Skip to content

Όταν λείφκουν οι στράτες.

Μαΐου 4, 2010

 

 

Πριν πάρα πολλά χρόνια είχα πάει να σπουδάσω στο Λονδίνο. Όπως όλα τα αστά κοπελλούθκια συνοδευόμουν από τους γονείς μου, και μέχρι να με παραδώσουν στη  φοιτητική εστία όπου έμεινα τον πρώτο χρόνο, μέναμε σε ένα ξενοδοχείο κάπου στο Marble Arch.

 

Ήμουν νέος, μυαλό γεμάτο ιδέες, εντελώς συγχυσμένο, «ήμουν ακροβάτης και γύρευα το δικό μου θεό».

 

Ήμουν όμως και κομπλεξαρισμένος βούτυρος.

 

Ετσι εκείνες τις 2-3 μέρες που  ήταν ακόμα εκεί οι γονείς,  δεν έκαμνα απολύτως τίποτα. Περιοριζόμουν στο δωμάτιο και έβλεπα τηλεόραση. Θυμάμαι έβλεπα μια ταινία για την Αυστραλία νομίζω, και περιέγραφε τον πιο μακρύ (;) δρόμο στον κόσμο. Μακρύ και ίσιο, μακρύ και ίσιο και ατελείωτο. Και με είχε πιάσει κάτι: τι τραγικό, τι απίστευτη μιζέρια, να πρέπει να οδηγείς σε ένα τέτοιο ίσιο, μακρύ, και ατέλειωτο δρόμο! Χωρίς στροφές, χωρίς βουνά χωρίς λαγκάδια, χωρίς εκπλήξεις

 

Χωρίς εκπλήξεις!

 

Η σχέση μου με τις στράτες συνεχίστηκε, αφού όσα χρόνια έμεινα στο Λονδίνο έμαθα την πόλη όσο ήταν ανθρωπίνως δυνατό, αλλά με τα πόδια. Και μου είχε μείνει η ιδιοτροπία και όποτε βρισκόμουν στα ξένα, προσπαθούσα να μάθω το χώρο πρώτα με τα πόδια. Αυτό βεβαίως δεν ήταν πάντα εφικτό, αφού άλλα τα ανέμελα φοιτητικά χρόνια, και άλλο τα επαγγελματικά ταξίδια, ή τα ταξίδια διακοπών, όπου ο χρόνος ήταν πάντα σε μικρή προσφορά.

 

Μετά, ήταν η επιστροφή στο νησί. Όταν απέκτησα το πρώτο μου τεράστιο και εξόχως αντιοικολογικό Nissan Patrol, δεν το έκανα από άππωμα ή ανάγκη επίδειξης (άσε που αναλόγως ήταν και φτηνό τότε). Το έκανα γιατί σκόπευα και το έπραξα, να μάθω όλο το νησί, το κάθε χωριό, το κάθε ποτάμι, την κάθε βουνοκορφή που φαινόταν ή δεν φαινόταν, στους χάρτες.

 

Λίγο πολύ το έκανα. Τουλάχιστον στο νησί που ήταν διαθέσιμο τότε.  Έμαθα να κυκλοφορώ πάρα πολύ καλά, κυρίως εκτός πόλεως. Μπορώ να βρω χωρίς δυσκολία και από μνήμη τον Άγιο Ιωάννη της Πάφου, παρά να βρω ένα σπίτι στον Άγιο Δομέτιο.

 

Έκανα και ωραία πράγματα μέσα στες στράτες. Κυνηγούσα  τα σύννεφα. Μια φορά βρισκόμουν στην κατασκήνωση της Πόλης Χρυσοχούς, ήταν τέλος του Σεπτέμβρη, και ήταν η τελευταία μου μέρα. Και έδειξε πως θα είχε τις πρώτες καταιγίδες της χρονιάς. Και ετοιμάστηκα γρήγορα, γρήγορα, και άρχισα να ανεβαίνω το βουνό, και μετά καβάλλησα το βουνό, και μετά κατέβηκα από το βουνό, και μετά βγήκα στον κάμπο, και η καταιγίδα ήταν πάντα ένα βήμα πιο μπροστά μου.

 

Και συνέχισα να ακολουθώ την καταιγίδα.

 

Τελικά την βρήκα στο ανατολικότερο δυνατό σημείο: δέχτηκα ραγδαία βροχή στον Πρωταρά.

 

Οι στράτες μετά απέκτησαν  και λυτρωτικές ιδιότητες. Σχεδόν κάθε Δευτέρα βρίσκομαι στην Λάρνακα για τη  δουλειά μου. Και πάρα πολλές φορές οι τσαγκαροδευτέρες με βρίσκουν με σκέψεις, προβληματισμούς, έγνοιες άγχη. Και ένας τρόπος για να φύγουν όλα αυτά είναι η στράτα, το οδήγημα της επιστροφής στη Λευκωσία από την μακρύτερη και λιγότερο ίσια στράτα. Αλλά πόσες διαφορετικές στράτες μπορείς να χρησιμοποιήσεις από Λάρνακα προς Λευκωσία;

 

Στην πραγματικότητα είναι αρκετές! Και τους ήμερους μήνες του χρόνου, οι πιο πολλές από αυτές είναι όμορφες, πράσινες και σε οδηγούν σε όμορφα, λιγότερο γνωστά μέρη.

 

Όταν οι σκέψεις δε φεύγουν όμως, ή όταν επιμένουν και επανέρχονται, θέλεις πιο μεγάλη δόση, θέλεις πιο δυνατή δόση, ή ακόμα αλλαγή φαρμάκου.

 

Ποια στράτα να πάρεις;

 

Πολλές φορές σκέφτηκα τα τελευταία χρόνια να πάρω στράτα από τον βορρά.

 

Να περάσω από τα οδοφράγματα της Αμμοχώστου, να επανέλθω από τον Άγιο Δομέτιο. Πόσες φορές θέλησα να πάω να βρω τις καταιγίδες του Τρικώμου και της Ακανθούς, πόσες φορές θέλησα να πάω να γνωρίσω πως μοιάζουν από κοντά αυτά τα μικρά συννεφάκια – καπελάκια που φορεί το βουνό ο Πενταδάκτυλος την Άνοιξη και το Φθινόπωρο.

 

Δεν το έκανα ποτέ όμως.

 

Δεν είναι πολιτικό, είναι εξόχως προσωπικό, δεν μπορώ να μοιραστώ το μυαλό μου με τις υπάρχουσες συνθήκες και διαδικασίες.

 

Δεν έχω ουσιαστικό επιχείρημα εναντίον της επίσκεψης στον βορρά, πήγα αρκετές φορές, ξεκίνησε η εξερεύνηση και απ’ εκεί, αλλά με αργούς ρυθμούς. Όλα αυτά όμως είναι εγκεφαλικά, είναι εγκυκλοπαιδικά. Ίσως κάποια μέρη λειτούργησαν και άλλωσπως, πλην όμως η ανάγκη του απογεύματος της Δευτέρας είναι άλλη. Χρειάζεται άδειο, καθαρό μυαλό.

 

Όταν αφορά το ζητούμενο, τον διαλογισμό, ο βορράς είναι ξένος, και ίσως εχθρικός. Νοιώθω πως δε θα ηρεμήσω, δε θα αφήσω το μυαλό να ξεφύγει για να βρει άλλη μια φορά, άλλη μια λύση.

 

Οι στράτες λιγοστεύουν, και αυτό το αίσθημα περίτου με βαραίνει, και βεβαίως αυξάνει την αρχική στενοχώρια.

 

Τώρα θα μου πείτε, πως θα ένοιωθα αν άνοιγαν και «επίσημα» οι στράτες;

 

Δε ξέρω, ίσως τότε να με μελαγχολούσε το άλλο το συναίσθημα, εκείνο που λέει πως σε ένα νησί, οι στράτες κάποτε, πάντα, κάπου θα τελειώνουν.

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements
7 Σχόλια leave one →
  1. Μαΐου 4, 2010 09:43

    Με ταξιδέψε . A ρε Γιαννο , έκαμες με και νοστάλγησα πάλε!!!
    καλημέρα.

    Μου αρέσει!

  2. Μαΐου 4, 2010 15:01

    από την πόληστον πρωταρά?!

    Μου αρέσει!

  3. Μαΐου 4, 2010 16:58

    αν το καλοσκεφτείς και στον πλανήτη κάποτε τελειώνουν!

    Μου αρέσει!

  4. Μαΐου 4, 2010 19:37

    Από τα κείμενά σου που αφήνεις τον Γιάννο να υπάρχει σε μια ιστοσελίδα.
    Να παίρνει την στράτα που αρχίζει από το πληκτρολόγιο του,
    συνεχίζει στα καλώδια και φτάνει στην οθόνη μας.

    Το οδήγημα με γεμίζει ελευθερία. Με ηρεμεί, με λυτρώνει.
    Ξεσπώ, διαλογίζομαι, σκέφτομαι, νιώθω ασφάλεια.
    Εγώ, το αυτοκίνητο που με αγκαλιάζει, ο ήλιος που με ζεσταίνει ή τα σύννεφα που με σκεπάζουν σαν κουβέρτα και ο δρόμος μπροστά μου που φωνάζει : ΕΛΑ!

    Στην κατεχόμενη Κύπρο δεν έχω μεταβεί ακόμα.

    Όταν λείφκουν οι στράτες…. ανοίουμεν τες δικές μας….
    ( κατά ένα αρχαίο ρητό )

    Καλά ταξίδια!

    Μου αρέσει!

  5. maria permalink
    Μαΐου 5, 2010 10:14

    nomizo pos einai i strates tou mialou pou mas vazoun oria kai kanoun ti alles strates na ligostevoun. Piastes strates kai einai omorfi i diadromi tiz zois sou.

    xx

    Μου αρέσει!

  6. Μαΐου 20, 2010 22:39

    ευχαριστώ για το ταξίδι, αγαπώ τον πολλά τον τόπον μας!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: