Skip to content

Για την ουσία, ή για την περιουσία;

Μαρτίου 6, 2010


Πριν από πάρα πολλά χρόνια διάβαζα τακτικά την εφημερίδα «Επίκαιρη», που εξέδιδε ο Λάζαρος Μαύρος. Θυμάμαι τον πιο πάνω τίτλο που είχε μπει σε ένα κείμενο της Θεοδώρας Παυλίδου που αρθρογραφούσε τότε στην εφημερίδα. Δε θυμάμαι σε τι αναφερόταν, αλλά το νόημα ήταν πως κάποιοι διαμαρτυρόμενοι, προέβαλλαν κάποια εύηχα επιχειρήματα, περιβαλλοντικού, κοινωνικού ή άλλου είδους, αλλά στην πραγματικότητα ολίγον τους ένοιαζαν όλα αυτά. Ήταν προφάσεις για να προωθήσουν μόνο το προσωπικό τους συμφέρον, να προστατεύσουν την  πούγκα τους.

Ουδέν μεμπτόν.

Η προστασία και η επιδίωξη του προσωπικού συμφέροντος είναι φυσιολογική ανθρώπινη λειτουργία, ίσως μάλιστα κάτι που το φέρνουμε μαζί μας, μέσα στο DNA μας. Αυτό το χαρακτηριστικό μας, ήταν και η βασική αιτία για την οποία απέτυχε παταγωδώς ο κομουνισμός.

Φτάνει να υπάρχει ειλικρίνεια.

Όχι, δεν πρόκειται να για άλλο ένα κείμενο για τους φαγάνες δικηγόρους που έκαψαν το κκοτσιάνι του πρόσφυγα, που έκαψαν κυριολεκτικά το χαρτί που κρατούσαμε και αφορούσε την υπεροχή του ιδιοκτήτη επί των περιουσιών στον βορρά.

Και το είχαν κάνει για τα λεφτά.

Όχι.

Το πρόβλημα ξεκινά από αλλού: όσοι  διάβαζαν παλιά Γιώργο Σέρτη στα «Νέα» της ΕΔΕΚ  και εδώ και πολλά χρόνια, από τότε δηλαδή που οι αποτυχημένοι σκληροί του κόμματος εκείνου τον κατέλαβαν,  τον βρίσκουν στον «Φιλελεύθερο», βρήκαν χιλιάδες φορές μπροστά τους την έκφραση τα «σιδεροτζιέφαλα κκοτσιάνια» του Κυπριακού κτηματολογίου.  Σιδεροτζιέφαλα με την έννοια πως κανένας κατακτητής, καμιά πολιτική απόφαση δεν μπορεί να απαλλοτριώσει την προσωπική περιουσία οποιουδήποτε.

Ω, τι πλάνη!

Όπως επεσήμανε πολλές φορές εκείνο το μεγάλο κεφάλαιο που ονομάζεται Αλέκος Μαρκίδης, εκείνο που ισχύει είναι ακριβώς το αντίθετο:

Περιουσίες απαλλοτριώνονται συνεχώς και πάντα, για ένα σωρό λόγους.

Πόσο μάλλον όταν ο λόγος είναι ένα πολιτικό πρόβλημα που πάει πίσω 50 χρόνια…

Δεν ήταν κακή ιδέα η προσφυγή της Τιτίνας Λοιζίδου. Σε μια εποχή με παντοδυναμία του Ντενκτάς, με την Τουρκία να επιμένει πως το Κυπριακό είχε λυθεί το 1974, οι τότε προσφυγές ήταν απόλυτα φυσιολογικές.

Και καταδικασμένες να πετύχουν, όπως και πέτυχαν.

Η συνέχεια ήταν μια ιστορία κατάρρευσης και αποτυχίας. Η επιτυχία της κας Λοιζίδου έδινε ένα τεράστιο επιχείρημα στην πλευρά μας για να διεκδικήσει έγκαιρα και επίμονα πολιτική λύση, σε μια περίοδο μάλιστα που η Τουρκία του Ερντογάν και οι Τουρκοκύπριοι φαινόταν πως σκέπτονταν πλεον διαφορετικά.

Ο Μουσταφά Ακκιντζί είχε δηλώσει κάποτε πως ένας από τους λόγους που ανάγκασαν τον Ντενκτάς να ανοίξει τα οδοφράγματα ήταν και η απόφαση Λοιζίδου.

Φαίνεται πως  δεν καταλάβαμε που πηγαίναμε, και αντίθετα κάποιοι αφελείς νόμισαν πως θα έλυαν το πρόβλημα στα δικαστικά έδρανα της Ευρώπης.

Κατ’ ακρίβειαν πρέφα δεν πήραμε, και δεν κάναμε την παραμικρή πρωτοβουλιακή ενέργεια για να εκμεταλλευτούμε πολιτικά εκείνη την απόφαση.

Δεν θα ασχοληθώ εδώ με την ανεπαρκή ηγεσία που είχαμε τα τελευταία πολλά χρόνια, αλλά θα γράψω μόνο πως όταν είχα αναφέρει για πρώτη φορά, και όταν επιχειρηματολόγησα στους Οικολόγους όπου ανήκα τότε, πως το ζήτημα της περιουσίας δεν είναι απλό, και δεν περιορίζεται στο ποιός βαστά το κκοτσιάνι, με έβγαλαν πελλόν, ή απλώς επανέλαβαν τον εύκολο χαρακτηρισμό προδότης και ενδοτικός.

Τώρα το δικαστήριο το λέει ευθέως: ναι, είναι και ο ιδιοκτήτης, αλλά είναι και ο χρήστης! Και αν έχεις ένα κκοτσιάνι μιας περιουσίας που δεν είδες ποτέ, και την οποία χρησιμοποιεί κάποιος άλλος, ε, τότε μάλλον θα δουν θετικά τον κάποιο άλλο!

Αμάν τι πάθαμε!

Και υπάρχουν και άλλα: διαισθανόμενη η κυβέρνηση που πάνε τα πράγματα προσπαθεί να αλλάξει τον νόμο για τον κηδεμόνα των Τουρκοκυπριακών περιουσιών. Θα είναι διάδικος και ο σημερινός ελληνοκύπριος χρήστης λέει!

Θα μπορεί να διεκδικήσει αποζημίωση από τον νόμιμο ιδιοκτήτη!

Ετσι λοιπόν;

Έχουν δικαίωμα και οι χρήστες;

Μα δεν είναι αυτό που περιπαίζαμε τον κόσμο πως ΔΕΝ δεχόμαστε για τις ΔΙΚΕΣ μας περιουσίες τόσα χρόνια;

Η κυβέρνηση βεβαίως το κάνει αυτό, γιατί ίσως έτσι γλυτώσουμε από άλλους πάτσους στην άλλη βούκκα, από τα Ευρωπαϊκά δικαστήρια.  Ταυτόχρονα  δυσκολεύουμε και ανεβάζουμε το κόστος για τους Τουρκοκύπριους, αλλά στην πράξη προσπαθούμε να το παίξουμε ρεαλιστές  αναγνωρίζοντας έμμεσα πως η πάροδος του χρόνου διαβρώνει κάποια δικαιώματα, και το δίκιο παύει να είναι άσπρο – μαύρο.

Ο δρόμος βλέπει αδιέξοδο.

Και το αδιέξοδο αφορά τους εξόχως κρετίνους, λαϊκιστές πολιτικούς μας του λεγόμενου πατριωτικού δρόμου, αλλά και τους άλλους, τους ανεπαρκείς  του ρεαλιστικού δρόμου, που επίσης απέτυχαν να δουν έγκαιρα που πάνε τα πράγματα, που ήταν στραβοί και δεν έβλεπαν πως η πάροδος του χρόνου αλλάζει τα δεδομένα πάντα ΣΕ ΒΑΡΟΣ μας.

Που ήταν ψεύτες και φλόμωναν τον τόπο με συνθήματα, με μαλακισμένες υποσχέσεις, χωρίς καθόλου ειλικρίνεια, με πρώτιστο στόχο πάντα τη διαιώνιση του προβλήματος, παρά τη συμβιβαστική λύση.

Γιατί φοβούνταν να μοιραστούν, και προτιμούσαν να χάσουν, γιατί δεν είχαν τα κότσια να μιλήσουν με τη γλώσσα της αλήθειας και να εξηγήσουν στον κόσμο, πως πολιτικά προβλήματα λύνονται με πολιτικές λύσεις, με συμβιβασμούς, ή αλλιώς με πολεμική επιχείρηση.

Έτσι απλά!

Ίσως να ακούγεται υπερβολικό και συναισθηματικό, για ένα αρθρογράφο με πολλή ιστορία, ή οποία χωρίζεται σε δυο μέρη: την συναισθηματική και την ορθολογιστική. Στην τελευταία φοιτώ εδώ και αρκετά χρόνια, νομίζω από τον καιρό του Σημίτη.

Αλλά θα το πω:

Πολιτικοί αρχηγοί ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, ΕΥΡΩΚΟ, Οικολόγοι, να αυτοκτονήσετε βιολογικά, ή έστω πολιτικά, (στην Πλατεία Ελευθερίας ή οπουδήποτε αλλού επιθυμείτε).

Οι άλλοι δυο έχετε και την επιλογή να μεταναστεύσετε στον Νότιο Ειρηνικό.

Να μην μας στείλετε κάρτες όμως.

———————————————-

Ακούω τις ειδήσεις τώρα. Κανείς δεν αυτοκτόνησε.

Αντίθετα, ανησυχούν!!!!

Εγώ να δεις!

Advertisements
10 Σχόλια leave one →
  1. Kyriacos permalink
    Μαρτίου 7, 2010 01:23

    ωραία τα λες φίλε..

    Μου αρέσει!

    • morfitis permalink
      Μαρτίου 8, 2010 13:14

      αγαπητε γιαννη, δεν σταματουμε να διεκδικουμε το δικαιο τιποτε αλλο…αν δεν υπογραψουμε, η κατοχη ειναι παρανομη , αν υπογραψουμε την νομιμοπιουμε…εχουμε τετοιο δικαιωμα? διοτι η κυπρος ετουρκεψε απο το 74, δεν τουρκευει περισσοτερο ….θα μου πεις ..ο χρονος ειναι εις βαρος μας, ναι…αλλα μετα απο 35 χρονια ενα ανωτατο δικαστηριο της βρεττανιας μιλα για κατοχη. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΙΛΟΥΜΕ ΓΙΑ ΚΑΤΟΧΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΕΝΔΟΚΥΠΡΙΑΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ. εφτασαμε στο σημειο να πιστευουμε πως με τον ταλατ εχουμε περισσοτερες πυθανοτητες να λυθει το κυπριακο. μα ειναι ειναι δυνατον? η τουρκια αποφασιζει για όλα….
      με εκτημιση
      μιχαλης

      Μου αρέσει!

      • Τοξοτης permalink
        Μαρτίου 8, 2010 15:59

        Φίλε Μιχάλη Μορφίτη… δυστυχώς δεν είναι έτσι όπως τα λες. Δεν απαιτείται η υπογρφή μας για τη νομιμοποίηση της κατοχής. Αυτό ακριβώς λέει η συγκεκριμένη προχθεσινή απόφαση! Σε ότι αφορά την απόφαση του βρετανικού δικαστηρίου… πραγματικά δεν ξέρω πόσο μπορεί να υλοποιηθεί τώρα με τα νέα δεδομένα. Ίσως και να παίζεται…
        Πάντως δεν θαυμάζω τόσο το κουράγιο όσο την αισιοδοξία σου. ΕΙδικά σήμερα…

        Μου αρέσει!

      • strovoliotis permalink*
        Μαρτίου 8, 2010 21:57

        Μιχάλη, αν θέλεις να ρωτάς τον καθρέφτη κάθε μέρα καθρέφτη καθρεφτάκι μου τι θα γίνει με την κατοχή, και να σου απαντά πως, «κάνε υπομονή και θα την αναιρέσουμε», δικαίωμά σου!

        Ομως υπάρχουν δεδομένα: ΟΛΟΙ οι πρόεδροι της Κυπριακής Δημοκρατίας διαπραγματεύθηκαν λύση του Κυπριακού προβλήματος. Οχι άρση της κατοχής. Ολος ο κόσμος μιλά για Κυπριακό πρόβλημα, η κατοχή είναι μόνο μια παράμετρος του προβλήματος.

        Μόνο με αυτό ελπίζω να αντιλαμβάνεσαι πόσο κενό νοήματος είναι το σύνθημα που γράφεις στην πρώτη σου γραμμή πιο πάνω.

        Παρακάτω: να υπογράψουμε ΤΙ;

        Μακάρι να υπήρχε κάτι για υπογραφή.

        Παρακάτω: μιλάς για ένα ανώτατο τοπικό δικαστήριο της Αγγλίας, και τώρα έχουμε μια απόφαση ενός Ευρωπαικού δικαστηρίου. Δε θα σε ρωτήσω ποιο είναι το πλέον ισχυρό, ή αν όπως γράφει και ο Τοξότης έχει αλλάξει κάτι τώρα με την απόφαση του Ευρωπαικού δικαστηρίου, θα πω μόνο πως οι δικαστικές αποφάσεις βοηθούν ή δυσκολεύουν τους πολιτικούς στους οποίους ανήκει η αποκλειστική ευθύνη να λύσουν το πρόβλημα ( ή να αποτύχουν).

        Βέβαια η Τουρκία αποφασίζει για όλα! Βέβαια η Τουρκία θέλει λύση γιατί της συμφέρει, βέβαια η Τουρκία θέλει να προχωρήσουν οι συνομιλίες και προτιμά τον Ταλάτ αντί τον Ερογλου.

        Εσύ, γιατί έχεις πρόβλημα;

        Και κάτι τελευταίο: Ο Ταλάτ αντέδρασε αναφορικά με την απόφαση του ΕΔΑΔ πολύ διαφορετικά από όλους τους άλλους σε Κύπρο και Τουρκία: δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι λέει. Κάθε πλευρά κέρδισε κάτι.

        Ωπα!

        Μας προέκυψε και statesman τώρα στο τέλος ο πρώην σύντροφος! Που ήταν και εκείνου ο νους τόσο καιρό όμως;

        Μου αρέσει!

  2. Μαρτίου 7, 2010 13:05

    μα γιατί ανησυχούν;

    έλυσαν το περιουσιακό χωρίς το Κυπριακο!

    τι σπουδαίο κατόρθωμα!

    ακούω ειδήσεις – κανείς δεν ρώτησε τι θα έπαιρναν οι πρόσφυγες απο το σχέδιο λύσης Ανναν..

    1/3 επιστροφή, 1/3 ανταλλαγη και αποζημιώσεις?

    τώρα το 3ο το μακρύτερο θα τους ακριβώς ότι χρείαζεται!

    Μου αρέσει!

    • μιχαλης permalink
      Μαρτίου 7, 2010 21:37

      να σας πω εγω τι θα επερναν …. αυτο που πηραμε απο ολες τις υπογραφες που εβαλεν η Τουρκια….ποτε ετιμησεν την υπογραφή της η τουρκια ρε?

      δηλαδη αν εκαταλαβα καλα, καμνετε τζαι χαρα για την αποφαση?

      εν σας ακουσα να χαιρεστε για την αποφαση του Ανωτατου της μεγαλης βρετανιας….

      Μου αρέσει!

      • strovoliotis permalink*
        Μαρτίου 7, 2010 22:45

        μιχάλη,

        εγώ πάντως δεν χαίρομαι, έστω και αν είχα προειδοποιήσει με το ταπεινό μου πληκτρολόγιο.

        Ακόμα όμως και αν υποθέσουμε πως η αναφορά σου για την υπογραφή της Τουρκίας είναι σωστή, τι κάνουμε τότε;

        Μου αρέσει!

  3. Μαρτίου 7, 2010 23:15

    Αναρωτιέμαι πως νοιώθει ένας πρόσφυγας ακούγοντας τόσα κούφια λόγια για τόσες δεκαετίες. Τραγικό το δίλημμα τελικά: να περιμένει να διακανονιστεί πολιτικά το ζήτημα ή να σέρνεται στα δικαστήρια (συντόμως και του αττίλα στο Βορρά…). Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.

    Στροβολιώτη, την προθεσμία λήξης των αιτήσεων μέχρι το Δεκέμβριο του 2011 την πρόσεξες; Μετά τι θα γίνει με όσους ακολουθήσουν την οδηγία του ΥΠΕΞ και δεν αποταθούν στην επιτροπή αποζημειώσεων; Αυτή είναι η μεγάλη μου απορία από χθες που το διάβασα…

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Μαρτίου 8, 2010 06:45

      Λεμέσια, καλημέρα, και να ζήσεις για σήμερα 🙂

      Την ημερομηνία την πρόσεξα αλλά δεν της είχα δώσει πολλή σημασία. Υποθέτω πρέπει να μπήκε γιατί συνηθίζεται να υπάρχει ημερομηνιά τερματισμού αποδοχής αιτήσεων σε παρόμοιες περιπτώσεις.
      Οσοι δεν πάνε μέχρι τότε, και ακολουθήσουν την οδηγία του ΥΠΕΞ, θα πρέπει να κάνουν αυτό που λεει και το δικαστήριο: να περιμένουν την πολιτική λύση!
      Ρίσκο και το ένα, ρίσκο και το άλλο!

      Μου αρέσει!

  4. Τοξοτης permalink
    Μαρτίου 8, 2010 15:55

    Έτσι είναι φίλε όπως τα λες. Έγκυρα και κατατοπιστικά. Απλώς οι επαγγελματίες δηλωσίες του κυπριακού δεν μπόρεσαν ή δεν ήθελαν ποτέ να αντιληφθούν πως τα Διεθνή Δικαστήρια δεν λειτουργούν όπως το Εργατικό, το Οικογενειακό δικαστήριο ή το κακουργιοδικείο. Τα διεθνή δικαστήρια είναι κατ εξοχήν ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ. Κρίνουν με κάποιες γενικές αρχές αλλά και με πολιτικά κριτήρια. Πολιτικά ήταν τα κριτήρια για τους Όραμς, πολιτικά για την Λοιζίδου και το ίδιο ίσχυε για την 4η Διακρατική.
    Κερδίζαμε όσο πείθαμε ότι η ΤΟυρκία είναι το πρόβλημα στην Κύπρο. Χάνουμε από την στιγμή που πήρε το πάνω χέρι ο Ερντογάν και βρίσκεται (επικοινωνιακά ή επι της ουσίας δεν έχει σημασία) ένα βήμα μπροστά…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: