Skip to content

Το ραδιούιν.

Μαΐου 3, 2010

Ίσως το πιο πετυχημένο ραδιούιν που είχα ποτέ ήταν το πρώτο. Μου το έκαναν δώρο οι γονείς μου, στα χρόνια της εφηβείας, και μέχρι να πάω στον στρατό ήταν εργαλείο απαραίτητο στην κωλότσεπη. Ήταν μικροσκοπικό, και σιδεροτζιαίφαλο αφού επιβίωσε πολλών πτώσεων και κτυπημάτων.

Ήμουν σαβουροακροατής, αφού άκουγα τα πάντα. «Τα πάντα» ήταν βεβαίως τότε περιορισμένα, αφού υπήρχε το ΡΙΚ και άτε το BFBS. Κλασσική μνήμη η ανακάλυψη του request time στο Δεύτερο πρόγραμμα του ΡΙΚ με τον John Vickers και τη Βίκυ Πισιάρα, που είχε σημάνει την ταυτόχρονη μου είσοδο στην περιπέτεια της μουσικής, τα μακρά τελευταία καλοκαίρια εκείνης της εποχής.

Σε μια από τις πιο «σοβαρές» εκπομπές του  John, εκείνες δηλαδή που έκανε μόνος του, λίγο αργότερα από το request time, δηλαδή γύρω στις 21,15, άκουσα για πρώτη φορά το «Another Brick in the wall part 2» το πρώτο τραγούδι που κυκλοφόρησαν από το Wall οι Pink Floyd. Πολύ λίγες ήταν οι γνώσεις μου τότε, αλλά μου φάνηκε λίγο υπερβολικά μπιτάτο και «εμπορικό» για το επίπεδο του συγκροτήματος.

Κοιμόμουν μαζί με το ραδιούιν μου. Και θυμάμαι ήταν ένας πολύ γλυκός ύπνος τα πρωινά της Κυριακής, όταν ξυπνούσα άναβα το ράδιο, και σαν σε όνειρο άκουγα τα τραγούδια που έπαιζε, μέχρι να έρθει ή ώρα της οριστικής έγερσης.

Στον στρατό νομίζω δεν το είχα πάρει μαζί μου, σίγουρα όχι  κατά τη διάρκεια της βασικής εκπαίδευσης και στη συνέχεια στην εκπαίδευση για αξιωματικός.

Όταν ερχόμουν σπίτι όμως, το ραδιούιν ήταν εκεί και με περίμενε. Οι αξιωματικοί της ΕΦ διορίζονταν τότε με κλήρωση, και είχε φτάσει η σημαντική εκείνη μέρα. Θα πηγαίναμε στο «Φιλοξενία» την επόμενη, και θα τραβούσαμε κλήρο για το υπόλοιπο της θητείας. Το προηγούμενο βράδυ είχα βγει με τους φίλους μου και επιστρέφοντας στο σπίτι για να κοιμηθώ άναψα φυσικά το ραδιούιν. Το τελευταίο κομμάτι πριν να με πάρει ο ύπνος ήταν από τους Carpenters, και ήταν το “Yesterday once more», με υπερβολικό σορόπι, για τα τωρασινά μου γούστα, μα στην γλυκιά και  αμφιβόλου ωριμότητας εφηβεία, το τελευταίο τραγούδι που είχα ακούσει από το ραδιούιν ήταν ένας καλός οιωνός, και την επομένη όντως τράβηξα σχετικά καλό κλήρο.

Στην ενήλικη μου ζωή είχα και άλλα ραδιούθκια. Και τότε άκουγα διάφορα πράγματα, μεγάλη υπόθεση ήταν η έναρξη της ελεύθερης ραδιοφωνίας, με τους χαλαρούς DJs να παίζουν από πρώιμες μουσικές του κόσμου μέχρι ελληνικό ροκ – νέες εμπειρίες.  Η νύχτα είχε όμως πλέον και άλλες πτυχές, και έτσι δεν μου επιτρεπόταν να αποκοιμιέμαι πάντα αγκαλιά με το ραδιούιν. Όσες φορές μπορούσα όμως άκουγα μέχρι και φανατικά τα μεταμεσονύχτια προγράμματα του Τρίτου, με τα τσιαττίσματα, τα ποιήματα, τα τηλεφωνήματα από χαρούμενους και κυρίως μοναχικούς ανθρώπους, έκανα τη γνωριμία δηλαδή με ένα άλλο ζωντανό κομμάτι της κοινωνίας που στην πράξη βρισκόταν κάπου εκεί δίπλα μου. Είχα ξεχωρίσει τον ποιητικό οίστρο του Ανδρέα Αψερού, και μάλιστα θυμάμαι πως τόσος ήταν ο ενθουσιασμός μου για την ανακάλυψη, που τον είχα ψάξει και τον καλέσαμε και σε ένα από τους κλασσικούς καρναβαλίστικους χορούς των Φίλων του Ακάμα. Τη νύχτα εκείνη ο Αψερός ξεκίνησε ένα ενθουσιώδες ποίημα για τον Ακάμα, συνέχιζε, συνέχιζε, συνέχιζε… μέχρι που ο ενθουσιασμός του πνίγηκε από τη δυσφορία των παρισταμένων που γύρευαν καρναβαλίστικο κέφι…

Νομίζω πέθανε ο Αψερός, εδώ και χρόνια.

Σιγά σιγά το ραδιούιν μπήκε σε δεύτερη μοίρα, και αυτό έγινε κανόνας μετά το οριστικό μου ταίριασμα και τον γάμο με την κυρία, η οποία απαγόρευσε δια ροπάλου μια τέτοια ενασχόληση στο κρεβάτι – οι συμβιβασμοί του γάμου.

Από τότε, ναι έτυχε να κοιμηθώ μόνος, αλλά ποτέ δεν σκέφτηκα να κουβαλήσω το ραδιούιν στο κρεβάτι. Μέχρι πριν λίγες μέρες.  Η σύζυγος βρισκόταν σε ειδική αποστολή εκτός συνόρων, ήταν πρωινό Σαββάτου, και ναι, είχα πάρει μαζί μου το ραδιούιν από την προηγούμενη νύκτα.

Ξύπνησα τη συνηθισμένη μου ώρα, εκείνη που μου επιτρέπει να ακούσω το πρώτο δελτίο ειδήσεων από τον Άστρα, και το πρώτο δελτίο ειδήσεων από το Τρίτο. Ήταν λίγο μεταξύ ύπνου και ξύπνιου εκείνο το 20λεπτο που χρειάστηκε για να γίνει αυτό. Θυμήθηκα λίγο εκείνες τις μακρινές εποχές.

Μετά σηκώστηκα, γιατί μεταξύ Άστρα και Τρίτου άκουγα και άλλο ήχο. Ήταν η τηλεόραση και κυρίως οι παιδικές κουβεντούλες.

Αφού βλέπετε, τα παιδάκια μυρίζονται τα σαββατοκύριακα, θέλουν να ξυπνήσουν όσο γίνεται πιο νωρίς για να αξιοποιήσουν όοοολη τη μέρα.

Ούτε καν σκέφτηκαν να κάνουν ένα δωράκι στον παπά, και έτσι βρέθηκαν από τις 6 το πρωί στο πόδι.

Advertisements
3 Σχόλια leave one →
  1. Μαΐου 3, 2010 13:26

    6 το πρωι?!?!? ω, θεέ!

    είναι ωραία συνήθεια το ραδιόφωνο, κι εγώ με αυτό μεγάλωσα…

    Μου αρέσει!

  2. Μαΐου 3, 2010 14:45

    παλια ακουγα και γω πολυ.τωρα οχι τοσο. εν συντροφκιά. κάτσε να ξεκινήσουν να πηαιννουν κατω τα μωρα να δεις τι ωρα θα ξυπνουν:)

    Μου αρέσει!

  3. Μαΐου 4, 2010 10:25

    Τι μου αθθύμησες φίλε μου…Στρατός, σκοπιά, ραδιούϊν. Τζείντον τζιαιρόν μόνον το ΡΙΚ ήταν, λαλέις τζιαι συ, μαζίν με το BFBS για το οποίον, που το πολλύν άκουσμαν, εξέραμεν τους εκφωνητές, την ώραν προγραμμάτων, τες διαφημίσεις του.
    Τωρά έσιει σι’ηλλια θκυο προγράμματα, κινητά με τραούθκια, ΕμΠππι Θρί…Αλλά έννεν το ίδιον. Οι μιτσιοί εν το απολαμβάνουν!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: