Skip to content

Ο ιμπεριαλισμός μπορεί να περιμένει;

Σεπτεμβρίου 1, 2010

 

 

Οφείλω να πω πως θέλω να συγχαρώ τον εαυτό μου για την εγκράτεια που έδειξε κατά τον μήνα Αύγουστο. Κατάφερα να ανεβάσω ένα σωρό αναρτήσεις, καμιά από τις οποίες δεν ήταν καθαρόαιμη πολιτική!

 

Σήμερα όμως, η τάση αυτή θα σπάσει! Το γεγονός ήδη αναφέρεται και στα δελτία ειδήσεων: Δικοινοτική εκδήλωση για την Ειρήνη. Ξεκινά στις 7 απόψε, και λεπτομέρειες μπορείτε να βρείτε στην Επανένωση 2010, στον Γρηγόρη στον Ανεφ Ορίων και αλλού.

 

Είχα δώσει το παρόν μου στις αντίστοιχες εκδηλώσεις  και πέρσι και πρόπερσι. Είχα γράψει και την άποψη μου για κάθε μια από αυτές τις εκδηλώσεις.

 

Πέρσι έγραφα για την μεγάλη μου απογοήτευση γιατί μια εκδήλωση που διαφημιζόταν ως ένα γεγονός υπέρ της λύσης και επανένωσης, αναλώθηκε σε αριστερίστικη φιλολογία ενάντια στον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό.

 

Φυσικά, εκ του χαρακτήρα της, μια εκδήλωση που ξεκινά από τα συνδικάτα, φυσικό είναι να αναφερθεί στον ιμπεριαλισμό. Φυσικό είναι επίσης να θέλουν να έχουν οι συντεχνίες λόγο και για αυτά τα θέματα. (Ανκαι μεταξύ μας, θα επιθυμούσα ως καλά οργανωμένα σύνολα που είναι, να έχουν ακόμη περισσότερο λόγο σε αυτά τα θέματα, αντί να αναλώνονται σε αγώνες για την προάσπιση των κεκτημένων τους, τα οποία κάτω από κάποιες περιστάσεις έχουν γίνει πλέον υπέρ – δικαιώματα).

 

Αλλά θα επαναλάβω αυτό που είχα γράψει και πέρσι: είναι πολυτέλεια να ασχολούμαστε τώρα με ιδεολογικά ζητήματα. Είναι παράλογο να γυρεύουμε λύση μέσω σοσιαλιστικής επανάστασης ή ακόμα χειρότερο μέσω ταξικού αγώνα. Υπάρχουν άνθρωποι ένθεν και ένθεν του συρματοπλέγματος. Υπάρχουν εργάτες και καπιταλιστές. Υπάρχουν και παράσιτα. Κάποιοι από αυτούς επιθυμούν τη λύση κάποιοι όχι. Οι συμμαχίες πρέπει να κτιστούν σε αυτή τη βάση, πρέπει να σπάσουν ιδεολογικά στεγανά, πρέπει να απευθυνθούν στην mainstream κοινωνία.

 

Αν διαβάσετε τα κείμενα που ανακοινώνουν την φετινή εκδήλωση, θα δείτε πάλι έντονη ιδεολογική απόχρωση. Θα δείτε επίσης και μια προσπάθεια καλύτερης οργάνωσης.

 

Θα προσέξατε επίσης πως δεν γίνεται και τίποτα άλλο!

 

Οι συνομιλίες συνεχίζονται, ο Πρόεδρος Χριστόφιας έχει πλέον μπροστά του τον Ντερβίς Έρογλου, ο ΟΗΕ ανακοινώνει εντατικές συνομιλίες, ο πρόεδρος μας δείχνοντας ξανά την απίστευτη του πολιτική δειλία, φοβάται ακόμη και να κάνει acknowledge αυτή την εξέλιξη, όλοι μιλούν πως πάμε για παιγνίδι απόδοσης ευθυνών μετά την κατάρρευση…

 

Αλλά ρε γαμώ το, δεν μπορώ να μην είμαι εκεί!

 

Ξέρω πως πέρσι είχα γράψει πως ένοιωσα πως βρισκόμουν σε λάθος εκδήλωση, είχα γράψει πως δεν θα λάμβανα μέρος ξανά.

 

Αλλά δεν είναι δυνατόν μετά από 365 μέρες πλήρους απουσίας της κοινωνίας των πολιτών, να μην ενισχύσω λίγο με την παρουσία μου την μόνη εκδήλωση που γίνεται.

 

Δεν είναι δυνατόν να δω μόνο τα φορτισμένα ταξικά μηνύματα που εκπέμπει πάλι  η εκδήλωση και  να αγνοήσω τον ευρύτερο συμβολισμό: πως δηλαδή ακόμα και μέσα σε περιβάλλον πλήρους απογοήτευσης και απαισιοδοξίας, υπάρχουν ακόμα κάτι μαλάκες που επιμένουν να ονειρεύονται.

 

Όχι το απραγματοποίητο.

 

Αυτό που θα έπρεπε να ήταν το αυτονόητο.

 

 

 

Υ.Γ. Ο τίτλος της παρούσας ανάρτησης είναι ίδιος με τον περσινό. Εκτός από το ερωτηματικό που υπάρχει στο τέλος. Γιατί αν πέρσι ο τίτλος του κειμένου μου ήταν μια δήλωση, μια εκ των υστέρων διαπίστωση, φέτος μπαίνει ως ερώτηση.

 

Γιατί μόνο έτσι μπορεί να διατηρηθεί η ελπίδα.

 

 

 

 

Advertisements
17 Σχόλια leave one →
  1. Σεπτεμβρίου 1, 2010 09:00

    εμεις ελπίζουμε και εκείνοι ….

    Μου αρέσει!

  2. Σεπτεμβρίου 1, 2010 10:57

    Εσυγκίνησες με βαθύτατα

    Μου αρέσει!

  3. Othellos permalink
    Σεπτεμβρίου 1, 2010 13:48

    «Αλλά θα επαναλάβω αυτό που είχα γράψει και πέρσι: είναι πολυτέλεια να ασχολούμαστε τώρα με ιδεολογικά ζητήματα. Είναι παράλογο να γυρεύουμε λύση μέσω σοσιαλιστικής επανάστασης ή ακόμα χειρότερο μέσω ταξικού αγώνα».

    Πολύ λογικά τα όσα αναφέρεις πιο πάνω. Με τέτοιες γραφικές και ξεπερασμένες αντιλήψεις και προσεγγίσεις δεν πρόκειται να γίνει απολύτως τίποτα. Τα πραγματικά έργα είναι πάντα καλύτερα από τα συνθήματα.

    Όσο για τον Χριστόφια, θα συμφωνήσω και πάλι μαζί σου, αφού ήδη έχασε δυόμισυ χρόνια χωρίς να καταφέρει τίποτα, ενώ στα άλλα δυόμισυ που απομένουν για να λήξει η θητεία του δεν αναμένεται να πετύχει οτιδήποτε.

    Μου αρέσει!

  4. Σεπτεμβρίου 1, 2010 16:00

    Σημείωση: Να θυμάμαι να σε διαβάζω ανελλειπώς κάθε Αύγουστο 🙂

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Σεπτεμβρίου 1, 2010 17:39

      Ναι, αλλά η εγκράτεια ίσχυε μόνο για τον περασμένο Αύγουστο:)

      Μου αρέσει!

      • Σεπτεμβρίου 1, 2010 19:36

        Θες δεν θες κατά καιρούς αφήνεις κατά μέρους τα πρακτικά θέματα κι αναβλύζεις συναίσθημα…. σαν πίδακας που ανοίγει ξαφνικά…..

        Μου αρέσει!

  5. disdaimona permalink
    Σεπτεμβρίου 1, 2010 17:08

    Άσχετον αλλά πρέπει να το πω…στη Λάρνακα βρέσιει σιωνοτά!!!!
    Λαλείς να εν σημάδι…τζαι να βρεθεί κάτι να πάρει τους τόπους;;;

    Παναγία μου Χρυσοσπηλιώτισσα μου! 🙂

    Ούτε εγώ θα πάω Στροβολιώτη για καμιά φιλολογία. Ούτε καν μόνο για το θέμα της
    λύσης. Θα πάω να διαδηλώσω ενάντια στην μαλάκυνση του εγκεφάλου των νεοκύπριων!
    Μόνο τα επιχειρήματα υπέρ του Όχι να ακούσεις πείθεσαι να πάεις!!!

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Σεπτεμβρίου 1, 2010 17:41

      Εμαθα για τη Λάρνακα.

      Τυχεροί!

      Δηλαδή θα πάς ή δε θα πας; 🙂

      Μου αρέσει!

  6. Σεπτεμβρίου 1, 2010 18:36

    Στροβολιώτη εγώ πιστεύω ότι εάν η Τουρκία έρτει με λογικήν πρόταση τα πράματα θα προχωρήσουν. Η ιστορία έδειξεν ότι άμαν η Τουρκία θέλει, ούτε Ντεκτάς, ούτε Έρογλου έχουν το όποιον βάρος. Τζιαι αν υπάρχουν λογικές βάσεις να προχωρήσουμεν, στην Κύπρον οι πολιτικές δυνάμεις για να στηρίξουν την πορείαν υπάρχουν. Εγώ πιστεύω στην θέσην αρχής του συναγερμού, παρόλες τες πολιτικάντικες του παλλινδρομήσεις. Δεν είμαι 100% απαισιόδοξος, μόνον 95, αλλά τζιαι να μεν γινεί τίποτε στα επόμενα θκυό χρόνια, με την αποχώρησην του Χριστόφκια δεν θα είμαστιν στο σημείον που είμαστιν με την αποχώρησην του Τάσσου. Τζιαι το απορριπτικόν μέτωπον έχασεν την παντοκρατορίαν του.

    Δεν υιοθετώ την θέση ότι το κλειδίν είναι μόνον στην Τουρκίαν, αλλά μπορεί η κατάσταση στην οποίαν βρισκούμαστιν να μεν εξαρτάται τζιαι τόσον που τες πράξεις των δικών μας.

    Η απογοήτευση τζιαι η απαισιοδοξία μας δεν πρέπει να ξαναφέρει τους απορριπτικούς στα κουμάντα.

    Μου αρέσει!

  7. Ανώνυμος permalink
    Σεπτεμβρίου 2, 2010 00:21

    «Η απογοήτευση τζιαι η απαισιοδοξία μας δεν πρέπει να ξαναφέρει τους απορριπτικούς στα κουμάντα.» Μα οι απορριπτικοί είναι ήδη στα κουμάντα.Εσύ εκτός από τον καφέ στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας και τα δείπνα στις οικίες τω διοικούντων των δύο κοινοτήτων, βλέπεις καμμία άλλη ειδοποιό διαφορά από αυτά που συνέβησαν κατά την διάρκεια της πενταετίας Παπαδόπουλου-Χριστόφια;Τώρα έχουμε Χριστόφια -Καρογιάν. Άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρουχα του αλλιώς δηλαδή.Η πιστεύεις στα παραμύθια του ΑΚΕΛ περί «προέδρου λύσης» και «κόμματος της επαναπροσέγγισης«;

    Μου αρέσει!

  8. Σεπτεμβρίου 2, 2010 06:55

    @Aceras

    Sorry αλλά το «…ότι εάν η Τουρκία έρτει με λογικήν πρόταση…¨ ακούγετε σαν το πρεοκλογικό -που είπαν οι 2 το δευτέρου γύρου -των περασμένων προεδρικών … και το οποίο έλεγε «…ή τουλάχιστον να γίνει φανερή η αδιαλλαξία της άλλης πλευράς».

    Για αλκοολικός… έχω μνήμη καλή.

    Εξήγα μου δηλαδή… οποιαδήποτε πρόταση έρτει που την Τουρκία η οποία δεν θα περιλαμβάνει την αυτοκτονία τους και την επιστροφή της Πόλης… πως θα παρουσιαστεί από ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, ΕΥΡΩΚΟ, Οικολόγους, Εκκλησία, Φιλελεύθερο και συκγρότημα Διας, ΑΝΤ1, ΜΕΓΚΑ, ΡΙΚ, κλπ.;

    Πως θα παρουσιαστεί στους συλλόγους, τους καφενέδες, στις Ενώσεις Νέων, στα μπούκικα, στα κομμωτήρια, στους παρπέρηδες, στις ταβέρνες….

    Ακούετε τούτο που είπες σαν προετοιμασία δικαιολόγησης για τα όσα ΔΕΝ έγιναν πριν και μετά το 04.

    Ευχαριστώ, δεν θα πάρω…

    Μου αρέσει!

  9. Σεπτεμβρίου 2, 2010 07:53

    Mouflonα Idiotε,
    Εξέχασες τα ΘΟΙ και τα ΧΟΙ!

    Μου αρέσει!

  10. Σεπτεμβρίου 2, 2010 07:56

    Και φίλε Strovolioti, όπως είπαμε, την επόμενη φορά ο τίτλος να είναι «Ο ιμπεριαλισμός ΔΕΝ μπορεί να περιμένει!» … Αλλά αυτό, μάλλον θα το επεξεργαστώ ΕΓΩ!

    Μου αρέσει!

  11. strovoliotis permalink*
    Σεπτεμβρίου 2, 2010 07:57

    Η εκδήλωση ήταν όντως πιο οργανωμένη. Είχε και περισσότερο κόσμο: η επίσημη συμμετοχή του ΑΚΕΛ έκανε τη διαφορά.

    Προφανώς τώρα πια δεν έχουν να ρισκάρουν οτιδήποτε.

    Μου αρέσει!

Trackbacks

  1. Μέτρα οικοδόμησης λύσης. | Στροβολιώτης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: