Skip to content

Graffiti (Όχι εκείνο της Ελένης).

Σεπτεμβρίου 13, 2009

Το μπουκέτο από τις μυρωδιές μετά από την σύντομη πρωινή βροχή του Σαββάτου είχε ποικιλία: χώμα, ξερά χόρτα, σκουπίδια, μπόχα. Επιτέλους, άρχισε η μάχη για τη λύτρωση από το καλοκαίρι!

Η βόλτα με το ποδήλατο έγινε πιο ελκυστική. Ο δροσερός και ολίγον υγρός αέρας χαλάρωσε το μυαλό. Τώρα  έβλεπε πράγματα που ήταν πάντα εκεί αλλά ο καλοκαιρινός ιδρώτας δεν τα άφηνε να φανούν.

Και είδα αυτό:

Θέλω σε!!!

Σκέφτηκα ποια θα ήταν η αντίδραση του αποδέκτη (αυτός ή αυτή), του μηνύματος.  Θα χαιρόταν που η επιθυμία  του ποιητή έγινε  απελπισία που τον οδήγησε και κατέγραψε το πάθος του (γιατί περί πάθους πρόκειται, είδαμε πολλές φορές εκδόσεις του «σ’ αγαπώ», το «θέλω σε» είναι άλλη διάσταση) όπου βρήκε, ή θα ένοιωθε λίγη απέχθεια για το γεγονός πως γράφτηκε μια τέτοια κουβέντα πάνω σε ένα μεγάλο κάδο απορριμμάτων, ένα ταπεινό σκιπ.

Θα ήταν δηλαδή θετικό ή αρνητικό το αποτέλεσμα της πράξης αυτής;

Δε γνωρίζω, ούτε υποθέτω πως θα μάθω ποτέ.( Να σας πω ένα μυστικό όμως: εμένα μου άρεσε!)

Μια και μπήκα στον κόπο, είπα να έχω τα μάτια μου ανοικτά και για άλλους καλλιτέχνες. Τα παραδείγματα πολλά:

Καλός Τούρκος...

Προφανώς ο συγκεκριμένος καλλιτεχνης διάβασε το πρόσφατο μου κείμενο.

Ο επόμενος όμως  προσθέτει πιο πάνω το NEW. Προφανώς δεν υπάρχει διαφωνία περί της βασικής κατάστασης που προτιμούμε να βρίσκονται οι Τούρκοι, αλλά ο δεύτερος επικεντρώνεται μάλλον στους Νεότουρκους, άρα, κατ’ επέκταση είναι πιο προοδευτικός επειδή βρίσκει και κάποιους καλούς Τούρκους (εκείνους που δεν επιθυμεί να δει νεκρούς).

Στον ίδιο όμως τοίχο, γράφονται και άλλα:

Η ΕΟΚΑ ως σεξουαλική φαντασίωση...



Συνήθως όσοι γράφουν πως γαμούν την ΕΟΚΑ το κάνουν με κόκκινα γράμματα. Πάει, μας χάλασε η παγκοσμιοποίηση.

Δεν κατάλαβα όμως ποτέ γιατί να πρέπει να γράφεται στους τοίχους η στρατιωτική σειρά. Εντάξει είναι ένα είδος υπογραφής, αλλά γιατί το συγκεκριμένο; Υπονοεί πως ετσι σκέφτονται όλοι της σειράς; Η μήπως θα έπρεπε να σκέφτονται ετσι;

Πάμε παρακάτω:

Αφηρημένη τέχνη 1

Αφηρημένη τέχνη 2

Ένας αχταρμάς, από αγάπη από σεξ, από Ομόνοια από αφηρημένες ή πιο καλά πηδηγμένες ιδέες. Μου αρέσει, μπορεί κάποιοι απλώς να προσπάθησαν να σβήσουν τους προηγούμενους, αλλά το αποτέλεσμα έχει μια συνολικά ελκυστική αισθητική.

Πάμε στα βαθιά: «Πολιτικοί μας αρχηγοί…»

Πολιτικοί μας αρχηγοί...

«…Γκρίζοι λύκοι…»

Γκρίζοι λύκοι...

«…Και τα πρόβατα»

Και τα πρόβατα...

Άντε τώρα, ποιο θα μπορούσε να ήταν το νόημα; Προσπαθώ να το δω μέσα από απλά εργαλεία, δεξιά – αριστερα, εθνικισμός – αντιεθνικισμός, αλλά πάλι άκρη δε βγάζω.

Τώρα που τα ξαναβλέπω, ίσως να υπήρχε και δεύτερη γραμμή, αλλά η ελκυστική αισθητική που λέγαμε, τα έθαψε.

Τέλος με ένα κλασσικό:

Αστυνομία, διαχρονικά παρούσα.


Θα ήταν ενδιαφέρον να δούμε από πότε γράφουν οι παγκόσμιοι έφηβοι το σύνθημα αυτό στον τοίχο της γειτονιάς.

Αν προκειται να γράψω και μια συνολική άποψη ας είναι αυτή:

Ό,τι και να θέλουν να πουν οι καλλιτέχνες, είτε αυτό είναι πολιτικό, ερωτικό, ποδοσφαιρικό, προοδευτικό, οπισθοδρομικό, αισθητικά ωραίο ή αποκρουστικό, προτιμώ γενικά να ζω σε μια πόλη όπου οι τοίχοι δεν νοιώθουν ασφαλείς στην ασπρίλα της μπογιάς τους.

Υστερόγραφον τεχνικόν: μεγάλο σπάσιμο να ετοιμάσεις κείμενο με φωτογραφίες. Δεν ξέρω αν φταίω εγώ ή η WordPress, αλλά οποιεσδήποτε συμβουλές είναι ευπρόσδεκτες.

Advertisements
8 Σχόλια leave one →
  1. Σεπτεμβρίου 13, 2009 22:55

    Πολύ ενδιαφέρον φωτογραφικό υλικό, που δείχνει πολλές τάσεις της σύγχρονης ζωής εν Κύπρω!!

    Μου αρέσει!

  2. Σεπτεμβρίου 13, 2009 23:56

    Αυτό το «Θέλω σε!» πάνω στον κάδο είναι από τις πιο αληθινά ρομαντικές σκηνές που έχω δει. Και τι δεν θα δινα να ‘ταν για μένα!

    Μου αρέσει!

  3. Σεπτεμβρίου 14, 2009 00:53

    Φυσικά ξεχωρίζει το ρομαντικό «θέλω σε!» κι ας είναι γραμμένο σε κάδο…

    Το πιο έξυπνο γκράφιτι το είχα δει στην Αθήνα πριν χρόνια.
    Έγραφε: «Παλιά μας καίγαν τα βιβλία, τώρα μας καίνε τα μυαλά.»
    Νομίζω ταιριάζει ως υποσημείωση στις περισσότερες από τις πιο πάνω φωτογραφίες…

    Μου αρέσει!

  4. Σεπτεμβρίου 14, 2009 01:30

    Κάθε χρόνο που βλέπω σε τοίχο την επόμενη σειρά (92Β ας πουμε) νοιώθω ότι γέρασα περισσότερο.

    Μου αρέσει!

  5. strovoliotis permalink*
    Σεπτεμβρίου 14, 2009 07:34

    Chrys, Λεμέσια, Κωνσταντίνα, Φοίβο,

    Πράγματι το «θέλω σε» ήταν το πιο δυνατό! Μόλις το είχα δει χαμογέλασα, κοίταξε τι σκέφτηκε ο άλλος λέω. Μέχρι να φτάσω όμως στο τέρμα της ποδηλατικής μου βόλτας ήταν συνεχώς στο μυαλό μου γιατί πράγματι είναι και ρομαντικό, είναι και τολμηρό.

    Έτσι στην επιστροφή το «άρπαξα» φωτογραφικά με το τηλέφωνο, και τα λοιπά βρίσκονται εδώ!

    Μου αρέσει!

    • Σεπτεμβρίου 14, 2009 10:03

      ποδήλατο;Ενόμιζα στη Κύπρο απαγορεύεται να είσαι ποδηλατιστής ή πεζός…

      Μου αρέσει!

      • strovoliotis permalink*
        Σεπτεμβρίου 15, 2009 06:52

        Καλημέρα chrys7,

        Εννοείται πως ΔΕΝ χρησιμοποιώ ποδήλατο για μετακινήσεις εντός πόλεως. Τα πρωινά του Σαββάτου και της Κυριακής όμως, μπορούν να γίνουν καλές διαδρομές.
        Αμα θέλεις να σε ενημερώσω – να αντέχεις όμως μινιμουμ 25 χιλιόμετρα 🙂

        Ο Πολίτης γράφει σήμερα για εισαγωγή δικτύου ενοικίασης αστικών ποδηλάτων στην ευρύτερη Λευκωσία. Καλή ιδέα, μόνο να μας πουν και που θα ποδηλατούμε!

        Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: