Skip to content

Είναι η Ρωσία «φίλη» μας;

Ιουνίου 21, 2010

 

 

Η ίδια η έννοια της φίλης χώρας είναι προβληματική. Είμαι φίλος με τον γείτονα μου τον Χάρη, τον χαιρετώ και με χαιρετά, λύνουμε τυχόν μικροπροβληματάκια, λέμε τις κουβέντες μας, πίνουμε κάποτε και κανένα ποτό, κλπ, κλπ.

 

Στο επίπεδο των χωρών μπορεί να ισχύουν παρόμοιες διευθετήσεις αν δυο χώρες είναι δίπλα – δίπλα. Αν η μια χρειαστεί κάτι από την άλλη, να σβήσει ας πούμε μια πυρκαγιά, να αντιμετωπίσει μια άλλη φυσική καταστροφή είναι φυσιολογική η φιλική βοήθεια. Βοήθεια μπορούν να δώσουν και άλλες χώρες, αλλά η γειτονία είναι σημαντικός παράγοντας στη «φιλική» σχέση δυο χωρών,

 

Γιατί όσο μακραίνει η απόσταση, μπαίνουν όχι εμπόδια, αλλά διεθνείς συμβάσεις, διεθνείς διευθετήσεις, παντός είδους συμφέροντα, και ίσως λίγες αρχές.

 

Θυμάμαι ακόμα τον Ιούλη του 1974. Θυμάμαι τον μπαρουτοκαπνισμένο αποπνικτικό ουρανό της Λευκωσίας, στον οποίο οργίαζαν τα τουρκικά μαχητικά αεροπλάνα. Έβγαζαν ένα τρομακτικά συγκλονιστικό ήχο, ό οποίος συνοδευόταν κάποτε από εκρήξεις των βομβών που άφηναν ή ακόμα με το ξερό κροτάλισμα των πολυβόλων τους.

 

Μέσα στο αφελές παιδικό μου μυαλό πίστευα πως από στιγμή σε στιγμή θα έκαναν την εμφάνιση τους «φιλικά» αεροπλάνα για να νικήσουν τους Τούρκους. Όχι, δεν περίμενα ελληνικά, αεροπλάνα που λογικά θα ήταν η πρώτη επιλογή, αφού κάπου γνώριζα πως η Ελλάδα δεν τραβούσε να κάνει τέτοιο πράγμα. Παρά το γεγονός πως ήμουν μικρός, ήξερα πως η Ελλάδα βρισκόταν υπό καθεστώς χούντας, και σε κατάσταση διάλυσης. Ανέμενα λοιπόν αεροπλάνα, Ρωσικά αεροπλάνα. Μαχητικά της μεγάλης φίλης χώρας που θα έδιωχναν τον Τουρκικό εφιάλτη.

 

«Φίλης» χώρας;

 

Τα κόκκινα αεροπλάνα δεν ήρθαν το 1974. το Κυπριακό συνέχισε να υπάρχει και να δρατζιάζει, η Ρωσία έπαψε να είναι πλέον κόκκινη, αλλά κάποιοι δικοί μας το ξεχνούν και το προσπερνούν αυτό. Η Ρωσία αποτελεί σήμερα ίσως την πιο σκληρή μορφή του ανεξέλεγκτου καπιταλισμού, με έντονες εκφράσεις υπερβολικού πλούτου και μεγάλης φτώχιας, ενώ οτιδήποτε έχει σχέση με τον πάλε ποτέ κομουνισμό, θεωρείται από περιθωριακό μέχρι ακραίο.

 

Είναι λοιπόν τουλάχιστον αφελές να νομίζουν κάποιοι από τους πολιτικούς μας πως η στάση της χώρας αυτής μπορεί να είναι «φιλική» προς την Κύπρο. Ακόμα και αν το 1974 μπορούσε να ισχύσει κάποιου είδους κομμουνιστικής αλληλεγγύης – κάτι αμφίβολο, αφού η Κύπρος από τότε *δεν* είχε σχέση με εκείνο το σύστημα, η συνεχής επίκληση της «φίλης» χώρας γίνεται πλέον γελοία.

 

Γελοία γιατί εγώ νομίζω πως η Ρωσία δεν έχει ψηλά στις προτεραιότητες της την λύση του Κυπριακού, αφού μάλλον την συμφέρει η διατήρηση και διαιώνιση του. Μη λύση του Κυπριακού σημαίνει συνεχή ένταση στο τρίγωνο Ελλάδας – Τουρκίας – Κύπρου. Διατήρηση της έντασης υπονομεύει τη συνεργασία μεταξύ των τριών χωρών, οι οποίες είναι φυσικό να αναζητήσουν συμμάχους, δίνοντας έτσι ρόλο στην Ρωσία. Λυμένο Κυπριακό = μη ρόλος για τη Ρωσία. Με το ίδιο σκεπτικό μπορούμε να δούμε και την άλλη πλευρά του νομίσματος: λύση του Κυπριακού στις παραμέτρους που λίγο – πολύ όλοι γνωρίζουμε, συμφέρει σε ΗΠΑ, Αγγλία, και γενικά τους δυτικούς.  Το σκηνικό διπολισμού, και εμπλεκομένων, αντιθέτων μάλιστα συμφερόντων, είναι στημένο. Ένα σκηνικό που ξεκινά από τα συμφέροντα των μεγάλων χωρών ανεξαρτήτως των συμφερόντων και επιλογών των Κυπρίων.

 

Συντήρηση του προβλήματος κρατά την Τουρκία σε απόσταση από την ΕΕ. Είναι φυσικό πως μια τέτοια κατάσταση δίνει περισσότερες ευκαιρίες συνεργασίας Τουρκίας – Ρωσίας, κάτι που σίγουρα συμφέρει και στους δυο. Και ίσως υπονομεύει τα συμφέροντα άλλων χωρών.

 

Το 2004 είχε γίνει προσπάθεια να δώσει το Συμβούλιο Ασφαλείας εγγυήσεις εφαρμογής του σχεδίου Ανάν μετά από πιθανή του έγκριση του από τις δυο κοινότητες. Με επιμονή της Ρωσίας (κατόπιν ενεργειών της κυβέρνησης Τάσσου Παπαδόπουλου), το ψήφισμα δεν πέρασε. Δε λέω πως θα άλλαζαν τα πράγματα αν ψηφιζόταν, αλλά χάσαμε την ευκαιρία να έχουμε ένα προηγούμενο, και ένα κεκτημένο, πως δηλαδή η όποια μελλοντική λύση, θα έπρεπε να έχει τις εγγυήσεις του ΟΗΕ.

 

Ακόμα μια εγκληματική συνέπεια της προεδρίας του Τάσσου…

 

Ας δούμε κάτι τελευταίο: Αρχές! Πάνω στις οποίες υποτίθεται βασίζονται οι σχέσεις Κύπρου Ρωσίας, και πάνω στις οποίες βασίζεται η πολιτική της μεγάλης χώρας. Δηλαδή πάνω σε αρχές στηρίζεται και η πολιτική της Κύπρου; Σε σχέση με τους Παλαιστινίους, σε σχέση με το Κατάρ, σε σχέση με τη Κούβα; Η μήπως οι πράξεις των κρατών αφετηρία έχουν τα συμφέροντα τους, και κάποτε την απηρχαιωμένη τους ιδεολογία;

 

Και αν μια πολιτική βασισμένη στα συμφέροντα είναι προβλέψιμη, αφού βασίζεται σε κάποιου είδους ορθολογισμό, πολιτικές που βασίζονται σε «αρχές» και «ιδεολογίες» μπορεί να μας προσφέρουν περίεργες εκπλήξεις.

 

Καλή επιτυχία λοιπόν στον υπουργό εξωτερικών ο οποίος πραγματοποιεί επίσκεψη στη Μόσχα. Ας βρει τρόπο να φέρει περισσότερους τουρίστες, και περισσότερα ξεπλυμένα Ρωσικά κεφάλαια. Γιατί μόνο στο βαθμό που θα μεγιστοποιηθούν και ενταθούν τέτοιου είδους σχέσεις είναι δυνατόν να ταυτιστούν έστω και λίγο τα συμφέροντα της μικρής Κύπρου και της μεγάλης Ρωσίας.

 

 

 

 

Advertisements
9 Σχόλια leave one →
  1. Ιουνίου 21, 2010 09:06

    Η απόσταση της Κυπριακής κυβέρνησης, όπως και των πλείστων Κυπρίων πολιτικών, από την πραγματικότητα είναι τρομακτική. Το βασανιστικό ερώτημα είναι: είναι αφελείς/ αχάπαροι ή κυνικοί/εγκληματίες;

    Μου αρέσει!

  2. Ιουνίου 21, 2010 09:32

    Σε παρακολουθώ μέχρι εκεί που σωστά επισημαίνεις πως δεν συμφέρει (ίσως λέω εγώ) τη Ρωσία μια λύση του κυπριακού και σε χάνω εκεί που λες ότι συμφέρει τους δυτικούς. Αν λυθεί το κυπριακό πού θα πουλάνε τα όπλα τους; Στο Μπαγκλαντες;

    Η αλήθεια αγαπητέ στροβολιώτη είναι πως για τους μόνους για τους οποίους μπορούμε να είμαστε απόλυτα σίγουροι πως συμφέρει μια λύση του κυπριακού, είναι η Ελλάδα και η Κύπρος. Για όλους τους άλλους κράτα την ίδια επιφυλαξη που έχεις για τη Ρωσία. Κατά βάθος κανέναν δεν συμφέρει η λύση του κυπριακού γι αυτό, και με δεδομένη την αδυναμία μας να την επιβάλουμε, λύση δεν θα έχουμε ποτέ. Αυτό που θα έχουμε κάποτε θα είναι μια «λύση» που θα συμφέρει όλους τους άλλους εκτός από εμάς. Και ΚΥΡΙΩΣ όλους τους άλλους (συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας) εκτός από την Κύπρο… Αυτή είναι κατά τη γνώμη μου η γυμνή αλήθεια. Όσο πιο νωρίς την αντιληφθούμε, τόσο πιο γρήγορα και πιο εύκολα θα οδηγηθούμε στη «λύση».

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Ιουνίου 21, 2010 17:10

      DeMΩΝ και Αγρινέ,

      Τα συμφέροντα είναι πολύπλοκη εξίσωση, και όπως σωστά επισημαίνει ο Αγρινός υπάρχουν πολλοί παράγοντες στην εξίσωση. Επίσης σωστά επισημαίνει όμως πως η ανεμπόδιστη πορεία της Τουρκίας προς την ΕΕ συνάδει εξόχως με τα συμφέροντα αμερικανών και λοιπών συμμάχων. Άρα μια λύση που απελευθερώνει την Τουρκία από το Κυπριακό, είναι προς το συμφέρον όλων αυτών και ναι, επιμένω, αυτό βρίσκεται σε αντιδιαστολή με τα Ρωσικά συμφέροντα.

      Τώρα, DeMΩΝ , δεν μπορώ να πιστέψω πως υιοθετείς την αναρχο – κομουνιστική θεωρία πως οι δυτικοί κάνουν ό,τι κάνουν για να πουλούν όπλα! Δηλαδή αν η ειρήνη μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένες πωλήσεις ας πούμε αυτοκινήτων, θα πουν όχι;

      Στη δεύτερη παράγραφο σου ομολογώ πως χάνομαι. Θα προσπαθήσω όμως να σχολιάσω λίγο: αυτό που έχουμε τώρα είναι μια λύση, είναι μια πολύ κακή λύση (όπως έλεγε και ο Κληρίδης χτες στην Καθημερινή), και το ζητούμενο είναι να βελτιώσουμε και να αναιρέσουμε όσα εκ των παρόντων κακώς εχόντων μπορούμε.

      Δεν μπορούμε να συγκρίνουμε την πιθανή επερχόμενη λύση με μια ανέφικτη ιδανική κατάσταση.

      Μου αρέσει!

  3. Ιουνίου 21, 2010 11:20

    @Δεμων

    Μέρος της στρατηγικής των Αμερικάνσκι υποτίθεται πως ήταν ο «δυτικός εκδημοκρατισμός» μουσουλμανικών χωρών όπως η Τουρκία … σαν τρόπος αντιμετώπισης του φανταμενταλισμού. Εξού και το «συμφέρον» σε λύση Κυπριακού και ευρωπαϊκή πορεία.

    Υπάρχουν βέβαια και άλλες συνισταμένες στην όλη εξίωση.

    Μου αρέσει!

    • Ιουνίου 21, 2010 12:44

      @the Idiot Mouflon

      Δεν διαφωνώ σώνει και καλά. Μπορεί πράγματι να είναι έτσι. Μπορεί όμως να είναι και αλλιώς: το ζητούμενο να είναι το να βρεθεί μια «λύση» που θα διευκολύνει τους μεσοπρόθεσμους στρατηγικούς σχεδιασμούς τους, χωρίς να χαλάει το παζάρι σε βάθος χρόνου. Αυτή θα ήταν π.χ. μια «μη βιώσιμη λύση». Μια λύση δηλαδή που θα συντηρεί τις εντάσεις (και τα δυο κρατίδια είναι εγγύηση γι αυτό) – άρα και την ανάγκη διατήρησης του ύψους των εξοπλισμών και (κυρίως) διατήρησης του ρόλου των «διαιτητών» του ντέρμπυ (μια και είμαστε σε περίοδο μουντιάλ 🙂 )

      Δεν είμαι απαισιόδοξος (το αντίθετο μάλιστα) αλλά είμαι όσο μπορώ ρεαλιστής…

      Μου αρέσει!

  4. Ιουνίου 21, 2010 20:47

    Τζιαι μέσα σε ούλλα ο Τάσσος εθεώρησεν πολλά έξυπνο να δώκει τους κωδικούς του ραντάρ των S300 τζιαι των TOR M1 σε χώρες του ΝΑΤΟ. Ακόμα κρατούν μας το πίκκα οι Ρώσοι

    Μου αρέσει!

Trackbacks

  1. Γερμανοί, Ρώσοι και άλλοι «φίλοι» της Κύπρου. « Στροβολιώτης
  2. Όπου η Ρωσία έχει συμφέρον να *μη* λυθεί το Κυπριακό πρόβλημα. | Στροβολιώτης
  3. Ο Μακάριος και οι Ρώσοι. | Στροβολιώτης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: