Skip to content

Ανατολικά της Λάρνακος. Δυτικά της Κυρηνείας.

Ιουλίου 19, 2010


Οι Δευτέρες στη Λάρνακα.

Εικόνα πρώτη.

Ήταν ένα μικρό κοριτσάκι. Λίγο μεγαλύτερο από τα δικά μου παιδάκια, 8-9 χρονών. Πλατσούριζε μόνο, δίπλα από το κέντρο που πηγαίνω συνήθως για γεύμα.

Δεν είδα ούτε γονείς ούτε άλλα παιδάκια.

Λίγο παράξενο, αλλά γιατί όχι; Τελικά μένει ακόμα κόσμος δίπλα από τη θάλασσα.

Τι πιο φυσικό να παίζει το παιδάκι με τη θάλασσα, με τρόπο μάλιστα απόλυτης συγκέντρωσης.

Έφυγα για να πάω στον επόμενο συνεργάτη. Σε χωριό ανατολικά της Λάρνακας.

Εικόνα δεύτερη.

Μετά την εισβολή. Οι Δευτέρες στην Λάρνακα είχαν αρχίσει από τότε. Πήγαινε πολύ πρωί  ο παπάς στη δουλειά, μετά ερχόταν από το σπίτι κατά τις 8-9, και έπαιρνε τη μάνα μου τον αδελφό μου και εμένα, και όλη η οικογένεια ξεκινούσε για Λάρνακα. Από τον παλιό αλλά τουλάχιστον διαθέσιμο τότε δρόμο μέσα από το Δάλι και τα Λύμπια.

Δεν πιάναμε την πόλη. Μας έπαιρνε κατευθείαν έξω από την πόλη, ανατολικά της Λάρνακας,  – ποτέ δεν κατάλαβα γιατί – πέραν από τα διυλιστήρια και τις αποθήκες των πεζινάρηδων, σε μια έρημη περιοχή – λίγο πριν την Δεκέλεια.

Μου έρχεται στο μυαλό το κέντρο «Ακταίον». Ίσως και να κάνω λάθος.

Είναι η ίδια παραλία, γεματη άσπρες τσιακκίλες, θολό νερό, τότε, όπως και τώρα.

Τότε, καθόλου κόσμο.

Θυμάμαι πως μπορούσαμε να περάσουμε όλη τη μέρα, και να μην δούμε κανένα, μέχρι που ερχόταν ο παπάς να μας παραλάβει ξανά για την επιστροφή στη Λευκωσία. Δε θυμάμαι αν είχε χρόνο να κάνει και κανένα μπάνιο.

Ίσως όχι.

Πλατσουρίζαμε όλη μέρα στο νερό – κολύμπι δεν ήξερα τότε, περπατούσαμε μακρείς περιπάτους στην έρημη παραλία, και η μόνη έκπληξη στη μονοτονία ήταν η ανεύρεση κάποιου κοχυλιού έξω από νερό, ή κανενός μισοφαγωμένου αστερία.

Εγώ και ο αδελφός μου ήμασταν μικροί, ο χρόνος ατέλειωτος, ο κόσμος άπειρος.

Φτάνοντας στις βάσεις, είδα πως ο δρόμος στην είσοδο τη Δεκέλειας ήταν κομμένος. Έπρεπε να πάρω παράκαμψη.

Γιατί;

Ποιος μυστήριος κατασκευαστικός, ή μήπως πολιτικός λόγος το επέβαλλε αυτό;

Πάντα οι λόγοι στην Κύπρο είναι πολιτικοί.

Εικόνα Τρίτη.

Μερικά καλοκαίρια πιο πριν. Η διευθέτηση ήταν διαφορετική. Μέναμε στο σπίτι της κυρίας Ερατώς στον Άγιο Γεώργιο της Κερύνειας. Για 1-2 μήνες το καλοκαίρι. Όλη η οικογένεια, περιλαμβανομένων παππού και γιαγιάς. Ο παπάς ερχόταν τα σαββατοκύριακα.

Η μάμμα και τα μωρά πήγαιναν με το μπλε Μίνι που είχε αγοράσει ο παπάς  από ένα εγγλέζο στη θάλασσα. Κάθε μέρα στο «Πέντε Μίλι». Εκτός από μια μέρα, εκείνη τη μόνη  μέρα που φούσκωσε τόσο ο βοριάς, σήκωσε κύματα βουνά, τόσο μεγάλα, που κάλυψαν τον Χρυσό Βράχο.

Βρίσκαμε ανιαρή τη θάλασσα της Λάρνακας, γιατί είχαμε μάθει με τα καλούδια της  θάλασσας της Κερύνειας. Την καθαρή, με τα εμφανή ψαράκια, και τις «ακρίδες» στους βράχους.

Την ενδιαφέρουσα θάλασσα, που είχε πάντα κάποιες εκπλήξεις.

1-2 χρόνια αργότερα, έφερε κι άλλες εκπλήξεις.

Και το «Πέντε  Μίλι» ήταν σχετικά ήσυχο, όχι όμως όσο η Λάρνακα. Νοικιάζαμε πάντα μια καμπίνα για να αλλάζουμε, και μετά η ρουτίνα η ίδια, με το πλατσούρισμα και τα παιγνίδια στην άμμο. Η μάμμα ίσως να ανησυχούσε παραπάνω, αφού ήμασταν τότε πιο μικροί.

Ήταν και η ίδια πιο μικρή. Πιο νεαρή. Και οι νεαρές αρέσουν στους νεαρούς, έστω και αν είναι μαμμάδες. Ένας νεαρός (;) άπλωνε πίσω από την οικογένεια μας, και σιγοτραγουδούσε Πουλόπουλο: «Νάχα τη δυυυυυύναμη τα βράχια να κυλήσω, να μην αφήσω δρόμο για το χωρισμό».

Θυμάμαι χρόνια αργότερα, που κατάλαβα τι σήμαινε το φλερτ, να πειράζει ο παπάς την μάμμα, για τον τύπο στον «Χρυσό βράχο».

Μετά μας τελείωσαν τα καλοκαίρια στην Κερύνεια.

Στη μνήμη μου μένει η ιστορία πως οι εισβολείς σκότωσαν τον σύζυγο και τα παιδιά της κυρίας Ερατώς. Τα παιδιά της, που δεν θυμάμαι, ούτε ονόματα ούτε φάτσες, που όμως παίζαμε κάποτε και λίγο (ήμασταν αστοί εμείς, εκείνοι χωρκατούθκια), μέσα στους λυμπούρους και κάτω από τες τερατσιές – όλοι κάτω από την σκιά του Πενταδακτύλου.

Αν έγινε αυτό που μου λέει το μυαλό μου, τότε η κυρία Ερατώ παραφρόνησε.

Ερχόταν και μας έβλεπε λίγο μετά την εισβολή. Δεν την αναγνώριζα.

Είχα στο μυαλό μου μια γλυκιά μορφή.

Την  έλιωσε η ιστορία.

Μετά χάθηκε.

Κερύνεια 1970

Πηγή.

Advertisements
9 Σχόλια leave one →
  1. Ιουλίου 19, 2010 22:08

    Με συγκίνησες, αύριο χαράματα θα παίξουν οι σειρήνες πάλι.

    Μου αρέσει!

  2. Ιουλίου 19, 2010 23:37

    i defteres stin larnaka… ta kalokeria tis kerinias… i mnimi pou eksastheni… i nostalgia pou erxete!! kalinikta re giano.

    Μου αρέσει!

  3. Ιουλίου 20, 2010 10:08

    Αχ Στροβολιώτη μου καλέ, τι μου θύμισες πάλι!!!!!! Το «Χρυσό Βράχο» στο 5 μίλι!!!!!! Τι αμμουδιά κι εκείνη! ΄Όπου και αν έχω πάει, σε όποια παραλία κι αν έχω κολυμπήσει, δεν βρήκα θάλασσα να μ’ αρέσει σαν αυτή της Κερύνειας!

    Μου αρέσει!

  4. Praxandros permalink
    Ιουλίου 20, 2010 10:10

    20 tou Iouli 2010 Strovolioti kai o Praxandros perimenei akoma. Esy ta pes edw omorfa, glafira kai olozontana. Aftos den mporei na katalavei pws ta kataferame.

    Μου αρέσει!

  5. Ιουλίου 23, 2010 05:45

    Αναζητω το μειλ σου αλλα δεν το βρισκω. Αν μπορεις, στειλε μου το σε παρακαλω

    Νικολας

    Μου αρέσει!

  6. Ιουλίου 24, 2010 21:38

    Ο δρόμος Δαλιού-Λυμπιών είναι και σήμερα ανοικτός και διαθέσιμος. Μάλλον, λοιπόν, θα θυμάσαι το δρόμο Δαλιού-Λουρουκίνας. Η άλλη περίπτωση, από το Δάλι στη Ποταμιά και μετά Πυρόι, θα εσήμαινε αχρειάστο κύκλο.

    Τη θάλασσα ανατολικά της Λάρνακας τη ξανα-ανακάλυψα πριν από τέσσερα ή πέντε χρόνια. Δεν ξέρω πως τα κατάφερα, μα μέχρι τότε πήγαινα μόνο στη πεζότατη και γεμάτη καυσαέρια, λόγω αεροδρομίου, θάλασσα στο Μακένζυ.

    Με συγκίνηση, με συγκίνηση και όλο μνήμες πήρα μια μέρα το δρόμο στα ανατολικά. Θυμήθηκα κι εγώ παιδικές μου μνήμες, τότε που ήμουν παιδί και πηγαίναμε θάλασσα όλη η οικογένεια, με το πατέρα και με το παλιό Σίμκα. Με έκπληξη αλλά κι όλο συγκίνηση είδα πως η θάλασσα είναι ακόμα ίδια. Ακόμα μπορείς να δεις τα ίδια δέντρα κοντά στη θάλασσα, τους ίδιους θάμνους, τους ίδιους τυχερούς άρχοντες του τόπου μας που μπορούν να χαρούν μια παραλία με δέντρα και με λίγο κόσμο.

    Είναι κι ένα παλιό κέντρο εκεί, που σήμερα είναι έρημο και ερειπωμένο.

    Απόρησα με όλα αυτά. Πως και δεν γέμισε η παραλία ξενοδοχεία; Πως και γλύτωσε το τοπίο των παιδικών μου μνημών; Καλά, με τόσο τουρισμό, πως και αυτό το παραθάλασσιο κέντρο είναι έρημο και ερείπειο;

    Μια μέρα, βάζοντας όλες τις ψηφίδες μαζί, ίσως και με λίγη βοήθεια από την επισκόπηση της γης του γκουγκωλ!!, έφτασα στη συγκλονιστική έμπνευση: από τα φώτα τροχαίας και το κέντρο ακριβώς μπροστά τους, αρχίζει η περιοχή των εγγλέζικων βάσεων….

    Μια φορά, είδα στη παραλία αριστερά του Κυπριακού Οργαν. Τουρισμού δυο μπρατσομένους νεαρούς που παίζανε με μια περίεργη, μακρόστενη μπάλα: Αμερικάνοι… Στην ουσία, οι βάσεις είναι πια στον έλεγχο των αμερικάνων.
    -.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Ιουλίου 25, 2010 12:43

      Κωνσταντά,
      Αναφερόμουν στον δρόμο από τον οποίο πηγαίναμε στη Λάρνακα αμέσως μετά από το 1974. Αυτόν που περνούσε από τα στενοσόκκακα των Λυμπιών.

      Μου αρέσει!

  7. Ιουλίου 24, 2010 22:07

    Ο δρόμος Δαλιού-Λυμπιών είναι και σήμερα ανοικτός και διαθέσιμος. Μάλλον θυμάσαι το δρόμο Δαλιού-Λουρουκίνας, που είναι κλειστός από το 74.
    -.

    Μου αρέσει!

Trackbacks

  1. Τζαμάικα, και άλλα ερωτικά τραγούδια. « Στροβολιώτης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: