Skip to content

Ώστε; Έγινες κιόλας 11 χρονών;

Μαΐου 21, 2010

 

Ομολογώ πως ο πιο έντονος τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνομαι πόσο έχεις μεγαλώσει, είναι όταν μουνταρίσκεις να με αγκαλιάσεις. Με ένα τρόπο όπως τες ταινίες, ανοίγουμε και οι δυο τες αγκαλιές μας τζιαι πετάσσεσαι πάνω μου.

 

Ε, δεν είναι πια το ίδιο! 

 

Δεν αγκαλιάζω πια το μικρό παιδάκι που εύκολα σήκωνα πάνω μου, έχω μέσα στα χέρια μου μια μικρή γυναίκα!

 

Και ξέρεις, με συγκινεί αυτή η ιεροτελεστία. Με συγκινεί γιατί σ’ αγαπώ από τη μια, δεν είμαι και σπουδαίος τατάς από την άλλη, και όμως το κάνουμε!

 

Δεν είμαι καλός με καμιά από τις βαφτιστικές μου (η πιο μεγάλη θα πάει στο πανεπιστήμιο τον Σεπτέμβρη!). Ναι, σας αγαπώ, αλλά ξέρω πως δε φτάνει αυτό.

 

Χρειάζεται πολύ περισσότερο. Χρειάζεται χρόνος, ποιοτικός χρόνος χρειάζεται προσοχή και σημασία, χρειάζεται να αποτελώ μικρό μέρος της ζωής σου.

 

Αλλά συνήθως δεν…

 

Έχω δικαιολογίες, καλές δικαιολογίες, πειστικές δικαιολογίες, αλλά αυτό δε φτάνει. Ξέρω πως όταν μεγαλώσεις και άλλο θα θυμάσαι πως ο τατάς δεν ήταν όσο κοντά έπρεπε, ο χρόνος δεν ήταν ποτέ αρκετός…

 

Έστω και αν σε αγαπούσε…

 

Βεβαίως, και επειδή ο τατάς είναι της αισιόδοξης σχολής, υπάρχει και η άλλη πτυχή: επειδή στον τατά αρέσει να μιλά, να κουβεντιάζει να συζητά για όλα, αφού φυσικά και τα ξέρει όλα, τώρα που μεγαλώνεις είναι πιο εύκολα όλα αυτά, και ανυπομονώ να αρχίσουμε τις κουβέντες «των μεγάλων», αυτές στις οποίες έχει σημασία και ο χρόνος, αλλά και η ποιότητα.

 

Θα ήθελα να κουβεντιάσουμε όλα αυτά που σου λένε οι φίλοι και οι πελλοί οι γονείς σου. Να δούμε ποιες άλλες λαμπρές ιδέες έχουν. Ξέρεις, έχουν μια μακρά παράδοση σε αυτές.

 

Ιδέες όπως εκείνη με τα «ραφτίσια» σου στην παραλία του Παραδείσου στον Πωμό – όταν τα βαφτίσια δεν είναι συνηθισμένα βαφτίσια, τότε λέγονται ραφτίσια!

 

Μου θύμισε ο  παπάς σου,  που τότε ακόμα δεν ήταν κκέλης του δικού μου επιπέδου – μου έδειξε μια φωτογραφία τες προάλλες, για να με πικκάρει! , πως είχαμε πάει πρωί πρωί να φτιάξουμε σκαλιά μες τα κάκκαφα για να κατέβει η ομάδα.

 

Θυμάμαι την ίδια την «τελετή» που είχαμε κάνει εκείνο το απόγευμα, και την αμηχανία μου να σκεφτώ να κάνω κάτι ξεχωριστό την ώρα του ιδίου του «ραφτίσματος».

 

Δεν πειράζει, θυμάμαι πάντως πως περάσαμε καλά! Και είμαι σίγουρος πως θυμάσαι και συ πως πέρασες καλά, αφού οι πελλοί οι γονείς σου είχαν ακόμα μια λαμπρή ιδέα: να γίνεται η όποια τελετή σε ηλικία που να μπορούν να θυμούνται τα μωρά. Να θυμούνται τα μωρά, και να χαίρονται τα μωρά για  μια μέρα που είναι αφιερωμένη σε εκείνα!

 

Κανεί για το χτες!

 

Κανεί όμως;

 

Ξέρεις για μας τους μεγάλους το χτες είναι πολύ πιο σημαντικό. Έχουμε ένα σωρό ιστορίες να πούμε, ο χρόνος τις κάνει πιο, …χμμ, ευέλικτες ας πούμε, ταιριάζουν περισσότερο και με εκείνο που *θέλουμε* να πούμε, και όχι πάντα με εκείνο που πράγματι έγινε!

 

Έτσι είναι. Οι μεγάλοι αγωνίζονται και παιδεύονται να ζήσουν τη ζωή τους, και μετά κάνουν άλλον αγώνα για να τη διηγηθούν με τρόπο που τους βολεύει.

 

Και αυτό είναι το μόνο που μπορεί να ακουστεί ως συμβουλή σε αυτό το κείμενο: καλό να είσαι μεγάλος, καλύτερο να είσαι μικρός!

 

Ξέρω πως τα πιο πολλά παιδάκια ανυπομονούν να μεγαλώσουν.

 

Δεν μπορείτε να κάνετε και αλλιώς, βέβαια!

 

Αλλά χαλαρά!

 

Εγώ θυμάμαι πως  στην ηλικία σου ή λίγο πιο ύστερα κάτι κατάλαβα, και θυμάμαι συγκεκριμένα πως μετά από ένα σημείο, δεν ανυπομονούσα να μεγαλώσω! Καλά είμαστε και έτσι έλεγα. Τελικά δεν τη γλύτωσα!

 

Λοιπόν, εύχομαι να χαίρεσαι κάθε σου στιγμή, εύχομαι οι στιγμές που σε κάνουν χαρούμενη να είναι πιο μεγάλες και πιο παχουλές από όλες.

 

Και όταν μεγαλώσεις (και άλλο)   να έχεις μια τεράστια συλλογή από αυτές τις στιγμές για να στολίζουν τη ζωή σου.

 

Advertisements
3 Σχόλια leave one →
  1. Μαΐου 21, 2010 09:17

    kalimera…

    polla wraia logia gia thn… Raftistitzh sou:-)

    Μου αρέσει!

  2. Μαΐου 21, 2010 16:22

    Αμάν βρε Γιάννο! Όταν πεις να εκφραστείς, Γράφεις!
    Να σου ζήσει! Να την χαίρεσαι τη μικρούλα…
    Περίμενε μερικά χρόνια ακόμη, όταν θα σε περνάει ίσως στο ύψος χιχιχι
    και ξαναμιλούμε!

    Ιδιαίτερα σχέση παιδιού-τατά!

    Ρωτάς αν είναι αρκετός ο χρόνος που περνάς μαζί τους.

    Είναι!

    Λατρεύω τον τατά μου. Πάντα εδώ και … γκουχου γκούχου… τοσα χρόνια
    όποτε με βλέπει, έχει πάντα το ίδιο βλέμμα, το ίδιο χαμόγελο!

    Εν η βαφτιστιτζή μου!

    Εν βαθειά, πνευματική σχέση.

    Μια απο τις μεγαλύτερες χαρές της ζωής μου ήταν ότι μου εκμυστηρεύτηκε ότι ο λόγος που άρχισε να ασχολείται με τη ζωγραφική, όταν βγήκε με σύνταξη, ήταν τα συναισθήματα που ένιωσε στην παρουσίαση του πρώτου μου βιβλίου.

    Μου αρέσει!

  3. Μαΐου 21, 2010 18:23

    να σου ζήσει!!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: