφεία της Σιβηρίας, είτε με απαίσιους κερδοσκόπους.

Όταν λοιπόν το γραφείο ευημερίας μας τηλεφώνησε προς το τέλος του Μάη, για να μας αναφέρει πως υπάρχει ένα παιδάκι διαθέσιμο για υιοθεσία, πέσαμε λίγο από τα σύννεφα. Ξέραμε πως λίγα παιδιά που γεννιούνται στην Κύπρο προσφέρονται για υιοθεσία. Αργότερα  συνειδητοποιήσαμε πως από τη στιγμή του πρώτου τηλεφωνήματος μέχρι την ερχομό του γιου μας πέρασαν μόλις 8 μέρες…

Το πρώτο ραντεβού ήταν στα ανιαρά γραφεία του τμήματος, όπου μας έδειξαν μια φωτογραφία. Με αμηχανία, και προσπαθώντας ίσως να κερδίσουμε χρόνο, εισηγηθήκαμε συνάντηση με το ίδιο το βρέφος, που ήταν τότε περίπου 3 μηνών στη γιάτρενα μας. Αυτό διευθετήθηκε 2 μέρες αργότερα, και είδαμε για πρώτη φορά το γιο μας. Είχε ένα έκζεμα στο κεφάλι, cradle cap το λένε,   και όντως έμοιαζε με εξωγηινάκι. Η γιάτρενα το άγγιξε από δω και από κει, κοίταξε τα χαρτιά του, και χωρίς περιστροφές μας είπε πως δεν μπορούσε να ξέρει τι κουβαλούσε μαζί του, αλλά το μωράκι φαινόταν μια χαρά, τα δερματικά θα περνούσαν με την ανάλογη φροντίδα σε λίγες μέρες.

Θα τους δίναμε απάντηση την επόμενη, αλλά ήδη ξέραμε και οι δυο πως το παιδάκι εκείνο θα γινόταν ο γιος μας. Μόλις μπήκαμε στο αυτοκίνητο, χρειάστηκε να δούμε απλώς ο ένας τον άλλο στα μάτια.

Οι επόμενες τρεις μέρες περιελάμβαναν την επιστράτευση φίλων και γνωστών για να μας δώσουν (πολύ) crash courses για την ανατροφή και φροντίδα μωρών. Η σύζυγος πέρασε πολλές ώρες ψωνίζοντας, λίγο στην τύχη, λίγο από ένστικτο και όταν ξεκινούσε η βδομάδα μετά από το τριήμερο του κατακλυσμού νοιώθαμε πως είχαμε το απαραίτητο hardware για να αντεπεξέλθουμε. Με τα άλλα τι θα γινόταν;

Πέντε χρόνια αργότερα η αλήθεια είναι πως μας ήρθαν σχετικά εύκολα: ναι ξεσκατίσαμε (κατά 65% ο σύζυγος) χιλιάδες κωλαράκια, ξυπνήσαμε άλλες τόσες φορές μέσα στο βράδυ (κατά 95% ο σύζυγος), κάναμε και τόσα άλλα σχετικά, άλλαξαν άρδην όλες οι παράμετροι της ζωής μας, αλλά το μάθημα είναι σαφές: αν τα παιδιά έρθουν την ώρα που είναι έτοιμοι οι γονείς, δένουν μαζί τους, δεν αποτελούν βάρος, δεν δημιουργούν απωθημένα, δεν αποτελούν μειονέκτημα σε βάρος άλλων προτεραιοτήτων της ζωής.

Είναι ευτυχία!

Ένα άλλο σημαντικό μάθημα που ήρθε 1-2 χρόνια αργότερα ήταν το εξής: τώρα που βλέπαμε και τη ζωή από την πλευρά του γονιού, νοιώθαμε την ανάγκη να πούμε ένα τεράστιο και ατέλειωτο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στους δικούς μας γονείς. Για μένα ήταν πολύ αργά, και δεν μπόρεσα να το κάνω, γιατί είχε Φύγει και ο παπάς μέχρι τότε…

Για όσους διερωτήθηκαν περί του νοήματος της φράσης πως : «αντίθετα μάλιστα στη δική μας περίπτωση η διαδικασία αυτή ήταν και ο βασικός παράγοντας που βρεθήκαμε με μωρά τόσο εύκολα.», είναι ώρα να δοθεί μια εξήγηση. Το γραφείο ευημερίας κρατά βεβαίως προτεραιότητα αφού τα μωρά που γεννιούνται στην Κύπρο και είναι διαθέσιμα για υιοθεσία είναι λίγα, αλλά κάνει και κάτι άλλο: «παντρεύει» και αξιολογεί το δεδομένα του μωρού, με εκείνα των πιθανών γονιών ούτως ώστε να είναι σίγουροι πως θα μεγαλώσει μέσα στο ευνοϊκότερο δυνατόν περιβάλλον. Στις χωριστές συνεντεύξεις που έδωσα εγώ και η κυρία στο γραφείο ευημερίας, είτε ευθέως, είτε εμμέσως δώσαμε την απάντηση πως από τη στιγμή που αποφασίσαμε την υιοθεσία, δεν μας ενδιέφερε η φυλετική προέλευση ή το χρώμα του μωρού. Άλλοι γονείς φαίνεται έδωσαν συγκεκριμένα specifications, και αφού το μωρό δεν είχε ευρωπαϊκά specifications, άλλοι γονείς αρνήθηκαν να το υιοθετήσουν, και έτσι μοιραία ειδοποίησαν εμάς.

Τους ευχαριστούμε αιώνια!

Διαβάστε επίσης:

Τη μέρα που έφεραν την κόρη μας.

 

Κωστής 1

Κωστής 2

Κωστής 3

Advertisements
12 Σχόλια leave one →
  1. Maria permalink
    Ιουνίου 2, 2009 09:39

    Esigginises me proi proi 🙂 Makari na eskeftountan oulli san esena.

    Μου αρέσει!

  2. Ιουνίου 2, 2009 12:09

    err, ti ennoeis evrwpaika specifications? mia xara evrwpaios mou fainetai, perimena na dw kanena afrikanoui!
    na ton xaireste kai na sas xairetai 🙂

    Μου αρέσει!

  3. Ιουνίου 2, 2009 14:47

    Nα σας ζήσουν τα παιδάκια σας ,καλά ο μικρός είναι κούκλος.

    Μου αρέσει!

  4. strovoliotis permalink*
    Ιουνίου 3, 2009 06:47

    Ευχαριστώ!

    Sike: οι βιολογικοί του γονείς είναι από δυο διαφορετικές χώρες της Ασίας.

    Μου αρέσει!

  5. Christina permalink
    Ιουνίου 4, 2009 08:26

    νομίζω πως η ποιότητα η δική σου και της κυρίας βοήθησε στο να αναγνωρίσετε την χαρά της ζωής όταν ήρθε. Θεός που σας έσμιξε

    Μου αρέσει!

  6. Ιουνίου 8, 2009 18:28

    Να χαίρεστε τα παιδάκια σας!

    Συγκινητικό το κείμενο που έγραψες.

    Σας εύχομαι τα καλύτερα, πάντα!

    Μου αρέσει!

  7. Νοέμβριος 1, 2009 12:01

    Είναι ευτυχία!

    Kratisa afto agnoste FB file Yianni-pragmatika signinithika – well done:) Na sas zisoun kai na megalosoun me ygia tihi kai polli agapi.!!

    Μου αρέσει!

Trackbacks

  1. Τη μέρα που έφεραν την κόρη μας. « Στροβολιώτης
  2. Όταν προσεύχεται ο άθεος. « Στροβολιώτης
  3. Τη μέρα που έφεραν την κόρη μας. « Στροβολιώτης
  4. Υιοθεσία. Σε μαύρο και άσπρο. « Στροβολιώτης
  5. Η χάρη που ζήτησε η κόρη. « Στροβολιώτης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: