Skip to content

Ήθελα να φωνάξω,… όμως κειτόμουν στον τάφο μου και δεν είχα φωνή..

Ιουνίου 27, 2010


Άλλο ένα συγκλονιστικό κείμενο διάβασα σήμερα. Της Sevgul Uludag από τον Πολίτη.

Ή Sevgul έχει κυριολεκτικά συντάξει την νέα ιστορία της Κύπρου, μέσα από τις ιστορίες για αγνοουμένους που για πολλά χρόνια ερευνά και δημοσιεύει.

Το σημερινό της κείμενο διηγείται μια από τα ίδια. Αυτό το έργο το διαβάσαμε πολλές φορές. Ο Τκς φίλος, που προσπαθεί να σώσει τον Εκ και αντιστρόφως.

Στο σημερινό κείμενο όμως, εκείνος που γράφει στο πρώτο πρόσωπο, και εκφράζει την οργή του για την εκτέλεση του Εκ φίλου του, είναι ένας νεκρός Τκς.

Οπλιστείτε με ψυχραιμία.

Η ιστορία δύο φίλων, του Tarabulus και του Παντελή…

«Ήθελα να φωνάξω, ήθελα να στριγγλίσω για να τους σταματήσω όμως κειτόμουν στον τάφο μου και δεν είχα φωνή…»

Sevgul Uludag
caramel_cy@yahoo.com
Τηλ: 99 966518

Το όνομά μου είναι Huseyin Tarabulus. Προέρχομαι από οικογένεια βοσκών. Από γενιά σε γενιά, για τουλάχιστον 100 χρόνια βόσκουμε τα ζώα μας στο ίδιο σημείο που λέγεται «Dereler» (Ποταμός) ή «Παλιά Στράτα»… Υπάρχουν δύο χωματόδρομοι που χρησιμοποιούνται για αιώνες ως πέρασμα μεταξύ της Αγίας Ειρήνης (Akdeniz) και του Κορμακίτη (Korucham)… Είναι μια πολύ ήσυχη κοιλάδα που περιτριγυρίζεται από λόφους και δάση και μπορείς ακόμα να δεις τη μάντρα μου εκεί πάνω, πίσω από αυτήν την κορυφή του λόφου. Είναι ερείπια τώρα, αφού με έχουν σκοτώσει και κανένας δεν ήθελε να πάει εκεί… Δίπλα από τη μάντρα μου μπορείς να δεις ένα οροθέσι στο δρόμο που έβαλαν οι Βρετανοί… Αυτά τα οροθέσια, σε σχήμα τεράστιου βάζου, χρησιμοποιούνται από το κτηματολόγιο για να σημειώνουν τα χωράφια…
Είναι μια πολύ ήσυχη περιοχή, εδώ είναι μόνο οι λαγοί, τα κατσίκια, τα κοράκια και τα περιστέρια που φωνάζουν το ένα το άλλο από διαφορετικές κορφές λόφων και άλλα άγρια πουλιά που έρχονται και φεύγουν ανάλογα με την εποχή… Μια περιοχή κυνηγιού για αιώνες, αφού στο δάσος καταφεύγουν όλα τα ζωντανά… Μερικά μίλια πιο κάτω φτάνεις στη θάλασσα, και μένεις άφωνος. Με το που θα έρθεις σε αυτή την περιοχή, θα προσέξεις πόσο όμορφη είναι, άθικτη ακόμα από τους ανθρώπους που είναι έτοιμοι να καταστρέψουν την ομορφιά και να δημιουργήσουν ασχήμια αφού δεν ξέρουν πώς να ζουν αρμονικά με τη φύση…
Η οικογένειά μου όμως, ζούσε για γενιές στην περιοχή αυτή, αρμονικά με τη φύση και αρμονικά με όλους γύρω μας… Πήγαινα με τον γάιδαρό μου στον Κορμακίτη όπου ζούσαν οι Μαρωνίτες και τους μιλούσα στη γλώσσα τους. Ως βοσκός που ήμουν, συναναστρεφόμουν με κόσμο – δεν είχε σημασία αν ήταν Μαρωνίτες ή Ελληνοκύπριοι ή Τουρκοκύπριοι – αυτό που είχε σημασία ήταν αν φέρονταν εντάξει… Είχα έναν πολύ καλό φίλο στον Κορμακίτη, τον Παντελή Χατζηχριστοφόρου, που ζούσε στη φάρμα του γαμπρού του. Η κόρη του Πέπα παντρεύτηκε έναν Μαρωνίτη Κύπριο που είχε μια φάρμα με πουλερικά μεταξύ του Κορμακίτη και της Αγίας Ειρήνης. Πήγαινα με τον γάιδαρό μου στη φάρμα αυτή, ψάχνοντας για τον Παντελή για να καθίσουμε και να πιούμε καφέ μαζί και να μιλήσουμε, ενώ ξεκουραζόταν για λίγο ο γάιδαρός μου… Μερικές φορές μαζί με τον Παντελή πηγαίναμε για κυνήγι το βράδυ στο όμορφο δάσος μας, πίναμε και τρώγαμε μαζί αυτά που είχαμε πιάσει στο κυνήγι και οι κυπριακές μας λέξεις μας έδεναν…
Η ήσυχη ζωή μας άλλαξε δραματικά όταν στις 20 Ιουλίου 1974, μια ομάδα της ΕΟΚΑ Β από τα χωριά Διόριος (Tepebashi), Συργιανοχώρι (Kumkeuy), Λιβερά (Sadrazamkeuy) και ορισμένοι από τη Μόρφου ήρθαν και ενώθηκαν με ορισμένους φανατικούς από την Αγία Ειρήνη – ήταν γύρω στους 20 οπλισμένους, και άρχισαν να δίνουν διαταγές στο χωριό. Ορισμένοι Τουρκοκύπριοι νεαροί άντρες έφυγαν για την Καμπυλή (Hisarkeuy) αλλά μάζεψαν στο καφενείο του χωριού και στο σύλλογο όσους έμειναν στο χωριό, άντρες, γυναίκες και παιδιά και τους κρατούσαν εκεί μέρα και νύκτα… ‘Άφηναν τις γυναίκες να πάνε στα σπίτια τους για δέκα λεπτά κατά τη διάρκεια της μέρας για να μαγειρέψουν κάτι για τα παιδιά τους, αφού αυτοί δεν τους έδιναν φαγητό… Τους ζήτησα άδεια να πάω να φροντίσω τα ζώα μου και μου έδωσαν άδεια να πάω στη μάντρα μου και για τρεις συνεχόμενες μέρες, πήγαινα και έβοσκα τα ζώα μου στο σημείο που σου περιέγραψα. Την τρίτη μέρα, με πυροβόλησαν και με σκότωσαν… Με έθαψαν στο ίδιο σημείο που με πυροβόλησαν, το σημείο όπου η οικογένειά μου έβοσκε ζώα για περισσότερο από εκατό χρόνια, στην ήσυχη κοιλάδα ανάμεσα στους λόφους, το όμορφο σημείο όπου διάφορα ποταμάκια περνούν όταν βρέχει… Κείτομαι εκεί από τότε, αφού δεν έχω τίποτε άλλο να κάνω, ακούγοντας τα κοράκια και τα χελιδόνια και τα φλύαρα σπουργίτια και τα ρομαντικά περιστέρια που φωνάζουν το ένα το άλλο. Σταματούν στον τάφο μου για να ξεκουραστούν ή κουρνιάζουν στην ελιά δίπλα από τον τάφο μου και ακούω το γλυκό τους κελάηδημα που μου κρατά παρέα…
Δεν ήμουν ο μόνος που σκοτώθηκα στο χωριό από αυτή την ομάδα της ΕΟΚΑ Β. Σκότωσαν επίσης και τον Mustafali, έναν άλλο βοσκό στην περιοχή που λέγεται «Κατσουδέρι», και επίσης τους Erdogan Mustafa και Fikret Mehmet Kalyoncu και τους έκαναν να «εξαφανιστούν»… Ο Erdogan και ο Fikret ήταν δύο νεαρά ξαδέλφια, που έμειναν στο χωριό στις 20 Ιουλίου 1974. Ο Erdogan δεν έφυγε, αλλά πήγε να πάρει τη μητέρα και τον πατέρα του από τα χωράφια, όμως είχαν έναν καλό φίλο, έναν Ελληνοκύπριο βοσκό που είχε εγκατασταθεί στην Αγία Ειρήνη και τους έκρυβε, βοηθώντας τους να ξεφύγουν από την οργή των ομάδων της ΕΟΚΑ Β. Οι γονείς του Erdogan είπαν «Θα μείνουμε με τον Ελληνοκύπριο φίλο μας…» έτσι πήγε στο χωριό για να κρυφτεί στο σπίτι του Fikret, του ξαδέλφου του… Μετά αποφάσισαν να φύγουν στα βουνά και ο Erdogan έστειλε μήνυμα στη γυναίκα του Simzer να του στείλει χρήματα και χρυσό αφού σχεδίαζαν να διαφύγουν. Η γυναίκα του έστειλε ορισμένα χρήματα και χρυσό με την αδελφή του Fikret για να τα πάρει και να διαφύγει, αλλά η Servi, νύφη του Erdogan, πανικοβλήθηκε με την ιδέα ότι θα διέφευγαν!
«Και αν τους πιάσουν και τους σκοτώσουν στα βουνά;» είπε στη Simzer. «Τα βουνά είναι γεμάτα Ελληνοκύπριους στρατιώτες…»
Έτσι η Servi πήγε στον Α., έναν Ελληνοκύπριο φανατικό από την Αγία Ειρήνη, που κυκλοφορούσε με την ομάδα της ΕΟΚΑ Β που προερχόταν από διάφορα χωριά στο χωριό μας. Μετά οδήγησε τον Α. εκεί που κρύβονταν ο Erdogan και ο Fikret:
«Βγες έξω Erdogan! Βγες έξω Fikret! Μην φοβάστε! Ο Α. υποσχέθηκε ότι δεν θα σας αγγίξουν!»
Έτσι ο Α. πήρε τον Erdogan και τον Fikret και έγιναν «αγνοούμενοι». Υπήρχαν φήμες ότι ο Α. τους έθαψε με την μπουλντόζα του κάπου κοντά στη θάλασσα… Πήραν τους Τουρκοκύπριους άντρες που παρέμειναν στο χωριό σε ένα σημείο κοντά στο Διόριος (Tepebashi) και τους ανάγκασαν να σκάψουν τους τάφους τους… Όμως ήρθαν τα τουρκικά αεροπλάνα και η ομάδα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σχέδιό της να τους σκοτώσει. Η ελληνοκυπριακή ομάδα που έφερε πόνο και βάσανα και θάνατο στην Αγία Ειρήνη, διέφυγε χωρίς να κοιτάξει ξανά πίσω της. Ήταν η 14η Αυγούστου 1974. Όλα αυτά που έκαναν στο χωριό προκάλεσαν τόσο θυμό και πόνο… Στις 19 Αυγούστου 1974 μια ομάδα Τουρκοκύπριων νεαρών πήγε στον Κορμακίτη και βρήκε τρεις Ελληνοκυπρίους στο καφενείο. Τους πήραν έξω στην πλατεία του χωριού και τους έδειραν βάναυσα… Μετά τους πήραν στο σημείο όπου είχα σκοτωθεί στην Αγία Ειρήνη… Και τους σκότωσαν εκεί… Ήθελα να φωνάξω, ήθελα να στριγγλίσω για να τους σταματήσω όμως κειτόμουν στον τάφο μου και δεν είχα φωνή… Ήθελα να φωνάξω και να πω:
«Βρε! Σταματήστε! Ανάμεσα σε εκείνους τους τρεις, ο ένας είναι ο καλός μου φίλος ο Παντελής! Μοιραστήκαμε τόσες όμορφες αναμνήσεις μαζί! Σταματήστε! Δεν είχε τίποτε να κάνει με αυτά που συνέβησαν στην Αγία Ειρήνη! Είναι αθώος! Ο Παντελής, ο φίλος μου με τον οποίο τρώγαμε και πίναμε και κυνηγούσαμε και μιλούσαμε για τις οικογένειές μας! Σταματήστε!»
Όμως οι πεθαμένοι δεν έχουν φωνή και έτσι δεν μπορούσα να κάνω τίποτε παρά να παρακολουθώ τους λίγους θυμωμένους Τουρκοκύπριους να σκοτώνουν τον Παντελή και τον νεαρό γιο του Τάκη «για εκδίκηση» για αυτά που μου συνέβησαν εμένα και στους άλλους Τουρκοκύπριους που σκοτώθηκαν στο χωριό… Υπήρχε ακόμα ένας Ελληνοκύπριος ανάμεσα στους τρεις που σκότωσαν και ήταν από τα Λιβερά…
Ο Erdogan είχε δύο μικρά κορίτσια, την Ozgen που ήταν 3 χρονών και την Ozgu που ήταν 1,5 χρονών. Ο Τάκης είχε επίσης δύο μικρά παιδιά, τον Ιάκωβο που ήταν 3 και την Παντελίτσα που ήταν ενός… Οι γυναίκες τους έμειναν πίσω με τα παιδιά τους, δακρυσμένες, περιμένοντας τους «αγνοούμενους» συζύγους τους να επιστρέψουν. Όμως ποτέ δεν θα επέστρεφαν… Έπρεπε να αντιμετωπίσουν τη ζωή με πικρία και πόνο και σας ρωτώ, για ποιο λόγο; Ποιος ωφελήθηκε από τους σκοτωμούς αυτούς; Ποιος ήταν ο λόγος; Δεν υπήρχε λόγος να σκοτώσουν ούτε τον Erdogan, ούτε τον Τάκη, ή τον Παντελή, ή τον Fikret… Δεν υπήρχε λόγος να με σκοτώσουν εμένα ή τον Mustafali, ήμαστε απλώς βοσκοί που φροντίζαμε τα ζώα μας, και είχαμε καλές σχέσεις με τους Ελληνοκύπριους και τους Μαρωνίτες στην περιοχή μας και μας ένοιαζε μόνο να επιβιώσουμε σε αυτή τη γη, προσπαθώντας να φροντίσουμε τις οικογένειές μας…
Τώρα κείτομαι εδώ, στον ήσυχο τάφο μου, ακούγοντας τα περιστέρια και τα κοράκια, παρακολουθώντας τις αλλαγές των εποχών στο σημείο όπου σκοτώθηκα και όπου σκοτώθηκε και ο αγαπημένος μου φίλος Παντελής… Παρέα στο θάνατο, όπως ήμασταν και ζωντανοί…

Κωδικός άρθρου: 954599

ΠΟΛΙΤΗΣ – 27/06/2010, Σελίδα: 30

Advertisements
11 Σχόλια leave one →
  1. Ιουνίου 28, 2010 00:08

    Thkievazontas to keimeno h trixa mou htan sikomenh.
    Sintaraktika ta gegonota. Eidika gia mena pou eimai eksw xronia tziai en polloakouw tethkia. Kserw oti pleon akouountai tethkies istories, alla exontas megalosei me thn propaganda tou sxoleiou akoma shockaroumai.
    Euxaristoume pou thn evales Strovolioth.

    Kati allo: poios en o metafrasths? An den kamnw lathos en metafrasmeno tziai (efanike mou oti) h istoria exasen kati pou th metafrash. Mporei nan h idea mou.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Ιουνίου 28, 2010 07:36

      postbabylon,

      Ναι, γράφονται και ακούγονται πλέον αυτές οι ιστορίες. Ποιος τις ακούει όμως…

      Η Σεβκιούλ γράφει στα Τούρκικα στην εφημερίδα του Ρεμπουπλικανικού Τουρκικού Κόμματος (Ταλάτ, Σογιέρ κλπ), και κάποιος στον Πολίτη μεταφράζει. Αυτό το κάνουν στην εφημερίδα και για τον Σενέρ Λεβέντ που επίσης γράφει στον Πολίτη αλλά και για τον Καφετζίογλου και τον Ακάνσοι.

      Τώρα αν έχασε στην μετάφραση, δεν μπορώ να πω, δεν γνωρίζω Τούρκικα.

      Μου αρέσει!

  2. Ανώνυμος permalink
    Ιουνίου 28, 2010 01:34

    20 ή 15 του Ιούλη;;;;

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Ιουνίου 28, 2010 07:39

      Ανώνυμος/η

      Πρέπει να ήταν 20 του Ιούλη. Απ’ ό,τι ξέρω μεταξύ 15 και 20 Ιουλίου δεν υπήρξαν προβλήματα με Τκς. Με την εκδήλωση όμως της εισβολής, διάφοροι παλικαράδες έκριναν πως θα ήταν καλή ιδέα να ξεκαθαρίσουν τους Τκς του χωριού και της περιοχής τους. Και οι περισσότεροι αγνοούμενοι Τκ της περιόδου ήταν πολίτες σε Τκ χωριά που βρίσκονταν μακριά από το κύμα της πρώτης εισβολής.

      Μου αρέσει!

  3. Ιουνίου 28, 2010 02:15

    όντως συγκλονιστικό το κείμενο..
    Αυτά έπρεπε να διαβάζουν στα σχολεία στις «εθνικές εορτές»..

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Ιουνίου 28, 2010 07:41

      Κυριάκο,

      Ναι, σιγά που θα αφήσει η ΟΕΛΜΕΚ, η έπαλξη συντηρητισμού να διαβάζονται στα σχολεία τέτοια αιρετικά κείμενα.

      Μου αρέσει!

  4. Ιουνίου 28, 2010 10:31

    Τραγικές ιστορίες, που σίγουρα δεν απέχουν από την πραγματικότητα…

    Μου αρέσει!

  5. Τζιαμπάζης permalink
    Ιουνίου 28, 2010 12:23

    Δεν υπήρχε λόγος να σκοτώσουν κανένα, ούτε να κάνουν εισβολή και να ξεριζώσουν τόσο κόσμο, ούτε να βιάσουν , ούτε να σφαγιάσουν. Έτσι θα απέφευγαν και τισ δολοφονίες αθώων Τκ απο «λίγους θυμωμένους» που σκότωσαν για «εκδίκηση».

    Μου αρέσει!

  6. Ane permalink
    Ιουνίου 28, 2010 19:19

    Η ιστορία είναι όντως και τραγική και συγκλονιστική. Η δημοσιογράφος Sevgul Uludag έχει αποκαλύψει μέσα από τις έρευνες τις αρκετές τέτοιες [και για τις δύο κοινότητες] … Σίγουρα τα όσα γράφει [σχετικά με δολοφονίες τουρκοκυπρίων] έρχονται σε κάθετη αντίθεση με τα όσα η κυρίαρχη εθνικιστική και συντηρητική ελληναράδικη] ελίτ διοχέτευε στον κόσμο και τον αποκοίμιζε μέσα από τα σχολεία, συνδέσμους, συλλόγους, εκκλησιές, στρατούς κι αλλά θεσμικά όργανα τόσα χρόνια … Και είναι φυσικό σήμερα να προβάλλουν μανιωδώς “αντίσταση”, γιατί χάνουν και ιδεολογικώς αλλά και οικονομικώς!
    Μια κουβέντα και για τις μεταφράσεις από τα τούρκικα. Κάποτε ΔΕΝ είναι ανάγκη να ξέρει κάποιος τούρκικα για να καταλάβει ότι υπάρχουν κενά σ’ ένα μεταφρασμένο κείμενο. Κάτι τέτοιο συνέβη και με το τελευταίο άρθρο του που Ασίμ Ακανσόι δημοσιεύτηκε στον “Πολίτη” την περασμένη Πέμπτη . Ολόκληρη παράγραφο τη διάβασα μερικές φορες για να καταλάβω τι ήθελε να πει. Κάτι έλειπε …

    Μου αρέσει!

  7. Ιουνίου 28, 2010 19:22

    Το προηγούμενο σχόλιο είναι δικό μου

    Anef_Oriwn

    Μου αρέσει!

  8. Ιουνίου 29, 2010 11:55

    Γεια σου αγαπητέ Στροβολιότη,

    Η Σεβγκιούλ γράφει στην Yeni Duzen αλλά γράφει και στην Αγγλόφωνη Cyprus Times που κυκλοφορεί στα κατεχόμενα δύο φορές την βδομάδα. Είμαι με την εντύπωση πως τα άρθρα που μεταφράζουν στον Πολίτη τα μετραφράζουν από τα Αγγλικά. Δηλαδή φτάνει στα ελληνικά το κείμενο μεταφρασμένο από μετάφραση της μετάφρασης… άρα για αυτό ίσως να χάνει…

    Να πούμε επίσης πως πολλά από αυτά τα κείμενα που δημοσίεύτηκαν στον τύπο στο παρελθόν έχουν συγκεντρωθεί σε βιβλίο με τίτλο ¨τα στρείδια που έχασαν το μαργαριτάρι τους», που κυκλοφορεί σε τρεις γλώσσες (Αγγλικά, Τούρκικα και Ελληνικά)…

    κατά τα άλλα είναι όντως συγκλονιστικές αυτές οι ιστορίες… και πολύ ανθρώπινες… τί να πει κανείς πλέον… ένας λαός πρέπει να γνωρίζει τι έπαθε αλλά και τι έκανε… ίσως μόνο τότε μπορεί να βάλει τα πράματα κάτω, να γλύψει τις πληγές του, να τις επουλώσει και να μπορέσει να προχωρήσει…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: