Skip to content

Punk

Σεπτεμβρίου 16, 2009
tags:

Έζησα στο Λονδίνο στη μέση της δεκαετίας του 80.

Για λίγο καιρό αφού ξεμπέρδεψα με ένα μόνο δίπλωμα.

Ήμουν ολίγον βούτυρος.

Ήταν η εποχή του πανκ. Η μάλλον ήταν ήδη η μετά πανκ εποχή.

Άκουγα την πανκ στα κρυφά. Εντάξει, το ορθόδοξο ροκ ήταν αποδεκτό, αλλά ένας καθώς πρέπει Στροβολιώτης πως είναι δυνατόν να ασχολείται με αυτά τα  πράγματα;

Στα κρυφά σχεδόν πήγα σε δυο τρείς συναυλίες των (τότε) περιθωριακών: Public Image Ltd, Elvis Costello, U2, Siouxsie and the Banshees, Jam, Ultravox, The Go betweens.

Εντάξει έκανα και κάμποσο head banging – είχα μαλλιά τότε.

Από τότε λατρεύω εκείνη τη μουσική – θα έλεγα χωρίς πολλές φανφάρες, και με πλήρη έλλειψη σεβασμού και μετριοφροσύνης πως γνωρίζω την punk μουσική όσο λίγοι.

Ο τρόπος τους ζωής όμως, δεν ταίριαζε στην ιδιοσυγκρασία μου.

Ή στο θάρρος μου.

Σήμερα ήταν μια punk μέρα. Πήγαν όλα big time στραβά, από το πρωί μέχρι το βραδάκι.

Συνέβηκε το αδιανόητο: πήγαινα σπίτι και δεν ήθελα να δω τα μωρά!

Προδοσία!

Προδοσία!

Προδοσία!

Ευτυχώς δεν ήταν σπίτι. Είχα ξεχάσει πως πήγαν με τη σύζυγο σε κάποιους καλούς φίλους.

Α, λέω! Και τώρα οι δυο μας!

Έβαλα ένα φλιτζάνι ζιβάνα και άρχισα να διαλέγω μουσική.

Πρώτος μου ήρθε ο Αλκίνοος. Αυτό είναι punk, σωστά;

Και μετά ένα σωρό αναμνήσεις.

Για να με κάνουν να ξεχάσω το αίσθημα του πνιγμού που είχα όλη μέρα.

Να ξεχάσω πως εδώ και καιρό, διάφορα ζητήματα με κρατούν κάτω από το νερό.

(Όχι πανικός, κυρίως επαγγελματικά ζητήματα, τίποτα τραγικό, αλλά ας πούμε είναι μια συνάρτηση κατάστασης η οποία ξυπνά μέσα μου το αίσθημα της αδικίας: τι στο καλό κάνω εδώ; Πόσο καιρό τα ίδια προβλήματα; Πόσο καιρό θα με ταλαιπωρούν οι τάδε, και οι τάδε, και οι τάδε; Δεν είναι λογικό μετά από κάποια περίοδο να έρθει η μαγική λύση σε όλα; Το ξέρω πως η απάντηση είναι όχι. Το ξέρω πως όλοι έχουν τα προβλήματα τους, το ξέρω πως υπερβάλλω.

Σίγουρα πολλοί έχουν πολύ σοβαρότερα προβλήματα.

Ξέρω όμως πως ΔΕΝ υπερβάλλω. Αν υπήρχε μια διαγαλαξιακή δικαιοσύνη, ή έστω ένας θεός, δε θα έπρεπε να δοκιμάζομαι από κάποια γελοία ζητήματα.

Τρέχα γύρευε όμως. Για να καταλάβετε: σε γενική συνέλευση πολυκατοικίας ένας συμπαθής κύριος που μάλλον δεν με συμπαθεί, αξιοποίησε όλα τα επιχειρήματα που θα μπορούσαν να σταθούν αλλά δε στάθηκαν, και μετά έριξε το απίστευτο: πως μιλάς ρε, εσύ, που πρόδωσες τον Περδίκη και πήγες στην άλλη πλευρά!

Χαμογέλασα, δάκρυσα, I had had enough by then!)

Πάλι κάτω από το νερό.

Μέχρι το τέρμα.

Και μετά παίρνω μια ανάσα.

Και μετά πάλι κάτω.

Πιο βαθιά κάθε φορά.

Και πιο λίγη ανάσα κάθε φορά.

Σήμερα το πρωί περπατούσα ενάμιση ώρα στους βρομισμένους δρόμους της Λευκωσίας.

Ήθελα να ξεφύγω, αλλά μέχρι που;

Στον βορρά θα ήταν πιο εύκολο, αλλά εκείνη η διαδικασία, γειώνει πλήρως την κατάσταση.

Άσε που θα μπορούσε να με έβλεπε και κανένας δημοσιογράφος του Φιλελευθέρου και να με στάμπαρε πως ήμουν θαμώνας των ψευδοκαζίνο.

Ακούστε, και δείτε όσοι θέλετε.

Το This is not a love song είναι στην αυθεντική ερμηνεία, και όχι στην μαλακισμένη των Nouvelle Vague.

Και να σας πω και μια ιστορία. Σε ένα ζαχαροπλαστείο στο Moscow Road στο  Bayswater είχα δει τότε αυτή την ανακοίνωση: “This is not a door”.

Αυτή η πρόταση με είχε τότε συγκλονίσει:

Ήταν ανάγκη να υποδειχθεί το αυτονόητο;

Advertisements
11 Σχόλια leave one →
  1. Σεπτεμβρίου 16, 2009 22:57

    Τελικά δούλεψε η ζιβανία ή έγινε μεθυσμένη πολιτεία;

    Μου αρέσει!

  2. Σεπτεμβρίου 17, 2009 01:31

    πολυ γνωστα μου ακουγονται όλα
    ακόμα και η ζιβάνα
    στην υγειά σου Μάστορα!
    τα σέβη μου
    κράτα καλά

    Μου αρέσει!

  3. Σεπτεμβρίου 17, 2009 01:50

    Τουλάχιστον μία φορά τη βδομάδα, ο οργανισμός χρειάζεται και μία μουσική κατάδυση. Αλλοιώς δεν αντέχονται οι συνεχείς πιέσεις και υποχρεώσεις…

    Μου αρέσει!

  4. strovoliotis permalink*
    Σεπτεμβρίου 17, 2009 07:27

    Φοίβο, Rose, Λεμέσια,

    Καλή σας μέρα.

    Μου αρέσει!

  5. Σεπτεμβρίου 17, 2009 15:03

    λλίη ώρα μόνοι μας με την μουσικήν χρειαζούμαστεν την για να γεμώσουν οι παταρίες μας.

    το τραγούδι του αλκίνοου που έβαλες αρέσκει μου. επηρεάστηκε εμφανώς που διάφανα κρίνα οι οποίοι παίζουν στο τραγούδι

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Σεπτεμβρίου 17, 2009 19:07

      @ρίτσα,
      Σωστά και σωστά.
      Για αυτό ακριβώς το λόγο μου αρέσει πολύ αυτό το τραγούδι.

      Μου αρέσει!

  6. Σεπτεμβρίου 17, 2009 15:33

    Βρε μα κατασκοπεύκεις με;

    Έχει κάτι μέρες που μάχουμαι να μιξάρω με διάφορα άλλα την διασκευή του This is not a Love Song για ένα ποστ σχετικό με … λίρες…εεε… ευρά…. !!!

    Μήπως τελικά άμα μια ιδέα κυκλοφορεί πολλές ώρες γύρω από ένα κεφάλι αρχίζει να διαρρέει και στα μυαλά άλλων;

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Σεπτεμβρίου 17, 2009 19:10

      @Αγρινό,

      Δε θυμάμαι αν ήταν κοντά σου, αλλά ήταν ένα κομμάτι των Talking Heads που κάπου θα έβαλλα, νομίζω τελικά ακυρώθηκεν η ιδέα, τζιαι είδα το αμέσως ανεβασμένον κάπου!

      Συνεπώς μάλλον έχεις δίκαιον για την διαρροήν ιδεών 🙂

      Και όμως, προτιμώ την πρώτην εκτέλεσην. Με τα πνευστά χάνει που το τατσιλλίκιν που φκάλλει η φωνή του!

      Μου αρέσει!

  7. Σεπτεμβρίου 17, 2009 15:38

    Α! Η εκτέλεση στο «This is what you Want, this is what you Get» με τα πνευστά είναι άπιαστη…

    Μου αρέσει!

  8. Nikos permalink
    Σεπτεμβρίου 18, 2009 18:24

    Next time you try to remind yourself of the raw energy and honesty of the music of your youth bear this in mind:

    There are very few safe places left and the last one inside your head will eventually turn to butter too – especially with a little extra help from zivania!

    Not that it matters.

    N.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Σεπτεμβρίου 18, 2009 21:20

      Nikos,

      I didn’t know how John Lydon ended up, but having seen the video, this came into my mind:

      “The one who is not communist till the age of 25 doesn’t have heart and the one who is communist after 25 doesn’t have brain !.”

      Still, I am mostly a wine lover 🙂

      (Post modern conversation!)

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: