Skip to content

Στο σπίτι, στο συνοικισμό.

Ιανουαρίου 30, 2010

Τα σπίτια στο συνοικισμό είναι μικρά.

Τα είχαν κτίσει μικρά και γρήγορα.

Έπρεπε να μπει μέσα ο κόσμος.

Οι συνοικισμοί ήταν το αποκορύφωμα του μπαλώματος, της άνετης προσωρινότητας, όπως έλεγε μετά την εισβολή ο Μακάριος.

Ο κόσμος έπρεπε να αποκτήσει στέγη, τα τσιατίρκα άντεξαν για κάποιους τον πρώτο χειμώνα, αλλά ως εκεί.

Κάπου είχα διαβάσει μια άποψη που έλεγε πως το αγωνιστικό φρόνημα του προσφυγοποιημένου μας λαού θα διατηρείτο στα ύψη, αν η διαβίωση συνεχιζόταν μέσα στα τσιατίρκα.

Δε ξέρω αν υπήρχαν τότε εθελοντές να δοκιμάσουν αυτή τη θεωρία, αλλά σίγουρα, εκ των υστέρων δεν υπάρχει τρόπος να αποδειχθεί.

Ο κόσμος μπήκε στους συνοικισμούς, άφησε στους πολιτικούς το μεγάλο έργο της εξεύρεσης λύσης, και προσπάθησε να ξανακτίσει τη ζωή του.

Μόνο  αν σκεφτεί κανείς πως στον Λίβανο και στην Ιορδανία υπάρχουν ακόμα πρόσφυγες Παλαιστίνιοι μέσα στα τσιατίρκα, τότε…

Τότε, φαίνεται πως χρειάζεται κάτι περισσότερο από ένα βασανισμένο λαό για να λυθεί ένα πρόβλημα.

Το σπίτι στο συνοικισμό ήταν καθαρό και περιποιημένο, και μυρωδάτο.

Η κυρία Θ. έψηνε αλμυρά για το μνημόσυνο της Κυριακής, και η ευωδία έσπαζε τη μεγάλη μου μύτη.

Κυριακή γεννήθηκε, Κυριακή είχε το μεγάλο ατύχημα, Κυριακή πέθανε, λέει.

Άνευ σημασίας σίγουρα, απλώς έτυχε, αλλά στο μυαλό της για κάποιο λόγο συνδέονταν οι τρεις Κυριακές.

Η κουβέντα πήγε στο χωριό της. Πρέπει να έπαθε ζημιά το χωριό από τις πρόσφατες πλημμύρες, αν ορθά μεταδόθηκαν οι ειδήσεις από τον βορρά, λέω.

Ναι, θα μπορούσε, μου λέει, το σπίτι είναι κοντά στον ποταμό, και μετά εντελώς φυσιολογικά προσέθεσε πως μόλις πρόσφατα πήγε να δει το σπίτι της.

Εφτά σχεδόν χρόνια μετά που άνοιξαν τα καντζέλια, έκανε για πρώτη φορά την κίνηση.

«Να δω ξανά το σπίτι μου πριν πεθάνω» λέει.

Μια απαισιόδοξη δύναμη την έσπρωξε να το κάνει.

Θα ήλπιζε κανείς πως αυτή ειδικά την περίοδο θα το έκανε λόγω της επερχόμενης λύσης;

Όχι, δεν την έσπρωξε να το κάνει η ελπίδα, την έσπρωξε το αίσθημα της αυτοσυντήρησης, η ανάγκη να κλείσει μια εκκρεμότητα, γιατί τα χρόνια περνούν, μεγαλώνουμε, μεγαλώνουμε…

Ο κύριος Γ. κάτι με ρώτησε για πολιτικά. Νομίζω για την εκ περιτροπής προεδρία, για τους φυσιολογικούς φόβους που έχει, για την Τουρτζιάν.

Δε θυμάμαι τι είπα.

Προφανώς απάντησα, προφανώς είπα τα ορθολογιστικά μου επιχειρήματα, για τα οποία είναι περήφανο το έξυπνο μου μυαλό.

Το έξυπνο μου μυαλό, που μετά με βασάνισε, όπως τη «Συνείδηση» του Χατζή.

Αλήθεια,  τι νόημα θα έχει η λύση για άτομα που διάγουν την έβδομη ή όγδοη και βάλε δεκαετία της ζωής τους;

Πόσο μπορούν ακόμα να θέλουν μια λύση;

Μπορώ να φανταστώ κάποια άτομα, νικημένα από τις κακουχίες της ζωής, να πουν την κρίσιμη εκείνη μέρα, πως όχι, εγώ δε θέλω τη λύση, γιατί φτάνει πια, δε θέλω ένα ακόμα ξεκίνημα, δε θέλω άλλες φασαρίες.

Τα βιβλία μου, τα κλείνω τώρα.

Προτιμώ να μείνω στο σπίτι, στο συνοικισμό. Εδώ έστησα την οικογένεια μου, εδώ μεγάλωσαν τα παιδιά μου, απ’ εδώ έφυγαν τα παιδιά μου.

Και προσέξτε: δεν το γράφω με κακία, ούτε απαξίωση, ούτε οτιδήποτε σχετικό. Το γράφω γιατί κάτι τέτοιο μπορεί να είναι ένα απόλυτα φυσιολογικό, και ίσως και δικαιολογημένο συναίσθημα που νοιώθουν κάποιοι πρόσφυγες.

Δυο άντρες ογδοντάχρονοι, σε συνοικισμό: οι σύζυγοι έφυγαν, τα παιδιά, τα εγγόνια είναι αλλού, έχουν στήσει τη δική τους ζωή.

Έχουν φύγει όλοι που τους συνέδεαν με το χωρκόν στην  Μεσαρκά του ενός και το χωρκόν στην Μόρφου του άλλου.

Τους μένει ο καφές και το τσιγαράκι που απολαμβάνουν στον καφενέ, κάτω από την κληματαριά.

Πως μπορούν να το αλλάξουν αυτό;

Μήπως τελικά δε είναι καλή ιδέα να ψηφίσει ο κόσμος σε ένα δημοψήφισμα για μια λύση;

Μήπως θα έπρεπε να αποφασιστεί η λύση σε ανώτατο επίπεδο, ερήμην του λαού, εγκεφαλικά, στο προσωπικό επίπεδο των δυο συνομιλητών, χρησιμοποιώντας αποκλειστικά και μόνο την κοινή λογική;

Και την έγνοια για το μέλλον.

Γιατί το παρελθόν το κάψαμε.

Μήπως θα έπρεπε απλώς  να υπογράψουν ό,τι κρίνουν σωστό, και ο κόσμος να οφείλει να το δεχτεί και να το εφαρμόσει;

Γιατί, άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.

Advertisements
5 Σχόλια leave one →
  1. READER permalink
    Ιανουαρίου 31, 2010 07:28

    AGAPITE MOU STROVOLIOTI KATALAMVENO TIS ANISIXIES SOU.ME TOLIGO MOU TO MIALO ETOUTO THA SOU PO.
    O POLEMOS AFTA EXEI.ALLOI ZOUN ALLOI PETHENOU…ALLOI PLOUTIZOUN ALLOI FTOXENOUN..ALLOI ZOUN SE KATAVLISMOUS…ALLOI KSENITEVONTE,
    PERIMENONTAS APO XRONO SE XRONO MA GIRISOUN PISO STOUS TOPOUS TOUS…KALI ORA SAN KAI MENA.
    POLOI FIGAN APO TI ZOI ME ENA KAIMO….KAI STIN APOKSENOSI.

    TO PROVLIMA THEN LINETE OUTE ME TIN KALOPERASI ,OUTE ME TI MIZERIA KAI PROPANTOS OUTE APO ANTHROPOUS POU SKEFTONTE SAN AFTOUS POU TO EDIMIOURGISAN.

    TORA VLEPO KAPIO SXEDIO LISIS..TELIKA AN PREPI NA PERASI APO DIMOPSIFISMA I OXI,AFTO EXARTATE, AN INE LITOURGIKO KAI DIKEO,GIATOKALO TOU TOPOU , NOMIZO OXI.(DEN KNORIZO TIN BASI.)

    Μου αρέσει!

  2. strovoliotis permalink*
    Ιανουαρίου 31, 2010 21:25

    @reader,

    Για τις πρώτες παραγράφους δεν έχω ουσιαστική διαφωνία.

    Η τελευταία σου παράγραφος αγγίζει το νόημα της ανάρτησης μου. Ακριβώς για τους λόγους που αναφέρεις, και οι οποίοι ερμηνεύονται διαφορετικά περίπου από κάθε κάτοικο του νησιού, ίσως το δημοψήφισμα να ΜΗΝ είναι η κατάλληλη διαδικασία.

    Να μη ξεχνάμε πως το εργαλείο αυτό εισήχθη στη διαδικασία για να ξεπεραστεί η αδιαλλαξία του Ντενκτάς, αφού κρινόταν πως η πλειοψηφία των ΤΚ δεν συμφωνούσε τότε μαζί του.

    Μου αρέσει!

  3. Φεβρουαρίου 1, 2010 16:54

    en to eida potte pou toth thn pleuran. Mporei na esheis dikaio. Th wra pou pshfizoumen o kathe enas skeutetai ton eauton tou…
    Pou na ton kserizwseis pale ton kosmon?

    Thwrw dame tous metanastases pou laloun Ellada tziai stasse melin to stoman tous tziai aman fkoun sth syntaksh pan pisw sto xwrkon tous gia na katalavoun oti enne pion to xwrkon tous. ginountai ksenoi…

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Φεβρουαρίου 1, 2010 23:40

      Βαβυλώνα,
      Ναι, περίπου έτσι. Το τι είναι συμφέρον για τον εαυτό του κάθε ενός κάτω από διαφορετικές συνθήκες αλλάζει.
      Ας πούμε (και απολογούμαι σε όσους το διαβάσουν ως άκομψο), δε θα ήταν πιο δίκιο να αποφασίσουν για τη λύση αυτοί που θα τη ζήσουν, και αυτοί που θέλουν να την κάνουν να δουλέψει, σε αντίθεση με τους άλλους που ούτε το ένα μπορούν, ούτε το άλλο θέλουν .

      Μου αρέσει!

  4. Ανώνυμος permalink
    Απρίλιος 11, 2010 01:40

    Agapite Strovolioti!

    Nai symfono gia ola osa egrapses. Dystyxos nai esti einai ta pragmata. Oi neoi feygoun se allous topous kai oi palioi tha fygoun siga siga se kapoious allous topous.

    Esti i moira aytou tou topou, tis Kyprou mas, tha parameinei telika os mia palia anamnisi, kadrarismeni kai ksexasmeni san ena allo kimilio na kremmetai ston toixo!

    Dystyxos

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: