Skip to content

Ένας ψευδοΚυπραίος γράφει στην «Επανένωση».

Φεβρουαρίου 2, 2010

 

Ίσως να υπερβάλλω, αλλά υπάρχουν πράγματι άνθρωποι στην πλευρά μας που θεωρούν τους ΤΚς συμπατριώτες μας ως ψευδοΚυπραίους, αφού  πρόκειται για ΕΚς που μπαστάρτεψαν σε κάποια ιστορική στιγμή, και άρα πρέπει ουσιαστικά να ανανήψουν και να ενταχθούν στην καθαρή μας φυλή.

 

Είναι ακόμη ψευδοΚυπραίοι οι συμπατριώτες μας, αφού ζουν σε ένα παράνομο καθεστώς, γεννήθηκαν σε παράνομα νοσοκομεία, μορφώθηκαν σε παράνομα σχολεία, έκαναν έρωτα σε παράνομες κρεβατοκάμαρες, σε σπίτια χωρίς άδεια, οδήγησαν σε παράνομους δρόμους με παράνομα εισαχθέντα αυτοκίνητα.

 

Η παράνοια είναι εντελώς νόμιμη.

 

Στην Επανένωση λοιπόν, γράφει σήμερα ένα κείμενο ο Turgut Durduran. Είναι νομίζω η πρώτη φορά που γράφει Τουρκοκύπριος σε ένα ιστολόγιο που ξεκίνησε από Ελληνοκυπρίους.

 

Δεν έχει σημασία αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς μαζί του (και εγώ έχω διαφωνήσει διαχρονικά μαζί του σε άλλους ηλεκτρονικούς χώρους).

 

Σημασία έχει να υπάρχει επικοινωνία.

 

Η ουσία είναι να υπάρχει αληθινή συζήτηση και διάλογος.

 

Χωρίς μαμάδες πατρίδες να κινούν τα νήματα, χωρίς λυσοφοβικές συμμορίες να μποϋκοτάρουν κάθε ελπίδα.

 

 

 

 

 

Advertisements
13 Σχόλια leave one →
  1. Φεβρουαρίου 2, 2010 17:51

    «Η ουσία είναι να υπάρχει αληθινή συζήτηση και διάλογος.

    Χωρίς μαμάδες πατρίδες να κινούν τα νήματα, χωρίς λυσοφοβικές συμμορίες να μποϋκοτάρουν κάθε ελπίδα.»

    Σε δυο γραμμές τα είπες όλα. Άσε και κάτι για τους άλλους καημένε 🙂

    Μου αρέσει!

  2. Φεβρουαρίου 2, 2010 18:07

    ατε να δουμε πέρκι κόψει ο νους μας λλιο πιο μαζικά.

    Μου αρέσει!

  3. Φεβρουαρίου 2, 2010 18:36

    Κάθε μέρα που περνά , η απογοήτευση πλησιάζει περισσότερο. Οι τ/κ έχουν να αντιμετωπίσουν ένα τουρκικο στρατό, εμείς κάθε μέρα που περνά δημιουργούμε ένα «στρατό» στο κεφάλι μας. Οι ε/κ έχουν τον δικό τους «κατοχικό» στρατό στο κεφάλι τους. Ο δικός μας «κατοχικός» στρατός είναι ο τρόπος που μεγαλώσαμε και που μορφωθήκαμε.
    Κάθε μέρα που περνά είμαστε ένα βήμα πιο κοντά στην απογοήτευση…
    η κοινωνία μας καταγράφεται στην ιστορία σαν μια από τις πλέον συντηριτικές και ρατσιστικές κοινωνίες της Ευρώπης.
    Η σπουδαία παιδεία που πήραμε, τα Ελληνοχριστιανικά σπουδαία μας ιδεώδη θεμελιώνουν αυτή την κατάντια της σύχγρονης Κύπρου. Που υποτιμά
    με αυτό το χυδαίο τρόπο τους συμπατριώτες μας τ/κ.
    Δεν πρόκειται να βγούμε από αυτή την κατάντια παρεκτός με δύο τρόπους:
    1. με τη σύσταση κοινού μετώπου δράσης των ε/κ και τ/κ ΣΕ ΟΛΑ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ.
    2. με την κατά μέτωπο επίθεση προς αυτή τη σαθρή βάση των «Ελληνοχριστιανικών» αρχών που εξακολουθεί να μολύνει ανεπανόρθωτα τις Αρετές του Λόγου, του Πολιτεύεσθαι, του Φιλοσοφείν, της Τέχνης, και του Ευ Ζειν. Που μολύνει μεχρι σημερα τα παιδιά μας στα σχολεία και οδηγεί νέους ανθρώπους σε φασιστικές αντιλήψεις και συμπεριφορές.
    Είμαστε εγκλωβισμένοι στην Παράνοια…

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Φεβρουαρίου 2, 2010 21:54

      Δεισδαίμονα,

      Δε θέλω να μπω σε εφ’ όλης της ύλης διάλογο, γιατί γράφεις πολλά!

      Συμφωνώ βεβαίως με τα πλείστα, αλλά θα σχολιάσω τα «ελληνοχριστιανικά ιδεώδη».

      Καλά, αυτά είχαν άλλη έννοια στη χούντα, σίγουρα χρειάζονται επιδιόρθωση, αλλά τελικά όλα αυτά είναι μέρος της παράδοσης μας.

      Αποφοίτησα κυριολεκτικά και μεταφορικά μέσα από ελληνοχριστιανική εκπαίδευση, και όμως δεν έχω πρόβλημα να συμφωνήσω γενικά μαζί σου, που κατά πάσα πιθανότητα έχεις τα ίδια πιστοποιητικά!

      Τα ιδεώδη και τα «ιδεώδη» δεν βλάφτει να τα μαθαίνουμε, το σημαντικό είναι να μπορούμε να τα αμφισβητούμε. Και αυτό μας βοηθά να το κάνουμε και το εκπαιδευτικό σύστημα, και το ευρύτερο, και σαφώς συντηρητικό περιβάλλον, αλλά και η δική μας η θέληση.

      Αυτό το τελευταίο νοιώθω να λείπει…

      (Είδες, εγώ δεν έγραψα πολλά:))

      Μου αρέσει!

  4. Kyproleon permalink
    Φεβρουαρίου 2, 2010 18:45

    Καρτερω με πολλη ενδιαφερον να δω τις διαφωνιες σου με τον Τουργκουτ. Τζιενο το northern Cypriots εσυρε με κατω που την τσαερα 🙂

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Φεβρουαρίου 2, 2010 21:57

      Γιατί ρε λέοντα;

      Δεν βλάφτει να αρχίσουμε να συνηθίζουμε στους όρους της μετά της λύσης Κύπρου (λέμε τώρα!). Που θα είναι μάλιστα και πολιτικά ορθοί για την ΕΕ!

      Και για να ξέρεις, είμαι και εγώ κατά 62.5% βορειοκυπριώτης.

      Μου αρέσει!

  5. Φεβρουαρίου 2, 2010 19:58

    Ποτέ δεν είπε κανένας ότι οι άνθρωποι ( όποιοι άνθρωποι ) δεν μπορούν να έχουν επικοινωνία κάτω από συνθήκες που ευνοούν την επικοινωνία.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Φεβρουαρίου 2, 2010 22:01

      Νεράιδα,

      Και όμως δεν είναι τόσο απλό.

      Κάποτε ήταν τα πέτρινα χρόνια του Ντενκτάς.

      Ακόμα και τώρα όμως, 7 χρόνια μετά το άνοιγμα των καντζελιών, και συνεπώς τις πιο ευνοϊκές συνθήκες επικοινωνίας, δεν βλέπω να υπάρχει ικανοποιητική διάδραση μεταξύ μας…

      Τα τείχη δεν είναι μόνο κούγκρενα.

      Μου αρέσει!

      • Φεβρουαρίου 2, 2010 22:14

        Επειδή δεν είναι καιρός για ικανοποιητική διαδράση μεταξύ μας.
        Υπάρχει θέμα που εκκρεμεί.

        Άρα όσο και να επενδύσουμε στις σχέσεις μεταξύ μας, αν δεν λυθεί το πρόβλημα, τότε τί έχουμε κάμει;

        Έστω κι αν καταφέρουμε να έχουμε άριστες σχέσεις, θα λυθεί το θέμα;

        Οι άνθρωποι συνηθίζουν…. όπως συνηθίσαμε πράγματα που πριν 10 χρόνια ήταν αδιανόητα.

        Έχουμε πολλά παραδείγματα στην ιστορία μας όπου τουρκοκύπριοι και ελληνοκύπριοι ζούσαν σαν αδέλφια. Τι προσπαθούμε να αποδείξουμε; Ότι μπορούμε να ζήσουμε σαν αδέλφια; Φυσικά μπορούμε! Κάτω από τις ευνοϊκές συνθήκες, τις οποίες δεν έχουμε ακόμα.

        υ.γ. Στροβολιώτη , εχάλασες με 🙂 Συζητώ για τα θέματα που αποφεύγω 🙂

        Μου αρέσει!

      • strovoliotis permalink*
        Φεβρουαρίου 2, 2010 22:21

        Νεράιδα, σίγουρα μια μαγική δύναμη σπρώχνει τα δάκτυλα σου να γράψουν αυτά που βλέπω! μην τη σταματάς:)

        Οποιο θέμα και να εκκρεμεί (και εκκρεμεί), δεν βλέπω λόγο γιατί να μην μιλώ με τον συμπατριώτη μου.

        Και τον συν-θυματοποιημένο, γιατί ας μη ξεχνούμε πως και η επίσημη προπαγάνδα μας, αλλά και η δική μου η ανάλυση, θεωρεί όλους τους Κυπραίους θύματα του μεγάλου άλλοθι. (Διαφωνούμε λίγο στις ημερομηνίες!)

        Σωστά αυτά που λες για την ιστορία, και καλό είναι να μαθαίνουμε για την ιστορία, καλύτερο όμως είναι να την γράφουμε.

        Μου αρέσει!

  6. Φεβρουαρίου 2, 2010 22:41

    Καλά, δεν θα σταματήσω την μαγική δύναμη και θα συνεχίσω να γράφω.
    Εσύ, όμως, καλού κακού, πάρε καμοιά ωτοασπίδα ( γιατί δεν μπορεί, θα σε κουφάνω ) και κάνε καμοιά θεραπεία για τα μαλλιά σου επειδή σίγουρα θα σε καραφλιάσω 🙂

    ΟΚ, ενδεχόμενο 1 : Προωθούμε τον διακοινοτικό διάλογο με την καλή πρόθεση ότι οδεύουμε προς επανένωση. Ναι, γίνονται συνομιλίες οι οποίες, γλιστρούν πάνω σε κάτι χαλιά που ανάφερες πιο πριν. Άρα, τίποτα σταθερό. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που η λύση είναι διχοτόμηση; Οι σχέσεις μεταξύ μας θα είναι σχέσεις με τον συμ-πατριώτη μας ή μήπως θα είναι απλά σχέσεις πχ με ένα Γερμανό, Πακιστανό κτλ;;;;

    Μικρολεπτομέρεια 2 : Έγινε ένα έγκλημα το 74. Εν τζιαι θυμούμαι πολλά μιας τζιαι ήμουν σε ηλικία που έπαιζα με τις κούκλες. ( ψέμα, θυμάμαι αρκετά ώστε να έχουν σημαδέψει μόνιμα τη ζωή μου ). Τι κάνουμε εμείς και οι συμ-πατριώτες μας για απονομή δικαιοσύνης; ( ξέρω ότι γίνουνται προσπάθειες, απλά υπερβάλλω). Απλά το ξεχνάμε; χμμμ ξέρω γω; Δεν μου κολλά. Είμαστε τόσο καλοί; Εγώ πάντως, αν και νεράιδα δεν είμαι τόσο καλή ώστε να συγ-χωρέσω κάτι αν δεν υπάρξει η λύτρωση. Μπορεί να ζω μονίμως στο άστρο μου αλλά λύτρωση Δεν είδα. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με κανένα άνθρωπο, φτάνει όμως να δω λύτρωση. Συμπεριφέρομαι όπως θα συμπεριφερόμουν σε οποιαδήποτε «προστριβή». Γιατί αυτή να αποτελεί εξέρεση;

    υ.γ. Μάλλον εν το «σικιμέ» ή η έλλειψη θυροξίνης που φταίει για την πληκτρολόγηση μου. Τωρά που το σκέφτουμε, λαλείς να μεν την ξανα-αρκέψω;;;;;;

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Φεβρουαρίου 2, 2010 23:21

      Νεράιδα,

      Ε, χμμ, μάλλον δεν κινδυνεύω να κκελιάσω:)

      Αν πάμε για λύση, οι επαφές είναι σίγουρα πολύ καλές.

      Αν ο λαός μας επιλέξει τη διχοτόμηση, πάλι πρέπει να είμαστε καλά. Γιατί και η διχοτόμηση θα ήταν κάποια λύση (που απεύχομαι), και αν αυτό θέλουμε, ακόμα και τότε πρέπει να είμαστε καλά με τους γείτονες.

      Να συγχωρέσεις τι; Ποιους; Εκείνους που εγκλιμάτισαν σε βάρος της Κύπρου, εκείνους που θυματοποίησαν τους Κυπραίους;

      Δική σου η επιλογή.

      Για μένα σήμερα σημασία έχει ποιος δουλεύει για λύση, και στήριξη της λύσης, ανεξάρτητα από το παρελθόν του.

      Κυνικό; Ίσως.

      Πρακτικό; Σίγουρα!

      Γιατί σε αυτή την «προστριβή» δεν υπάρχει «άλλος» ή «άλλη» για να τα βρούμε με ένα ποτήρι κρασί.
      Δεν μου φταίει ούτε ο Τουρκοκύπριος που σκότωσε ένα συγγενή μου, ούτε όσοι Τουρκοκύπριοι της Πάφου μένουν στο χωριό του μακαρίτη του παπά μου, ούτε όσοι ζουν απ΄ εκεί τώρα.

      Δεν μπορώ να προσωποποιήσω το μεγάλο άλλοθι στον συμπατριώτη ή την συμπατριώτισσα μου, της μιας ή της άλλης ράτσας.

      Τέλος: πρέπει να προσέχεις τι πίνεις, και δε μας δίνεις:)

      Μου αρέσει!

  7. Φεβρουαρίου 3, 2010 01:24

    …εν μέρος μιας παράδοσης ναι.αλλά εν κάτι παραπάνω που τα ήθη τζαι τα έθιμα μας.εγίναν το βαρόμετρο των καθημερινών μας αξιών.όπως το βαρόμετρο που έδειξε τωρά ο ΑΝΤ για το κυπριακό…οι ρίζες της κατάντιας μας εν πολλά βαθκιές φίλε Στροβολιώτη.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: