Skip to content

Μια άποψη από το Ισραήλ.

Ιουνίου 1, 2010

                                   

 

Κάποια πράγματα δεν χρειάζονται ερμηνεία. Κάποια πράγματα είναι γεγονότα. Και όταν τα γεγονότα είναι φρέσκα, είναι λίγες και οι πιθανότητες να υπάρχει διαστρέβλωση.

 

Το χάραμα της 31ης Μαΐου σκοτώθηκαν κάποιοι άνθρωποι. Τους σκότωσαν στρατιώτες του Ισραήλ.

 

Αυτά είναι γεγονότα. Που προστίθενται σε μια μακρά λίστα γεγονότων όπου το Ισραήλ χρησιμοποίησε τη στρατιωτική του δύναμη για να χτυπήσει τους εχθρούς του.

 

Από εκεί και πέρα, όμως το χάος. Είναι σαφές πως ο στολίσκος είχε περισσότερους του ενός σκοπούς. Ήθελε να πάρει και βοήθεια, ήθελε να κάνει και πολιτική. Και πολιτική *δεν* κάνουν οι στολίσκοι, ή οι πολίτες. Πολιτική κάνουν οι εντολοδόχοι πολιτικοί.

 

Καμιά χώρα δεν έδωσε εντολή στο στολίσκο να αναλάβει την αποστολή. Κάτω από τις περιστάσεις θεωρώ ορθή την στάση της Κυπριακής κυβέρνησης που επιδίωξε και κατάφερε να μείνει μακριά από τα οργανωτικά της όλης εξόρμησης.

 

Για να καταλάβετε και λίγο τη θέση μας, φανταστείτε να οργανωνόταν ένας παρόμοιος στολίσκος με κατεύθυνση το κλειστό λιμάνι της Αμμοχώστου για να βοηθήσει τους Τουρκοκυπρίους. Η Κυπριακή Δημοκρατία θα έκανε ό,τι μπορούσε για να σταματήσει την εκδήλωση.

 

Το ίδιο και το Ισραήλ – μόνο που το Ισραήλ έχει και χρησιμοποιεί και όπλα.

 

Και άλλο χάος: πολλοί πολιτικοί, σχολιαστές, μπλόκερς κλπ, θεώρησαν πως η όλη ιστορία στήθηκε από την Τουρκία για να κάνει παιγνίδι σε βάρος της Κύπρου!

Πάλι ο ευλοημένος ο ομφαλός της γης!

Πόσος κρετινισμός τελικά! Το αν η Τουρκία κατάφερε να κερδίσει πόντους μέσα από την εξέλιξη της όλης  ιστορίας, μπράβο της – άσε που είναι πάρα πολύ φυσικό να νοιώθουν οι Τούρκοι πολίτες έντονα για τους Παλαιστίνιους.

 

Αλλά να μην ακούω βλακείες τους στυλ ήταν μέσα πράκτορες της ΜΙΤ, και εγώ σας τα’ λεγα, και λοιπά χαρωπά.

Άλλωστε ας μην ξεχνούμε πως και η Κύπρος με τη στάση της κέρδισε κάποιους πόντους.

 

Επαναλαμβάνω, καμιά χώρα δεν μπορούσε να υιοθετήσει επίσημα μια τέτοια αποστολή, ανκαι κάθε χώρα έχει το δικαίωμα να προσπαθήσει να «αξιοποιήσει» τέτοιες περιπτώσεις προς το δικό της όφελος.

 

Τέλος, το Ισραήλ δεν έχει και πολλές δικαιολογίες. «Δυσανάλογη βία» είπε και ο δικός μας διευθυντής του Υπουργείου Εξωτερικών Νίκος Αιμιλίου, και αυτό είναι περίπου ο μέσος όρος των επισήμων αντιδράσεων σε Ευρώπη και Αμερική. Αυτό το λένε όμως και οι ίδιοι οι Ισραηλινοί – κάποιοι εξ αυτών.

 

Σε τέτοια λεπτά και ζεστά ζητήματα φάρος θα πρέπει να είναι η ψυχραιμία. Και θα εισηγούμουν σε όλους τους φίλους και εχθρούς που κάνουν δηλώσεις ή γράφουν επί ενός θέματος να γυρεύουν και την άλλη άποψη.

 

Και μπορείτε να διαβάσετε και μια άλλη άποψη πιο κάτω μια νουσιμη άποψη από την εφημερίδα Haaretz.  

 

Δεν είναι σκοπός να συμφωνήσετε, αλλά καλό είναι να γνωρίζουμε πως σπανίως τα πράγματα είναι άσπρο – μαύρο.

Συνήθως επικρατούν σκιές του γκρίζου.

 

 

 

 

 

The price of flawed policy

 

 

When a regular, well-armed, well-trained army goes to war against a «freedom flotilla» of civilian vessels laden with civilians, food and medication, the outcome is foretold – and it doesn’t matter whether the confrontation achieved its goal and prevented the flotilla from reaching Gaza. The violent confrontation, whether caused by poor military planning or poor execution, resulted from flawed policy, wars of prestige, and from a profound misunderstanding of the confrontation’s meanings and repercussions.

The grave political damage caused by the confrontation is all too clear. Relations with Turkey will probably deteriorate further, and there may even be serious damage on the official level. The proximity talks with the Palestinians, which started lamely and with low expectations, will have trouble proceeding, now that Israel has attacked a ship intended to aid Gazans languishing under a four-year siege. Hamas claimed an outstanding victory without firing a single rocket, Egypt is under redoubled pressure to undermine the siege by opening the Rafah crossing, and it’s reasonable to assume Europe and the United States will not be able to let Israel get away with a mere reprimand.

All these developments are little surprise to anyone, and shouldn’t have surprised the policy makers in Jerusalem. Nevertheless, it seemed no one could resist the temptation to show the Israel Defense Forces’ strength in a place the IDF should not have been in the first place. Because the question was not who would win the confrontation, but who would win more public opinion points. In this test, Benjamin Netanyahu’s government failed completely. Israel let its policy of maintaining the siege on Gaza become an existential matter. This policy boomeranged and cost Israel its international legitimacy.

The decision makers’ negligence is threatening the security of Israelis, and Israel’s global status. Someone must be held responsible for this disgraceful failure. There is no way to convince Israel’s citizens and its friends around the world that Israel regrets the confrontation and its results, and is learning from its errors, other than setting up a state inquiry committee to investigate the decision-making process, and to decide who should pay for this dangerous policy.

Advertisements
21 Σχόλια leave one →
  1. Ιουνίου 1, 2010 18:35

    κι όμως: το Τούρκικο ΥΠΕΞ υποστήριζε την εκδήλωση επίσημα. Δεν την οργάνωσε μεν, τη στήριξε δε.

    Κατά τα άλλα, και οι πολίτες κάνουν πολιτική. Κι αν δρούσαν λίγο περισσότερο πολιτικά, ίσως ο κόσμος να ήταν καλύτερος. Γιατί οι πολιτικοί, κακά τα ψέματα εξυπηρετούν τα συμφέροντα αυτών που τους συντηρούν στις θέσεις τους -και δεν εννοώ τους πολίτες.

    Δεν είμαι πολύ σίγουρη αν η Κύπρος μπορούσε να κάνει κάτι διαφορετικό. Κυρίως δεν είμαι σίγουρη αν η έκβαση θα ήταν διαφορετική, στην περίπτωση που η Κύπρος είχε λειτουργήσει διαφορετικά.

    Όπως και να’χει, η ουσία παραμένει: η Κύπρος εν τέλει λειτούργησε με τρόπο που ωφέλησε το κράτος του Ισραήλ. Το κράτος του Ισραήλ (και όχι οι ισραηλινοί πολίτες) κάνει ουσιαστικά στην Παλαιστίνη το ίδιο που κάνει η Τουρκία (και όχι οι Τούρκοι πολίτες) στην Κύπρο. Δεν είναι λίγο ανακόλουθη η στάση αυτή;

    Μου αρέσει!

  2. strovoliotis permalink*
    Ιουνίου 1, 2010 19:06

    Krot,

    Αν είναι σωστό αυτό που λες για το Τουρκικό ΥπΕξ τότε αλλάζουν τα πράγματα.

    Υπάρχει κάπου πηγή;

    Οι πολίτες έχουν βεβαίως ρόλο, οφείλουν να εκφράζονται να διαδηλώνουν και να επηρεάζουν, αλλά την τελική απόφαση θα την πάρει το – όποιο – κράτος.
    Εδώ δεν μπορώ να κάνω έκπτωση γιατί διαφορετικά καταρρέουν τα πάντα. (Δέχομαι όμως αντίλογο – και κάνω και εγώ κριτική – για το κατά πόσον είναι ορθά στημένα «τα πάντα». Μέχρι να αποδειχτεί το αντίθετο όμως, τους εκχωρώ την εξουσία της τελικής απόφασης. Δεν αλλάζουν οι κανόνες του παιγνιδιού στο ημίχρονο).

    Δεν είμαι σίγουρος πως η συμπεριφορά της Κύπρου ωφέλησε το Ισραήλ, είμαι όμως σίγουρος πως κέρδισε πόντους σε σχέση με τις δικές τις επιδιώξεις, ενώ, μπορεί να πάρουμε και κανένα παράπλευρο όφελος από Ισραηλινούς τουρίστες.

    Και οπωσδήποτε θα διαφωνήσω με την εξομοίωση Τουρκίας και Ισραήλ σε σχέση με Κύπρο – Παλαιστίνη.

    Είναι εντελώς ανόμοια πράγματα!

    Η Τουρκία δεν είναι αρνάκι, αλλά δεν ισχύει η λογική του μια φορά θύτης, πάντα θύτης!

    Μου αρέσει!

  3. Ιουνίου 1, 2010 19:40

    Αγαπητέ Strovolioti,

    Παρ’ όλο που η σχολιογραφος και Blogger Кроткая έχει ήδη θίξει το θέμα, θα πω κι εγώ δκυο λόγια:
    Γράφεις τζιαι λαλείς: “Και πολιτική *δεν* κάνουν οι στολίσκοι, ή οι πολίτες. Πολιτική κάνουν οι εντολοδόχοι πολιτικοί.” – Κι ΕΔΩ βρίσκεται η βασική διαφωνία ΜΟΥ!!! Από την στιγμή που οι πολίτες “.. έχουν […] ρόλο, [και] … οφείλουν να εκφράζονται να διαδηλώνουν και να επηρεάζουν …”, αυτή η έκφραση τους μπορεί να πάρει διάφορες μορφές κάποτε κι απρόβλεπτες και πολύ δυναμικές. Μπορούμε να βάλουμε από πριν όρια και περιορισμούς. Που πάει η ελευθερία έκφρασης [και δραστηριοποίησης] του πολίτη; Όλα πρέπει να γίνονται με βάση τα πολιτικά θέσμια και να κινούμαστε συμβατικά και νομοταγώς; Σίγουρα την επίσημη πολιτική μιας χώρας την εκφράζει η νόμιμη Κυβέρνηση του, αλλά και το ακτιβιστικό κίνημα έχει το ρόλο του καθώς έρχεται να ταράξει τα λιμνάζοντα ύδατα του καθωσπρεπισμού και της απάθειας ΜΑΣ!
    Για την προκειμένη περίπτωση έγραφα στο τελευταίο post στο Blog μου: “Γενικότερα η Αριστερά [κι όχι μόνο η κυπριακή] αν ήθελε να παράξει έργο σ’ αυτήν την περίπτωση [ή και σ’ άλλες παρόμοιες] που πραγματικά να ταρακουνούσε τα λιμνάζοντα ύδατα που περιβάλλουν την κουφή και θεόστραβη [και συμφεροντολόγα] διεθνή κοινότητα ΔΕΝ θα ‘πρεπε να προσπαθήσει να δώσει μια μαζικότητα σε τέτοιες πρωτοβουλίες; Δεν μπορούσαν τα 8 καράβια να ήταν 100, ας πούμεν; Και οι 700 ακτιβιστές να ήταν 7000; Δυστυχώς λείπουν από την περιοχή [δεν υπάρχουν] οι πολιτικοί φορείς, απουσιάζει η πολιτική οργάνωση κι ο προγραμματισμός σε περιφερειακό επίπεδο. Αυτό πραγματικά με στεναχωρεί και μ’ εξοργίζει!

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Ιουνίου 1, 2010 19:56

      Ανεφ,

      Και αν γίνονταν αυτά που έλεγες, θα έληγε ο αποκλεισμός της Γάζας;

      Θα λυνόταν το παλαιστινιακό;

      Όχι βεβαίως. Το πρόβλημα θα λυθεί όταν αυτός που έχει το επάνω χέρι θέλει να το λύσει, και αυτοί που βρίσκονται σε υποδεέστερη θεση οι παλαιστίνιοι, έχουν αρκετά νούσιμους ηγέτες που να δεχθούν ένα συμβιβασμό.

      Αν θυμάμαι καλά η περιοχή είχε μια δυο ευκαιρίες και τις έχασε – δολοφονία του πρωθυπουργού Ραμπίν, και μετά επικράτηση της Χαμάς.

      Και όπως έγραψα και στης Κροτ, δεν έχω τίποτα εναντίον των κινητοποιήσεων, άλλωστε έλαβα μέρος σε ουκ ολίγες στη ζωή μου, και θα το ξανακάνω!

      Βάζω όρια όμως.

      Να σου δώσω ένα παράδειγμα: βρισκόμουν εκεί κοντά σε όλες τις πορείες γυναικών, αλλά δεν βρέθηκα στην πορεία των μοτοσικλετιστών – πιστεύω πως δεν χρειάζεται να δώσω περισσότερες εξηγήσεις για το γιατί!

      Η συγκεκριμένη εκδήλωση ταίριαζε στο είδος της πορείας των μοτοσικλετιστών.

      ( Μια κινητοποίηση στην οποία συμμετείχα και πέτυχε το στόχο της, ήταν εκείνη για το κτίριο Πούλια στη Λευκωσία (1992-3) – εκεί πετύχαμε!)

      Μου αρέσει!

  4. Ανώνυμος permalink
    Ιουνίου 1, 2010 23:51

    «The decision makers’ negligence is threatening the security of Israelis, and Israel’s global status. Someone must be held responsible for this disgraceful failure. There is no way to convince Israel’s citizens and its friends around the world that Israel regrets the confrontation and its results, and is learning from its errors, other than [[[[[[[**setting up a state inquiry committee to investigate the decision-making process, and to decide who should pay for this dangerous policy.****]]]]]]]] »

    Criminals shouldn’t be allowed to investigate themselves!

    http://www.goldstone-report.org/

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Ιουνίου 2, 2010 07:19

      You may be right. Lots of Israelis are criminals, maybe all of them, their state certainly is.
      So what do we do?
      What *can* we do?
      «Final solutions» don’t work – we all know that.
      Israel is a recognized state. It is up to them to do the investigation, it is up to them to convince us that they can acknowledge their mistakes – crimes.

      Μου αρέσει!

  5. Ιουνίου 2, 2010 00:54

    Στροβολιώτη, ως προς τις πηγές σχετικά με τη στήριξη του τουρκικού ΥΠΕΞ, το διάβασα στο tvxs, αν δεν απατώμαι, αλλά έχω διαβάσει τόσα πολλά αυτές τις δυο μέρες που αδυνατώ να βρω το λινκ.

    Έχουμε μάλλον μια βασική διαφορά πάντως. Εγώ συμφωνώ με τον anef, υπό την έννοια πως θεωρώ πως οι πολίτες πάντα οφείλουν να επιηρρεάζουν την πολιτική και να ασκούν πολιτική. Αν αυτό δεν συνέβαινε, θα ήμασταν ακόμα πολύ πίσω και όπου δεν συνέβη τα αποτελέσματα είναι προφανή. Η διαφορά μας είναι πως έχεις τυφλή εμπιστοσύνη στον τρόπο που ασκεί πολιτική μια εκλεγμένη κυβέρνηση και στο ότι de facto θα σεβαστεί τη δημοκρατία. Ίσως επειδή στη δική μου χώρα αυτό συχνά δεν συμβαίνει (κι επειδή έχουν παιχτεί πολλά παιχνίδια στις πλάτες μας -θυμίζω την υπόθεση Οτσαλάν, τη στάση της Ελλάδας στους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας, το ότι η Ελλάδα έχει στρατό στο Αφγανιστάν κάτι που βρίσκει αντίθετη την πλειοψηφία της κοινής γνώμης και πολλά πολλά άλλα), νιώθω μεγάλη άνεση να αμφισβητήσω την κυβέρνηση της χώρας μου. Μου έχει δώσει άπειρες αφορμές εξάλλου.
    Μόνο που άπειρες αφορμές μου δίνουν καθημερινά και πολλές άλλες κυβερνήσης (και της Κύπρου μεταξύ αυτών, γιατί πολύ συχνά οι προεκλογικές υποσχέσεις δεν έχουν σχέση με όσα τηρούνται μετά).

    Κυρίως όμως, επειδή ξέρω πως οι πολιτικοί ελέγχονται από διάφορα κέντρα και στάνταρ θα λειτυουργήσουν εξυπηρετώντας το συμφέρον αυτών που τους έδωσαν τις καρέκλες τους (λέγε με οικονομικά συμφέροντα), είμαι πεπεισμένη πως την κρίσιμη στιγμή δε θασκεφτούν το δικό μου συμφέρον.

    Για να μην το τραβήξω και στα άκρα και πω ότι αν οι πολιτικοί σκέφτονταν με γνώμονα το καλό του τόπου τους και του λαού τους, το κυπριακό θα είχε λυθεί. Αλλά δεν…

    Α, δεν εξομοιώνω τις περιπτώσεις Κύπρου και Παλαιστίνης. Υπάρχουν όμως πολλά παράλληλα, όπως πχ δεκάδες ψηφίσματα του ΟΗΕ που καταπατώνται πάντα από τους ίδιους, πρώην βρετανικές αποικίες και στις δύο περιπτώσεις κλπ.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Ιουνίου 2, 2010 07:50

      Καλημέρα Krot,

      Ούτε εγώ βρήκα την πηγή για την εμπλοκή του Τουρκικού ΥΠΕΞ, αλλά έχω διαβάσει διάφορα, που ενισχύουν την θεωρία πως η Τουρκία στάθηκε «πολύ κοντά» σε αυτή την αποστολή.

      Στο βαθμό που αυτά είναι πραγματικά γεγονότα, τότε ίσως να κάνω λάθος σε κάποιες από τις διαπιστώσεις μου στην αρχική ανάρτηση.

      Διαφορά έχουμε, αλλά δεν είναι αυτή που αναφέρεις. Δεν έχω τυφλή εμπιστοσύνη σε κανένα! Δεν έχω εμπιστοσύνη με την έννοια πως δεν είναι αλάνθαστοι. Κάθε άλλο, ιδιαίτερα όσον αφορά τις κυβερνήσεις και τα κράτη. Πιστεύω όμως σε μια δομημένη δημοκρατία όπου ο κάθε παίκτης έχει το ρόλο του. Η κυβέρνηση το δικό της, οι διαμαρτυρόμενοι πολίτες το δικό τους. Ναι, θεωρώ πως υπό κανονικές συνθήκες η διάδραση των προαναφερθέντων παικτών, και όλων όσων αποτελούν το σύστημα δίνει κανονικά λύσεις, και αποκλείει ακραία φαινόμενα.

      Υπάρχουν και περιπτώσεις που δεν γίνεται αυτό. Υπάρχουν περιπτώσεις που το κράτος αποτυγχάνει: δεν πιστεύω πως το Ισραήλ ήθελε ντε και καλά να σκοτώσει αυτή τη φορά (πολλές φορές στο παρελθόν βεβαίως, και το ήθελε, και το επεδίωκε), αλλά η κατάληξη είναι αποτυχία.

      Τι κάνουμε τότε;

      Στο σύστημα που πιστεύω δεν υπάρχει αδιέξοδο. Το Ισραήλ πρέπει ή θα έπρεπε να διερευνήσει και να αποδώσει ευθύνες. Αν δεν το κάνει, που είναι το πιθανότερο, θα συνεχίσει να δέχεται επικρίσεις, θα συνεχίσει να βρίσκεται στη γωνιά, θα συνεχίσει να χρειάζεται να αντιδρά με ένταση και μέγεθος σε κάθε μικρή ή μεγάλη απειλή. Θα συνεχίσει δηλαδή να συντηρεί τις συνθήκες ανασφάλειας για την υπόσταση και τους πολίτες του. Και σε κάποια φάση οι πολίτες τους θα δώσουν τη λύση μέσω των επιλογών τους.

      Η θα έπρεπε να το έκαναν.

      Μπορεί να ακούγεται αφελές. Είναι όμως ρεαλιστικό, και σίγουρα πιο λειτουργικό από φωνές του στυλ: να διαλύσουμε το εγκληματικό κράτος του Ισραήλ!

      Και θα πάω ένα βήμα πιο μπροστά: ακόμα και αν ένα κράτος δε σέβεται τη δημοκρατία – όπως λες συμβαίνει στην Ελλάδα – τι κάνουμε;

      Ναι, να βγούμε στους δρόμους – δεν έχω τίποτα εναντίον σε τέτοιες εκδηλώσεις, ακόμα πηγαίνω, κυρίως όταν αφορούν το Κυπριακό -, και ναι να διαμαρτυρηθούμε, ναι να ζητήσουμε αλλαγή. Αλλαγή όμως πως; Εκ των πραγμάτων στο δομημένο σύστημα στο οποίο πιστεύω, ο μόνος τρόπος είναι …οι εκλογές! στις οποίες μπορεί και να μην συμμετάσχω την επόμενη φορά, αλλά αυτός είναι ο μηχανισμός που προφέρεται. Είναι και αυτό επιλογή, η οποία βεβαίως προϋποθέτει τον σεβασμό μου στο όποιο αποτέλεσμα.

      Υπάρχει κάτι άλλο;

      Πέντε χρόνια επί Τάσσου ένοιωθα προσωπική, πολιτική, και ιδεολογική καταπίεση. Συμμετείχα όπου και όποτε μπορούσα στις όποιες εκδηλώσεις γίνονταν για να εκφράσουν την αντίθεση τους.

      Ήξερα όμως πως η μόνη διέξοδος θα δινόταν με την επόμενη προεδρική εκλογή. Άσχετο αν θεωρούσα και αν θεωρώ πως εκείνη η μαύρη και τραγική πενταετία σφράγισε ίσως μόνιμα την διχοτόμηση του νησιού.

      Και για να κλείσω με θετικό τόνο, πρωί πρωί, θα πω πως συμφωνώ πλήρως μαζί σου όταν λες πως:

      «αν οι πολιτικοί σκέφτονταν με γνώμονα το καλό του τόπου τους και του λαού τους, το κυπριακό θα είχε λυθεί.»

      Μου αρέσει!

      • Ιουνίου 2, 2010 17:37

        Χε, τότε δεν διαφωνούμε καν. Έχουμε μια απόσταση στην ορολογία. Εγώ θεωρώ ακόμα και το γεγονός ότι κουβεντιάζουμε το θέμα, μια μορφή άσκησης πολιτικής. Αν δεν φοβούνταν οι πολιτικοί την κοινή γνώμη, τότε δεν θα έκαναν το παν για να δημιουργούν σε αυτήν τις εντυπώσεις που τους συμφέρουν, ακόμα και αν χρειάζεται να λένε ψέματα για να το καταφέρουν.

        Επίσης, μάλλον συμφωνούμε στο γεγονός ότι στη δημοκρατία, ο μόνος τρόπος να «κάνεις πολιτική» δνε είναι οι εκλογές. Προφανώς είναι και οι εκλογές ένα μετερίζι, αλλά δεν είναι το μόνο που υπάρχει, ούτε το μόνο που επηρρεάζει τις εξελίξεις. Έχουμε περισσότερη δύναμη από όση θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι έχουμε! 🙂

        Μου αρέσει!

      • Ιουνίου 2, 2010 17:38

        ΥΓ. Δες και αυτό εδώ το ποστ: http://themotorcycleboy.blogspot.com/2010/06/blog-post.html

        Θέτει μερικά πολύ ενδιαφέροντα ερωτήματα, αν και από πολύ διαφορετική σκοπιά.

        Μου αρέσει!

  6. Ιουνίου 2, 2010 09:47

    Αντιπαθώ όσο τίποτα τα σενάρια συνωμοσίας. Όμως δεν μπορώ, παρά να πιστέψω ότι η Τουρκία είχε ετοιμαστεί για να εκμεταλλευτεί τα διαφαινόμενα γεγονότα. Η ίδια η αστραπιαία αντίδραση των Τούρκων πολιτών, να πάνε μες στο ξημέρωμα (νύχτα ακόμα) για εξαγριωμένη διαμαρτυρία στο προξενείο (που, σημείωσε, βρίσκεται στη μια άκρη της Πόλης), θυμίζει αχαλίνωτο όχλο άλλων εποχών.

    Μου αρέσει!

  7. Ιουνίου 2, 2010 14:53

    Το «οι πολίτες δεν κάνουν πολιτική» είναι μια ακραία αντιδημοκρατική θέση αγαπητέ Στροβολιώτη – και μπορώ να σου πιστώσω μόνον το ότι δεν κατανοείς σε βάθος το νόημα της. Κατά τα λοιπά είναι νομίζω ηλίου φαεινότερον πως η Τουρκία μετείχε ενεργά στη διοργάνωση ή/και στήριξη της αποστολής προσδοκώντας οφέλη – τα οποία και εισέπραξε, εν είδη προκαταβολής, ήδη. Και αν και αυτό καθαυτό το γεγονός δεν μειώνει ούτε τη σημασία, ούτε την αξία αυτής της ακτιβιστικής ενέργειας την ανθρωπιστική ουσία της οποίας απολύτως κατανοούμε, από την άλλη δικαιολογεί απόλυτα τη στάση της κυπριακής κυβέρνησης – που κατά τη γνώμη μου επέδειξε (εκπλήσοντας μάλλον, εκτός από μας, και τον ίδιο τον εαυτό της) μια σπάνια διορατικότητα και αποφασιστικότητα.

    (Φαντάζομαι πως δεν χρειάζεται να πω κι εγώ τα αυτονόητα πως καταδικάζω την ενέργεια του Ισραήλ, μπλα μπλα, κλπ, κλπ, …)

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Ιουνίου 2, 2010 16:22

      ΔemΩΝ,
      Επειδή θεωρείς ως αυτονόητο πως καταδικάζεις κλπ, κλπ, το οποίο είναι … αυτονόητο, θα ήθελα να με πιστώσεις και εμένα, πως ούτε «αντιδημοκράτης» είμαι, ούτε βεβαίως βλαξ.
      Κατανοώ και αποδέχομαι πλήρως την δραση της κοινωνίας των πολιτών. Κάπου όμως βάζω τα όρια, διαφορετικά δεν μπορεί να σταθεί το παρόν, ή αν θέλεις το οποιοδήποτε συστημα.

      Μου αρέσει!

  8. Ανώνυμος permalink
    Ιουνίου 4, 2010 14:30

    «Για να καταλάβετε και λίγο τη θέση μας, φανταστείτε να οργανωνόταν ένας παρόμοιος στολίσκος με κατεύθυνση το κλειστό λιμάνι της Αμμοχώστου για να βοηθήσει τους Τουρκοκυπρίους. Η Κυπριακή Δημοκρατία θα έκανε ό,τι μπορούσε για να σταματήσει την εκδήλωση.»

    Although I agree with most of your excellent posts i have to disagree on this one. the flotilla was heading to Gaza not Israel – thus Israel had no right to intervene since its blockade (unlike the one imposed in Iraq) is not sanctioned by the security council. Thus the simile to Cyprus is wrong.
    In addition Israel can chose to either occupy the Gaza strip (which under the Geneva convention it means ensuring the well-being of its citizens for all material goods), or recognise it has no control. It has chosen to do neither, instead using mass collective punishment because it is against the current government of the area. That is against all principles of the UN and the Geneva convention – but that has never stoped them before.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Ιουνίου 6, 2010 14:55

      Dear anonymous.

      I really don’t think I have to repeat that I am against the blockade of Gaza, since that has a result that the people living there live in less than acceptable conditions. However, this is a result of the unresolved Israeli – Palestinian issue though, it is not something that happened suddenly out of the blue. The similarity with Northern Cyprus is that the status of that region is also under dispute, and the people there used to claim (much less now), that they are living in isolation under Greek Cypriot embargoes. There is more: in both cases we are talking about a region which is not recognised by the UN as a separate state – the direct consequence of which is that some other state claims sovereignty over the territory and thus feels that it can initiate and enforce blockades. In our case it is more an ethical issue since we do not have the guns to enforce anything.

      Israel does.

      Finally, the only aspect of the issue that differs, is the prospect: the more or less accepted global view is that the Palestinians should have their own state in the end, whereas in our case the corresponding view is that we should stick together and plan our future in a single state.

      Μου αρέσει!

  9. λιν. permalink
    Ιουνίου 5, 2010 23:04

    αγαπητε στροβολιωτη,

    εσιει λλιες ημερες που εκολλησα σε ενα σχολιο σου πιο πανω..
    λαλεις..
    «Το πρόβλημα θα λυθεί όταν αυτός που έχει το επάνω χέρι θέλει να το λύσει, και αυτοί που βρίσκονται σε υποδεέστερη θεση οι παλαιστίνιοι, έχουν αρκετά νούσιμους ηγέτες που να δεχθούν ένα συμβιβασμό.»

    διαφωνω σε 2 επιπεδα
    1. αμα το λυσει τζηνος που εσιει το πανω σιερι ενεν συμβιασμος..συμβιβασμος ενι οταν συγκρουονται 2 δικαια η 2 δυναμεις που εν μπορουν να «νικησουν»..μπορει η μια να εν πιο δυνατη λ.χ. αλλα η πιο μιτσια, η πιο αδυναμη [στρατιωτικα, πληθυσμιακα κλπ] να εσιει αλλα πατηματα..διεθνη…
    ο συμβιβασμος [τουλαχιστον τζηνος που εσει διαρκεια] εν η αναγνωριση της πραγματικοτητας νομιζω..στην προκειμενη περιπτωση..το ισραηλ εν μιτσην απεναντι στους αραβες τζαι μακροπροθεσμα πρεπει να τα εβρει μαζι τους..εν στρατιωτικα πιο δυνατο που του παλαιστινιους τωρα, αλλα εν μπορει να τους εξαφανισει [οπως ας πουμε θα ηθελε η ισραηλιτικη ακροδεξια]..οποτε ειτε θα ζει σε μιαν παρανοια που θα το οδηγα με μαθηματικη ακριβεια [αμα συνυοπολογισουμε τα χρονικα τζαι γεωγραφικα δεδομενα] στην ηττα, η θα συμβιβαστει..οι παλαιστινιοι εν εχουν δυναμη με τα οπλα τωρα, αλλα εχουν τον πληθυσμο τζαι την γεωγραφια υπερ τους..τζαι αυαξανομενα την διεθνη κοινη γνωμη – που ηταν το πλεονεκτημα του ισραηλ μεχρι τουλαχιστον το 1980..αν ομως επιμεναν στο να επιστρεψουν στο 48 απλα θα οδηγουσαν τα πραματα στο αδιεξοδο – τζαι για τους ιδιους..

    2. εν ειμαι σιουριος ποσο δυνατο εν το ισραηλ πκιον..εν σαφες οτι τους τελευταιους πολεμους ειτε εχασεν τους [λιβανος] ειτε εν ετολμησεν να μπει στην μαχη [γαζα]…ακομα τζαι το 73 ηταν ενα ειδος ισοπαλιας…ο μυθιος του 67 ξιθωρκαζει..γεωπολιτκα το φιλο-ισραηλινο λομπυ ενθαρυνε την εισβολη στο ιρακ για να βρεθει σημερα με το φιασκο της αμερικανικης εισβολης, την επεκταση της επιρροης του ιραν [την πιθανιοτητα της ιρανικης πυρηνικης ενεργειας] κοκ..
    νομιζω η ηθικη αθλιοτητα στην οποια εφτασε η ισραηλιτικη κοινωνια εν εκφραστικη του που καταληγει μια κοινωνια αμα εγκλωβιστει στον εθνικισμο-ρατσισμο τζαι στην παρανοια που παραγουν..ασχετο αν νοιωθουν δυνατοι η αδικημενοι..τζαι για οσους παρακολουθουν την ισραηλιτικη κοινωνια εν κουφο, αλλα παιζουν το τζαι αδικημενοι..

    οσο για την τουρκια..εν υπηρχε καμια συνομωσια..τουλαχιστον οπως τα θωρω παρακολουθωντας τις εξελιξεις στην περιοχη..εν οι τασεις της γεωπολιτικης τουτην την περιοδο..η κινηση του ερτνογαν να στηριξει την προταση λουλα για μεταφορα του ιρανικου ουρανιου στην τουρκια, ηταν το πραγματικο πλαισιο μεσα στο οποιο εγινε οτι εγινε..η η ευρυτερη πολιτικη της τουρκιας για ανοιγμα στην μεση ανατολη, στους αραβες..το οτι εσυμμετειχαν τζαι μελη ισλαμικων οργανωσεων μαζι με δυτικους ακτιβιστες εν κατι που εκφραζει νεα δεδομενα τζαι συμμαχιες παρα συνομωσιες..τζαι το οτι εξεκινησαν που την τουρκια [τον ιστορικο συμμαχο του ισραηλ-που θα εμπορεν λ.χ. να διαβαβαιωσει οτι εν μεταφερουνταν οπλα κλπ] ηταν μερος της πολιτικης του ευρυτερου κινηματος για την γαζα που εδιασταυρωθηκεν με τις μετατοπισεις στις γεωπολιτικες συμμαχιες..

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Ιουνίου 6, 2010 15:12

      Λιν,

      Θα απαντήσω στο 1 και το 2.

      Το Ισραήλ είναι δυνατό στο βαθμό που κατέχει, και κατά δεύτερον λόγο στο βαθμό που έχει δυνατούς φίλους στην άλλη πλευρά του κόσμου. Από την άλλη οι Παλαιστίνιοι και οι Άραβες δεν φημίζονται για την ενότητα και την οργανωτική τους δομή, συνεπώς μπορεί να έχουν τους αριθμούς και τη γεωγραφία υπέρ τους, αλλά δεν αποτελούν υπολογίσιμη δύναμη στο προσεχές μέλλον.

      Κάτω από αυτές τις περιστάσεις, οι παλαιστίνιοι δεν έφεραν ποτέ το Ισραήλ σε μια δύσκολη θέση, όπως ας πούμε κάναμε εμείς με την ΕΕ, και έτσι οι ανεπαρκείς, ή ακροδεξιοί ηγέτες του Ισραήλ επιλέγουν να αγνοούν τις μακροπρόθεσμες πιθανές εξελίξεις.

      Η αθλιότητα όπως λες, αλλά και η διαχρονική εθνική και προσωπική ανασφάλεια μέσα στην οποία ζουν οι ισραηλίτες, είναι η μόνη ελπίδα για να αλλάξουν τα πράγματα – αφού δεν ελπίζω σε τίποτα από τις μεθόδους των Παλαιστινίων. Ακόμα όμως και τότε, αν οι ισραηλίτες επιλέξουν ένα χαρισματικό και με θέληση για λύση ηγέτη, θα βρουν άραγε μπροστά τους συνομιλητή;

      Α, και κάτι άλλο: ναι, η ισραηλινή ακροδεξιά επιθυμεί την εξαφάνιση των παλαιστινίων, αλλά και οι εξτρεμιστές παλαιστίνιοι, και άλλοι επιθυμούν τη εξαφάνιση του Ισραήλ…

      Η Τουρκία: η Τουρκία είναι και το παίζει μεγάλη χώρα – και καλά κάνει! Δες όμως και την απάντηση μου προς την Μερόπη. Κάπου νομίζω πως ο Ερντογάν υπερέβη τα θέσμια.

      Μου αρέσει!

  10. Ιουνίου 6, 2010 08:19

    Στροβολιώτη μου,
    δεν ξέρω αν διάβασες αυτό στο tvxs «Στολίσκος με «οργισμένους» Ισραηλινούς, που θα ζητούν να σταματήσει η τουρκική κατοχή στην βόρεια Κύπρο και να επανενωθεί το νησί υπό την κυπριακή κυβέρνηση, πρόκειται να ξεκινήσει την ερχόμενη εβδομάδα από το Ισραήλ, σύμφωνα με δημοσίευμα της ισραηλινής εφημερίδας Jerusalem Post….» Μήπως η όλη υπόθεση έχει μετατραπεί σε κούρσα εντυπώσεων μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ????

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Ιουνίου 6, 2010 15:19

      Μερόπη, ναι, από την ημέρα που ανήρτησα το αρχικό κείμενο, διάβασα αρκετά που με κάνουν να νοιώθω πως η Τουρκία υπερέβη τη λεπτή γραμμή που ορίζει τη δράση ενός κράτους από τη μια, με την ενίσχυση μιας ας πούμε καθαρά ανθρωπιστικής ενέργειας από την άλλη, η οποία όμως ήταν απόλυτα γνωστό πως δεν είχε την έγκριση του Ισραήλ, που είναι το κράτος το οποίο ελέγχει τη Γάζα.

      Άρα φαίνεται πως είτε πάρθηκε μεγάλο ρίσκο, είτε έγινε κακός προγραμματισμός ο οποίος συναντήθηκε με τον άθλιο στρατιωτικό προγραμματισμό του Ισραήλ, είτε ακόμα επιδιώχθηκε η σύγκρουση.

      Αν είναι το τελευταίο, θα μπλέξουμε πάλι, γιατί αν αρχίσουν να ανταγωνίζονται Τουρκία και Ισραήλ μόνο προβλήματα θα έχουμε.

      Και σίγουρα η κατοχή της βορείου Κύπρου, σίγουρα το Κυπριακό πρόβλημα ΔΕΝ λύνεται με αντικατοχικούς στολίσκους.

      Μου αρέσει!

  11. Ανώνυμος permalink
    Ιουνίου 6, 2010 16:28

    δηλαδη τουτοι [το ισραηλιτικο προπαγανδιστικο πακετο] εν να προσπαθησει να σπασει ποιον εμπαρκο;
    τζαι εν παρει παρει προμηθειες σε ποιους;
    το ρεζιλικκι αμα φτασει στην βορεια κυπρο εσκεφτηκαν το;
    οξα εν να φερει προμηθειες στην λεμεσο;
    παρακρουση…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: