Skip to content

A hard rain’s gonna fall του Dylan – η βρόχα και ο Τσελεπής.

Οκτώβριος 23, 2009

 

Έγραψα χθες για τα αγαπημένα μου καιρικά ζητήματα. Ήμουν πολύ χαρούμενος, γιατί πράγματι φαίνεται πως επιτέλους πάει στο καλό αυτό το καλοκαίρι.

 

Σε κάποια στιγμή που βρισκόμουν στο όχημα, ο αυτόματος επιλογέας στη συσκευή που παίζει CDs και Mp3s μου έβγαλε ένα αριστούργημα: “A hard rain is gonna fall”.

 

Ωπα λέω, αυτό κι’ αν είναι καλός οιωνός. Ένα φοβερό τραγούδι, που έχει σχέση με τη βροχή, επιλέγηκε τυχαία.

 

Δεν είναι δυνατό να είναι τυχαία!

 

Και βεβαίως, δεν είναι τραγούδι για τη βροχή.

 

Είναι ένα συγκλονιστικό ποίημα, από τα πολλά που είχε γράψει ο Bob Dylan τη δεκαετία του 60.

 

A Hard Rain’s A-Gonna Fall

Oh, where have you been, my blue-eyed son?
Oh, where have you been, my darling young one?
I’ve stumbled on the side of twelve misty mountains,
I’ve walked and I’ve crawled on six crooked highways,
I’ve stepped in the middle of seven sad forests,
I’ve been out in front of a dozen dead oceans,
I’ve been ten thousand miles in the mouth of a graveyard,
And it’s a hard, and it’s a hard, it’s a hard, and it’s a hard,
And it’s a hard rain’s a-gonna fall.

Oh, what did you see, my blue-eyed son?
Oh, what did you see, my darling young one?
I saw a newborn baby with wild wolves all around it
I saw a highway of diamonds with nobody on it,
I saw a black branch with blood that kept drippin’,
I saw a room full of men with their hammers a-bleedin’,
I saw a white ladder all covered with water,
I saw ten thousand talkers whose tongues were all broken,
I saw guns and sharp swords in the hands of young children,
And it’s a hard, and it’s a hard, it’s a hard, it’s a hard,
And it’s a hard rain’s a-gonna fall.

And what did you hear, my blue-eyed son?
And what did you hear, my darling young one?
I heard the sound of a thunder, it roared out a warnin’,
Heard the roar of a wave that could drown the whole world,
Heard one hundred drummers whose hands were a-blazin’,
Heard ten thousand whisperin’ and nobody listenin’,
Heard one person starve, I heard many people laughin’,
Heard the song of a poet who died in the gutter,
Heard the sound of a clown who cried in the alley,
And it’s a hard, and it’s a hard, it’s a hard, it’s a hard,
And it’s a hard rain’s a-gonna fall.

Oh, who did you meet, my blue-eyed son?
Who did you meet, my darling young one?
I met a young child beside a dead pony,
I met a white man who walked a black dog,
I met a young woman whose body was burning,
I met a young girl, she gave me a rainbow,
I met one man who was wounded in love,
I met another man who was wounded with hatred,
And it’s a hard, it’s a hard, it’s a hard, it’s a hard,
It’s a hard rain’s a-gonna fall.

Oh, what’ll you do now, my blue-eyed son?
Oh, what’ll you do now, my darling young one?
I’m a-goin’ back out ‘fore the rain starts a-fallin’,
I’ll walk to the depths of the deepest black forest,
Where the people are many and their hands are all empty,
Where the pellets of poison are flooding their waters,
Where the home in the valley meets the damp dirty prison,
Where the executioner’s face is always well hidden,
Where hunger is ugly, where souls are forgotten,
Where black is the color, where none is the number,
And I’ll tell it and think it and speak it and breathe it,
And reflect it from the mountain so all souls can see it,
Then I’ll stand on the ocean until I start sinkin’,
But I’ll know my song well before I start singin’,
And it’s a hard, it’s a hard, it’s a hard, it’s a hard,
It’s a hard rain’s a-gonna fall.

 

 

 

 Η αυθεντική μινιμαλιστική ερμηνεία του Dylan είναι ίσως από τα κλασσικότερα δείγματα της φάσης εκείνης του τραγουδοποιού, με το παγωμένο του πάθος, την νεαρή του φωνή, και την τραγουδιστική διήγηση να σε αφήνει άναυδο.

 

 

Η ερμηνεία που άκουσα εγώ ήταν όμως του Bryan Ferry, από τη δεκαετία του 70.

Δεν έχει την αυθεντικότητα του Dylan, αλλά έχει μια συντριπτική δύναμη. Η ερμηνεία αυτή έρχεται ως δεύτερη ευκαιρία για τους στίχους, οι οποίοι όταν πρωτοτραγουδήθηκαν συγκλόνισαν, και άφησαν άφωνους τους ακροατές τους.

 

Τώρα, με τη βοήθεια  του ροκ, έρχονται να εκδικηθούν, έρχονται να καθάρουν.

 

Χωρίς αμφιβολία η ερμηνεία αυτή βρίσκεται στα δέκα καλύτερα μου ροκ τραγούδια όλων των εποχών.

 

Είναι υπερβολή αλλά θα το αναφέρω: κάθε φορά που το ακούω υγραίνονται τα μάτια μου.

 

 ——————————————————————————————————————-

 

Και τώρα η γείωση. Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της μαύρης πενταετίας του Τασσου, χρησιμοποίησα ξανά αυτό το τραγούδι σε ένα κείμενο που είχα γράψει για τον «Πολίτη».

 

Και τι σύμπτωση! Αφορούσε συμπεριφορά τηλεοπτικού σταθμού σε βάρος άποψης κάποιου τηλεθεατή, η οποία άποψη βεβαίως δεν εγκρινόταν από το κανάλι.

 

Η συμπεριφορά αυτή, καναλιών, εφημερίδων, κομμάτων, επωνύμων πολιτών ήταν σχεδόν ο κανόνας κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου. Οι περισσότεροι κρατούσαν χαμηλούς τόνους, «στήριζαν» τις αναχρονιστικές νοοτροπίες του τότε προέδρου, κοίταζαν τη δουλειά τους. Τι μας νοιάζει εμάς, έλεγαν.

 

Αυτό αφορά και άτομα και θεσμούς που τώρα πια εκφράζονται με τις διαχρονικές τους απόψεις, και αναφέρομαι βεβαίως στο ΑΚΕΛ, τους ανθρώπους του, τα ΜΜΕ του, που τότε έπαιζαν πελλόν στην καλύτερη περίπτωση. Και που τώρα γίνονται οι ίδιοι θύματα της κατάστασης εκείνης.

 

Δεν τους καλώ να απολογηθούν για την θλιβερή τους συμπεριφορά επί Τάσσου.

 

Δε θα τους πω : «καλά να πάθετε! Σας τα λέγαμε αυτά!»

 

Τους καλώ να ξαναγεμίσουν τις μπαταρίες, να κάνουν πάνω τα μανίκια και να δουλέψουν πιο έντονα προς την κατεύθυνση της λύσης.

 

Με όσους την θέλουν.

 

Είτε είναι στο κόμμα τους είτε είναι στην αντιπολίτευση.

 

Ελευθερωθείτε επιτέλους από τα σκουλήκια της διχοτόμησης που κατατρώγουν το σώμα της Κύπρου μας.

 

 

 

 

Αν θέλετε, διαβάστε το κείμενο. Δημοσιεύτηκε ένα από τα 5 μαύρα Τασσικά καλοκαίρια.

 

 ———————————————————————————————————-

 

 

Μόνο μια βρόχα.

 

I met one man who was wounded in love,
I met another man who was wounded with hatred.

(Bob Dylan, A hard rain is gonna fall,  1963)

 

Ο παρουσιαστής του πατριωτικού καναλιού με δυσκολία συγκρατούσε τα νεύρα του: «αν ήξερα τι θα λέγατε κ. Χ, δε σας έβγαζα στο δελτίο ειδήσεων, λυπάμαι πάρα πολύ». Με ένα απολύτως ξινισμένο ύφος κοίταξε ξανά την κάμερα και συνέχισε την παρουσίαση του δελτίου ειδήσεων.

Το ζήτημα αφορούσε την πολύ σημαντική πτυχή του αγαπημένου μας Κυπριακού προβλήματος που έχει να κάνει με τις περιουσίες. Ο θεατής ζήτησε ο ίδιος να κάνει παρέμβαση στην οποία επικεντρώθηκε στην κυβέρνηση του Τάσσου Παπαδόπουλου, την οποία διακόσμησε με επίθετα που δεν θυμάμαι, αλλά σίγουρα δεν την τιμούσαν αφού της απέδιδε την περισσότερη ευθύνη για την μη επίλυση του προβλήματος – στην παρούσα συγκυρία τουλάχιστον. Ίσως να ήταν υπερβολικός ο θεατής, ίσως να χρησιμοποίησε περισσότερη εμπάθεια από όση επιτρέπεται σε ένα υψηλής θεαματικότητας δελτίο ειδήσεων. Είχε  όμως μια άποψη, μια άποψη σαφώς μειοψηφική, την οποία προσπάθησε να προωθήσει με το μόνο όπλο που διέθετε: την ελληνική γλώσσα, που ατελώς χρησιμοποιούσε , προφανώς λόγω άγχους και οργής.

Θα δηλώσω λοιπόν και εγώ την μειοψηφική μου γνώμη: πιστεύω πως η παρούσα ηγεσία των ελληνοκυπρίων δεν αποδέχεται την αντίθετη άποψη. Η κυβέρνηση του Τάσσου Παπαδόπουλου γνωρίζει πως προκρίνοντας την πολιτική του «κάλλιο δέκα και καρτέρι, παρά πέντε και στο χέρι», έχει πάρει ένα μεγάλο ρίσκο: το ρίσκο αφορά την στιγμή εκείνη που θα πρέπει να δώσει εξηγήσεις για το πότε θα έρθει αυτό το «δέκα και καρτέρι». Και αφού όσο περνά ο καιρός είναι σαφές πως μάλλον ούτε «πέντε στο χέρι» θα μπορέσουμε να πάρουμε ποτέ, το ρίσκο δε φαίνεται να  αποδίδει, με αποτέλεσμα η εξαπάτηση να  γίνει εμφανέστατη στα μάτια του λαού. Ε, αυτό ούτε να το σκεφτούν δε θέλουν. Γι’ αυτό συνειδητά και μεθοδικά  ποινικοποιούν και προδοτικοποιούν την αντίθετη άποψη, η οποία μάλιστα όσο περνά ο καιρός μόνο εκτός κοινοβουλίου ακούγεται. Γιατί βλέπετε αν δεν το κάνουν αυτό, αν δεν διαμορφώσουν από τώρα μια άκρως εθνικιστική, μια ψευδοπατριωτική κοινή γνώμη η οποία θα μπορεί να υιοθετήσει την επόμενη φάση του αγώνα μας που θα είναι μια παραλλαγή του «πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θάναι», τότε θα αντιμετωπίσουν την λαϊκή οργή.

Η πολιτική αυτή  μοιάζει στις χειρότερες στιγμές του καθεστώτος Ντενκτάς ο οποίος συστηματικά και για πολλά χρόνια καλλιεργούσε τον φανατισμό, κυνηγούσε όσους σκέφτονταν καν να τον κριτικάρουν,  και βάσιζε την πολιτική του στο μίσος και την εκδικητικότητα. Η δική μας πλευρά δεν συμπεριφέρεται (ακόμα) έτσι βεβαίως. Αλλά η  κυβέρνηση μας είναι μια νόμιμη κυβέρνηση, μια ευρωπαϊκή κυβέρνηση η οποία αναμένεται να έχει επίπεδα δημοκρατικότητας  συγκρίσιμα  με  εκείνα των υπολοίπων πολιτισμένων χωρών, και όχι με εκείνα ενός κατοχικού καθεστώτος.

Με τη συμπεριφορά της κυβέρνησης Τάσσου Παπαδόπουλου, των διαφόρων κομμάτων  και ΜΜΕ που την υποστηρίζουν θα μπορούσε εύκολα να φανταστεί κανείς ποια τύχη θα είχαν άνθρωποι όπως ο Νόαμ Τσόμσκι, ή ο Χάρολντ Πίντερ, η ένταση της κριτικής των οποίων σε βάρος των δικών τους κυβερνήσεων υπερβαίνει κατά πολύ την ένταση της αντίθετης άποψης στην Κύπρο- θα είχαν ήδη σταυρωθεί.

Δεν είναι εύκολα τα πράγματα στην Κύπρο του 21ου αιώνα. Η ανοχή έχει δώσει τη θέση της στην ισοπέδωση της μόνης ορθής θέσης των κυβερνώντων, και στην «εθνικά επικίνδυνη» στάση των διαφωνούντων. Η μιζέρια και η απογοήτευση βασιλεύει, η εκδικητικότητα έναντι σε εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς και «εχθρούς» υποδηλώνει πως μας διοικούν άνθρωποι πληγωμένοι από το μίσος παρά καθοδηγούμενοι από ένα όραμα.

Στα μέσα του ατέλειωτου, σκληρού και καταλυτικού καλοκαιριού που βιώνουμε στα μέρη μας, η κάθαρση φαντάζει δύσκολη.  Μόνο μια βροχή, μόνο μια βρόχα μια μεγάλη βρόχα  μπορεί να μας ξεπλύνει.

 

Advertisements
2 Σχόλια leave one →
  1. Οκτώβριος 23, 2009 23:25

    Heard ten thousand whisperin’ and nobody listenin’,

    Μου αρέσει!

  2. strovoliotis permalink*
    Οκτώβριος 24, 2009 07:19

    Και αυτό:

    Ο χρόνος που μετράει

    Στίχοι: Διονύσης Σαββόπουλος
    Μουσική: Lucio Dalla
    Πρώτη εκτέλεση: Διονύσης Σαββόπουλος

    (……………..)

    Σπανίως βγαίνουμε έξω κι ας είναι και γιορτές.
    Αρκετοί σωριάζουν σάκους με άμμο στα παράθυρα και τις σκεπές.
    ʼλλος πάλι σωπαίνει για βδομάδες σα νεκρός
    κι όσοι δεν έχουν κάτι τις να πούνε τους περισσεύει και καιρός.

    Μα η μικρή οθόνη μας είπε για τη νέα χρονιά
    έναν ανασχηματισμό ευρύ που καρτερούμε πώς και τι.
    Θα ‘χουμε, λέει, Χριστούγεννα και καρναβάλια καθ’ εκάστη.
    Κάθε Χριστούλης θα κατέβει απ’ το σταυρό
    και τα πουλάκια θα επιστρέψουν στο άστυ.

    Θα έχει φαγοπότι και φως όλο το χρόνο,
    θα βγάζουν λόγο και οι μουγκοί γιατί οι κουφοί μιλούσαν μόνο.
    Θα επιτραπεί ο έρως όπως τον θέλει ο καθείς,
    θα παντρευτούν και οι καλόγεροί μας μα κατόπιν δοκιμής.

    (……………………………….)

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: