Skip to content

Εσείς πήγατε Λατσί;

Αύγουστος 30, 2010


Τελειώνει και ο τυπικά τελευταίος επίσημος μήνας του καλοκαιριού. Την ίδια στιγμή  φαίνονται τα πρώτα σημάδια της έλευσης του Φθινοπώρου. Μην αναμένετε πολλά δηλαδή, αλλά Πέμπτη και Παρασκευή θα έχουμε κατ’ ακρίβειαν μέγιστη θερμοκρασία κάτω της κανονικής, ενώ είναι πιθανές και καταιγιδούλες στα ορεινά.

Επαναλαμβάνω όμως, μην κρατάτε μεγάλο καλάθι – αν ήταν κάτι σοβαρό θα διαβάζατε ειδική ανάρτηση!

Ο τελευταίος μήνας του καλοκαιριού σημαίνει και το τέλος των επισήμων διακοπών. Εμείς περάσαμε μεταξύ άλλων, λίγες μέρες στο τουρκοκυπριακό σπίτι που νοικιάζουμε στο χωριό Τέρα, και περνούσαμε πολλές ώρες στη θάλασσα του Λατσιού, Ασπρόκρεμμου και κάπου εκεί.

Με τουλάχιστο 33 κοντινούς φίλους στην περιοχή ήταν λίγες οι στιγμές της ηρεμίας. Η πιο μοναδική αυτή:

Ηρεμη Ανατολή.

Έπρεπε να βρεθώ κάτω στο Λατσί στις 6 το πρωί και αξιοποίησα τη στιγμή για ένα καταπληκτικό πρωινό κολύμπι.

Ένοιωσα για λίγο πως θα έπρεπε να ήταν όλες οι διακοπές.

Πέραν αυτού, τι να πω; Δεν φταίνε φυσικά οι 33 φίλοι που βρίσκονταν εκεί, άλλωστε και εμείς αποτελούσαμε μέρος της δικής τους μεγάλης ομάδας φίλων. Εκείνο που με ενόχλησε περισσότερο φέτος ήταν η κορύφωση της μάζας, του κιτσαριού, της ασχήμιας και της κατ’ εξοχήν παρακμής που κατακτά λίγο, λίγο την περιοχή, αλλά και όλη την Κύπρο μας κατά τη διάρκεια του Αυγούστου.

Πάντα έτσι γινόταν βεβαίως. Πλην όμως φέτος ένοιωσα πως το ποτήρι ξεχείλισε.

Η ξεκούραση μπαίνει σε δεύτερη μοίρα, όλα γίνονται ένας αγώνας να προλάβεις: να βρεις καλή θεση στον γιαλό, να καθίσεις εκεί που φυσά στο εστιατόριο, να βάλεις το αυτοκίνητο στη μοναδική σκιά της μοναδικής τερατσιάς που βρίσκεται στην περιοχή…

Και όλα αυτά σε ένα φόντο δεσπόζουσας αισθητικής φτήνιας, στα κτίρια, στα μαγαζιά, στους δρόμους, στους ανθρώπους. Όλα περνούν από τον μύλο του μαζικού κέρδους και της μαζικής λίρας. Χαρακτήρας μηδέν, χαρακτηριστικά παντού τα ίδια και πλαστικά, ίσως ο μόνος κοινός παρονομαστής η ακρίβεια στις τιμές.

Ε, έκαναν που έκαναν τόσο δρόμο οι Λευκωσιάτες, να πληρώσουν τώρα και τις ανάλογες τιμές!

Να καταλάβουν!

Υπάρχουν βεβαίως οι ευκαιρίες:

Αντζελα σε ειδική προσφορά!

Μόλις και μετά βίας δεν τσακωθήκαμε με την κυρία, η οποία επέμενε να πάμε, αφού θα επρόκειτο για μοναδική πολιτιστική εμπειρία:

  1. Η Άντζελα.
  2. Στη Δρούσεια!
  3. Μάλλον στο γήπεδο με τις πλαστικές καρέκλες.
  4. Το δείπνο included!
  5. Σε ώρα που βολεύει και τα μωρά!
  6. Και είναι και «Φεστιβάλ»!
  7. Και όλα αυτά για €15!

Με την εκδήλωση αυτή η Δρούσεια στέφθηκε αναμφισβήτητη πρωταθλήτρια στις πολιτιστικές εκδηλώσεις της περιοχής. Για να αντιληφτείτε τον πενιχρό ανταγωνισμό, η γειτονική  Ινια είχε κάποιον κύριο, υποθέτω παρόμοιου μουσικού βεληνεκούς, τον οποίο ομολογώ όμως πως δεν γνωρίζω.

Κυρίες και κύριοι ο Αλέκος Ζαζόπουλος!

Αλέκος, ποιός;

Για λίγο πίστεψα πως είχε άλλο ένα σημαντικό πολιτιστικό γεγονός, αφού είδα και αυτή την αφίσα:

Κωστόπουλος.

Σύντομα όμως διαπίστωσα πως ο αξιότιμος κύριος Χάρης Κωστόπουλος είχε δώσει το δικό του παρόν 4 μήνες πιο πριν. Προφανώς οι διαφημιστικές ταμπέλες περνούν τη δική τους κρίση.

Πέραν των σημαντικών αυτών γεγονότων, στην περιοχή βρίσκει κανείς και εξοχικά σπίτια. Για να ενοικιάσει ή να αγοράσει. Πολλά σπίτια. Πάρα πολλά σπίτια. Όχι τόσο πολλά σπίτια όσα κατάφεραν να κτίσουν τα τελευταία χρόνια τα αδέλφια στον βορρά, αλλά η γενική ιδέα είναι παρόμοια. Εντάξει, από αισθητική έχουμε προβάδισμα, και μάλιστα η κυρία είδε κάτι σχεδόν παραθαλάσσιο, για το οποίο το ένστικτο του αρχιτέκτονα που έχει, της είπε πως πρόκειται για καλή δουλειά. Κατ΄ ακρίβειαν πήρε και τηλέφωνο. Και από τότε όποτε περνούσαμε από εκεί έκλαιγε. 1.6 εκατομμύρια ευρώ το πιο φτηνό σπίτι, «από την πλευρά του δρόμου» της είπαν.

Εγώ γελούσα.

Κυρίως πριν να πάρει τηλέφωνο.

Φυσικά υπήρχαν και οι πραγματικές ευκαιρίες:

Ψάχνω για 7 συνεταίρους.

Σκεφτήκαμε πως αφού ήμασταν πολλοί εκεί, θα ήταν μια εφικτή ιδέα να μαζευόμασταν 8 οικογένειες, να βάλουμε από €100000 + ΦΠΑ, και να έχουμε διαθέσιμο για 45 μέρες τον χρόνο το πολύτιμο εξοχικό.

Η ιδέα ναυάγησε όταν κάποιος από τους πιθανούς συνεταίρους δήλωσε πως δεν ήταν δυνατό να έρχεται μόνο μια φορά κάθε 8 χρόνια στο Λατσί το δεκαπενταύγουστο!

Η ζέστη και η ένταση ήταν τόσο μεγάλη που λίγο σε αφήναν να παρατηρήσεις την τσουρουφλισμένη φύση. Πέτυχα όμως κάποιες καλές στιγμές:

Καλή όρεξη!

Μια αράχνη τρώει το πρωινό της.

Μεγάλη πεταλούδα!

Και μια πολύ μεγάλη πεταλούδα κάνει ηλιοθεραπεία, μετά που έφυγε ο ήλιος.

Οι γάτες το χαίρονται το καλοκαίρι:

Είναι ζωντανή!

Τι να πω άλλο; Πως θα βρισκόμαστε στην περιοχή ξανά το επόμενο σαββατοκύριακο.

Και ελπίζω και υποθέτω πως θα είναι λιγότερο παρηκμασμένα τα πράγματα.

Μπα!

Ας φύγει τουλάχιστο η ένταση.

Advertisements
13 Σχόλια leave one →
  1. Othellos permalink
    Αύγουστος 31, 2010 06:25

    «Εκείνο που με ενόχλησε περισσότερο φέτος ήταν η κορύφωση της μάζας, του κιτσαριού, της ασχήμιας και της κατ’ εξοχήν παρακμής που κατακτά λίγο, λίγο την περιοχή, αλλά και όλη την Κύπρο μας κατά τη διάρκεια του Αυγούστου.»

    Μόνο τον Αύγουστο;;;;

    Μου αρέσει!

  2. Aurora permalink
    Αύγουστος 31, 2010 08:26

    Πήγα κι εγώ, πολλές φορές φέτος!
    Μάλιστα, όταν τραγουδούσε η Λαίδη στη Δρούσεια ήμουν στην περιοχή, αλλά είπαμε να κάνουμε skip το event… 🙂

    Μου αρέσει!

  3. Τοξότης permalink
    Αύγουστος 31, 2010 09:01

    Τέτοιες τιμές…πριν ανοίξει το οδόφραγμα του Λιμνίτη. Φανταστείτε που θα πάνε όταν ανοίξει. Μονακό…

    Μου αρέσει!

  4. Αύγουστος 31, 2010 10:14

    Δεν πηγες βαρκάδα; Να δοκιμάσεις και τη σούβλα του Γιάγκου. 🙂

    Μου αρέσει!

  5. Αύγουστος 31, 2010 10:38

    Δυο – τρεις σημαντικές παρατηρήσεις κοινωνιολογικού περιεχομένου!

    1) Χαλάρωσαν πολύ τα πράγματα στο νησί. Η φεστιβαλική δικτατορία του Βασίλη Παπακωσταντίνου και λοιπών ράγισε και περνούν από τις χαραμάδες αγριόχορτα

    2) Έπεσε πολύ πείνα στη μητέρα πατρίδα για να αφήνει η λαίδυ τις πίστες και να τραγουδά σε φεστιβάλ (βλέπε πανηγύρια)

    3) Το πολιτιστικό επίπεδο στο νησί συνεχίζει να κάνει εξαιρετικά μακροβούτια. Είμαι σίγουρος πως σύντομα θα πιάσει επιτέλους πάτο

    Μου αρέσει!

  6. Ανώνυμος permalink
    Αύγουστος 31, 2010 10:56

    Με τέτοιο πολιτιστικό επίπεδο είναι για να απορεί κανείς για το πολιτικό;

    Μου αρέσει!

  7. Ανώνυμος permalink
    Αύγουστος 31, 2010 10:59

    Με τέτοιο πολιτιστικό επίπεδο είναι ν’ απορεί κανείς για το πολιτικό;

    Μου αρέσει!

  8. disdaimona permalink
    Αύγουστος 31, 2010 13:45

    Ούτε πάω ούτε πατώ!

    Είδα και μια ανάρτηση επιτέλους που με έπεισε ότι η Λευκωσία είναι μια πολλά ωραία πόλη!!!

    Μου αρέσει!

  9. strovoliotis permalink*
    Αύγουστος 31, 2010 14:00

    Τώρα, να το γράψω, ή θα χαλάσει την όμορφη κουλτουριάρικη παρέα που διαβάζει την ανάρτηση; 🙂

    Αφού όμως έκανα αναφορά για τον καιρό στην πρώτη παράγραφο, οφείλω να το πω: φαίνεται πως σοβαρεύουν λίγο τα πράγματα, και η Λευκωσία έχει καλές πιθανότητες για καταιγίδα το επόμενο τριήμερο!

    Μου αρέσει!

  10. Μαρία permalink
    Αύγουστος 31, 2010 15:17

    Εδώ και αρκετά χρόνια κάνουμε οικογενειακώς διακοπές-τάμα στο Λατσί και στις γύρω περιοχές. Η θάλασσα, το φυσικό περιβάλλον πάντα μας αντάμειβε και κάθε χρόνο επιστρέφαμε πίσω. Φυσικά αυτό άλλαξε τα τελευταία χρόνια με την εξάπλωση του Aristo-virus, Pafillia-virus και του κάθε developer που θέλει να κάνει αρπαχτές. Ακριβώς όπως αναφέρεις Στροβολιώτη αισθητική μηδέν, το κιτσαριό να κυριαρχεί, και δυστυχώς οι όποιες εικόνες ομορφιάς που έμειναν να μην μπορούν με τίποτε να ανατρέψουν το άρπα-κόλα που εκπέμπει η όλη κατάσταση.
    Προσωπικά δεν είμαι διαθετειμένη πλέον να ταξιδεύω τόσα χιλιόμετρα να πάω σ’ενα τόπο για να δκιαολίζουμε συνέχεια, να συγκρίνω το πρίν και το τι είναι τωρά και ν’αντρέπουμε για τούτο το κκιλιτζιρκό που καταντήσαμε, εκσίκοσου οι διακοπές. Και αν με ξαναπιάει καμιά στέρηση να κολυμπήσω στο Παχύαμμο, θα περιμένω να ανοίξει ο ευλοημένος ο Λιμνίτης για μονοήμερα πλέον-και ελπίζω να μην περιμένουμε πολύ 🙂

    Μου αρέσει!

  11. kiagnanteve permalink
    Αύγουστος 31, 2010 17:53

    Πήγαμε κι εμείς μία μέρα από Πάφο, να βρεθούμε με κάτι φίλους. Τέλος Ιουλίου, αφόρητη ζέστη, ελάχιστος τουρισμός. Έχεις δίκιο, μου έκανε εντύπωση που όλο διαφημιστικές ταμπέλες έβλεπα, στα αγγλικά εννοείται, ένιωσα σαν να ήμουν στην τουριστική της Λεμεσού… Τις είδαμε κι εμείς τις ευκαιρίες των 4 εκατομμυρίων! Αναρωτιέμαι σε ποιους απευθύνονται (τάχα εν καιρώ κρίσης). Και ο Γιάγκος, από ποιότητα φαγητού, μας απογοήτευσε…

    Μου αρέσει!

  12. Σεπτεμβρίου 1, 2010 07:49

    Ήμουν κι εγώ στην Πάφο κι επέστρεψα χθες. Μέναμε στην υπέροχη Λυσό (με τις ποδηλασίες μας προς Σταυρό, ιππασίες κλπ) και κατεβαίναμε για μπάνιο στο Λατσί, στην παραλία κοντά στο εστιατόριο Γιαννάκης. Όντως πολύ κιτσαριό και αλλά θα σταθώ σε ένα πράγμα: τα παιδιά πέρασαν υπέροχα, όλη μέρα μέσα στη χαρά χωρίς να νοιάζονται για την καταστροφή που γίνεται γύρω τους.

    Μου αρέσει!

  13. Ανώνυμος permalink
    Σεπτεμβρίου 9, 2013 14:41

    ειναι καταπλικτικα στο λατσι ειδικα αν πηγενισ με τα σκαφη εκδρομεσ και μετα γι αβουτιεσ στιν παραλια ειναι τελια

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: