Skip to content

Is there life on Mars?

Ιουνίου 26, 2010

Με στενοχώρησε η χθεσινή μου ανάρτηση. Το θέμα άκρως πολικό, σχετικό με την τρομοκρατία. Κανονικά θα έπρεπε να ήταν straightforward: τρομοκρατία = κακό, άρα ό,τι γράφεται προς αυτή την κατεύθυνση θα έπρεπε να ήταν τουλάχιστο αποδεκτό.

Είχα πάει και ένα βήμα παρακάτω. Αναφέρθηκα στην διαχρονική μας τάση, σε Κύπρο και Ελλάδα να ρίχνουμε το φταίξιμο στους ξένους συνωμότες, στα κακά μακρινά κέντρα που από το πρωί μέχρι το βράδυ λογαριάζουν να μας βλάψουν.

Εντάξει, εκφράστηκα ακραία to make my point. Αλλά δεν είναι παράξενο που φάνηκε τόσο παράξενη αυτή μου η θέση;

Δηλαδή δεν είναι αυτονόητο πως όταν μας συμβεί κάτι κακό, θα έπρεπε να ξεκινήσουμε την ανάλυση από το ίδιο, το γεγονός, από τους παράγοντες που βρίσκονται πιο κοντά σε εκείνο,  από τις δικές μας πιθανές ευθύνες, και ύστερα να δούμε πόσο μακριά πάνε οι ρίζες ή οι αόρατοι εμπνευστές του;

Και κάτι άλλο: έμαθα να πειθαρχώ στους κανόνες. Ακόμα και αν θέλω να δυναμιτίσω ένα παιγνίδι, επιλέγω να το κάνω μέσα από την πειθαρχία στους κανόνες. Αν δεν πειθαρχήσω, μπορεί να έχω και πάλι το ίδιο αποτέλεσμα, αλλά μπορεί και όχι.

Δεν αντικαθίσταται το κακό με το κενό.

Αυτές είναι οι δικές μου οι σκέψεις και απόψεις, το ίδιο σημαντικές με όσους διαφωνούν. Αυτό λέει και η λογική, και η πίστη στην ελεύθερη έκφραση.

Όμως αν δεν έχουμε (και αυτό πάλι δική μου άποψη είναι, και ουδόλως υποχρεωτική), κάποια βάση και κάποιο πλαίσιο μέσα στο οποίο σκεφτόμαστε και λειτουργούμε, δεν είναι πολύ πιθανό να χάσουμε και τον δρόμο;

Αν όλα τίθενται σε πλήρη και ανατρεπτική αμφισβήτηση, από πού πρέπει να αρχίζουμε;

Υπάρχει ζωή στον Άρη;

Life On Mars.

It’s a god-awful small affair
To the girl with the mousy hair
But her mummy is yelling «No»
And her daddy has told her to go

But her friend is nowhere to be seen
Now she walks through her sunken dream
To the seat with the clearest view
And she’s hooked to the silver screen

But the film is a saddening bore
For she’s lived it ten times or more
She could spit in the eyes of fools
As they ask her to focus on

Sailors fighting in the dance hall
Oh man! look at those cavemen go
It’s the freakiest show

Take a look at the lawman
Beating up the wrong guy
Oh man! Wonder if he’ll ever know
He’s in the best selling show
Is there life on Mars?

It’s on Amerika’s tortured brow
That Mickey Mouse has grown up a cow
Now the workers have struck for fame
‘Cause Lennon’s on sale again

See the mice in their million hordes
From Ibeza to the Norfolk broads
Rule Britannia is out of bounds
To my mother, my dog, and clowns

But the film is a saddening bore
‘Cause I wrote it ten times or more
It’s about to be writ again
As I ask you to focus on

Sailors fighting in the dance hall
Oh man! Look at those cavemen go
It’s the freakiest show

Take a look at the Lawman
Beating up the wrong guy
Oh man! Wonder if he’ll ever know
He’s in the best selling show
Is there life on Mars?

Songwriters: Jones, David;

Advertisements
8 Σχόλια leave one →
  1. disdaimona permalink
    Ιουνίου 26, 2010 12:44

    Στροβολιώτη καλημέρα,

    θα επιμείνω στην χθεσινή μου τοποθέτηση. Υπάρχει ασάφεια στη διαδοχή της συλλογιστικής σου. Η οποία προφανώς ξεκινά από την αντίληψη πως η αντίθεση μας προς κάποιους κανόνες σημαίνει απαραίτητα την άρνηση μας στους όποιουσδήποτε κανόνες. Αντιπαραθέτεις τους κανόνες με το κενό. Θα έπρεπε λογικά να αντιπαραθέτεις συγκεκριμένους κανόνες προς άλλους συγκεκριμένους κανόνες. Αυτό σημαίνει ιστορική εξέλιξη. το ενδεχόμενο να υπάρξει μια κοινωνία εκτός κανόνων είναι ανεδαφικό. Δεν υπάρχει η έννοια του κενού ως κοινωνική έννοια. Και δεν μπορείς να την αντιπαραθέτεις για να υποστηρίξεις τους υπάρχοντες κανόνες ή για να κρίνεις τις τοποθετήσεις μια συγκεκριμένης πολιτικής ομάδας.Υιοθετείς μια καθαρά προπαγανδιστική αντίληψη,πως όποιος είναι ενάντια στο υπάρχων σύστημα είναι υπέρ του κοινωνικού κενού!

    Η δολοφονία ενός πολιτικού προσώπου έχει ονομαστεί «τρομοκρατική ενέργεια» σ΄αυτό συμφωνούμε.όπως π.χ και η σύληση ενός τάφου θεωρείται τρομοκρατική ενέργεια,σωστά;
    Παρε αυτά τα δύο γεγονότα,που είναι πραγματικά,και κοίταξε τον τρόπο που τοποθετείσαι…Στη μεν πρώτη περίπτωση, κάποιοι μας λένε, πως μια ομάδα πολιτών (εννοείται αριστερών,αλοίμονο)προσπαθούν να ανατρέψουν την τάξη πραγματων και το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα,άρα, λένε, κινούνται ανθελληνικά, άρα,λένε,εξυπηρετούν εθνικά συμφέροντα άλλων χωρών, άρα, λένε,θα μας ρίξουν στην τελική στην αγκαλιά της γείτονος Τουρκίας!
    Σε εμας τι είπανε για τη σύληση του τάφου του Τάσσου;…χμ, σαν να τζαι είπαν μας τα ίδια;
    Εσύ τώρα για την μεν πρώτη περίπτωση,μας μιλάς για «κανόνες εναντίον κενού» και για τη δεύτερη,αν θυμάμαι καλά,είπες να κόψουν τα ψόφια οι μπουδρολόγοι. Δύο εντελώς αντίθετες πολιτικές τοποθετήσεις.

    Και με απογοητεύεις όταν ονομάζεις την έκφραση «σύγχρονη δουλεία» σύνθημα. Έχεις πολύ καλύτερες γνώσεις για την οικονομία από μένα και θα έπρεπε να γνωρίζεις πως η έννοια των κοινωνικών τάξεων δεν είναι πολιτικός/θεωρητικός όρος, είναι πρωτίστως οικονομικός όρος. Σύνθημα τη θεωρούν οι α-πολιτικοί,που εσύ είχα την εντύπωση, ότι δεν είσαι.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Ιουνίου 27, 2010 22:40

      Δεισδαιμόνα,

      Μου αρέσει το κολύμπι στα βαθιά. Και αν κατάλαβα καλά κάνεις πρόσκληση πρόκληση για διάλογο;

      Δεκτή.

      Κατ’ αρχάς έχω σπουδάσει την πολιτική οικονομία. Και αν οι γνώσεις που είχα πάρει τότε έχουν ξεβάψει, και δεν είναι και πλεον επίκαιρες, μου έμεινε η μέθοδος και η ανάλυση.

      Είχα διαβάσει αποσπάσματα από το Κεφάλαιο, αλλά και το Κομμουνιστικό Μανιφέστο (και το « Ο Αγών μου» αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.)

      Δεν έχω αντίρρηση για τη μελέτη και τη γνώση. Εκείνο που με στενοχωρεί κάποτε (πρωτίστως για το Κυπριακό, αλλά εκείνο το παιγνίδι μάλλον χάθηκε), είναι πως χάνουμε τα αυτονόητα.

      Δεν με χαροποιεί το υπάρχον σύστημα. Δημιουργεί και συντηρεί αδικίες, ανασφάλειες, στρες, ένα σωρό αρνητικές έννοιες. Να το βελτιώσουμε! Καλώς, πως όμως; Και επειδή νοιώθω πως πολλές φορές η κριτική μένει στην κριτική και δεν εισηγείται λύσεις, τότε θυμώνω!

      Και για αυτό καταλήγω στο συμπέρασμα πως δεν μπορείς να αντικαταστήσεις το κακό με το κενό. Αν υπάρχουν παραδείγματα διαφορετικής κοινωνικής οργάνωσης και τάξης σε ένα χωριό στην Ισπανία, στη ζούγκλα της Αφρικής ή στα δάση του Αμαζονίου, δεν σημαίνει πως αυτά αποτελούν λύσεις για το συνολικό παγκόσμιο πλεον σύστημα.

      Για το οποίο όλο έχω μια θεωρία αλλά δεν κάθομαι να τη συμμαζέψω: πιστεύω πως ο καπιταλισμός έχει ημερομηνία λήξης – ίσως μαζί και με το ανθρώπινο γένος όπως το ξέρουμε ως τώρα. Γιατί βλέπεις δεν υπάρχει καμιά εγγύηση πως οι άνθρωποι πάντα θα βρίσκουν ντε και καλά λύσεις για να επιβιώνουν επί του πλανήτη τους.

      Και δυο σύντομα σχόλια: δεν είχα θεωρήσει τη σύληση του τάφου του Τάσσου ως τρομοκρατική ενέργεια.

      Η σύγχρονη δουλεία στους μη προνομιούχους, και πραγματικά έχοντες πρόβλημα επιβίωσης εργαζόμενους, κυρίως στους ξένους, μπορεί να περιγραφεί με άλλους τρόπους. Επιμένω πως η συγκεκριμένη αναφορά είναι σύνθημα.

      Νομίζω έγραψες και καλά λόγια για μένα;

      Αν είναι ετσι ευχαριστώ:)

      Μου αρέσει!

  2. disdaimona permalink
    Ιουνίου 26, 2010 14:36

    Και μια σεβαστική,συν-μπλοκερική,επανενωτική,ολίγον ψυχαναλυτική και φιλική προτροπή.

    Έχω την προσωπική περιέργεια,ποιούς θησαυρούς θα ανακάλυπτε,ένας άνθρωπος,με αναλυτικές ικανότητες,εξοικίωση με τους αριθμούς,οικολογικά αφυπνισμένος,εξουθενωτικά(με τάσεις ηγεμονισμού η αλήθεια :-))οργανωμένος,πολιτικά ανήσυχος και επαναστατικά «αυτοπροσδιορισμένος» στην πράξη της καθημερινής ζωής,αν αποφάσιζε,όλα αυτά τα ωραία χαρακτηριστικά,να τα κατευθύνει με μια γενναία βουτιά στο δύσβατο για πολλούς(και εμένα επίσης)κόσμο της λεγόμενης Πολιτικής Οικονομίας.Βουτιά όμως,όχι κολύμπι στα ρηχά.

    Τι θα γινόταν άραγε Στροβολιώτη,αν επέτρεπες στον εαυτό σου και λίγο κόκκινο εκτός από το κατευναστικό πράσινο,και αν απολάμβανες την παρέα ενός αξιοπρεπούς αντιπάλου,διαβάζοντας το αποκήρυγμένο από πολλούς,και μελετημένο από ελάχιστους Κεφάλαιο;

    (όπως γράφω το σχόλιο,βλέπω δίπλα τον αριθμό των επισκεπτών.τώρα που είναι και καλοκαιράκι,και όλοι έχουμε περισσότερο χρόνο,άσε αυτόν τον επισκέπτη να σε προκαλέσει σε ένα διάλογο.Δεν υπάρχει σημαντικότερος φίλος,από ένα σπουδαίο «εχθρό».Αν το κάνεις αυτό,θα ανεβάσουμε μετά αναρτήσεις με ανάλυση περί της έννοιας των «συνθημάτων»)

    καλό απόγευμα,για την ώρα.

    Μου αρέσει!

  3. Ιουνίου 27, 2010 02:41

    Να κάνω το δικηγόρο του διαβόλου;
    Τι θα πει «κοινή βάση»; Ποιος την ορίζει; Και τι γίνεται όταν μια μειοψηφία -έστω- διαφωνεί;

    Σημειώνω πως στο πρώτο μάθημα που παρακολούθησα στο πανεπιστήμιο (Εισαγωγή στην ιστορία), ο καθηγητής μάς είπε μετά την «καλημέρα» πως στην ιστορία υπάρχει μία και μόνη αρχή: δεν υπάρχει αντικειμενικότητα.
    Γενικώς η αντικειμενικότητα είναι λίγο απατηλή, αφού η άποψη και η θεώρηση του καθενός διαμορφώνεται με βάση τον τρόπο που μεγάλωσε, τα βιώματα, την οικονομική κατάσταση, τη μόρφωση, την ταξική καταγωγή κλπ κλπ.

    [Και συμφωνώ πολύ με τα λεγόμενα της Δεισδαιμόνας].

    Μου αρέσει!

    • Ιουνίου 27, 2010 14:20

      κι άλλο ένα ενδιαφέρον λινκάκι

      http://bit.ly/9yXyAz

      Καλημέρες!

      Μου αρέσει!

      • strovoliotis permalink*
        Ιουνίου 27, 2010 22:50

        Κροτ,

        Η κοινή βάση έχει να κάνει με τη μέθοδο, και όχι με την ουσία. Κοινή βάση με την έννοια πως ακόμα και αν συμφωνούμε πως το σύστημα έχει αποτύχει εντελώς, το ξεφορτωνόμαστε μόνο αν έχουμε κάτι καλύτερο να προτείνουμε.

        Προφανώς διαφωνούμε σε αυτό, αλλά ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω πως μπορούμε να δουλέψουμε διαφορετικά.

        Τώρα αναφορικά με τον κ. Φέργκιουσον. Ναι, ο τίτλος είναι πιασάρικος, και φαίνεται να υιοθετεί τη λογική της αναδιάρθρωσης, η οποία λέει πως αν χρωστάς εκατό, και κρίνεις πως μπορείς να πληρώσεις μόνο πενήντα, τότε ανακοινώνεις επισήμως πως όλοι θα πάρουν το πολύ τα μισά. Πλην όμως στο κείμενο της συνέντευξης λέει σαφώς πως δεν μιλά για χρεοκοπία, μιλά για επιμήκυνση του χρέους. Δηλαδή επισημαίνει *και* αυτός πως η μη αποπληρωμή του χρέους is not an option.

        Πέραν τούτου για τα άλλα που λέει θα μπορούσα να συμφωνήσω ή να διαφωνήσω. Αλλά δεν αποτελούν ουσία, αποτελούν επί μέρους ζητήματα, ή θέματα μεθόδου.

        Και οπωσδήποτε συμφωνώ μαζί του για την τρέλα της ιδέας της επιστροφής στη δραχμή.

        Και τώρα πια, καληνύχτες!

        Μου αρέσει!

  4. Ιουνίου 27, 2010 23:45

    Στροβολιώτη μου, να με συμπαθάς που επιμένω, αλλά επιθυμώ πολύ να συνεννοηθούμε!

    Να πω λοιπόν πως καταρχάς και αξιωματικά, συμφωνώ απόλυτα μαζί σου πως, πριν να αποφασίσεις να διαλύσεις ένα σύστημα, το οποίο αναγνωρίζεις ως αδίκο, χρειάζεται να έχεις βρει με τι θα το αντικαταστήσεις. Η μόνη αίρεση που βάζω είναι πως ενδέχεται να χρειαστει πειραματισμός, γιατι ενδέχεται το καινούριο να είναι «του κουτιού», δλδ να μην έχει ξαναδοκιμαστεί, οπότε να προκύψει και λίγος αυτοσχεδιασμός. Πρέπει όμως να έχεις ένα μπούσουλα, σαφώς. Δεν γκρεμίζεις απλά για να γκρεμίσεις, μόνο και μόνο επειδή το παρόν είναι σαθρό.

    Δεύτερον, υπάρχει περίπτωση και στην κοινή βάση ως μέθοδο να διαφωνούμε. Για την ακρίβεια προτείνονται πολλές μέθοδοι. Για να το προσαρμόσω στο θέμα μας, δλδ στην Ελλάδα, υπάρχει η μέθοδος της Κυβέρνησης, την οποία προσυπογράφουν η ΝΔ και το ΛΑΟΣ, υπάρχει η μέθοδος του ΚΚΕ, υπάρχει εκείνη του Σύριζα (δεν προτείνουν καθόλου ίδια πράγματα τα δυο αριστερά κόμματα) κλπ κλπ. Υπάρχουν ενδοσυστημικές και εξωσυστημικές μέθοδοι. Υπάρχουν βίαιες και μη βίαιες μέθοδοι.
    Και βασιζόμενη στη μικρή μου εμπειρία, υποψιάζομαι πως δύσκολα μπορεί να υπάρξει συμφωνία ακόμα και στις μεθόδους. Η συνήθης πρακτική είναι πως δοκιμάζονται οι μέθοδοι που προτείνονται από όποιον κατά περίσταση υπερισχύει στους συσχετισμούς και… βλέπουμε. Αυτο μας δείχνει ως τώρα η ιστορία -και όχι μόνον η ελληνική, η παγκόσμια.

    Αν θελεις, ακόμα και η, κατά κοινή ομολογία αποδεκτή, Γαλλική Επανάσταση, στις θέσεις του ισχυροτέρου βασίστηκε, βίαιη (πολύ αιματηρή μάλιστα) υπήρξε, και σπουδαίες αλλαγές έφερε. Σωστές ή λαθος, δίκαιες ή όχι, το έχει κρίνει η ιστορία. Έτσι προχωρά ο κόσμος όμως, και όχι πάντα για καλό.

    Όσο για το άρθρο που λίνκαρα, το λίνκαρα ως ένα ενδιαφέρον ανάγνωσμα, μιας και άνοιξε η συζήτηση -δεν το ασπάζομαι 100%, κυρίως επειδή κι εγώ δεν τα έχω όλα ληγμένα. Δεν είμαι σίγουρη αν η έξοδος από το ευρώ είναι σωστή ή όχι. Έξοδος από το ευρώ σκέτη, θα ήταν ολέθριο λάθος. Έξοδος από το ευρώ μαζί με πτώχευση ή επαναδιαπραγμάτευση/αναδιάρθρωση του χρέους ίσως να ήταν μια λύση -οικονομολόγος δεν είμαι και δεν μπορώ να δώσω σαφή απάντηση.
    Καταλαβαίνω πάντως, με το φτωχό μου μυαλό, πως μια επιχείρηση που χρωστάει αλλά δεν έχει να πληρώσει, πτωχεύει και εξαφανίζεται (ενδεχομένως να πάει ο ιδιοκτήτης της στη φυλακή, ενδεχομένως και όχι). Μια χώρα που χρωστάει και δεν έχει να πληρώσει, δεν μπορεί να εξαφανιστεί. Ακόμα και πτώχευση να κυρήξει, εκεί θα εξακολουθήσει να είναι και λύσεις θα απαιτούνται. Οπότε, δεν βλέπω και τόσο καταστροφική, όσο μας την παρουσιάζουν την πτώχευση. Η Αργεντινή είναι ένα καλό παράδειγμα για το προκείμενο.

    Πλην όμως, θεωρώ σε κάθε περίπτωση τρομακτική αδικία, απόλυτα φιλελεύθερη λογική και με ολέθριες κοινωνικές επιπτώσεις, την πολιτική που επιβάλλεται αυτή τη στιγμή. Καλούνται να πληρώσουν μόνον οι μη έχοντες και μάλιστα αυτοί που φέρουν το μικρότερο μερίδιο ευθύνης για την τωρινή κατάσταση. Και ο λόγος είναι πως δεν ενδιαφέρει να σωθεί η Ελλάδα ως χώρα: γιατί η Ελλάδα (και κάθε χώρα) δεν είναι ένας ομοιγενής σχηματισμός όπου όλοι οι άνθρωποι έχουν κοινό συμφέρον. Καθόλου κοινό συμφέρον δεν έχει ο Βγενόπουλος με τη φιλενάδα μου που έχει μεταπτυχιακό και δουλεύει σαν το σκυλί για 700 ευρώ (που πλέον θα γίνουν 560). Ούτε και έχει η φιλενάδα μου τις ίδιες ευθύνες με τον Κωστόπουλο, το διευθυντή της Άλφαbank. Αυτή είναι μια πραγματικότητα.
    Επιχειρείται η φιλενάδα μου και οι όμοιοί της να πληρώσουν τα σπασμένα των τραπεζιτών, των Βουλγαράκηδων, των Ρουσόπουλων και των «ημετέρων συμβούλων» που έπαιρναν παχυλούς μισθούς για να πουλάνε αέρα και φούμαρα.
    Ε, αυτό νομίζω είναι καταρχάς μια τρομακτική αδικία. Κατά δεύτερον μάλλον θα πυροδοτήσει αντιδράσεις (αν οι Έλληνες πολίτες δεν έχουν μπει σε πλήρες κώμα και αφασία από τις πολλές Τζούλιες και Τατιάνες) -όπερ δεν είναι καλό ή κακό: είναι ένα φυσικό επακόλουθο.

    Ειλικρινά, προσωπικά, ποσώς με ενδιαφέρει το ευρώ. Στο κάτω κάτω, μόλις πριν από 10 χρόνια εμφανίστηκε και στόχος του ήταν να ευνοηθούν οι εξαγωγές της Γερμανίας και άλλων χωρών. Πολλοί είχαν πει τότε πως νομισματική ένωση χωρίς παράλληλη ένωση φορολογικών και οικονομικών συστημάτων, θα ήταν μια τρύπα στο νερό. Οι ενδιαφερόμενοι τότε κώφευσαν και οι Κασσάνδρες έρχονται να επιβεβαιωθούν 10 χρόνια μετά. Μα, και οικονομολόγος να μην είσαι, το καταλαβαίνεις πως δε μπορεί χώρες τόσο διαφορετικές ως προς την οικονομική τους κατάσταση, τις πλουτοπαραγωγικές πηγές τους και τη μορφή της οικονομικής πολιτικής, είναι τρομακτικά δύσκολο να έχουν το έχουν το ίδιο νόμισμα: πως ένα τέτοιο νόμισμα, στον παραμικρό κλυδωνισμό θα καταρρεύσει. Και πως η ισχύς του, ακόμα κι όταν πέρασε το δολλάριο, ήταν εικονική και χωρίς στέρεα βάση.
    Σκασίλα μου λοιπόν για το ευρώ και τη σωτηρία του, αν αυτό σημαίνει πως οι άνθρωποι θα ζουν στο δρόμο, μαζεύοντας φαγητό από τα σκουπίδια.

    Η Πρωτοβουλία που οργάνωσε μια διαμαρτυρία στις Βρυξέλλες, έγραψε ένα ενδιαφέρον κειμενάκι. Θα το βρεις εδώ (http://solidarity-greece.blogspot.com/2010/06/what-is-really-happening-in-greece-and.html) στα αγγλικά -νομίζω πως είναι ενδιαφέρον.

    Καληνύχτες και ζητώ συγγνώμη για τη φλυαρία και την επιμονή.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Ιουνίου 28, 2010 07:30

      Καλημέρα Κροτ,

      Μα, συνεννοούμαστε! Δεν χρειάζεται και να συμφωνούμε 🙂

      Δεκτή η αναφορά για τον πειραματισμό. Ας δούμε τι υπάρχει, και ναι, δέχομαι πως τίθεται θέμα πειραματισμού, αφού άλλωστε κανένας δεν εγγυάται πως θα είναι καλύτερος από το υφιστάμενο σύστημα.

      Δεν προκρίνω τις βίαιες μεθόδους (τουλάχιστον σε μια χώρα με το δεδομένο δημοκρατικό σύστημα όπως η Ελλάδα, – άλλο η τότε Γαλλία), άρα αυτές αποκλείονται. Από κει και πέρα ακόμα και αν ισχύει αυτό που λες, πως δηλαδή υπερισχύει η μέθοδος εκείνου που στη δεδομένη στιγμή έχει το απάνω χέρι/ έχει τη λαϊκή εντολή/υπερισχύει στους συσχετισμούς, γιατί θα έπρεπε να είναι αυτό κακό;

      Ναι πράγματι, μια χώρα δεν χάνεται αν πτωχεύσει, και μάλιστα υπάρχει η ελκυστική θεωρία που λέει πως αποβάλλοντας το προηγούμενο βάρος, μπορεί μια χώρα την επόμενη μέρα να δανειστεί με καλύτερους όρους. Δεν είναι ακριβώς έτσι, και μια χρεοκοπία έχει ευρύτερες συνέπειες. Αν κλονιστεί το ευρύτερο οικονομικό σύστημα, τότε η ίδια η υπό χρεοκοπία χώρα, θα δυσκολευτεί να ανακάμψει, και ίσως σύντομα να βρεθεί στη ίδια δύσκολη θέση. Η Αργεντινή 8 χρόνια μετά *δεν* έχει πλήρη πρόσβαση στις διεθνείς αγορές για τις ανάγκες της, ενώ είναι ψέμα πως δεν πλήρωσε τα χρέη της. Έχει ήδη καλύψει το 92% εκείνου που χρωστούσε τότε, και αντιμετωπίζει αγωγές για το υπόλοιπο. Δες αυτό:

      http://news.bbc.co.uk/2/hi/world/latin_america/10398999.stm

      Δεν έχω τρόπο να διαφωνήσω με αυτά που λες για τη φίλη σου – ούτε επιθυμώ:)

      Πλην όμως δεν γίνεται αλλιώς, επανερχόμαστε στο ίδιο θέμα πάλι. Αν οι κρίσεις ξεπερνιούνταν χωρίς αδικία δεν θα ήταν κρίσεις, θα ήταν πανηγύρι…

      Συμφωνώ με την ανάλυση σου για το Ευρώ, και για το πώς θα έπρεπε να ήταν διαφορετικά τα πράγματα. Σίγουρα διαφορετικές ανάγκες, διαφορετική φάση ανάπτυξης υπονοεί και διαφορετική νομισματική πολιτική, αλλά κάτι τέτοιοι δεν επέτρεψαν οι Βρυξέλλες(οι Γερμανοί δηλαδή). Ίσως η παρούσα κρίση να αλλάξει τα πράγματα, και όσον αφορά την πειθαρχία που επιθυμούν οι Γερμανοί, αλλά και στην ανάγκη περαιτέρω σύγκλισης των οικονομιών και των μηχανισμών των οικονομιών, για να λειτουργεί όντως ως μια οικονομία η Ευρώπη.

      Όμως διαφωνώ με τη σκασίλα σου 🙂 . Με όλα τα κακά του το Ευρώ είναι θετική δύναμη. Αν δεν υπήρχε, οι μικρότερες χώρες – η Κύπρος είναι καλό παράδειγμα – δεν θα επιβίωναν της κρίσης.

      Και όπως προκρίνεις και εσύ, είναι καλό πράγμα ο πειραματισμός!

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: