Skip to content

Προς ογκολόγους ερώτηση και δυο άλλες θανατερές σκέψεις.

Αύγουστος 23, 2010


1. Πηγαίνετε σε κηδείες ασθενών σας;

Δεν κρύβει παγίδες η ερώτηση. Εγώ βρίσκομαι στον τομέα του εμπορίου. Αν κάποιος πελάτης ή συνεργάτης μου αφήσει αυτό τον κόσμο, νοιώθω *υποχρέωση* να πάω. Αυτό ισχύει ιδιαιτέρως αν έχω προσωπική γνωριμία και συνεργασία. Από την άλλη, σε κάποιες κηδείες *θέλω* να πάω, σε κάποιες πάλι *όχι*. Με κάποιους θανόντες είχα χημεία, με κάποιους όχι. Άρα τίθεται ως γεγονός το ζήτημα της *υποχρέωσης* από τη μια, και της προσωπικής *επιθυμίας* από την άλλη.

Κάποτε νικά η μια, κάποτε η άλλη.

Με το ίδιο σκεπτικό τι κάνει ένας ογκολόγος; Σίγουρα με κάποιους ανθρώπους συνδέθηκε περισσότερο, με κάποιους λιγότερο, με κάποιους δούλεψε η χημεία με κάποιους όχι.

Και φυσικά σε κάποιους δούλεψε και η χημειοθεραπεία. Σε όσες περιπτώσεις όμως απέτυχε, και χάθηκε η μάχη, τότε υπάρχει βεβαίως μια κηδεία.

Πως επιλέγει ο ογκολόγος αν θα παραστεί ή όχι; Χρησιμοποιεί ας πούμε παρόμοια με τα δικά μου κριτήρια, ή υπεισέρχονται και άλλοι παράγοντες;

Γιατί τελικά μέρος της σχέσης του γιατρού με τον θανόντα ήταν πελατειακή, και μάλιστα είχε αντικείμενο τη ζωη του δευτέρου.

Πάτε λοιπόν στις κηδείες των πελατών σας;

2. Φαίνεται πως οι υπουργικές θέσεις έχουν προνόμια ακόμα και στις κηδείες.

Δεν καταλαβαίνω γιατί. Δεν έχει νόημα να τρέχει ένας υπουργός να συλλυπηθεί τους συγγενείς προσπερνώντας την ουρά. Ούτε θα είναι «βαρύτερα» τα συλλυπητήρια του, ούτε θα πάρει ψήφους εκείνος ή η κυβέρνηση του.

Α, και από τη στιγμή που πηγαίνουμε σε κάποια κηδεία, μένουμε εκεί μέχρι να τελειώσει. Δεν κοιτάμε κάθε λίγο το ρολόι μας. Η ώρα όντως περνά αργά σε κάποιες δύσκολες κηδείες, αλλά αν υπήρχε κάτι άλλο πιο επείγον, θα μπορούσατε να στείλετε κάποιον αντικαταστάτη στη εκκλησία.

3. Και στο τέλος είναι η ευχή για το ελαφρύ χώμα που θα σκεπάσει τον νεκρό, και όλες οι άλλες εκπεφραζόμενες επιθυμίες. Οι ευχές που οφείλουν να ψάλλουν οι ιερείς ως μέρος της νεκρώσιμης ακολουθίας, αλλά και το σύντομο κήρυγμα στο τέλος, που σε ιδιαίτερες περιπτώσεις επιλέγουν να κάνουν.

Αυτές οι περιπτώσεις μπορεί να έχουν να κάνουν με την ύπαρξη προσωπικής επαφής και γνωριμίας με τον νεκρό όπως στην ακολουθία όπου παρέστηκα. Τις πιο πολλές φορές  όμως έχουν να κάνουν με την ανάγκη των ιερέων να πείσουν πως πέραν από το αίσθημα του αδίκου το οποίο νοιώθουν πως  πνίγει τους παριστάμενους, και το οποίο φαίνεται να προκύπτει από μια δυσλειτουργία της φυσικής δικαιοσύνης όπως την αντιλαμβάνεται ο κόσμος, υπάρχει και η θεολογία, η οποία και λύσεις δίνει και απαντήσεις.

Όμως στ’ αλήθεια ποια δύναμη μπορεί να κάνει γλυκό το πικρό ποτήρι του θανάτου ενός νέου ανθρώπου για την οικογένεια του που έμεινε πίσω; Πόση σιγουριά μπορεί να εμφυσήσει στους εναπομείναντες η δήλωση πως τώρα πια για την υγεία του και την οικογένεια του νεκρού θα νοιάζεται μόνο ο θεός;

Μπορεί να είμαι και βλάσφημος, αλλά ακριβώς θεωρώ ως αλάτι στην πληγή όσων μένουν πίσω τέτοια λόγια. Δεν φτάνει που έφυγε ο άνθρωπος τους, δεν φτάνει που έχουν να αντιμετωπίσουν την οδύνη της απώλειας και των φυσικών προβλημάτων που θα επακολουθήσουν, προσπαθούν οι παπάδες να τους πείσουν πως ό,τι έγινε, έγινε για καλό.

Κάπου δεν κολλά.

Όσο γνώριζα τον θανόντα πιστεύω πως ήθελε απλά πράγματα, όπως καλό χρόνο να ζήσει με τη γυναίκα και τα παιδιά του. Μπορεί η εγγύηση του ιερέα πως «και οι δίκαιοι κλάμψουσιν ὡς φωστρες» – μετά θάνατον, να ήταν βάλσαμο προς το τέλος, αφού υποθέτω πως σε εκείνη την τελική φάση κάθε ένας γυρεύει κάτι, ένα ελάχιστο  για να κρατηθεί, να μην καταρρεύσει.

Αλλά κάπου νομίζω πως η ανθρώπινη του φύση θα διαμαρτυρόταν.

Ειλικρινά νοιώθω πως ούτε για βαρύ ή ελαφρύ χώμα μπορώ να μιλήσω, ούτε για καλό ταξίδι να ευχηθώ.

Θα ήμουν άδικος.


Advertisements
16 Σχόλια leave one →
  1. Αύγουστος 23, 2010 23:01

    Καλησπέρα 🙂 Η αλήθεια είναι ότι διάβασα πολύ στα γρήγορα την ανάρτηση σου. Μπορεί να φταίει το θέμα ή το ότι στα μισά ερωτήματα δεν μπορώ να απαντήσω…..

    Διαμαρτυρήθηκε ένα κεντρικό κομμάτι μέσα μου….
    Εκείνο το κομμάτι που ονομάζω Ελεύθερο…
    Που δεν ανήκει πουθενά και σε κανένα παρά μόνο στο δημιουργό του, όποιος κι αν είναι αυτός ( κι αν δεν υπάρχει Ακόμα καλύτερα ).

    Βλέπεις τον άνθρωπο σαν ύπαρξη που ανήκει στην οικογένεια και τους δικούς του. Μιλάς για απώλεια, όπως η απώλεια οποιουδήποτε κτήματός μας.

    Μόνοι ερχόμαστε σε αυτό τον κόσμο, μόνοι φεύγουμε…..
    Μπορεί να είναι άδικο για κάποιους, να τους προκαλεί πόνο η φυγή μας…
    Αλλά ΑΥΤΗ είναι η φύση μας…. αυτή είναι η ανθρώπινη, ζωντανή φύση…

    Πόσο όμορφο, αλήθεια, είναι να αγαπάς κάποιον τόσο πολύ που απλά να δέχεσαι…. να δέχεσαι ότι η πορεία της Δικής του ζωής φτάνει σε ένα τέλος ή μια μετάβαση για όσους πιστεύουν σε κάτι περισσότερο από την υλική ζωή.

    Να ξεχνάς τον πόνο της δικής σου απώλειας και να χαίρεσαι που έζησες με αυτόν τον άνθρωπο και που αυτός ολοκλήρωσε τον κύκλο του.

    Όπως θα ένιωθες καλά στη γέννηση, στη χαρά, στη λύπη, στο γάμο, στην επιτυχία, έστω και τώρα στο θάνατό του.

    Επειδή είναι δικός του, αληθινός!

    Και πόσο είναι το μέγεθος της αγάπης, όταν ξεχνάμε τη δική μας απώλεια, και σκεφτόμαστε αυτόν τον άνθρωπο που αγαπήσαμε σαν οντότητα ελεύθερη κι όχι σαν κτήμα μας……, ανάγκη μας…., άνθρωπός μας….

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Αύγουστος 24, 2010 07:15

      Νεράιδα,

      Μα ακριβώς αυτή η ανθρώπινη φύση έχει μέσα της και την αγάπη και τη στενοχώρια για την απώλεια αγαπημένων προσώπων. Αν το αγνοήσεις αυτό, νομίζω αγνοείς ακριβώς την ίδια αυτή φύση που επικαλείσαι.

      Συνήθως από τους δυο μας εγώ είμαι ο κυνικός, αλλά ειλικρινά δεν μπορώ να δεχτώ αυτό που λες:

      «Πόσο όμορφο, αλήθεια, είναι να αγαπάς κάποιον τόσο πολύ που απλά να δέχεσαι…. να δέχεσαι ότι η πορεία της Δικής του ζωής φτάνει σε ένα τέλος ή μια μετάβαση για όσους πιστεύουν σε κάτι περισσότερο από την υλική ζωή.
      Να ξεχνάς τον πόνο της δικής σου απώλειας και να χαίρεσαι που έζησες με αυτόν τον άνθρωπο και που αυτός ολοκλήρωσε τον κύκλο του.»

      Αν αυτό αφορούσε ένα από τα παιδιά μου πίστεψε με, δε θα με κάλυπτε καθόλου αυτή η περιγραφή. Αν αφορούσε ένα από τα δικά σου παιδιά, θα ήσουν τόσο ψύχραιμη;

      Και από την άλλη ναι, ίσως να υπάρχει και στοιχείο εγωισμού (και γιατί όχι δηλαδή, μήπως δεν είναι *και* αυτό μέρος της φύσης μας; Όταν λοιπόν αγαπάς κάποιο, θέλεις να τον έχεις, αν είναι δυνατό να τον έχεις αποκλειστικά. Η απώλεια είναι απώλεια, και δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο από λύπη και στενοχώρια.

      Μου αρέσει!

  2. Noor permalink
    Αύγουστος 24, 2010 01:27

    Omnes te moriturum amant. Πάει να πει: όλοι σε αγαπούν όταν είσαι ετοιμοθάνατος. Και όταν μόλις έχεις πεθάνει θα έλεγα. Σημασία έχει πώς είναι η σχέση σου με τον άλλο όταν είναι ζωντανός και καλά. Η παρουσία στις κηδείες ατόμων που δεν είναι στενοί συγγενείς ή φίλοι δεν σημαίνει τίποτα για κανέναν και είναι μια σκέτη υποκρισία, if you ask me. Αν ήμουν ‘τεθλιμμένος συγγενής’ θα ήθελα να ακούσω όσο πιο λίγα ‘συλληπητήρια’ γίνεται και να είναι όσο πιο σύντομα (τα ανούσια) κηρύγματα και ευχές από τους παπάδες.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Αύγουστος 24, 2010 07:23

      Noor,

      Και κάποιοι λένε πως οι νεκροί δεδικαίωνται, ή πως ο θάνατος ισοπεδώνει…

      Όμως το θέμα της παρουσίας στις κηδείες είναι λίγο πολυδιάστατο. Ισχύουν αυτά που γράφεις, και πολλά άλλα. (Όταν έχεις αποχαιρετήσει παππούδες, γιαγιάδες και γονείς, κάτι μαθαίνεις…)

      Ίσως να μην υπάρχουν καν κανόνες, τουλάχιστο για τον γνωστό ή τον μακρινό συγγενή που επιλέγει να βρεθεί εκεί…

      Για τους πολιτικούς με καλύπτεις πλήρως!

      Μου αρέσει!

  3. Αύγουστος 24, 2010 08:39

    Η απώλεια ναι, είναι λύπη, στεναχώρια, κλάμα, πένθος.
    Δεν το αγνοώ αυτό!

    Κυνική;;;;;;;; Εγώ κυνική;;; συνήθως με λένε εγωίστρια χιχιχιχι

    Απλά σου τονίζω ένα άλλο κομμάτι.
    Π.χ. οταν εγώ , όταν έρθει η ώρα να πεθάνω, θεωρώ ότι έχω το δικαιωμα να πεθάνω, να πετάξει ελεύθερη η ψυχή μου στον παράδεισο.

    Είναι απλό και φυσικό κι ελεύθερο….

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Αύγουστος 24, 2010 13:05

      Νεράιδα,

      Δεν είναι δικαίωμα ο θάνατος, συνέπεια της ζωής είναι…

      Νομίζω πως διαφέρουμε στην εκτίμηση πως εγώ θεωρώ πως η φύση του ανθρώπου είναι βασικά γήινη, και ως τέτοια χαίρεται και χαίρονται για αυτήν, όσο βρίσκεται στη γη…

      Μου αρέσει!

      • Αύγουστος 24, 2010 15:15

        Ναι έχεις δίκιο. Έχουμε διαφορετική εκτίμηση.

        Εγώ είμαι νεράιδα των αστεριών. Και πιστεύω ότι η ψυχή προέρχεται από τα άστρα κι έχει σαν προορισμό της τα άστρα.
        Η παρουσία της στη Γη είναι απλά γεγονός.

        πχ. πριν μερικά χρόνια (10 ίσως δεν ξέρω, σταμάτησα να μετρώ ) έφυγε από τη ζωή ένα πολύ αγαπημένο μου άτομο. Άτομο που ήταν στήριγμα μου. Ένιωθα ότι για να φύγει νωρίς, γύρω στα 42, ολοκλήρωσε τον κύκλο του, έδωσε την αγάπη που έπρεπε να δώσει όσο ήταν εδώ. Δεν ξέρω αν ένιωσα ποτέ την απώλεια μιας και νιώθω ότι δεν τον έχασα ποτέ. Απλά μου έλειψε η παρουσία του.

        Είχα γράψει ένα ποίημα τότε… θα το αναρτήσω στο blog μου.

        Μου αρέσει!

  4. Αύγουστος 24, 2010 10:38

    Αν οι γιατροι που χάνουν ασθενείς, και μάλιστα οι ογκολόγοι, που χάνουν πολλούς, πήγαιναν στις κηδείες τους, θα κατέληγαν πιο αλκοολικοί από ό,τι είναι ήδη. Δεν είναι εύκολο αυτό που κάνουν. Και είναι λογικό από ένα σημείο κι έπειτα για να την παλέψουν να αποχτούν μια ψυχρότητα απέναντι στα πάντα.
    Για τους παπάδες μπορείς να κάνεις το εξής: πολιτική κηδεία. Βέβαια θέλει κότσια. Όπως και να χεί, δεν έχει σημασία, ειδικά για αυτόν που έφυγε. όλα γίνονται για αυτόυς που μένουν, για τη διαδικασία του πένθους, που έχει τη λογική της και τα συμφραζόμενά της.
    Διαφωνώ με την κηδεία- σόου- πασαρέλα. Μόνο όσο νοιάζονταν για αυτόν που έφυγε και μόνο όσοι σέβονται- είτε τον ξέρουν είτε όχι- πρέπει να πηγαίνουν. Ο σεβασμός δεν εκδηλώνεται απλα με την παρουσία μας στην κηδεία αλλά κυρίως με τη στάση μας κατά τη διάρκεία της. Αλλιώς μην πας καθόλου, στείλε ένα τηλεγράφημα απλά. Αλλά μας έχει φάει το «τι θα πεί ο κόσμος;!» και κάνουμε πράγματα απλά για να τα κάνουμε…

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Αύγουστος 24, 2010 13:09

      Παρτιζάνα,

      Να ξεκαθαρίσω ξανά πως η ερώτηση μου ήταν τίμια, ειλικρινής και χωρίς παγίδες.

      Και ακριβώς, θα ανέμενα όπως γράφεις και εσύ, πως μετά από ένα σημείο και μετά, πρέπει να θωρακίζονται με κάποια ψυχρότητα…

      Δεν μπορώ να φανταστώ πως μπορεί να γίνει διαφορετικά.

      Μου αρέσει!

  5. Psychia permalink
    Αύγουστος 25, 2010 00:59

    Πιστεύω πως οι ογκολόγοι και γενικά γιατροί που χάνουν μεγάλο ποσοστό ασθενών, κατά κανόνα δεν παρίστανται στις κηδείες τους στο πλαίσιο της λεγόμενης «συναισθηματικής αποστασιοποίησης/οριοθέτησης» από τον ασθενή.

    Μου αρέσει!

  6. ianides permalink
    Αύγουστος 25, 2010 15:14

    1980

    Το θέμα (Θάνατος) συμπυκνώνει ΟΛΕΣ ίσως τις παραμέτρους που συνθέτουν την ανθρώπινη φύση.

    Φαντάζομαι ότι η απάντηση στο Μεγάλο Υπαρξιακό Ζητούμενο θα πρέπει στο τέλος να είναι πολύ ΑΠΛΗ. Το λυπηρό είναι ότι ίσως κανένας και ποτέ σε αυτή τη ζωή τουλάχιστον δεν θα μπορέσει να τη μάθει.

    Το μεγαλύτερο και δικό μας Ζητούμενο παραμένει η διαχείριση του Φόβου του θανάτου, που όπως λένε πολλοί ψυχομελετητές , καθορίζει και τα πιο απλά πράγματα στη Ζωή μας.

    Από τον τρόπο που λέμε καλημέρα, από το πώς διαλέγουμε σύντροφο, από τον τρόπο που τρέχουμε ολημερίς σαν σύγχρονοι Βέγγοι.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Αύγουστος 25, 2010 22:00

      @ianides

      Σκεφτόμουν αυτά που έγραψες, αυτό για το φόβο του θανάτου, όλη μέρα.

      Κανονικά ένας άθεος δεν έπρεπε να φοβάται τον θάνατο, αφού γνωρίζει πως αποτελεί φυσική συνέπεια του γεγονότος της δικής του ύπαρξης.

      Και όμως, ειδικά μετά τα δεύτερα -άντα, αυτή η σκέψη όλο και περισσότερο τριγυρνά στο μυαλό μου. Όχι γιατί φοβάμαι για τα μαρτύρια της κόλασης, δεν είναι θεολογική η ανησυχία.

      Είναι μάλλον γήινη και εξόχως εγωιστική.

      Τι θα γίνουν αυτά που λατρεύω;

      Τι θα γίνουν αυτοί που με λατρεύουν;

      Τολμώ να γράψω πως από συμφεροντολογικής πλευράς (όπως το βλέπει η δική μου ορθολογιστική ανάλυση), η θεολογία, όπως την ερμηνεύει και η Νεράιδα, δίνει πιο ικανοποιητικές απαντήσεις.

      Φαίνεται πως το ξεπέρασμα του εγωισμού είναι μάλλον ακατόρθωτο με μόνο τα γήινα εργαλεία…

      Μου αρέσει!

      • ianides permalink
        Αύγουστος 26, 2010 18:00

        οι ανασφάλεις μας, και κατ επέκταση ο φοβος θανάτου ( όχι ο θάνατος), είναι ή γεννά τις μεγαλύτερες ανασφάλειες, και δεν εξαρτάται απο το αν κάποιος ειναι άθεος ή όχι.

        ισως ο άθεος να εχει παραπάνω ανασφάλειες γιατι παρόλο που μπορεί να έχει δυνατή σκέψη και τετράγωνη λογική απλά δενμπορεί με τη λογική να νικήσει το συναίσθημα, και ο φόβος ειναι κατεξοχή παιδί των συναισθημάτων.

        οσοι πιστεύουν σε κάτι, είτε συνειδητά είτε όχι, έχουν συναισθηματικό πλεονέκτημα άσχετα αν το χρησιμοποιούν αυτό το πλεονέκτημα. βέβαια μπορεί τελικά η πίστη να είναι και η ίδια απόρροια ανασφάλειας, οπότε κλάφτα χαράλαμπε.

        το μεγάλο λάθος της κοινωνίας που ζούμε είναι ότι δεν κατάφερε να βρεί τα εργαλεία εκείνα που θα ΄΄ εκπαιδεύσουν΄΄ τα συναισθήματα μας και τελικά μας αφήνει έρμαιους των ανασφαλειών μας, οπότε ΄΄ο σώσον εαυτόν σωθείτω΄΄.

        ενα πολυ καλο βιβλίο που πραγματεύεται το φόβο θανάτου ειναι του irvin yalom με τίτλο ΄΄στον κήπο του επίκουρου΄΄.

        θα μου πείς , ωραία αυτά που λες, εσύ έχεις καταφέρει κάτι σε αυτό το επίπεδο?

        η μόνη απάντηση που μπορώ να δώσω είναι ότι κατάλαβα ότι μέσα μου, ίσως και στον κάθε άνθρωπο, η ουσιαστική δύναμη δεν εκπορεύεται τόσο από τη λογική όσο από το συναίσθημα.

        θα μπορούσα να πώ ότι οση αναλογία εχει το σώμα σε νερό, τόσο ισως να έχει και το συναισθηματικό ΄΄υγρό΄΄ στη ΄΄ψυχή΄΄, στο ΄΄είναι΄΄, ή ότι διαλέξει ο καθένας για ότι τον καθορίζει (πλήν του υλικού σώματος).

        Μου αρέσει!

      • strovoliotis permalink*
        Αύγουστος 27, 2010 07:34

        Ιανίδης,

        Συμφωνώ πως και η πίστη είναι δυνατόν να είναι απόρροια ανασφάλειας, αλλά όπως και να το κάνουμε, κάτι τέτοιο δίνει μια προοπτική, ένα δίχτυ ασφαλείας, σε αντίθεση με τον ορθολογισμό που για τον θάνατο λέει απλώς: τέρμα!

        Δεν πιστεύω όμως πως είναι δουλειά της κοινωνίας να εκπαιδεύσει τον κόσμο για αυτά τα ζητήματα. Να δώσει τις ευκαιρίες και τα μέσα, ναι, αλλά να εκπαιδεύσει ή ακόμα χειρότερο να δώσει κατεύθυνση, είναι κάτι αρνητικό.

        Μπορεί το «συναισθηματικό υγρό» να έχει περισσότερο όγκο, αλλά η λογική έχει πιο πολύ βάρος 🙂

        Μου αρέσει!

  7. Ιανίδης permalink
    Αύγουστος 27, 2010 08:38

    Στροβολιώτη,

    Οταν ανέφερα για ευθύνες της κοινωνίας, εννοούσα ώς προς το να παρέχει τα μέσα που λες και συ και σίγουρα ΟΧΙ να δώσει κατεύθυνση, όπως πχ να εντάξει μαθήματα ψυχολογίας και κοινωνιολογίας στα σχολεία που να βοηθούν στην αυτοσυνειδησία, στην ενσυναίσθηση (να ΄΄μπαίνεις στα παπούτσια΄΄ του άλλου, να τον συναισθάνεσαι δηλαδή).

    Αυτό θα ήταν καταστροφικό για πολλούς και ειδικά για αυτούς που πολιτεύονται (των οποίων η πλειοψηφία νομίζω έχει δείκτη συναισθηματικής νοημοσύνης κάτω απο τη βάση αλλά πολύ ΥΨΗΛΟ ΔΕΙΚΤΗ ΠΕΡΗΦΑΝΙΑΣ, ΤΡΟΜΑΡΑ ΤΟΥΣ- βλέπε κυπριακό πρόβλημα καιενσυναίσθηση πχ, ή ακόμα και συναίσθηση ).

    Αυτό που μένει, είναι να καταλάβουμε εμείς πέντε πράματα παραπάνω απο τους γονιούς μας (υπήρξαν η βάση των συναισθημάτων μας), και τουλάχιστον να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να ζουν τα συναισθήματα τους πιό συνειδητά για να είναι πιο ισοροπημένες οντότητες και να μην άγονται και φέρονται απο τα ανώριμα συναισθήματα των άλλων, είτε σαν φίλοι, είτε σαν επαγγελματίες, είτε σαν σύζυγοι, είτε σαν ενεργοί πολίτες.

    Μου αρέσει!

Trackbacks

  1. Σχολείο και θρησκεία. | Στροβολιώτης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: