Skip to content

Πορτοκάλογλου; Όχι, ευχαριστώ!

Μαρτίου 31, 2010

 

 

Το μήνυμα ήρθε από την παλιά καλή φίλη: « Γράφω κάτι που αφορά τον Ακάμα, και δεν θυμάμαι πότε δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το διαχειριστικό σχέδιο της Διεθνούς Τράπεζας. Θυμάσαι;»

 

Με την περιοχή αυτή της χώρας μας ασχολήθηκα με δυναμισμό και ενεργητικότητα για πάρα πολλά χρόνια. Εκείνα τα χρόνια μάλιστα φίλοι και γνωστοί με ονόμαζαν “ο Γιάννος  ο Ακάμας”, αφού το απελπιστικά σύνηθες όνομα και επίθετο μου, δεν άφηνε άλλα περιθώρια αναγνωρισιμότητας. 

 

Το ζήτημα του Ακάμα το είχα πάρει και προσωπικά, και σταυροφορικά. Είχαμε καθήκον να προστατεύσουμε την περιοχή από την άναρχη ανάπτυξη, και είχα καθήκον να βρισκόμουν στην πρώτη γραμμή, στον αγώνα μέχρι τέλους!

 

Θυμάμαι τον Σύμη τον Σιουκιούρογλου, στα πρώτο μαγαζί του οποίου βρεθούμασταν τότε, να απορεί για το πάθος μου, και να με ρωτά: «Και τι θα απογίνεις ρε Γιάννο αν δεν τα καταφέρουμε;»

 

Δε θυμάμαι τι απαντούσα τότε, αλλά μάλλον θα χαμογελούσα και θα έλεγα, πως μην έχεις έγνοια, θα τα καταφέρουμε, έχουμε το δίκιο και την λογική μαζί μας.

 

Μεγαλώνοντας έμαθα, ίσως και με οδυνηρό τρόπο, πως το δίκιο δεν είναι πάντοτε σαφές, σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα μπορεί να εκτείνεται σε όλο το φάσμα του άσπρου – μαύρου, και πάλι να μην είναι συγκεκριμένο.

 

Έμενε όμως η λογική: δεν έχει τέτοιες πολυτέλειες η λογική. Ένα και ένα κάνει δυο!

 

Κάνει;

 

Ναι, σωστά, αλλά αυτό δεν σημαίνει  πως *πρέπει* να κάνει πάντα δυο!

 

Μετά την αποστασιοποίηση μου από τους οργανωμένους Οικολόγους το 2004, αποστασιοποιήθηκα και από πολλά άλλα πράγματα της προηγούμενης ακτιβιστικής ζωής μου. Ήταν και επιλογή, ήταν και η αλλαγή στα δεδομένα της ζωής μου, ήταν και η φυσική και αδυσώπητη απώλεια δυνάμεων μαζί με την  μοιραία αναδιάταξη προτεραιοτήτων.

 

Ήταν και κάτι άλλο όμως. Ήταν η αλλαγή στην προοπτική. Μπορεί να μειώνονται οι δυνάμεις μεγαλώνοντας, αλλά αυξάνεται η σοφία – ή θα πρέπει να αυξάνεται.

 

Και αυτό βοηθά σε διάφορα μέτωπα: μαθαίνεις να ακούεις πιο ψύχραιμα και με μεγαλύτερη κατανόηση την άποψη του άλλου, μαθαίνεις  πως ο κόσμος είναι μεγαλύτερος από την νήσο Κύπρο, επαρχία Πάφου, διαμέρισμα Χρυσοχούς,  και πως οι δικές σου έγνοιες είναι μικρές, αποτελούν ένα  ασήμαντο μέρος του όλου.

 

Έκανα ένα ψάξιμο, και απαντώ στη παλιά φίλη: το σχέδιο της Διεθνούς Τράπεζας δημοσιεύτηκε το 1996!

 

Και ακόμα ο Ακάμας ξύνεται – ίσως γράψω επί τούτου κάποια άλλη φορά.

 

Σε αυτό το κείμενο το νόημα είναι άλλο:

 

«Πάντως είναι εντυπωσιακό ότι μετά το 98 πολύ λίγα έως ελάχιστα έγιναν για τον Ακάμα.

Και τώρα επίκειται το τέλος;»

 

Μου απαντά, ερωτώντας η φίλη μου.

 

Και αυτό με έκανε να προβληματιστώ. Και απάντησα περίπου έτσι:

 

«Δεν ξέρω αν ακούγεται απογοητευτικό, αλλά με νοιάζει λιγότερο από τότε. Ίσως οι προτεραιότητες άλλαξαν, ίσως η προοπτική, το πλαίσιο που βλέπω και με νοιάζει πλέον πλάτυνε, και με αυτό το δεδομένο, τα επί μέρους στοιχεία μίκρυναν, και άρα έγιναν λιγότερο σημαντικά.

 

Ίσως αυτό να έχει να κάνει με το γεγονός πως τότε είχα περισσότερα να με συνδέουν με την περιοχή, βρισκόμουν συχνότερα εκεί, τώρα βρίσκομαι αλλού, κυριολεκτικά και εικονικά.

 

Ας πούμε, αν με ρωτούσες που θέλω να κάνω εκδρομή αύριο, θα μπορούσα να απαντήσω εξ ίσου: Τρόοδος, Ακάμας, Πενταδάκτυλος, Καρπασία.

 

Η στα βουνά της Κρήτης.

 

Η στην περιοχή της Τραπεζούντας – βόρεια ακτή της Τουρκίας, που βρέχει πάντα, και  που δεν πήγα ποτέ.

 

Η στη Λουάνκ Πραπάνκ στο Λάος, ίσως την πιο ήρεμη πόλη του κόσμου.

 

Υποθέτω έχει να κάνει και με άλλα πράγματα: αν ερχόταν για συναυλίες ο Πορτοκάλογλου πριν 10 χρόνια θα ήταν προτεραιότητα να τον παρακολουθήσω, τώρα πια, ούτε που με νοιάζει.

 

Δε μου καίγεται καρφί όταν έρχονται στο νησί κάτι συνταξιούχοι ροκάδες και γίνεται ο χαμός από παλιούς φίλους που τρέχουν να πάρουν πρώτοι εισιτήρια. Και μην παρεξηγείς: δεν είναι κακοί, απλώς δεν έχουν τίποτα καινούργιο να προσφέρουν, έχουν κλείσει ως καλλιτέχνες, η μουσική βγαίνει από τον εγκέφαλο, όχι τη ψυχή τους.

 

Τώρα πια ακούω περισσότερη μουσική, άλλη μουσική, από την (αγαπημένη) Αφρική, την Ασία, τζαζ παντός είδους και προέλευσης.

 

Αυτό μάλλον είναι θετικό, διεύρυνση της προοπτικής – ακούγεται και καλός τίτλος για ανάρτηση στο μπλοκ!»

 

Και τελικά γίνεται ανάρτηση. Γιατί νομίζω η αλλαγή στα γούστα και τις προτεραιότητες αποτελεί πρωτίστως μια σημαντική και πραγματική στροφή στη ζωή μου. Θυμάμαι κάποτε που είχα δει μια ταινία που άρχιζε από τη λεπτομέρεια που βλέπει το μικροσκόπιο σε ένα φύλλο. Σιγά σιγά ζούμαρε προς τα πίσω, προς τα πάνω, έβλεπες το δέντρο, έβλεπες τον κήπο, μετά το σπίτι, μετά την γειτονιά, το χωριό, την πόλη την χώρα, την ήπειρο, τον πλανήτη γη, που χανόταν τελικά και εκείνος μέσα στο άπειρο σύμπαν.

 

Σε κάθε επίπεδο η ζωή σου βρίσκεται σε ένα πλαίσιο, η προοπτική σου βρίσκεται είτε  στο μικροπλαίσιο του μικροσκοπίου, ή εκτείνεται στην πλανητική προοπτική του σύμπαντος είτε κάπου ενδιάμεσα. Οι ασημαντότητες κάθε επιπέδου γίνονται πιο ασήμαντες όσο πηγαίνεις προς τα πάνω.

 

Η μουσική είναι ίσως ένα εύκολο απεικονιστικό παράδειγμα: αν ψάξει κανείς να βρει ένα πραγματικό καλό ελληνικό δίσκο, ίσως να πρέπει να πάει δυο – τρία χρόνια πιο πριν. Αν όμως η προοπτική αφορά την μουσική του κόσμου, τότε μπορεί να βρίσκεις κάτι καλό, ακόμα κάτι αριστουργηματικό, και αυτό κάθε μέρα.

 

Για το λόγο αυτό όταν επιλέξεις να ακούσεις τον τελευταίο, και τελικό  δίσκο της Lhasa De Sela, αντί να πάεις στον Πορτοκάλογλου, χάνεις σίγουρα  μια συναυλία.

 

Το κέρδος όμως, είναι πολύ μεγαλύτερο.

 

 

 

 

 

Advertisements
15 Σχόλια leave one →
  1. Μαρτίου 31, 2010 08:01

    Δεν έχω σχόλιο!
    Νομίζω τα είπες όλα!
    🙂

    Τα πάντα ρει!

    Μου αρέσει!

  2. Μαρτίου 31, 2010 10:50

    «δεν είναι κακοί, απλώς δεν έχουν τίποτα καινούργιο να προσφέρουν, έχουν κλείσει ως καλλιτέχνες, η μουσική βγαίνει από τον εγκέφαλο, όχι τη ψυχή τους.»

    συμφωνώ με τα χίλια.

    Όσο για καλούς ελληνικούς δίσκους… με εξαίρεση τον Αλκίνοο Ιωαννίδη και τον Θανάση Παπακωνσταντίνου, ο τελευταίος καλός ελληνικός δίσκος βγήκε στα μέσα της δεκαετίας του 90 και ήταν οι 13000 μέρες του Μάλαμα. Νομιζω πως οι δυο τραγουδοποιοί που ανέφερα είναι οι μοναδικοί που εξελλίσσονται, που κάνουν καινούρια και διαφορετικά πράγματα, που έχουν ακόμα να προσφέρουν και κυρίως δεν κολλάνε στην παλιά καλή δοκιμασμένη συνταγή/μανιέρα που πετυχαίνει, κάνει νουμερα και κόβει εισιτήρια.

    Δεν ακούω καθόλου ελληνική μουσική πλέον εδώ και τρία χρόνια και δεν συνέβη συνειδητά, απλά συνέβη. άκουγα Αλεξίου ή Μάλαμα και ΒΑΡΙΟΜΟΥΝ! Μια από τα ίδια.
    Για τον Πορτοκάλογλου, Μαχαιρίτσα και λοιπό συνάφι, δεν μιλώ καν!

    =========================
    Επιστρέφοντας στο ποστ, έχεις πολύ δίκιο στο θέμα της προοπτικής. Αλλά ζητήματα όπως του Ακάμα είναι πολυ σπουδαία, κι ας πιάνουν «λίγο χώρο» σε σχέση με άλλα. Ναι, δεν είναι η Κύπρος το κέντρο του κόσμου, αλλά αν ο Ακάμας καταστρέφεται, ο κόσμος γίνεται φτωχότερος.
    Άσχετο είναι αυτό βέβαια με τις δικές σου προτεραιότητες, εγώ το βάζω γενικά.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Μαρτίου 31, 2010 13:52

      Κροτ,
      Επίτηδες έβαλα Πορτοκάλογλου, γιατί αν έγραφα για Θανάση, Αλκίνοο αλλά και Μάλαμα, δε θα μπορούσα να είμαι τόσο απόλυτος 🙂
      Οσες φορές και να ακούσω τον Πεχλιβάνη θα μου αρέσει, αλλά ξέρω ακριβώς περί τίνος πρόκειται. Οταν όμως έχω όρεξη να ψάξω, και έχω πολλή, που να πάω; Η αφήνομαι στα τετριμμένα ή ανοίγω την προοπτική. Και ευτυχώς η τεχνολογία κάνει πλέον προσιτό οποιοδήποτε μουσικό κομμάτι.
      Για τον Ακάμα: ήδη η ζημιά είναι μεγάλη επί του εδάφους, αλλά κυρίως στη συνείδηση του κόσμου, αφού για ένα θεωρητικά απλό ζήτημα φάγαμε 25 χρόνια! Δείξαμε έτσι πως οι προτεραιότητες μας είναι δραματικά στρεβλωμένες. Δείξαμε πως η εξόχως συντηρητική κοινωνία μας στέκεται ως βράχος μπροστά σε οποιαδήποτε προσπάθεια για κάτι καινούργιο, κάτι προοδευτικό.

      Μου θυμίζει έντονα Κυπριακό αυτό το τελευταίο:)

      Μου αρέσει!

  3. disdaimona permalink
    Μαρτίου 31, 2010 15:56

    Στροβολιώτη, σήμερα ανοίγεις πληγές…
    Αν εξαιρέσω τον Θανάση Παπακωνσταντίνου, εν μέρη τον Μάλαμα και ακόμα πιο εν μέρη
    τον αγαπητό Αλκίνοο καθώς και κάποιες εκλάμψεις του Παπαδημητρίου, όπως επίσης Ξύλινα Σπαθιά….έχουμε να αγοράσουμε ελληνικό cd…πριν τες φασαρίες!

    Ευτυχώς μας άφησαν οι παλιοί πολύ υλικό,ατέλειωτο, είναι εκπληκτικό το πως ανακαλύπτει κανείς άγνωστα πράγματα στη προ του 60 εποχή.

    Γιατί χρειάζεται η επαφή με το ελληνικό τραγούδι και τον στίχο, είναι κι αυτό μέρος ας πούμε της συναισθηματικής μας «γης».

    Λυπούμαι που και σ΄αυτό τον τομέα η γη μας αποξηραίνεται. Υπάρχουν μόνο κάτι γκρουπάκια εκτός δισκογραφίας που ανεβάζουν τις δουλειές τους στο youtube πολύ αξιόλογοι μουσικοί, νομίζω θα είναι η καλή σοδειά του προσεχούς μέλλοντος.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Μαρτίου 31, 2010 23:38

      Δεισδαιμόνα,
      Η συζήτηση έγινε μουσική, άνκαι η αναφορά μου σε αυτή ήταν μόνο για λόγους εύκολης κατανόησης του βασικού στόχου της ανάρτησης.
      Με αυτή την ευκαιρία λοιπόν, θα ήθελες να αναφερθείς λίγο στην προ του 60 εποχή, γιατί λίγα γνωρίζω. Πραγματικά με ενδιαφέρει.

      Μου αρέσει!

      • Απρίλιος 1, 2010 10:20

        Καλημέρα και πάλι.Ναι όντως κάναμε την κουβέντα μουσική χωρίς να είναι,φαίνεται μας ενδιαφέρει όλους εδώ το θέμα.(για τα υπόλοιπα που ανάφερες επίσης, όλοι περάσαμε ένα περίπου παρόμοια στάδια – προσωπικά δεν πέρασα την περιβαλλοντολογική μου περίοδο και λυπάμαι γι αυτό – όσοι το κάνατε με τόσο πάθος είστε θεοτύχεροι-αλλά όλοι περάσαμε από αναδιοργάνωση των προτεραιοτήτων μας)

        Για το 60 και πριν, μιλούσα για την ελληνική μουσική.αρχής γενομένης από το αυθεντικό ρεμπέτικο αλλά και μιας σπουδαίας δισκογραφίας από ρεμπέτες μετανάστες στην αμερική τότε.θυμάμαι σε μια κουβέντα η δική μας η Ελένη Κων/νου όταν την ρώτησαν γιατί δεν τραγουδά τίποτα που να γράφτηκε μετά το 30,δηλαδή τίποτα νέο, απάντησε «επειδή ακόμα εν έμαθα τα παλιά».τότε μου μπήκαν κι εμένα ψύλλοι στ αυτία.παρόλο που το ρεμπέτικο δεν είναι καθόλου ο τομέας μου,ήταν ένα μαθημα για μένα ότι άρχισα να ψάχνω.θέλεις μια ζωή να τα ακούσεις μόνο όλα αυτά.διαμάντια.
        από κει και πέρα,ευτύχησα να έχω ένα κολλητο φίλο συλλέκτη LPs,ίσως να έχει την καλύτερη συλλογή στην κύπρο.
        Μιλάμε για πολλές χιλιάδες δίσκων ελληνικής μουσικής που φτάνουν μέχρι το 75-80 κάποιοι,αλλά οι περισσότεροι δεκαετία 60 και πριν.τι να πω και τι να αφήσω πίσω!!!

        Πίστεψε με πολύ λίγα πράγματα αξίζουν τόσο όσο να κάθεσαι μέσα σε έκεινο το δωμάτιο και να ακούς μουσική από γραμμόφωνο.
        Δυστυχώς τώρα λείπει. όταν γυρίσει,πολύ ευχαρίστως θα του πω να σου στείλει ένα μέιλ να γνωριστείτε και να σου δείξει τη συλλογή του.Είναι τόσο ωραίο να ανακαλύπτεις πως υπάρχουν πράγματα σπουδαία.Το λέω επειδή σ΄αυτό τον τόπο μας συνήθισαν στο αντίθετο.

        (γιατί άραγε να μην υπάρχει μια δημόσια δισκοθήκη όπως υπάρχουν και δημόσιες βιβλιοθήκες;)

        Μου αρέσει!

      • strovoliotis permalink*
        Απρίλιος 5, 2010 17:35

        Δεισδαιμόνα,
        Πολύ ενδιαφέροντα όλα αυτά. Ομολογώ πως δυσκολεύομαι να πιστέψω πως υπάρχει τόσο πολύ ενδιαφέρον ελληνικό υλικό πριν το 60.

        Τώρα αν ο φίλος σου είναι συλλέκτης και έχει χιλιάδες δίσκους (και καλά κάνει), είναι ένα πράγμα. Αν το περιεχόμενο αυτών όλων των δίσκων είναι μουσικά σημαντικό όμως, είναι άλλο ζήτημα και πάντα εξόχως υποκειμενικό!

        Μου αρέσει!

  4. Μαρτίου 31, 2010 18:36

    Η Ελληνική μουσική σκηνή πέθανε εδώ και κάτι χρόνια.

    Η τελευταία φορά που άκουσα κάποιο κομμάτι που να θέλω να το ακούσω και δεύτερη φορά πρέπει να ήταν κάπου στα 2004-5.

    Από τότε σιχάθηκα τόσο πολύ την επανάληψη και την μίμηση – που στο τέλος έκανε και το «έντεχνο» να είναι τόσο μπανάλ όσο και τα λαικο-ποπ εμπορικά τραγούδια – που σταμάτησα εντελώς να ακούω ελληνική μουσική. Κάθε λίγους μήνες κάνω μια περιδιάβαση στο χώρο για να δω μήπως και ανατράπηκε για λίγο αυτή η σαπίλα αλλά μέχρι τώρα την ίδια κατάσταση βρίσκω.

    Και μόνο αγγλόφωνη μουσική να ακούς – ακόμα και κάποια καθαρά εμπορικά τραγούδια – , είναι τόση πολλή η δημιουργικότητα, η φρεσκάδα και η μουσική καινοτομία που μπορείς να βρείς εκεί που δεν την βαριέσαι με τίποτα.

    Φυσικά αυτη η ευχαρίστηση πολλαπλασιάζεται όταν επεκταθείς και σε μουσικές άλλων χωρών.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Μαρτίου 31, 2010 23:43

      Επιβάτη για σου! Ισχύει αυτό που έγραψα στη Δεισδαιμόνα, αλλά επί της ουσίας των δικών σου γραφομένων, δεν διαφωνώ ποσώς!

      Μου αρέσει!

  5. Απρίλιος 1, 2010 15:24

    Εύχομαι Καλή Ανάσταση!

    Μου αρέσει!

  6. Ανώνυμος permalink
    Απρίλιος 4, 2010 18:18

    ΑΝ δώσω είδηση για τον Ακάμα θα είμαι εκτός του post; Με έκπληξη λοιπόν έμαθα ότι ενώ όλα συμφωνηθεί πριν από μήνες οι πιέσεις για αλλαγές συνεχίζονταν μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα. Μέχρι που κάποιον εφώτισε ο Θεός και έστειλε το natura στις Βρυξέλες.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Απρίλιος 5, 2010 17:38

      Ανώνυμε/η,
      Θα ήσουν σίγουρα πιο πολύ εντός των ενδιαφερόντων μου, αν έγραφες περισσότερα!

      Μου αρέσει!

      • Τοξοτης permalink
        Απρίλιος 5, 2010 21:50

        Φίλε, ο Τοξότης είμαι ο ανώνυμος. Κατά λάθος ανώνυμος. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι ενώ ξέρουμε ότι το θέμα Νατούρα έκλεισε εδώ και μήνες, στην πραγματικότητα κανένας δεν σκέφτηκε ο΄τι έπρεπε να σταλούν και στις Βρυξέλες οι χάρτες. ΑΠλώς έκλεισε η συμφωνία και παρέμεναν στα συρτάρια. Μέχρι που «κάποιος» τους ανακάλυψε και μετά από μία κάποια γραφειοκρατικά τυπικά τα έστειλε τελικά στις Βρυξέλες, για να κλείσει αυτό το κεφάλαιο.

        Μου αρέσει!

      • strovoliotis permalink*
        Απρίλιος 5, 2010 22:12

        Γειά σου Τοξότη. Χρόνια πολλά και σε σας.

        Τώρα κατάλαβα τι εννοείς.

        Βεβαίως το νόημα της ανάρτησης δεν αλλάζει για μένα…

        Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: