Skip to content

Ππιριλιά; Είναι κάτι σαν το μπόουλινγκ!

Νοέμβριος 24, 2009
tags:

 

 

Σκηνή πρώτη (όπως μου μεταφέρθηκε):

 

Μεγάλο κατάστημα παιχνιδιών.

 

Η κυρία ψώνισε τα απαραίτητα και βρισκόταν πρώτη στο ταμείο για να πληρώσει. Δυο τα παιδάκια, γύρω στα 7-8 χρόνια έκαστο.

 

Μέχρι να τελειώσουν τα διαδικαστικά το ένα παιδάκι ρωτάει:

 

–          Μάμμα, τι είναι τούτα;

–          Είναι ππιριλιά γιέ μου.

–          Ππιριλιά; Τι είναι τα ππιριλιά;

–          Ε…. είναι κάτι σαν το μπόουλινγκ!

 

—————————————————————– 

Σκηνή δεύτερη:

 

Παίζοντας ποδοσφαιράκι με τον σχεδόν εξάχρονο γιο. Είναι καλός, αν παίξω χαλαρά μπορεί άνετα να με νικήσει (εντάξει δεν είχα  διάγει ποτέ βιον πρωταθλητού).

 

Παίζει πάρα πολύ δυνατά, και κυρίως αποφεύγει τες γυρίλλες. Ήταν αυτό μια συμβουλή που του είχα δώσει από την αρχή και την τήρησε, χωρίς ποτέ να πέσει στον πειρασμό να κάνει και καμιά γυρίλλα, ιδιαίτερα όταν παίζει με άλλα παιδάκια που το κάνουν.

 

Επιχειρεί μια φοβερή κατά μέτωπον επίθεση, οι  παίκτες του κέντρου δίνουν αριστοτεχνικά την μπάλα στους επιθετικούς, επιχειρείται το σουτ, ο δικός μου τερματοφύλακας σε υπερδιέγερση αποκρούει. Με γρήγορες κινήσεις στέλνει την μπάλα  κατευθείαν στην αντίπαλη περιοχή και ένας δικός μου επιθετικός καρφώνει την μπάλα στα δίκτυα του γιου.

 

Fuck! Αναφωνεί. 

 

 —————————————————————–

Εδώ και πολύ καιρό λογαριάζω να τους πάρω ππιριλιά. Δεν είναι πως χρειάζονται ΚΑΙ άλλα παιγνίδια, πλην όμως αυτό το συγκεκριμένο είδος παιγνιδιού έχει κάποια πλεονεκτήματα:

 

  1. Παίζεται εκτός σπιτιού.
  2. Εμπλέκει περισσότερους από ένα παίκτη.
  3. Δίνει συνέχεια στην παράδοση.
  4. Θα δώσει την ευκαιρία στον παπά να τεστάρει ξανά την δυνατότητα του να καρφώνει το πάσο ή το παράπασο με τον κίττον του και να κερδίζει όσα βρίσκονται στη γραμμή.

 

Δεν σκέφτηκα όμως ποτέ να δώσω παρόμοια απάντηση με την κυρία αν με ρωτήσουν τι είναι «αυτά».

Προσέξτε, δεν την αδικώ. Η απάντηση της μάλιστα είναι κοντά στην πραγματικότητα, και τα ππιριλιά και το μπόουλινγκ, αφορούν ενέργειες που σκοπό έχουν να κουντήσουν κάτι με κάτι άλλο, άρα σωστή η σκέψη να συνδεθούν τα δυο.

 

Εκείνο που προκαλεί ένα νοσταλγικό ίσως χαμόγελο είναι πως την εποχή που παίζαμε εμείς ππιριλιά δεν είχαμε ιδέα τι ήταν το μπόουλινγκ.

 

Άρα το μόνο σίγουρο που βγαίνει από αυτή την ιστορία είναι πως η κυρία είναι τουλάχιστον μισή γενιά μικρότερη μου.

 

Τώρα στο Fuck!

 

Δεν είμαι ούτε πουριτανός, ούτε σοκάρομαι εύκολα. Όταν όμως ο γιος μου ανέφερε αυτή τη λέξη, έκανα κατάσχεση την μπάλα, και είπα πως το παιγνίδι διακόπτεται. Γελώντας και παρακαλώντας μου είπε:

 

Συγνώμη, συγνώμη!

 

Προφανώς δεν γνώριζε την έννοια της λέξης, αλλά γνώριζε πως κάτι δεν πήγαινε καλά μαζί της.

 

Ούτε εγώ γνώριζα τι σήμαινε όταν την είχα πρωτοακούσει. Ήμουν βεβαίως αρκετά μεγαλύτερος. Ήμουν στην πρώτη τάξη του γυμνασίου, και στα αυτιά μου ακούστηκε κάπως έτσι:

 

«Καμώ το».

 

Προβληματιζόμουν, αλλά βεβαίως ως τυπικός βούτυρος έφηβος δεν ρώτησα ποτέ κανένα περί της σημασίας της.

 

Έμαθα με τον καιρό την σωστή εκφορά της φράσης, και την κυριολεκτική αλλά και την μεταφορική έννοια.

 

 Ποιο είναι το μάθημα; Σίγουρα όχι κάτι του στυλ : τα παλιά εκείνα χρόνια…

 

Όχι, τα παιδάκια θα μάθουν και τα Gormitti, και τις τάπες, και τα hot wheels και τον Macqueen – δεν είναι δυνατό να μεγαλώσουν σε κενό, δεν είναι δυνατόν να κάνουμε δονκιχωτικό αγώνα για κάτι εντελώς διαφορετικό. Θα είναι σίγουρα αντιπαραγωγική διαδικασία.

 

Όμως νομίζω καλό είναι να τους μαθαίνουμε και πράματα δικά μας, και πράματα των μεγάλων που θα δώσουν δυνατότητα στη συνέχεια. Είναι επίσης και νέες ευκαιρίες για να έρχεσαι πιο πολύ, πιο κοντά στα παιδάκια.

 

Περίπου το ίδιο ισχύει και στις «κακές λέξεις». Τα πολλαπλά ερεθίσματα, τα πολυμέσα, οι πολλές ευκαιρίες να συναντιούνται με άλλα παιδάκια, σίγουρα έχουν και κινδύνους.

 

Δεν μπορούν να ζουν όμως σε γυαλλοκλούβι.

 

Απλώς γίνονται περισσότερα τα καθήκοντα και οι ευθύνες των γονιών.

 

 ————————————————————-

 

Πρόσφατες ιστορίες από άλλους παπάδες:

 

http://diasporos.blogspot.com/2009/11/blog-post_23.html

 

http://entourichie.blogspot.com/2009/11/blog-post_12.html

Advertisements
13 Σχόλια leave one →
  1. Νοέμβριος 24, 2009 09:38

    Κάτι ανάλογο με τα ππιριλιά. Μια μέρα ο εγγονός μου που, όπως όλα τα παιδιά, ψαχουλεύουν σ’ όλα τα συρτάρια και ντουλάπια, έρχεται και μου λέει: «Γιαγιά, τι είναι εκείνα τα μακριά πράγματα σαν σουβλιά, που έχεις σ’ εκείνο το συρτάρι;» Επειδή δεν μπορούσα να καταλάβω, πήγα να δω. Ήταν βελόνες πλεξίματος!! Βλέπετε, καμιά γυναίκα του περιβάλλοντός του δεν είχε δει να πλέκει!

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Νοέμβριος 24, 2009 13:18

      anagnostria,

      Πάντως ππιριλιά θα προσπαθήσω να τους μάθω, πλέξιμο όχι:)

      Μου αρέσει!

  2. Τοξοτης permalink
    Νοέμβριος 24, 2009 11:16

    Χα-χα. Εγεράσετε. Αυτό φαίνεται από τη νοσταλγία. Είδατε καμία φορά νέο να νοσταλγεί τες πίλιες ή τες σμίλες; Είμαι βέβαιος ότι έχετε αρχίσει ή θα αρχίσετε σύντομα να μετράτε τις τρίχες από το κεφάλι σας που πέφτουν στο νιπτήρα, θα υπολογίζετε το βάθος των ρυτίδων που φάνηκαν εδώ και καιρό και θα βάζετε στην άκρη ένα- ένα τα παντελόνια που σας στένεψαν. Ναι…πάχυνες. Ναι μεγάλωσες…αλλά βλέπω το απολαμβάνεις. Τώρα με παρέα τα παιδιά σου. Θυμάσαι που σάρκαζες τους άλλους όταν το έκαναν; Θυμάσαι που εβαρκέσουν να ακούς για τα θαύματα των πιτσιρικάδων των άλλων; Θυμάσαι που δεν υπήρχαν τα light γάλατα και το βούτυρο ήταν μόνο blue band με χίλιες θερμίδες στη φέτα;
    Ψωμί- γάλα βλάχας πάνω και πίλλιες. Και ο Σαββής αγριεμένος λίγο πριν αρπάξει την πέτρα για να τη ρίξει επειδή έκαμα γιάομα κι έφυγα; (Στη Λεμεσό γιάομα…είναι η λεηλασία/ Παίρνεις ότι υπάρχει και τρέχεις. Έτσι…) Συμπέρασμα δεν υπάρχει.

    Μου αρέσει!

    • Τοξοτης permalink
      Νοέμβριος 24, 2009 11:20

      …ξέχασα να σας πω. Κοτζάμ μαντράχαλος που είμαι…και παίζω Μπάρμπι. Είμαι καλά γιατρέ μου; Και να φανταστείτε μόλις ξεπέρασα το σύνδρομ0 action Man. Μόλις χθες παντρέψαμε μία Μπάρπι με τον Action Man βατραχάνθρωπο. Ήταν όλοι εκεί: Ο γουίνι, ο τίγρης, η Ντόρα, η παταπούφα η παλιά, τα παντοφλάκια τα καινούργια, και αυτοπροσώπως ο μπομπ ο σφουγγαράκης. Μεγάλη επιτυχία…

      Ναι ο μεγάλος μου είναι γιος και η μικρή κόρη

      Μου αρέσει!

      • strovoliotis permalink*
        Νοέμβριος 24, 2009 13:29

        Τοξότη Λεμεσιανέ,

        Κάνε λίγο κράτει! Στην περίπτωση μου είναι λίγο δύσκολο να χάνω πλέον πολλές τρίχες, αφού το ειδικό κτένισμα που επιλέγω με προστατεύει:)

        Εσύ να έχεις την έγνοια!

        Βεβαίως θυμάμαι που σάρκαζα και κοροίδευα, και βεβαίως τα κάνω τώρα όπως εσύ και δεν έχω καθόλου τύψεις!

        Γιάομα στον Στρόβολο σημαίνει και ότι κάποιος έφαεν τον περίδρομον!

        Μου αρέσει!

    • Νοέμβριος 24, 2009 15:35

      Η αναφορά στις «σμίλες» δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη και νοσταλγία. Γέρασα μεν, αλλά καθόλου δεν νοσταλγώ το παρελθόν. Γι’ αυτό και ο εγγονός μου όταν έρχεται, δεν με βρίσκει να πλέκω, αλλά μπροστά στο κομπιούτερ.

      Μου αρέσει!

  3. Νοέμβριος 24, 2009 14:07

    emeis tis leame pillies

    Μου αρέσει!

  4. Νοέμβριος 25, 2009 00:22

    Χμμμ…..
    από ότι θωρώ στροβολιώτη βρίσκεις ευκαιρίες να θυμηθείς τα νιάτα σου ε; χιχιχιχι
    Εν ωραία τα παραδοσιακά παιγνίδια.
    ‘Οτι παιγνίδι παίζεται έξω στη φύση ηρεμά τα μωρά.

    Αρέσκει μου που αποκαλύπτονται ένας ένας οι χαζομπαμπάδες τούτες τες μέρες 🙂

    ‘Οσο για τες κακές λέξεις….
    Προσωπικά δεν επιτρέπω να τις λένε μπροστά μου.
    Ξέρω ότι δεν ζουν σε γυαλοκλούβι, ειδικά τώρα που μεγαλώνουν.
    Μα είναι καλό να έχουν αυτοέλεγχο και να ξέρουν πότε είναι εντάξη
    να λένε κάτι και πότε όχι.

    Άτε… καλόν παιγνίδι….

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Νοέμβριος 25, 2009 07:33

      Νεράιδα,

      Κάνουμε ότι μπορούμε, είναι καλά τα νιάτα… Και τα πρώτα, και τα δεύτερα 🙂

      Χαζομπαμπάς; Βεβαίως, και με δίπλωμα! Και χωρίς καθόλου τύψεις.

      (Τύψεις έχω γιατί θύμωσα πολύ ψες στο γιο. Εσπασε τη φλογέρα που με παρακαλούσε τόσο καιρό να του αγοράσω 😦 Ανέμενα τουλάχιστον να καταλάβει το λάθος του. Ισως αυτό να ήταν το δικό μου λάθος).

      Μου αρέσει!

  5. Νοέμβριος 25, 2009 07:07

    Όταν ήμου μικρή (πρόσφατα) στο χωριό μου τα αγόρια όλα παίζανε ππιριλιά (βόλους για τους καλαμαράες, καλά ελλαδίτες) .Στη γειτονιά τη δικιά μου παίζαμε και τα κορίτσια μαζί τους.Εγώ τα ππιριλιά τα αγαπώ και τα νοσταλγώ κάποτε είχα αγοράσει και τα είχα σε μια γυάλα πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού .Όταν δεν είχαμε ππιριλιά παίζαμε με τα λιλλίτσια (για τους πιο νέους ,αλήθεια πως τα λένε τώρα;,τέλος πάντων τα καπάκια από τα μπουκάλια ,μπύρας ή κόκα κόλας.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Νοέμβριος 25, 2009 07:34

      Σταλαματιά,
      Νομίζω να κάνουμε καμιά παρτίδα ππιριλιών – ενηλίκων!

      Μου αρέσει!

      • Περικλης permalink
        Φεβρουαρίου 19, 2013 23:43

        Μπορείς να μου αθθυμισεις λλιον τους κανόνες των ππιριλιων, του πασου/παραπασου;

        Μου αρέσει!

        • strovoliotis permalink*
          Φεβρουαρίου 20, 2013 07:23

          Αν θυμάμαι καλά όποιο ππιριλλί και να χτυπήσεις, κερδίζεις όσα βρίσκονται στα δεξιά του. Άρα όταν χτυπήσεις πάσο τα παίρνεις όλα, ενώ με το παράπασο τα παίρνεις όλα, εκτός από το πάσο.

          Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: