Μετάβαση στο περιεχόμενο

Το ριφούιν τ’ Αποστόλου Αντρέα.

Δεκέμβριος 3, 2009

Πολλοί φίλοι με ρωτούν πως βρίσκω χρόνο να τα γράφω όλα αυτά. Ομολογώ πως κάποια κείμενα προέρχονται από αγνή, ανόθευτη και αστείρευτη έμπνευση, κάποια είναι εντελώς εγκεφαλικά, και άλλα δεν τα γράφω εγώ.

Με αναγκάζουν να τα γράψω.

Όπως αυτό:

Ήταν απόγευμα λίγο με τα τις 6. Είχα λούσει τα μωρά, και έπρεπε αμέσως να περιποιηθώ και το δικό μου εαυτό εν όψει της εξόδου που θα ακολουθούσε.

Στο μπάνιο παίρνω συνήθως και ένα αρχαίο ραδιοφωνάκι, είτε για να ακούσω την ειδησεογραφική εκπομπή, είτε τον Ρόμπερτ Καμάσα, πάντα στο Τρίτο του ΡΙΚ.

Ανάβω λοιπόν το ράδιο, και ακούω μάππαν. Μάλιστα άσχετην μάππαν. Δεν συγκράτησα ποια μεγαθήρια έπαιζαν, αλλά συγκράτησα την αναφορά του αθλητικογράφου πως στον συγκεκριμένο αγώνα κόπηκαν 8 εισιτήρια, ενώ θα ήταν θαύμα αν σε όλα τα χθεσινά παιγνίδια μετρούσαν πάνω από 50 εισιτήρια.

Εντάξει λέω, δεν χάθηκε ο κόσμος να μείνω χωρίς ενημέρωση για το κύπελλο, ας δοκιμάσω κάτι άλλο. Έπεσα πάνω σε ένα χαζοτράγουδο στο Πρώτο του ΡΙΚ. Ήταν η ώρα που παραδοσιακά είχαν την εκπομπή για την Εθνοφρουρά, και λέω τι είναι τώρα αυτό; Τραγούδι για ηθικό; Έτσι κάνουν πλέον την Εθνική Ηθική Διαπαιδαγώγηση;

Που να ήξερα!

Τελειώνει το χαζοτράγουδο, και βγαίνει η παραδοσιακή παρουσιάστρια της εκπομπής. Α, εντάξει λέω, υπάρχει ακόμα «Η ώρα του Εθνοφρουρού», ας δούμε τι θα μας πουν.

Και τώρα, λέει η κυρία Μαυρίδου, «θα ακούσετε επανάληψη του Κυπριώτικου σκετς».

Όππα! Όχι μόνον έχουν ακόμα την «Ώρα του Εθνοφρουρού» αλλά ακόμα βάλλουν την Κυριακή «Κυπριώτικο σκετς», και νοιώθουν την ανάγκη να το επαναλάβουν για να εμπεδώσουν οι Εθνοφρουροί, ή έστω όσοι κρετίνοι ακούνε ακόμα τη συγκεκριμένη εκπομπή.

«Το θαύμαν τ’ Αποστόλου Αντρέα» Α, μάλιστα, και επετειακό το σκετς. Προς στιγμή νόμισα πως αφορούσε το περίεργο και ενδιαφέρον εκείνο ομότιτλο τραγούδι του Χρίστου Σίκκη. Όχι όμως, αν άκουσα καλά ήταν ένα σκετς του συμπαθούς Αντρέα Κουκκίδη.

Η υπόθεση:

Χρόνος προφανώς περασμένος, αφού ανέφεραν πως για να αγοράσεις καινούργιο αυτοκίνητο δεν σε κανούσαν οι 500 λίρες. (Ο γάδαρος είχε τιμή 3-4 λίρες, σύμφωνα με τον ίδιο  διάλογο).

Ήταν λοιπόν δυο ζευγάρια από την Πάφο, που αποφάσισαν να πάνε στην χάρη του Αποστόλου Ανδρέα με το σαραβαλάκι τους. Μας τα έπρηξαν με εκείνο το σαραβαλάκι, που έτσι τζιαι έτσι τους επήρεν, και φάνηκε πως θα είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στη συνέχεια.

Έφτασαν λοιπόν στο μοναστήρι. Μας ζάλισαν μέχρι να περάσουν κάτω από την εικόνα, έκαναν και τις γνωστές αναφορές κλισέ: για τον τουρκοκύπριο τάδε από την Χούλου, που ήρθε στη χάρη του Αγίου, για την Ανατολή του ήλιου που δεν πρέπει να την χάσει κανείς, αλλά και για τα ριφούθκια του μοναστηριού, τα οποία σύμφωνα με τους πρωταγωνιστές ήταν μοναδικής ράτσας, με γυαλλιστή τρίχα, που θα έδιναν τόνους γάλακτος. Η μια από τις κυρίες που μιλούσε με εντελώς φτιαχτή Παφίτικη προφορά, ας πούμε η Μαρούλλα γιατί δε θυμάμαι, είπε πως θα ρωτούσε αν πουλούσαν τα ριφούθκια, γιατί ήθελε να πάρει ένα μαζί της, και όταν έλεγε κάτι το έκανε!

Χμμμμ. Κτύπησε το κινητό, και έχασα λίγα λεπτά.

Η επόμενη σκηνή βρήκε τους πρωταγωνιστές μέσα στο σαραβαλάκι έτοιμοι για το δρόμο της επιστροφής, πλην όμως το αυτοκίνητο δεν τάρασσε! Ούτε το τιμόνι γύριζε, ούτε οι τροχοί ανταποκρίνονταν, το ευλοημένον το όχημα επαλλούκοσεν!

Προσπαθούσαν να βρουν λύση, έκαναν τραγικά αστεία, και ενώ μιλούσαν αρχίσαμε να ακούμε παράφωνα και προφανώς εισαγόμενα πεμπερίσματα (κανένα γνήσιο Κυπριακό ρίφι δεν είναι δυνατό να βελάζει έτσι).

Η κυρία Μαρούλλα προσπάθησε με ύποπτο τρόπο να μεταφέρει αλλού την προσοχή, οι άλλοι τρεις ευφυείς συνοδοιπόροι της μετά από 10 λεπτά διαλόγου είπαν να ανοίξουν το καπό του αυτοκινήτου, και τσουπ πετάσσετε έξω έναν ριφούιν!

Εν αντρέπεσαι ρα Μαρούλλα, έκλεψες το ριφούιν του Αγίου, ρωτά η άλλη;

Όχι απαντά η Μαρούλλα. Επήα ερώτησα τους επιτρόπους, είπαν μου μεν πως δεν επουλούσαν, αλλά ύστερα επήρα την Αδειαν του Αγίου. Έβαλα του τζιαι 3 λίρες στο παγκάριν, τζιαι έπιασα το να το πάρω μαζίν μας.

Για να μην πολυλογώ άλλο, αποφάσισαν οι 3 πως η Μαρούλλα έκανε μαλακία, γιατί οι 3 λίρες στο παγκάρι ΔΕΝ θα πήγαιναν στον Άγιο (ήταν η στιγμή με το πιο λεπτό χιούμορ της όλης ιστορίας), και έπρεπε να άφηναν το ριφούιν ελεύθερο.

Έτσι και έγινε, και ξαφνικά ο ένας Παφίτης που κουμπούσε πάνω στο αυτοκίνητο , το ένοιωσε να ξεπαλλουκώννει.

Περιττόν να αναφέρω πως αμέσως μετά το αυτοκίνητο ξεκίνησε και επέστρεψαν πίσω στην Πάφο με επιτυχία.

Α,  πριν να το κάνουν αυτό αναφέρθηκαν και στο θαύμα, που αν η ευφυΐα σας δεν σας επιτρέπει μέχρι τώρα να αντιληφθείτε, να σας εξηγήσω σε δυο – τρεις  γραμμές:

Τα ριφούθκια ήταν προφανώς προσωπική περιουσία του Αποστόλου Αντρέα, και ούτε τρεις ούτε τρεις χιλιάδες λίρες θα μπορούσαν να του τα στερήσουν. Η παράνομη ενέργεια της κυρίας Μαρούλλας, είχε ως συνέπεια την μήνιν του Αποστόλου, ο οποίος εποίησεν θαύμα μέγα και επαλλούκωσε το αυτοκίνητο. Το οποίον φυσικά απελευθερώθηκε με την επιστροφή του ριφιού του σιτευτού στο κοπάδιν του.

Δεν θέλω σχόλιο από κανένα σε αυτή την ανάρτηση.

Πραγματικά περιττεύουν!

Advertisements
3 Σχόλια leave one →
  1. Δεκέμβριος 3, 2009 09:33

    χα χα χα

    Μου αρέσει!

  2. Δεκέμβριος 3, 2009 12:07

    Έλεος…

    🙂

    Μου αρέσει!

  3. Δεκέμβριος 4, 2009 11:09

    Try this american life or this is cyprus life. you can listen to them online and are great shows about everyday life, just under an hour long.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: