Skip to content

Demopoulos v.Turkey and 7 other cases

Μαρτίου 5, 2010
tags:

186

05.03.2010

Press release issued by the Registrar

Admissibility decision

Demopoulos v.Turkey and 7 other cases

(applications nos. 46113/99, 3843/02, 13751/02, 13466/03, 14163/04, 10200/04, 19993/04 and 21819/04)

Applications inadmissible:

AMENDED LAW PROVIDES ACCESSIBLE AND EFFECTIVE REDRESS FOR GREEK CYPRIOTS’ COMPLAINTS ABOUT DEPRIVATION OF PROPERTY IN NORTHERN CYPRUS FOLLOWING THE 1974 TURKISH INVASION

Principal facts

The applicants are 17 Cypriot nationals of Greek-Cypriot origin, living in Nicosia, Limassol, Lakatamia and Larnaca. The cases concerned their complaints that they had been deprived of the use of their property and/or access to their homes in northern Cyprus which was under the control of the “Turkish Republic of Northern Cyprus” (the “TRNC”). Their property included various plots of land, some of which were cultivated and some with fully furnished houses or buildings.

These complaints arose out of the Turkish military operations in northern Cyprus in July and August 1974 and the continuing division of the territory of Cyprus, which resulted in the proclamation of the “TRNC” in 1983. This proclamation was declared legally invalid by the United Nations, and the Council of Europe decided that the government of the Republic of Cyprus would continue to be regarded as the sole legitimate government of the country.

According to new legal provisions which entered into force in December 2005 (Law 67/2005), all natural and legal persons claiming rights to immovable or movable property could bring a claim before the Immovable Property Commission (“IPC”), subject to a fee of 100 Turkish liras (TRY) for each application and provided they submitted title deeds or proof of ownership.

As of November 2009, the number of cases brought before the IPC stood at 433. Of these, 85 had been concluded, the vast majority by means of friendly settlement. In more than 70 cases, compensation had been awarded. Some 361,493 square metres of property had been restituted and approximately 47 million euros paid in compensation.

Complaints, procedure and composition of the Court

Relying on Article 1 of Protocol No. 1 (protection of property), Article 8 (right to respect for home) and, save in the case of Christosomou, on Article 14 (prohibition of discrimination), the applicants complained that they had been prevented from enjoying their property and homes following the invasion of northern Cyprus by Turkey in 1974, and that they had been victims of discrimination. The applicants in Sotiriou and Moushoutta and Stylas also complained under Article 13 of a lack of an effective remedy in respect of their Convention rights under Article 8 (respect to respect for private life and family life) and Article 1 of Protocol No. 1.

The applications were lodged between January 1999 and March 2004. By a decision of 19 May 2009 the Chamber to which the case had originally been assigned relinquished its jurisdiction in favour of the Grand Chamber (Article 30 of the Convention). On 18 November 2009 a Grand Chamber hearing was held in Strasbourg.

The decision on admissibility was given on 1 March 2010, by the Court sitting as a Grand Chamber composed as follows:

Jean-Paul Costa (France), President,
Christos Rozakis (Greece),
Nicolas Bratza (United Kingdom),
Peer Lorenzen (Denmark),
Françoise Tulkens (Belgium),
Josep Casadevall (Andorra),
Giovanni Bonello (Malta),
Vladimiro Zagrebelsky (Italy),
Lech Garlicki (Poland),
Khanlar Hajiyev (Azerbaijan),
Ljiljana Mijović (Bosnia and Herzegovina),
Egbert Myjer (Netherlands),
David Thór Björgvinsson (Iceland),
Ján Šikuta (Slovak Republic)

Mark Villiger (Liechtenstein), 
Päivi Hirvelä (Finland),
Işıl Karakaş (Turkey), Judges,

and Erik FriberghRegistrar.

Decision of the Court

Article 1 of Protocol No. 1

The present eight cases are the first applications to be examined as to their admissibility following the pilot-judgment procedure in Xenides-Arestis v. Turkey. Although the Chamber in this case concluded that the remedy offered seemed adequate, its judgments did not include a detailed analysis of the points of principle and interpretation of the Convention and was not binding on the Grand Chamber.

As to whether the requirement to exhaust domestic remedies (Article 35 § 1) applied to the situation of Greek-Cypriot owners of property under the control of the “TRNC”

The Court maintained its view that pending resolution of the illegal occupation of northern Cyprus, it was crucial that individuals nonetheless continued to receive protection of their rights on a daily basis. Even if the applicants did not live as such under the control of the “TRNC”, if there was an effective remedy available for their complaints there, the rule of exhaustion applied. This did not put in doubt the fact that the government of the Republic of Cyprus remained the sole legitimate government of Cyprus. The Court reiterated that an appropriate domestic body, with access to the relevant information, was clearly the more appropriate forum for deciding on complex matters of property ownership and valuation and assessing financial compensation, notwithstanding the time and efforts required from the applicants to exhaust domestic remedies.

As to whether the respondent Government furnished via the IPC a remedy capable of providing effective redress in these cases

Even though the international community regarded Turkey as being in illegal occupation of the northern part of Cyprus, this did not mean that, when dealing with individual complaints under the Convention concerning interference with property, its discretion as to the manner in which it executed a judgment should not be respected. In the light of the many changes some 35 years after the properties were left, it would risk being arbitrary and injudicious for the Court to impose an obligation to effect restitution in all cases – which would result in the forcible eviction and rehousing of many men, women and children – even with the aim of vindicating the rights of victims of violations of the Convention. No problem therefore arose as regards the impugned discretionary nature of the restitutionary power under Law 67/2005, which addressed the lack of provision for restitution pointed out in the case of Xenides-Arestis.

The Court was not convinced by the allegation that IPC members lacked subjective impartiality, due among other things to the presence of Turkish military personnel or the appointment of members of the IPC by the “TRNC” President. Nor was it of the opinion that the sums of compensation awarded under Law 67/2005 would fall short of what could be regarded as reasonable compensation.

On the question of the burden of proof placed on claimants by Law 67/2005, the Court reiterated that claims under the Convention had to be substantiated by evidentiary means – in these cases title deeds or proof of ownership – notwithstanding the difficulties involved.

The Court also took note of the provisions in the amended law for the payment of compensation and the guarantees given to the claimants and representatives concerning entry and exit to the northern area. It was not convinced by the elements put forward by the applicants to support their complaint that the procedure was unduly onerous or inaccessible – alleged issues concerning inter alia legal representation, translations, lack of transparency, undue pressure.

Moreover, although it was open to them, none of the applicants had appealed to the High Administrative Court concerning the sums awarded or the allegations of material unfairness and procedural irregularity.

The Court therefore concluded that, in the current situation of occupation that was beyond its competence to resolve, Law 67/2005 provided an accessible and effective framework of redress in respect of complaints about interference with property owned by Greek Cypriots. The applicants had not made use of this mechanism and their complaints under Article 1 of Protocol No. 1 to the Convention had therefore to be rejected for non-exhaustion of domestic remedies.

The Court also stressed that this decision was not to be interpreted as an obligation to make use of the IPC; the claimants could choose to await a political solution. However, if applicants wished to lodge an application before the European Court of Human Rights, its admissibility would be decided in line with the present principles.

Article 8

The applicant property owners’ complaints of an ongoing interference with their right to home also failed for non-exhaustion of domestic remedies as they had not been brought before the IPC.

Having nonetheless examined the substance of Mrs Ariana Lordou Anastasiadou’s complaint (application no.13751/02), because it was not persuaded that she had had any realistic prospect as a non-property owner of applying either to the IPC or “TRNC” courts, the Court found that the facts of her case did not disclose any present interference with her right to respect for her home, as she had not been living in the family home for almost her entire life. The possible inheritance of a share in the title of that property was hypothetical and speculative. Consequently, this part of the application was rejected as manifestly ill-founded.

Other complaints

Considering its findings under Article 1 of Protocol No. 1 and Article 8, the Court considered that no further issue arose for examination concerning the remaining complaints made by the applicants.

***

The decision is only available in English. This press release is a document produced by the Registry. It does not bind the Court. The decisions are available on its website (http://www.echr.coe.int)

Press contacts

Céline Menu-Lange (tel : + 33 (0)3 90 21 58 77)
Stefano Piedimonte (tel : + 33 (0)3 90 21 42 04)

Tracey Turner-Tretz (tel : + 33 (0)3 88 41 35 30)
Kristina Pencheva-Malinowski (tel : + 33 (0)3 88 41 35 70)
Frédéric Dolt (tel : + 33 (0)3 90 21 53 39)

Nina Salomon (tel + 33 (0)3 90 21 49 79)

The European Court of Human Rights was set up in Strasbourg by the Council of Europe Member States in 1959 to deal with alleged violations of the 1950 European Convention on Human Rights.

– –

Advertisements
14 Σχόλια leave one →
  1. Kyriacos permalink
    Μαρτίου 5, 2010 20:11

    πάει τζαι τούτο..

    Μου αρέσει!

  2. Μαρτίου 5, 2010 20:17

    Στροβολιώτη, περιμένεις και σχόλια;

    Μου αρέσει!

  3. strovoliotis permalink*
    Μαρτίου 5, 2010 21:14

    Και όμως, Κυριάκο και Lexi, δεν είναι μια απλή απόφαση που κλείνει κάποιο δρόμο ή δεν χρειάζεται σχόλια.

    Αντίθετα μάλιστα.

    Κατ’ αρχάς το δικαστήριο τονίζει το αυτονόητο της μόνης αναγνωρισμένης κυβέρνησης στην Κύπρο, αυτής που εκπροσωπεί την Κυπριακή Δημοκρατία.
    Ως εκ τούτου η μόνη άλλη κυβέρνηση που έχει ευθύνες στον βορρά είναι εκείνη της Τουρκίας, και άρα αυτό επιβεβαιώνει τη νομική γραμμή του δικαστηρίου σε προηγούμενες υποθέσεις, πως το καθεστώς στον βορρά είναι υποτελές στην Τουρκία.

    Με τέτοια δεδομένα, πως είναι δυνατόν να αιτηθεί κάποιος αναγνώριση ξεχωριστού κράτους στον βορρά;

    Τα λοιπά όμως, είναι κυρίως κακά νέα.

    Το δικαστήριο επαναβεβαιώνει την πίστη στη μόνη αναγνωρισμένη κυβέρνηση, λέει πως εκκρεμεί η λύση του πολιτικού μας προβλήματος, της παράνομης κατοχής του βορρά, αλλά λέει, μετά από 35 χρόνια θα ήταν περίπου άδικο να διατάξει γενική επιστροφή τη περιουσίας σε όλες τις περιπτώσεις, κάτι που θα είχε ως αποτέλεσμα την έξωση οικογενειών από κάποιες περιουσίες, ακόμα και αν σκοπός ήταν η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ιδιοκτητών της περιουσίας.

    Το δικαστήριο παραδέχεται πως δεν έχει ούτε τη δύναμη , ούτε δουλειά του είναι να λύσει το πρόβλημα της κατοχής, αλλά υποστηρίζει, ακόμα και μια κατοχική δύναμη μπορεί να αποδώσει δικαιοσύνη.

    Και βεβαίως δεν αναγκάζει κανένα να πάει στην επιτροπή.

    Να περιμένετε για πολιτική λύση λέει το δικαστήριο!

    Εδώ, Κυριάκο, ίσως να έχεις δίκιο!

    Μου αρέσει!

  4. Kyriacos permalink
    Μαρτίου 5, 2010 21:37

    Ποσες επιβεβαιώσεις ρε Στροβολιώτη μου.. σημασία έχει πως ελύθηκε πιλέ δια διχοτόμησης το ρημάδι και οι ΕΚ εκεί που θα έπαιρναν αποζημιώσεις τύπου ΑΝΝΑΝ σήμερα θα πάρουν τύπου IPC..

    (ΑΐΠΙΣΣΙ) δηλαδή πισσο αποζημιώσεις του ενός ευρώ … και άμα δεν γουστάρεις θα πρέπει να κάμεις έφεση της έφεσης και μετά να πάεις να έβρεις το δίκαιο σου.. κάτσε γάρε ψόφα δλδ

    ο φτωχός Κυπραίος που δεν έχει τα ριάλλια και τις γνώσεις να κάμει τούτα ούλλα χάνει την περιουσία του και ο παραλλής κυπραίος πρόσφυγας (αν υπάρχει) πάει και διεκδικεί και πιάνει κάτι καλύτερο..

    Και ναι τούτο αλλάζει και πολλά στις διαπραγματεύσεις..

    Ατάκες τύπου ο ιδιοκτήτης έχει τον πρώτο λόγο πάνε περίπατο και ανοίγει και νόμιμα πλέον η οδός της »αποζημίωσης»

    Τουλάχιστο τωρά σε σχέση με το ΑΝΝΑΝ μπορεί να μην πιάσουν τόσο καλή αποζημείωση οι πρόσφυγες αλλά θα πληρώσει έστω και ένα κουτσί η Τουρκία..

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Μαρτίου 5, 2010 22:01

      Κυριάκο, δεν βλέπω κάτι με το οποίο μπορώ να διαφωνήσω.

      Ομως το δικαστήριο δείχνει το δρόμο: κύριοι ΤΚ, ξεχάστε την αναγνώριση, κύριοι ΕΚ ξεχάστε εκείνα που ξέρατε.
      Και όλοι μαζί: βρείτε τα επιτέλους!

      Μου αρέσει!

      • Kyriacos permalink
        Μαρτίου 5, 2010 23:14

        Μα εγώ ενόμιζα πως θα ρθεί μια μέρα που θα κατεδαφίσουμε τα πάντα στα κατεχόμενα και θα τα πάρουμε όλα πίσω δια της νομικής οδού.. 🙂

        Μου αρέσει!

  5. xwrikos permalink
    Μαρτίου 5, 2010 23:32

    Σημασια εχει οτι δεν τους αναγνωρισαν.

    Το γεγονος οτι τους εντασουν στο διεθνες συστημα και τους αναγνωριζουν θεσμους μεσα απο τους οποιους θα μπορουν να συνεχισουν να αναπτυσονται τζαι αν θελουμεν να σημετεχουμεν στην αναπτυξη πρεπει να απευθυνθουμε σε αυτους τους θεσμους δεν εχει σημασια. Οπως δεν εχει σημασια οτι τα πλασματα ζουν γελουν κλαιν τρων πινουν γμουν γεννουν κλπ τζαι στο τελος πεθανισκουν.

    Στις διαπραγατευσεις τζεινον που αλλαξεν εν οτι ο χριστοφιας εχασεν εναν διαπραγματευτικο χαρτιν με την κολυσιεργιαν του τζαι τζιαμε που ηταν να φανει λαρτζ τζαι να λαλει δετε με ατε δωστε τζαι σεις κατι ηρτεν το ΕΔΑΔ τζαι εδωσεν το. Με τουτην την αποφασην εμεινεν και εκτεθημενος σαν αυτον που ειχεν λανθασμενη θεση και με την εμμονη του σε θεσεις που δεν ηταν λογικες καθυστερουσε την λυση.

    Λυση με το ζοριν απο τις βρυξελες. Σιγα μεν κατσουν να καρτερουν τον χριστοφιαν που απο προεδρος λυσης εγινεν προεδρος καθυστερησης της λυσης.

    Μου αρέσει!

    • Kyriacos permalink
      Μαρτίου 6, 2010 00:15

      Αλήθεια όμως πόσο απέχει αυτό απο την αναγνώριση;
      Παραμένουμε στο παρών στάτους quo περνούν 10 15 χρόνια, που βρισκόμαστε;
      Πόσοι πρόσφυγες θα έχουν προσφύγει στο IPC πόσοι θα μείνουν χωρίς να πάνε;

      Επομένως το ΕΔΑΔ είναι ξεκάθαρο: ή πάτε για λύση τώρα κοπέλια ή έχουμε νομιμοποίηση της Διχοτόμησης σε 10 -15 χρόνια αφού δεν θα υπάρχουν πλέον πρόσφυγες αλλά αποζημιομένοι πολίτες και το μόνο που θα μένει είναι η συμφωνία συνεργασίας . Εμείς θα προτιμήσουμε τότε να είμαστε χωριστά κράτη και να μας αφήσουν ήσυχους αφού δεν θα έχουμε τίποτε να κερδίσουμε απο μια συνεργασία (θα λένε οι πολιτικοί ως τότε) επομένως … διχοτόμηση. Το θετικό είναι πως η Τουρκία θα πρέπει να τα σκάσει χοντρά. (αν οι Πρόσφυγες δεν σταματήσουν να πηγαίνουν αραιά και που στο ΕΔΑΔ για να αναγκάζουν το IPC να είναι νομιμότυπο)

      Το τραγικό είναι πως ίσως τώρα θα έπρεπε να πανηγυρίζουμε με την απόφαση και όχι τότε με την υπόθεση ΟΡΑΜΣ.

      και εξηγώ:

      η απόφαση όραμς έλεγε στους ΕΚ πως μπορούν να πετύχουν τα πάντα δια της νομικής οδού και μπλα μπλα μπλά – επομένως ποιος ο λόγος για πολιτική λύση;

      Η σημερινή απόφαση εκτός του ότι λέει στους ΕΚ stop bugging us μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως φόρμουλα για λύση καλύτερη απο ΑΝΝΑΝ σε αντίθεση με την ΟΡΑΜΣ που ήταν ουσιαστικά ανεφάρμοστη και οδηγούσε επομένως σε διχοτόμηση.

      Για παράδειγμα:

      λέμε στους Τούρκους ΟΚ κρατούμε την επιτροπή μετά την λύση, όσα εδάφη θέλετε να κρατήσετε για ΤΚ πολιτεία θα πρέπει να αντιμετωπίσετε όλους τους πρόσφυγες ξεχωριστά.

      (στο αννάν κρατούσαν το 2/3 της περιουσίας του κάθε πρόσφυγα υπο ΤΚ διοίκηση χωρίς να πληρώσουν μπακκίρα)

      Απο εκεί και πέρα υπάρχουν δύο ενδεχόμενα για σενάρια να μπουν στο σχέδιο:

      Α)Αν δεν είναι χτισμένη η γή θα του την δώσετε πίσω, Αν είναι κτισμένη θα του προτείνεται μέσω της επιτροπής μια αποζημίωση μέσα σε αυτά τα πλαίσια (ορίζεις μια κατώτατη τιμή εκταρίου με αναπροσαρμογή ανάλογα με τον χρόνο) και ο πρόσφυγας θα πρέπει να την αποδεχθεί. (αν είναι μέσα σε αυτά τα πλαίσια).

      *Μπορεί με αυτό τον τρόπο να χάνουμε το »δικαίωμα» του ΕΔΑΔ όμως κερδίζουμε όλα τα εδάφη που δεν είναι κτισμένα=- μειώνοντας στην ουσία τα εδάφη της ΤΚ πολιτείας.

      ή

      Β)θα εξετάσετε όλες τις υποθέσεις που θα ανήκουν στη ΤΚ πολιτεία ξεχωριστά στο IPC.
      θα κάνουμε και εμείς το ίδιο. θα τους προτείνεται μια αποζημίωση και ο πρόσφυγας είτε θα την αποδέχεται είτε θα έχει το δικαίωμα να πάει στο ΕΔΑΔ.*

      Εμείς αν εξαιρέσεις τις περιπτώσεις που ΤΚ γη χρησιμοποιήθηκε για Highway σχολεία σπίτια προσφύγων Νοσοκομία Αεροδρόμια ΚΤΛ. θα δώσουμε πίσω όλα τα (υπόλοιπα) εδάφη Λογικά η Τουρκία υπο το βάρος της οικονομικής πίεσης μετά την λύση θα προτιμάει να δίνει τη Γη πίσω στον πρόσφυγα. Αν όχι οι αποφάσεις του IPC θα μπορούν να παραπεμφθούν στο ECHR (εδάδ) επομένως θα αναγκαστεί να δώσει σχετικά καλές αποζημιώσεις.

      Εν συντομία το ΕΔΑΔ μας έλυσε το εδαφικό.

      Μου αρέσει!

      • strovoliotis permalink*
        Μαρτίου 6, 2010 09:49

        Πραγματικά δεν είμαι νομικός να βρώ άκρη μεταξύ αυτής της υπόθεσης και εκείνης των Οραμς.

        Ως θέμα αρχής αποδίδουν και οι δυο δικαιοσύνη, σωστά;

        Από κει και πέρα ένας χαρισματικός πολιτικός (ή δυο…), βλέπουν τις αποφάσεις, κοιτάζουν τι γίνεται και στην πράξη και βρίσκουν συμβιβαστική πολιτική λύση.

        ΔΕΝ υπάρχει άλλος δρόμος!

        Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Μαρτίου 6, 2010 09:59

      Η τραγική καθυστέρηση στη διαδικασία, με υπαιτιότητα Χριστόφια είναι κάτι που ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω που βασίστηκε..

      Μου αρέσει!

  6. Μαρτίου 6, 2010 04:24

    Here we go, here we go, here we go…
    Our team sucks, they play crap,
    we all kno-o-o-w…

    Μου αρέσει!

  7. Μαρτίου 6, 2010 18:39

    Τούτα εν τα αποτελέσματα των επιλογών του ΑΚΕΛ. Να βάλεις πρόεδρο τον Τάσσο. Τούτα εν τα αποτελέσματα της παραπλάνησης της Εκκλησίας. Να τα λουθούμεν τωρά. Εβάλαν τον κόσμο να πάει να εύρει το δίκαιο του στην Ευρώπη στα δικαστήρια ιμισh.

    Μου αρέσει!

  8. Παύλος permalink
    Μαρτίου 6, 2010 19:12

    Το μόνο σίγουρο πάντως είναι ότι η νομική θα συνεχίσει να είναι η πιο προσοδοφόρα καριέρα για τους Κυπρίους για πολλά χρόνια ακόμα.

    Δικηγόροι 1-0 Πρόσφυγες

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: