Skip to content

Όταν προσεύχεται ο άθεος.

Ιουνίου 6, 2010


Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς

ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου•

ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου•

γενηθήτω τὸ θέλημά σου,

ὡς ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς•

τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον•

καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν,

ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν•

καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν,

ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ.

[Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας των αιώνων]

̓Αμήν.

Έχω ξαναγράψει στο ιστολόγιο μου πως η σχέση μου με τη θρησκεία στο θεολογικό – ιδεολογικό επίπεδο είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη.

Εδώ και πολλά χρόνια δηλώνω ευθέως και ειλικρινώς πως είμαι άθεος. Χωρίς ίχνος φανατισμού και εμπάθειας όμως. Κρίνω και επικρίνω άθεους και πιστούς, χριστιανούς και αλλόθρησκους. Αυτό το γράφω γιατί όταν προκύπτει το ζήτημα, πολλοί αντιδρούν και αμύνονται, λες και η αποστολή ενός άθεου, είναι να τους επηρεάσει  και εκείνους.

Στην εκκλησία πηγαίνω μόνο σε απαραίτητες τελετές, έκοψα και Πάσχα και Χριστούγεννα, άνκαι με τα μωρά ψάχνουμε να βρούμε κανένα επιτάφιο την Μεγάλη Παρασκευή.

Ας πάμε λίγο πίσω. Οι γονείς μου ακολουθούσαν μεν τα τυπικά, αλλά ακόμα θυμάμαι πως οι Κυριακάτικες εξορμήσεις στην λειτουργία γίνονταν κάτω από ένα γενικό καθεστώς δυσφορίας – έπρεπε να πάμε. Έπρεπε οι μικροί να μάθουν να πηγαίνουν εκκλησία, να ακούσουν ψαλμωδίες, να πάρουν το μήνυμα του Ιησού. Στο δημοτικό με έβαλαν και λίγα φεγγάρια στο κατηχητικό, στην γραφική εκκλησία της Αγιάς Μαρίνας στο κέντρο του παλιού Στροβόλου. Δεν θυμάμαι τίποτα απολύτως,  και αυτό δεν είναι παράξενο, αφού είχα πάει μόνο σε λίγα μαθήματα.

Η εφηβεία ήρθε με μπλεξίματα. Ένας καλός φίλος περνούσε τότε  την πρώτη του εκκλησιαστική περίοδο (εδώ και αρκετά χρόνια περνά την δεύτερη οριστική και αμετάκλητη του εκκλησιαστική περίοδο), και άρχισαν τα ερωτήματα. Γιατί στα καλά καθούμενα σηκωνόταν πρωί πρωί την Κυριακή να  πάει στην Χρυσελεούσα, να βάλει εκείνες τις περίεργες στολές και να κουβαλάει εκείνα τα παράξενα πράγματα που ονόμαζαν εξαπτέρυγα;

Τα ερωτήματα και πολλαπλασιάζονταν και βάθαιναν, γίνονταν μεταφυσικά. Ρε, μπας και δεν είμαι καλός χριστιανός; Ρε μπας και θα τιμωρηθώ εγώ και η οικογένεια μου για αυτό;

Έφτασα στο γυμνάσιο στο σημείο να περνώ την ψυχαναγκαστική μου περίοδο. Κάποιος θεολόγος είχε αναφέρει πως το «Πάτερ ημών» ονομαζόταν και «Κυριακή προσεχή» αφού δόθηκε απ’ ευθείας από τον Κύριο, και περίπου ήταν πανάκεια, ήταν μια προσευχή που μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε όλες τις περιπτώσεις, για όλα τα θέματα.

Μου φάνηκε πολύ βολική επιλογή. Ήταν μια εύκολη σύντομη προσευχή, έκανε για όλες τις περιπτώσεις, εν μέσω αμφιβολιών θα ήταν ένα πολύ καλό άλλοθι.

Υπήρχε και η αρνητική πλευρά όμως. Κάθε βράδυ όταν πήγαινα στο κρεβάτι, έπρεπε να πω την προσευχή χωρίς λάθη, χωρίς δισταγμό, με πλήρη συγκέντρωση και χωρίς να ταξιδέψει το μυαλό μου. Πάντα μυστικά, και πάντα σε ανταγωνισμό με μένα βεβαίως.

Αυτό είχε οδηγήσει σε πολλά αγχωτικά βράδια, καθώς έφτασα να μην συγκεντρώνομαι, έφτασα να θεωρώ και την πουρού ενός αυτοκινήτου παραβίαση της αυτοσυγκέντρωσης, και τότε πάλι από την αρχή. 1,2, 5, 10, 50 φορές; Δεν θυμάμαι αριθμούς, θυμάμαι όμως το άγχος και την ένταση ώσπου να κλείσω το θέμα για το βράδυ, να πω σωστά την προσευχή.

Στην όψιμη εφηβεία άλλοι προβληματισμοί αντικατέστησαν το «Πάτερ ημών», τα ζητήματα της θρησκείας κοιμήθηκαν στον στρατό και ξύπνησαν ξανά με την ελεύθερη πια μελέτη και προβληματισμό στο πανεπιστήμιο.

Πέρασα την αγνωστικιστική μου περίοδο, περισσότερο όμως αμυνόμενος, παρά συνειδητός αγνωστικιστής. Ήξερα ήδη πως η πίστη στο θεό δεν θα γινόταν ποτέ ουσιαστικό κομμάτι της ζωής μου. Επειδή όμως δύσκολα κρατώ μυστικά, ίσως φοβόμουν να εκφραστώ ευθέως, και δημοσίως.

Μετά το ξεπέρασα και αυτό.

Ως άθεος λοιπόν κινήθηκα στα πλείστα ενήλικα μου χρόνια. Τα τελευταία έξι χρόνια όμως είμαι και άθεος, προσεύχομαι κιόλας.

Είμαι μάλλον λίγο υποκριτής.

Η απλώς αγαπάω τόσο απύθμενα και άπειρα τα δυο μας παιδάκια. Δεν παρακαλούσα το θεό να μας δώσει παιδάκια ( τακτικοί αναγνώστες θα διάβασαν τις ιστορίες για την υιοθεσία του ενός και του άλλου παιδιού μας), αλλά όταν ήρθαν, η ζωή μας άλλαξε.

Όχι δεν άλλαξε. Ανατράπηκε από τη βάση της και είχαμε πλεον κάτι άλλο. Κάτι τόσο τεράστιο, αγαπημένο και απόλυτο για το οποίο άξιζε να κάνεις τα πάντα.

Τα πάντα.

Μέχρι και να προσευχηθείς.

Και αυτό κάνω. Από τον καιρό που ήρθαν τα παιδάκια στα σπίτι μας, κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ, λέω ξανά το «Πάτερ ημών». Χωρίς πλεον ψυχαναγκασμό και άλλα μπιχλιμπίδια όπως τότε, αλλά συνειδητά. Συνειδητά, έστω και αν γνωρίζω πως απευθύνομαι στα σκεπάσματα και τον απέναντι τοίχο.

Και δεν φτάνει αυτό. Το θυμάμαι το «Πάτερ ημών» και σε περιπτώσεις που νοιώθω πολύ άβολα. Αυτό συνέβαινε και πάλι σε σχέση με τα μωρά, κυρίως  κάθε φορά που έμπαινα σε αεροπλάνο τα πρώτα χρόνια – τώρα ξεπεράστηκε.

Που τα θυμήθηκα όλα αυτά; Τις τελευταίες μέρες έπρεπε να φέρω εις πέρας μια πολύ δύσκολη αποστολή στα πλαίσια της δουλειάς μου, μια αποστολή που περιελάμβανε και ταξίδι. Αν ολοκληρωνόταν καλώς (όπως και έγινε) θα ήμασταν απλώς ΟΚ. Αν δεν ολοκληρωνόταν καλώς θα άνοιγαν οι πόρτες της κολάσεως με πολλαπλές αρνητικές συνέπειες.

Τώρα που τελείωσαν όλα καλά, μπορώ να γράψω πως έκανα σπουδαίο σχεδιασμό, προέβλεψα το κάθε τι, όλα έγιναν με την μέγιστη προσοχή, και συνεπώς το αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο.

Αλλά μπορώ να αγνοήσω και την πιθανή βοήθεια από τα κάμποσα «Πάτερ ημών» που έριξα αυτές τις μέρες;

Advertisements
19 Σχόλια leave one →
  1. Ιουνίου 6, 2010 16:48

    Φιλε μου έβαλες έτσι ταπέλλα του εαυτού σου, εσύ ο ευαίσθητος, ο γεμάτος Θεό? Έν είσαι άθεος.
    Α-μονοθεϊστής είσαι.

    Μου αρέσει!

  2. Ανώνυμος permalink
    Ιουνίου 6, 2010 17:28

    συμφωνώ με το διάσπορο που πάνω.

    Μου αρέσει!

  3. Ιουνίου 6, 2010 17:41

    Που τη στιγμή που έρχεται κάτι τόσο τέλειο στη ζωή σου, όπως δύο παιδάκια, δεν μπορείς να αγνοήσεις την ύπαρξη του καλού.
    Κι αφού υπάρχει το καλό, υπάρχει και το κακό.
    Με αυτή τη διαπίστωση μπορείς να συνεχίσεις να είσαι άθεος;

    Επήρες μας περίπατο και στην Αγιά Μαρίνα σήμερα… εχάρηκα το πολλά! :))))))))))

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Ιουνίου 7, 2010 07:28

      Θάλασσα,
      Μα γίνεται θάλασσα τζιαι στροβολιώτισσα; Γιατί έτσι καλά κρυμμένη που είναι η Αγία Μαρίνα μόνο Στροβολιώτες την ξέρουν:)

      Καλό και κακό υπάρχει. Γιατί να *πρέπει* να υπάρχει και θεός εξ αιτίας αυτής της παραδοχής;

      Μου αρέσει!

  4. Ιουνίου 6, 2010 17:46

    Στροβολιώτη μου καλό σου μεσημέρι.
    Αυτό το ποστ σου με άγγιξε πολύ. Κυρίως για το λόγο ότι κι εγώ το ίδιο νιώθω, δηλ. άθεη. Όμως σε δύσκολες στιγμές ομολογώ ότι πετάω και κανένα «Παναγία μου βοήθα με». Αμφιβάλλω βέβαια αν η Παναγία γυρίζει να κοιτάξει μια περιστασιακά προσευχόμενη σαν εμένα, αλλά εγώ νιώθω προσωρινά καλύτερα!!

    Μου αρέσει!

  5. Ιουνίου 6, 2010 18:22

    Νομίζω ότι η λέξη άθρησκος εν πιο σωστή.

    Μέσα στο κείμενό σου τουλάχιστον αυτό περιέγραψες.

    Γιατί όταν κάνεις την προσευχή σου και απευθύνεσαι στο σεντόνι που σε σκεπάζει, αυτό κι αν είναι πίστη στο Θεό, τον Πανταχού παρών!

    Μου αρέσει!

  6. Incus permalink
    Ιουνίου 6, 2010 19:14

    Το να πιστεύει κανείς σε Θεό, όπως και να το κάνουμε, κοντράρεται με τους κανόνες της ανθρώπινης λογικής.

    Εκτός και αν θεωρήσουμε ότι ο καλοκάγαθος Θεός δεν είναι τόσο καλοκάγαθος όπως μας μάθανε ή όπως θα θέλαμε να πιστεύουμε, αλλά ένας εκδικητικός απόλυτος άρχοντας σε ένα παιχνίδι με τους δικούς του κανονισμούς για τους δικούς του αδίκως ευνοούμενους.

    Ή, εάν τελικά υπάρχει η περιβόητη μεταθάνατο ζωή αλλά με μια θέση μόνο σε ένα παράδεισο για την ανθρώπινη ψυχή όποια και να ήταν η δράση της στην επίγεια ζωή. Κάτι που όντως θα δικαιώνει τον χαρακτηρισμό του ‘καλοκάγαθου’ στον ‘Ύψιστο.

    Αρκετά όμως με τις δικές μου φιλοσοφίες! Η αλήθεια είναι ότι και εγώ είμαι ένας υποκριτής όπως και εσύ ‘εν Χριστώ αδελφέ’.

    Ο Φόβος. Ο ανθρώπινος φόβος είναι πολύ μεγάλο πράμα.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Ιουνίου 7, 2010 07:40

      Incus,

      Ανοίγεις μεγάλο θέμα:)

      Αν πάμε με τα αυστηρά κριτήρια της ορθόδοξης πίστης τότε ένα 99% του κόσμου θα καταλήξει στην κόλαση, και αυτό όντως δεν μου φαίνεται ιδιαίτερα καλοκάγαθο ή αγαπητικό!

      Όσο για το φόβο: τον έχουμε όλοι, και νομίζω αρχή έχει την συνειδητοποίηση πως η ζωή μας έχει αρχή και τέλος, και δεν μας αρέσει αυτό. Και για αυτό φταίει κυρίως η θρησκεία μας που ασχολείται με την διαχείριση της υποτιθέμενης συνέχειας μετά θάνατον, αντί της παραδοχής πως τέλος σημαίνει τέλος, γιατί έτσι είναι φτιαγμένη η φύση, εισάγοντας τοιουτοτρόπως καινά δαιμόνια στα μυαλά των ανθρώπων.

      Μου αρέσει!

  7. Ιουνίου 6, 2010 20:19

    🙂

    Μου αρέσει!

  8. ΑncientMariner permalink
    Ιουνίου 6, 2010 20:27

    Εφ΄όσον δηλώνεις άθεος, σε ποιόν απευθήνεις την προσευχή σου (αν όχι στον πατέρα στον ουρανό!); Ή είναι απλά προκατάληψη, όπως πχ να κτυπήσεις ξύλο; Ετσι για να δέσεις το γάιδαρο σου;!

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Ιουνίου 7, 2010 07:42

      AncientMariner,
      Υποθέτω πως χρησιμοποιώντας τη συγκεκριμένη προσευχή, αποδέχομαι πως παει στον παραλήπτη στον οποίο απευθύνεται.
      Αν υπάρχει παραλήπτης.

      Μου αρέσει!

  9. Ιουνίου 6, 2010 22:24

    Όλοι έχουμε την ανάγκη από κάπου να πιαστούμε όταν όλα συνομοτούν εναντίον μας τη δεδομένη στιγμή και αφού δεν μένει κάτι ανθρώπινο να βοηθηθούμε τότε επικαλούμαστε τον Θεό τον Χριστό την Παναγία και ότι άλλο της θρησκείας,είναι η ανάγκη η ψυχική ,ή ο φόβος ,είτε είσαι άθεος είτε δεν είσαι.
    Εσύ από την πολλήν αγάπη για τα παιδιά σου , τότε μόνο ( ζητάς ) που πάει να πει κάτι τρύπωσε μέσα στην αθεοσύνη σου.

    Πιστεύω ότι οι (παπάδες ) έχουν παίξει μεγάλο ρόλο στο να μην πιστεύει πολύς κόσμος .

    Μου αρέσει!

  10. Ιουνίου 6, 2010 22:52

    Άρεσε μου έτσι που τα είπες όπως τα νιώθεις. έννεν απαραίτητο να φκάλλεις άκρη. 🙂

    Μου αρέσει!

  11. strovoliotis permalink*
    Ιουνίου 7, 2010 07:25

    Διάσπορε, ανώνυμε και Νεράιδα,

    Η απλή αλήθεια είναι πως δεν έχω πειστεί πως υπάρχει οποιουδήποτε είδους θεός.

    Από εκεί και πέρα η ψυχή εκφράζεται με ένα σωρό τρόπους. Και αν σας φαίνομαι άθρησκος ή α-μονοθεϊστής, αντί άθεος, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα από την πλευρά μου!

    Μου αρέσει!

  12. strovoliotis permalink*
    Ιουνίου 7, 2010 07:32

    Μερόπη και Σταλαματιά,

    Ναι η εσωτερική μας ανάγκη και ο φόβος μας κάνει να ζητάμε βοήθεια από «κάπου» αλλού. Κάπου απροσδιόριστα αλλού.

    Είναι αυτό άραγε εσωτερική ανάγκη, φυσιολογική παρόρμηση, ή αποτέλεσμα του γεγονότος πως ούτως ή άλλως μεγαλώσαμε σε μια κοινωνία όπου υπάρχει διάχυτη η θρησκευτική διάσταση;

    Μου αρέσει!

  13. Ιουνίου 7, 2010 13:30

    Δε θα έλεγα ότι είσαι άθεος strovolioti.. Περισσότερο θα έλεγα ότι είσαι κάτι σαν όλους αυτούς που ψάχνουν λίγο περισσότερο το θέμα «Θεότητας» και υπαρξιακής οντότητας. Θα τολμήσω να σε προσδιορίσω ως αντι-εκκλησιαστικό, παρά ως άθεο. Εγώ προσωπικά, έτσι βλέπω τον εαυτό μου.
    Η εκκλησία είναι ανθρώπινη δημιουργία, ναι μπορώ να την αμφισβητήσω και να την απαρνηθώ. Ο Θεός δεν ξέρω αν όντως υπάρχει ή αν υπήρξε ποτέ, αλλά ίσως κάτι δυνατότερο από εμάς να υπάρχει κάπου έξω. Γι’αυτό και νιώθουμε πολλές φορές την ανάγκη της προσευχής.
    Πιστεύω σε ένα προσωπικό Θεό που νοιάζεται για μένα και για τις ανησυχίες μου.
    Πιστεύω σε έναν απρόσωπο Θεό που καθόρισε το σύμπαν και εν συνεχεία πήγε να «ξεσκάσει» με τις φίλες του και τώρα πια δε νοιάζεται αν είμαι ζωντανή.
    Πιστεύω σε ένα άδειο και άθεο σύμπαν του συνεχούς χάους, με φόντο τον ασταμάτητο θόρυβο, και την απόλυτη τυφλή τύχη.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Ιουνίου 8, 2010 07:06

      Κασσάνδρα, πραγματικά πολύ ενδιαφέρον αυτό που έγραψες! Ρομαντικό, αλλά ταυτόχρονα και ορθολογιστικό!

      Μου αρέσει!

  14. Ιουνίου 7, 2010 22:33

    ότι σε κάνει να νιώθεις καλά και να αντέχεις, λειτουργώντας έτσι καλύτερα είναι θετικό. ο καθένας βιώνει το διαφορετικά

    Μου αρέσει!

Trackbacks

  1. Σχολείο και θρησκεία. | Στροβολιώτης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: