Skip to content

Ένας χρόνος χωρίς τον Τάσσο – «Δεδικαίωνται όμως;»

Δεκέμβριος 11, 2009

 

Λίγες μέρες μετά τον θάνατο του Τάσσου Παπαδόπουλου, και απηυδισμένος από την παντελώς αδικαιολόγητη λατρεία προς το πρόσωπο του απελθόντος πολιτικού, είχα γράψει το πιο κάτω κείμενο που δημοσιεύτηκε στον Πολίτη.

 

Το δημοσιεύω και εδώ, ένα χρόνο αργότερα για δυο λόγους. Ο πρώτος έχει να κάνει με το επετειακό καθήκον, αφού είμαι σίγουρος πως λόγω του αυριανού μνημοσύνου θα ακούσουμε πάλι πολλά, άρα καλό είναι να υπάρχει και η άλλη άποψη.

 

Ο δεύτερος λόγος είναι όμως πιο συγκεκριμένος, και έχει να κάνει με το εξής απόσπασμα του άρθρου: «…ο Τασσος Παπαδόπουλος γνώριζε ποια λύση ήταν δυνατό να επιτευχθεί, και ΔΕΝ την ήθελε. Έτσι απλά. Έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να υπονομεύσει μια κατάληξη στη μόνη εφικτή λύση ΔΔΟ. Θα ήταν αφέλεια να θεωρούσαμε αξιόπιστο κάποιον που υποσχόταν να μας πάρει στο Τρόοδος χωρίς να περάσουμε από ανηφόρα, σωστά; Και όμως, ο μακαρίτης έλεγε πως αναζητούσε ΔΔΟ, χωρίς τα χαρακτηριστικά της ΔΔΟ…»

 

Ε, δεν είναι το πιο πάνω ακριβής περιγραφή των ανοήτων εκπροσώπων του ΔΗΚΟ και  της ΕΔΕΚ οι οποίοι χθες έλεγαν του κόσμου τες λαφαζανιές, για να κριτικάρουν την απόφαση της κυβέρνησης να ενημερώσει τον κόσμο για την ΔΔΟ;

Δεν είναι αυτή τους η στάση απόδειξη πως είναι παντελώς ΚΑΚΟΠΙΣΤΟΙ, είναι ΕΜΠΟΔΙΟ στη λύση, και πως ο πρόεδρος δεν έχει τίποτα να περιμένει από αυτά τα ρεμάλια;

 

Δεν αναφέρομαι στο ΕΥΡΩΚΟ και στους Οικολόγους οι οποίοι ούτως ή άλλως είναι δηλωμένοι εχθροί της ΔΔΟ. Αυτό δεν τους κάνει λιγότερο επικίνδυνους ή ανεύθυνους, τους κάνει όμως πιο ειλικρινείς.

 

Α, και ο ΔΗΣΥ; Τι στα καλό λέει ο ΔΗΣΥ; Η μήπως η υπομονή εξαντλήθηκε και η αντιπολιτευτική πρόκληση φαίνεται τώρα πιο γλυκιά  αμαρτία;

 

Άντε, διαβάστε το περσινό κείμενο, πριν να προκύψει άλλο καινούργιο.

 

 

Δεδικαίωνται όμως;

 

Μια μέρα ο Ραούφ Ντενκτάς θα αφήσει τα γήινα και θα καταλήξει εκεί που τον έταξε η φύση και η πίστη του. Μπορώ να φανταστώ από τώρα τις ανταποκρίσεις των πολλών διεθνών ΜΜΕ που θα μου μαζέψει το “Cyprus” του Google Alerts. Στοιχηματίζω πως 90% των ανταποκρίσεων θα περιέχουν τη λέξη  «hardliner – σκληροπυρηνικός» και «nationalist – εθνικιστής». Και αυτό θα οφείλεται εν μέρει στο γεγονός πως πολλές νεκρολογίες έχουν αφετηρία τα μεγάλα πρακτορεία και άρα ουσιαστικά πολλαπλασιάζονται σε όσα ΜΜΕ συνεργάζονται μαζί τους. Θα μπορούσε όμως να οφείλεται και στο γεγονός πως η κοινή συνισταμένη των κατά κανόνα αδιάφορων τρίτων που γράφουν τα κείμενα αυτά, συγκλίνει προς το συμπέρασμα πως πράγματι ο ΤΚ πολιτικός είναι και σκληροπυρηνικός αλλά και εθνικιστής. Στα πλαίσια της ΤΚς κοινότητας θα δημοσιευτούν εγκωμιαστικά κείμενα, κυρίως στα έντυπα που καθηκόντως στήριζαν την πολιτική του, αλλά και σε εφημερίδες όπως την Kibris που από πλευράς κυκλοφορίας  αντιστοιχεί με τον  Φιλελεύθερο. Αυτό θα οφείλεται στην συναισθηματική φόρτιση και την ισοπέδωση που προκαλεί ο θάνατος, αλλά και στο γεγονός πως πάρα πολλοί ΤΚ συμφωνούσαν με τον Ντενκτάς. Βεβαίως ο Ντενκτάς ζει ακόμα, κυβέρνησε  όμως για αρκετό χρόνο ώστε να γίνει αντιληπτό σε πολλούς ΤΚς το αδιέξοδο και η ματαιότητα της πολιτικής του, και έτσι η δικαίωση που θα εισπράξει μετά θάνατον ο γηραιός ΤΚς πολιτικός θα είναι περιορισμένη.

Στη δική μας περίπτωση αυτό το στοιχείο δεν είχε ωριμάσει ακόμα. Ναι, ο κομματικός πατριωτισμός του ΔΗΣΥ και του ΑΚΕΛ έδωσε την εντύπωση  τον περασμένο Φεβράρη πως ο κόσμος αποδοκίμασε τον μ. Παπαδόπουλο, αυτά όμως που είδαμε και ακούσαμε τις τελευταίες μέρες όχι μόνο αποδεικνύουν πως ο μεταστάς ήταν εντελώς ακατάλληλος να διαπραγματευτεί λύση στο Κυπριακό, αλλά και κάτι χειρότερο: ο περισσότερος κόσμος δεν έχει ακόμα συνειδητοποιήσει τη ζημιά που έγινε στην αδιέξοδη πενταετία του Τάσσου Παπαδόπουλου.

Τα διεθνή ΜΜΕ αναφέρθηκαν στον σκληροπυρηνικό Τασσο, στον απορριπτικό Τάσσο, στον εθνικιστή Τασσο, με τόση συνέπεια που θα έπρεπε να έκανε εκείνους που ανταγωνίζονται μεταξύ τους για το ποιος θα γράψει την πιο δυνατή αγιογραφία, να σκεφτούν λίγο παραπάνω για την πολιτική ποιότητα και επάρκεια του μακαρίτη. Ναι, όλοι οι λαοί έχουν τους σκληροπυρηνικούς εθνικιστές ηγέτες αλλά και τους οπαδούς τους, και με όλο τον σεβασμό που επιβάλλει μια οδυνηρή δοκιμασία και ένα φυσικό τέλος, θα ήταν ασυνέπεια να τερματιστεί η όποια πολιτική κριτική προς τον εκλιπόντα. Όχι μόνο γιατί ένα δημόσιο πρόσωπο δεν περιορίζεται στο σπίτι του αλλά λειτουργεί  σε στίβο με πολλούς  θεατές, αλλά και γιατί πολλοί Κύπριοι πιστεύουν πραγματικά ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος προκάλεσε σοβαρή αν όχι ανεπανόρθωτη ζημιά στην υπόθεση της Κύπρου. Ο θάνατος του δεν αλλάζει τις βασικές του πολιτικές θέσεις όπως τόνισαν κατά κόρον όσοι τον αποχαιρέτησαν στην κηδεία (εκτός του προέδρου Χριστόφια): ο Τασσος Παπαδόπουλος γνώριζε ποια λύση ήταν δυνατό να επιτευχθεί, και δεν την ήθελε. Έτσι απλά. Έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να υπονομεύσει μια κατάληξη στη μόνη εφικτή λύση ΔΔΟ. Θα ήταν αφέλεια να θεωρούσαμε αξιόπιστο κάποιον που υποσχόταν να μας πάρει στο Τρόοδος χωρίς να περάσουμε από ανηφόρα, σωστά; Και όμως, ο μακαρίτης έλεγε πως αναζητούσε ΔΔΟ, χωρίς τα χαρακτηριστικά της ΔΔΟ, και πέραν εκείνων που γνώριζαν πως έπαιζε παιγνίδια, αρκετοί  πίστεψαν στις «καλές» του προθέσεις.  Η μεταθανάτιος αρθογραφία δεν μπορεί να αγνοήσει και την τεκμηριωμένη κριτική για την συνειδητά ανεπαρκή διαπραγμάτευση και στη συνέχεια συνολική απόρριψη ενός σχεδίου που ο ίδιος υποσχέθηκε να χειριστεί και να βελτιώσει, αλλά απέτυχε παταγωδώς. Και αν το ΟΧΙ του λαού ήταν μια δημοκρατική απόφαση – άσχετο αν τώρα μας λένε πως αν δεν ήταν ο Τάσσος και μόνο ο Τάσσος, ο κόσμος δε θα συμπεριφερόταν έτσι – η πολιτική διαχείριση της συγκεκριμένης απόφασης και των αναμενομένων συνεπειών της έδειξαν και πάλι ένα φοβικό, παθητικό,  αρνητικό στα πάντα πρόεδρο που κλείστηκε στο καβούκι του και περίμενε δεν ξέρω και γω τι.

Ο Μακάριος ήταν ο μετααποικιακός χαρισματικός ηγέτης, με τα λάθη και τις συνθήκες που συνοδεύουν τέτοια πρόσωπα παντού στον κόσμο. Ο Κυπριανού ηγήθηκε τουλάχιστον του οικονομικού θαύματος της δεκαετίας του 80. Ο Βασιλείου έφερε για πρώτη φορά τον εκσυγχρονισμό. Ο Κληρίδης οδήγησε θριαμβευτικά τη χώρα μας στην ΕΕ.  Τον Τάσσο θα τον θυμούνται πολλοί για αυτά που ΔΕΝ έκανε. Ένα  επιτάφιο μήνυμα που το τονίζει αυτό θα του  ταίριαζε, και παραδόξως θα εξέφραζε και τα θετικά συναισθήματα των υμνητών του αλλά και τα αρνητικά των επικριτών του.

 

 

 

Advertisements
18 Σχόλια leave one →
  1. strovoliotis permalink*
    Δεκέμβριος 11, 2009 10:20

    Μόλις άκουσα στο ΡΙΚ πως κάποιοι άνοιξαν τον τάφο και έκλεψαν τα κόκκαλα του μ. Τάσσου!
    Δεν έχω ακούσει πιο αρρωστημένο και παρανοικό πράγμα, οπονθενδήποτε και να προέρχονται οι δράστες!

    Μου αρέσει!

  2. Δεκέμβριος 11, 2009 11:18

    Η όξυνση είναι από καιρό που μαγειρεύεται.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Δεκέμβριος 11, 2009 12:37

      Αγρινό,
      Ακόμα και αν δεχτούμε την λογική της όξυνσης, πρέπει να υποδείξουμε και πιθανή προέλευση. Και αυτή δεν μπορεί να είναι άλλη από όσους δεν θέλουν τη λύση, απ’ εδώ και απ’ εκεί.
      Ε, δεν πιστεύω πως μπορεί να συμβαίνει αυτό!

      Η μόνη βάσιμη θεωρία που άκουσα μέχρι τώρα είναι πως το έκαναν κάποιοι για λύτρα. Η πράξη παραμένει βεβαίως άρρωστη και παρανοική, πλην όμως έχει λογική βάση, όπως αν μου έκλεβαν τον γιο μου και απαιτούσαν λύτρα.

      Αν είναι οτιδήποτε άλλο, πραγματικά, έτα ούλλα τζιαμαί!

      Το επόμενο είναι να πέσει ο ουρανός στα κεφάλια μας!

      Μου αρέσει!

    • Καρπασίτης permalink
      Δεκέμβριος 15, 2009 19:06

      «Δεν έχω όμως κανένα λόγο να κρύψω ότι κατά την άποψη μου, ο πολιτικός Τάσσος Παπαδόπουλος ήταν ό,τι απεχθέστερο και οπισθοδρομικό είδε ποτέ η Κύπρος.»

      ΣΧΟΛΙΟ
      Δεν έθιξες εμένα. Τον εαυτό σου μειώνεις με τους χαρακτηρισμούς σου και με την εμπάθεια που αυτοί αναδίδουν. Γράφεις καλά και δείχνεις να έχεις ευαισθησίες και καλλιέργεια. Σ’ αυτά δεν ταιριάζει το μίσος και η φανερή μισαλοδοξία σου. Έχω πολύ διαφορετική άποψη για τον Τάσσο. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Δεν βλαφτει λίγη αυτοσυγκράτηση αυτές τις μέρες που κάποιοι άνθρωποι (πάνω από όλους οι δικοί του) υποφέρουν, αγωνιούν και περιμένουν. Αντίθετα ίσως να σε κάνει να αισθανθείς πιο ανθρώπινα. Καλά Χριστούγεννα.

      Μου αρέσει!

      • strovoliotis permalink*
        Δεκέμβριος 15, 2009 21:21

        Καρπασίτη,
        Πραγματικά ευχαριστώ για το σχόλιο και τις ευχές. Είναι ένα πράγμα να διαφωνείς με κάποιον, και είναι άλλο αν τον πιστώνεις με κάτι. Και σίγουρα τα εποικοδομητικά σου σχόλια έχουν πολλά συν.
        Ισως όλα ξεκινούν από το bad timing να αναδημοσιεύσω στο μπλογκ ένα κείμενο που είχα γράψει πέρσι για τις εφημερίδες, την ίδια στιγμή που συνέβηκε η φρικιαστική πράξη.
        Ειλικρινά όμως πιστεύω πως ένα έντονα δημόσιο πρόσωπο αποκτά μια άλλη, ξεχωριστή από το σώμα του, εν ζωή, αλλά και μετά θάνατον.
        Επαναλαμβάνω πως ακόμα και το μαύρο χιούμορ ίσως να έπρεπε να αποφευχθεί αυτές τις μέρες, αλλά όχι η κριτική στον πολιτικό Τάσσο.

        Και για να γίνω κυνικός: έστω και αν τώρα δεν ησυχάζει, ούτε εκείνος ούτε οι δικοί του, ο θάνατος φέρνει το ανθρώπινο τέλος. Εγώ όμως, η οικογένεια μου, όλοι μας ζούμε με τις συνέπειες των πολιτικών του πράξεων.

        Πιστεύω με καταλαβαίνεις.

        Μου αρέσει!

  3. Δεκέμβριος 11, 2009 13:00

    re strovolioti nomizw gyrefkei se i astynomia, paradothou re !!!!!!

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Δεκέμβριος 11, 2009 13:18

      Γιατί ρε χτηνό, τι να κάμω εγώ τον Τάσσο;

      εγώ δεν τον άντεχα ούτε ζωντανό, πόσο μάλλον πεθαμμένο!

      (Μαύρο κατάμαυρο χιούμορ, η υπόθεση είναι ΑΡΡΩΣΤΗ)

      Μου αρέσει!

      • Καρπασίτης permalink
        Δεκέμβριος 12, 2009 12:20

        strovoliotis permalink
        «Γιατί ρε χτηνό, τι να κάμω εγώ τον Τάσσο;

        εγώ δεν τον άντεχα ούτε ζωντανό, πόσο μάλλον πεθαμμένο!»

        σχόλιο

        Το να γράφει κανείς με τόση ασέβεια και αναισθησία για ένα νεκρό ύστερα μάλιστα από αυτό που έγινε προψές, δεν το βρίσκω καθόλου… κυπριακό. Δεν συνάδει με τις αξίες της κοινωνίας μας που σέβεται τους νεκρούς αλλά και τους πενθούντες. Η εμπάθεια είναι πολύ κακός σύμβουλος.

        Μου αρέσει!

      • strovoliotis permalink*
        Δεκέμβριος 12, 2009 14:49

        Karpasitis,
        Αν σε έθιξα, απολογούμαι. Όχι γιατί νομίζω έγραψα κάτι συνειδητά κακό, αλλά γιατί η φρικιαστική πράξη που έγινε, σίγουρα υπερβαίνει τα όρια της πλειοψηφίας των συνανθρώπων μας, και συνεπώς ίσως, ούτε και το μαύρο μου χιούμορ (το οποίον κατονόμασα) δικαιολογείται. Αν προσέξεις όμως το δικό μου σχόλιο ήταν απάντηση στο ktino, κάτι που επίσης βρισκόταν στα όρια του μαύρου χιούμορ 

        Δεν έχω όμως κανένα λόγο να κρύψω ότι κατά την άποψη μου, ο πολιτικός Τάσσος Παπαδόπουλος ήταν ό,τι απεχθέστερο και οπισθοδρομικό είδε ποτέ η Κύπρος.

        Μου αρέσει!

  4. Andreas permalink
    Δεκέμβριος 11, 2009 14:56

    Ahaha.O strovoliotis kopelia.Ahahahah.Nai nai.Strovolioti paradothou

    Μου αρέσει!

  5. Δεκέμβριος 11, 2009 15:02

    Την απαγωγή Αχιλλέα Κυπριανού θυμάται την κανένας;

    Μου αρέσει!

  6. Andreas permalink
    Δεκέμβριος 11, 2009 16:06

    Pios en toutos.

    Μου αρέσει!

  7. Δεκέμβριος 11, 2009 20:42

    Παραδώσου λοιπόν
    άνευ όρων μωρό μου!
    μην προβάλλεις αντίσταση
    μπορεί να πληγωθείς!

    Σαν τον Ιβάν, τον τρομερό
    και σαν το Μέγα Αλέξανδρο
    σαν Τζέκινγκς Χαν, σαν Ναπολέων
    σε κυνηγώ, και σε πολιορκώ

    Παραδώσου λοιπόν
    άνευ όρων μωρό μου
    και θα γίνω για σένα
    ο πιο γλυκός κατακτητής

    Σαν τους Κριτές του Γεδεών
    και σαν τους Βίγκινκς των θαλασσών
    σαν του Ρωμαίους και σαν τους Πέρσες
    σε κυνηγώ και σε πολιορκώ

    Παραδώσου λοιπόν
    άνευ όρων μωρό μου
    μην προβάλλεις αντίσταση
    μπορεί να πληγωθείς

    Παραδώσου λοιπόν
    άνευ όρων μωρό μου
    και θα γίνω για σένα
    ο πιο γλυκός κατακτητής!!

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Δεκέμβριος 11, 2009 20:58

      Σφίγγει ο κλοιός….

      Πάντως κάποιος φίλος με ενημέρωσε πως διάφοροι επώνυμοι νενέκηδες θα αρχίσουν νωρίτερα, από απόψε να πετάσσουν ξεροτήανα πας τα τζιεραμίθκια, για καλόν τζιαι για κακόν.

      Υ.Γ. Ποιοι είναι οι κριτές του Γεδεών;

      Μου αρέσει!

  8. Καρπασίτης permalink
    Δεκέμβριος 17, 2009 18:04

    «Και για να γίνω κυνικός: έστω και αν τώρα δεν ησυχάζει, ούτε εκείνος ούτε οι δικοί του, ο θάνατος φέρνει το ανθρώπινο τέλος. Εγώ όμως, η οικογένεια μου, όλοι μας ζούμε με τις συνέπειες των πολιτικών του πράξεων.

    Πιστεύω με καταλαβαίνεις.»

    ΣΧΟΛΙΟ
    Δεν θα επιμείνω στην επίκριση. Θα σχολιάσω όμως τα πιο πανω. Δεν λέω κάτι καινούργιο διατυπώνοντας τη άποψη ότι βάση της δημοκρατίας είναι η διαφωνία και κατ’ ακρίβειαν η έκφραση της. Στο πιο πάνω σχόλιο σου διατυπώνεις κόσμια την αιτίαση ότι εσύ, η οικογένεια σου, όλοι μαζί «ζούμε με τις συνέπειες των πολιτικών του πράξεων». Από αυτήν την πεποίθηση σου υποθέτω ότι προέκυψε η φανερή αντιπάθεια σου προς το Τάσσο Παπαδόπουλο. Εκτός κι αν η αντιπάθειά σου προηγήθηκε των πολιτικών του πράξεων ώς Προέδρου και αφορούν τις θέσεις του ως πολιτικού ή την εν γένει συμπεριφορά του ως δημοσίου ανδρός ή ακόμη και ως ιδιώτη. Παρόλον ότι εικάζω τι εννοείς, εντούτοις δεν χρειάζεται να ξέρω τι ακριβώς εννοείς για να πω το αυτονόητο ότι είναι πάρα πολλοί των οποίων η γνώμη για τις συνέπειες των πολιτικών πράξεων του Τ.Π. βρίσκονται στον αντίποδα των δικών σου. Σ’ αυτούς περιλαμβάνω και τον εαυτό μου έστω κι αν δεν είμαι σε θέση ούτε θα ήθελα να υπεραμυνθώ κάθε πολιτικής του πράξης.
    Δεν νομίζω κατ’ αρχήν ότι η διαφωνία μας με την πολιτική κάποιου σε μια δημοκρατική χώρα, όπως η δική μας, δικαιολογεί την εμπάθεια, το φανατισμό, και γενικά την ακρότητα. Η δημοκρατία είναι το πολιτικό σύστημα του Μέτρου. Μπορεί να είναι ευκολότερη και αποτελεσμάτικότερη καταφυγή στην υβρη και τη διαβολή και στο συναίσθημα του αναγνώστη μας ή του ακροατή μας παρά σε επιχειρήματα και στη λογική του δέκτη των μηνυμάτων μας, δεν είναι όμως ούτε η ευπρεπέστερη ούτε η πιο ανθρώπινη μέθοδος για να «πείσουμε».

    Το σχόλιο είναι γενικό και δεν αφορά τις δυο τρεις αναφορές σου που έγιναν αφορμή γι’ αυτό. Να ‘σαι καλά εσύ και η οικογένεια σου και όλοι μας και ας ευχηθούμε η λογική και η νηφαλιότητα να επικρατήσουν της αφροσύνης και της οξύτητας στούς δύσκολους μήνες που ακολουθούν.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Δεκέμβριος 17, 2009 20:54

      Γεια σου Καρπασίτη.

      Για να μην ξεχάσω, ανταποδίδω τις ευχές του επιλόγου για σένα, την οικογένεια και τους ανθρώπους σου.

      Είναι αλήθεια πως η αντιπάθεια στον πολιτικό Τ.Π. προηγήθηκε κατά πολύ της εκλογής του, έστω και αν ανήκα στην ΕΔΕΚ και στους Οικολόγους, που είχαν συγγενείς προς εκείνον απόψεις. Η έντονη μου διαφωνία μαζί του όσον αφορά το Κυπριακό ακολούθησε την «απόρριψη» που είχε προηγηθεί, αφού τον θεωρούσα λάβαρο του συντηρητισμού.

      Τώρα, είμαι εμπαθής και φανατικός και ακραίος; Νομίζω πως όχι, στην πραγματικότητα είμαι ο άνθρωπος του παζαρκού και του συμβιβασμού. Όταν όμως βρεθώ αντιμέτωπος με τέτοια φαινόμενα (και άλλωστε ποιος είμαι εγώ;), τότε κάμνω τα ίδια τζιαι κατζίαν δεν κρατώ.

      Μου αρέσει!

      • Καρπασίτης permalink
        Δεκέμβριος 17, 2009 22:59

        Χάρηκα για την κουβέντα. Σαφώς έχουμε διαφορετικές απόψεις για τον Τ.Π. και προφανώς για το μεγάλο πρόβλημα του Τόπου μας. Αυτό δεν εμπόδισε να έχουμε μια πολιτισμένη συζήτηση. Υπόσχομαι ότι θα επανέλθω σύντομα για να σχολιάσω και επί της ουσίας απόψεις που εκφράζονται στο ιστολόγιο σου. Ήθελα πρώτα να βεβαιωθώ ότι μια συζήτηση μαζί σου και μέσω του Ιστολογίου σου θα μπορούσε να διεξαχθεί με σεβασμό απέναντι στον άλλο. Καμιά φορά η ανωνυμία αφήνει αχαλίνωτα τα συναισθήματά μας, κυρίως τα κακά. Δεν σου κρύβω ότι παρακολούθωντας περιστασιακά διάφορα κυπριακά ιστολόγια που εκπροσωπούν τις δυο κύριες τάσεις στο Κυπριακό, τρόμαξα.

        Η ανωνυμία ευθύνεται πολύ για την οξύτητα των συζητήσεων. Είναι όμως αναγκαία γιατί επιτρέπει την ειλικρινή έκφραση των απόψεων. Επειδή όμως οι εκφραζόμενες απόψεις είναι ειλικρινείς ανησυχώ ακόμη περισσότερο.

        Ελπίζω να ξεκινήσει μια συζήτηση μεταξύ των ιστολογούντων πάνω στο ζήτημα του φανατισμού και της μισαλλοδοξίας. Ή, για το πούμε θετικά, για την ανάγκη διεξαγωγής ενός πολιτισμένου διαλόγου κόντρα στον πολιτικό συρμό στη χώρα μας και κόντρα στους πολιτικούς μας οι οποίοι δεν ευδοκιμούν παραμόνο στα χωράφια που δεν ευδοκιμεί ο διάλογος κι η συνέση αλλά η άγνοια, η συνθηματολογία κι ο συνεπακόλουθος φανατισμός. Με σκεπτόμενους και διαλεγόμενους πολίτες, οι πολιτικοί θα ήταν περιττοί.

        Θα τα πούμε ξανά.

        Μου αρέσει!

Trackbacks

  1. Ραούφ Ντενκτάς: Όταν φεύγει ο εχθρός. « Στροβολιώτης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: