Skip to content

Κάποτε στο Άαχεν [Χριστίνα, Χριστινάκι].

Οκτώβριος 28, 2010

[1.] Άαχεν – Μουσική.

Ήμουν φοιτητής στην Αγγλία πριν από πολύ καιρό.

Στο Λονδίνο.

Πολλά τα υπέρ και τα κατά που περιγράφουν τη  φοίτηση σε εκείνο το μέρος. Ένα χαρακτηριστικό που κατατάσσεται και στις δυο κατηγορίες είναι η συνύπαρξη με τους πολλούς Κυπραίους που πάντα σπούδαζαν και πάντα θα σπουδάζουν στην μεγαλούπολη.

Κουβαλούσα μαζί μου φιλίες από συμμαθητές με τους οποίους βρεθήκαμε ξανά μαζί, και έκανα και καινούργιους φίλους. Με τον ΝΧ γνωριζόμουν αφού ήταν ξάδελφος ενός πολύ καλού φίλου. Δεν ήταν από τους στενότερους μου φίλους, αλλά στο Λονδίνο είχαμε περισσότερες επαφές.

Δεν ήμασταν οι ίδιοι όμως. Εγώ κουβαλούσα ακόμα σημάδια της Λευκωσιάτικης μου βουτηρίασης, ενώ ο ΝΧ ήταν πάντα ανήσυχο και ταξιδιάρικο πνεύμα. Νομίζω όμως πως  άρεσε και στους δυο η πρόκληση  (όπως κανονικά πρέπει να αρέσει σε όλους τους φοιτητές).

Λίγους μήνες πριν το τέλος της χρονιάς άρχισε το ψήσιμο:

-Να πάμε interailing, να πάρουμε το τραίνο, να γυρίσουμε την Ευρώπη για ένα μήνα!

-Και που θα μένουμε;

-Όπου βρούμε, σε ξενώνες, έχω τον κατάλογο, μέσα στα τραίνα, μην ανησυχείς!

-Μα… πως θα εξηγούμαστε;

-Όλοι ξέρουν αγγλικά, ξέρω και αρκετά γερμανικά, θα τα καταφέρουμε.

Εντάξει, είχα αρχίσει να χαλαρώνω, και δεν χρειάστηκε πολλά να με πείσει.

Και όταν τέλειωσε η χρονιά ξεκινήσαμε.

Λίγες μέρες αργότερα βρεθήκαμε στο Άαχεν, όπου ζούσε η γερμανίδα κοπέλα του ΝΧ. Δε θυμάμαι πολλές λεπτομέρειες αλλά τελικά βρεθήκαμε, και κάναμε διάφορες βόλτες μαζί. Ο ΝΧ και η γερμανίδα ήταν εμφανώς ερωτευμένοι.

Η μνήμη μου γενικά δεν είναι καλή, αλλά  πρόσφατα γεγονότα μου θύμισαν μια όμορφη στιγμή.

Περιπατούσαμε στην πόλη, οι φίλοι μου αγκαλιά, μιλούσαν και τραγουδούσαν! Τραγουδούσαν στα ελληνικά! Η έκπληξη μου οφειλόταν κυρίως στο ότι ο ΝΧ ήταν αυστηρά κλασικιστής! Άκουγε μόνο αυτή τη  μουσική, και άντε το πολύ να άκουγε τα λόγια έργα του Χατζιδάκι.

Και όμως, ο ΝΧ με την φίλη του τραγουδούσαν μαζί αυτό το τραγούδι:

Το γεγονός που μου θύμισε αυτή τη στιγμή ήταν φυσικά ο θάνατος της Καίτης Χωματά, και η ακρόαση πολλών τραγουδιών της από το ράδιο αυτές τις μέρες.

Τώρα, θα μου πείτε τι περισσότερο ήταν εκείνο από μια όμορφη φευγαλέα στιγμή;

Σωστά.

Όμορφες φευγαλέες στιγμές όμως λιγοστεύουν όσο απομακρύνεσαι από την φοιτητική ζωη, και οφείλω να παραδεχτώ (ίσως λόγω  και μιας παλιμπαιδιστικής ένεσης Λευκωσιάτικης βουτηρίασης) πως νοσταλγώ τέτοιες στιγμές όποτε μου έρθουν στο μυαλό.

Νοσταλγώ σε έντονο βαθμό!

[2.] Μουσική – Άλπεις.

Αρκετές μέρες αργότερα βρισκόμασταν στις Άλπεις. Θα ανεβαίναμε σε ένα βουνό. Ήταν ένα κρύο αλλά ηλιόλουστο πρωινό, τα χιόνια βρίσκονταν παντού γύρω μας, ο κόσμος ακόμα κοιμόταν.

Συζητούσαμε για τη μουσική. Η δική μου θεση ήταν πως κλασσική μουσική (με την έννοια της διαχρονικής ποιότητας και αναγνώρισης)  υπάρχει και γράφεται σε όλες τις εποχές, σε όλα τα είδη, και είναι άδικο  χρησιμοποιούμε τη λέξη περιγράφοντας τα έργα μια συγκεκριμένης εποχής, ή ενός συγκεκριμένου συνόλου συνθετών.

Ο ΝΧ διαφωνούσε, θεωρούσε πως ο παραδοσιακός ορισμός για την κλασσική μουσική είναι απόλυτος, αυτή η μουσική δεν μπορεί να συγκριθεί με οτιδήποτε άλλο, ήταν προϊόν ανωτέρων μυαλών που δεν υπάρχουν πια. Η διαφωνία μας ήταν έντονη, οργίλη  και  οι φωνές μας πολλές.

Θυμάμαι πως ακούγαμε κυριολεκτικά τον αντίλαλο των επιχειρημάτων μας μέσα στις πλαγιές του βουνού, ενώ οι αγουροξυπνημένοι πελάτες των ξενοδοχείων έπαιρναν το πρόγευμα τους και διερωτούνταν ποιοι ήταν εκείνοι οι εξωγήινοι…

Δεν είχαμε καταλήξει τότε. Όταν βρεθήκαμε όμως ξανά πρόσφατα με τον ΝΧ, φάνηκε πως έχουμε πλεον περισσότερα κοινά. Είχα βάλει μουσική του κόσμου, και ξαφνικά αναγνώρισε και χάρηκε που αναγνώρισε ένα ινδικό κομμάτι με tabla.

Α, ο ΝΧ ακόμα ταξιδεύει στον κόσμο.

Εγώ ταξιδεύω από τον Στρόβολο.

[3.] Το τραγούδι – Λολίτα.

Στίχοι: Βασίλης Ρώτας
Μουσική: Γιάννης Σπανός
Πρώτη εκτέλεση: Καίτη Χωματά
Άλλες ερμηνείες: Γιώργος Μαρίνος

Δώδεκα αγόρια του σχολειού κι η Χριστινιώ μια τάξη
μη βρέξει και μη στάξει
Τ’ αγόρια τ’ ορκιστήκανε στην παλικαροσύνη
να κλέψουν τη Χριστήνη

Βαρκούλαν αρματώνουνε με σταυρωτό πανάκι
Χριστίνα, Χριστινάκι
Έμπα καλή στη βάρκα μας, να πάμε και να ‘ρθούμε
τραγούδι που θα πούμε

Τ’ αστέρια τρεμουλιάζουνε στου Ζέφυρου το χάδι
το όμορφο του το βράδυ
Σπαρμένο χρυσολούλουδα το πέλαγο λιβάδι
το όμορφο του το βράδυ

Το Χριστινάκι τραγουδά, της βάρκας κυβερνήτης
γλυκιά που είν’ η φωνή της
Και λέει τραγούδι του έρωτα και για τον πόθο λέει
για το φιλί που καίει

Γέλια τραγούδια σώπασαν, τ’ αγόρια συμπαλεύουν
μοχτούν, φιλί γυρεύουν
Κανείς δεν είναι στο κουπί, κανείς και στο τιμόνι
λαχτάρα που τούς ζώνει

Κι η βάρκα η ποθοπλάνταχτη πάει στων νερών τα βάθη
με του έρωτα τα πάθη
Δεν κλαίω τα δώδεκα παιδιά, τους νιους, τους μαθητάδες
τις δώδεκα μανάδες

Μόν’ κλαίω τα μάτια τα γλαρά, το λυγερό κορμάκι
τ’ αγρίμι το ελαφάκι
Που ήτανε δώδεκα χρονών, παρθένα Παναγιά μου
κι έλαμπε η γειτονιά μου

(http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=5396)

Δεν γνωρίζω τον Βασίλη Ρώτα. Θυμάμαι όμως όταν είχα αρχίσει να έλκομαι από την λογοτεχνία που μου είχε μείνει στο μυαλό η όμορφη κατασκευή της λέξης «ποθοπλάνταχτη.»

Όμως…

Όμως το τραγούδι, μπορεί να είναι όμορφο και να δίνει μια ιδέα ευτυχίας και χαράς, αλλά καταλήγει σε τραγωδία.

Και ο ποιητής έχει άποψη για την τραγωδία. *Δεν* τον νοιάζει! Η μάλλον δεν τον νοιάζει όσον αφορά το θάνατο των 12 αγοριών!

Όμως θρηνεί για τη Χριστίνα! Τη Χριστίνα των 12 χρονών, που πήρε στο λαιμό της άλλα 12 αγόρια!

Τη Χριστίνα που «λέει τραγούδι του έρωτα και για τον πόθο λέει
για το φιλί που καίει».

Και μετά η τραγωδία, με απούσα τη Χριστίνα:

«Γέλια τραγούδια σώπασαν, τ’ αγόρια συμπαλεύουν
μοχτούν, φιλί γυρεύουν
Κανείς δεν είναι στο κουπί, κανείς και στο τιμόνι
λαχτάρα που τούς ζώνει»

Και μετά ο ποιητής θρηνεί για τη Λολίτα του. Δεν τον νοιάζουν τα άλλα 12 αγόρια, ούτε οι μανάδες τους, ούτε η συνολική τραγωδία.

Μόνο η Λολίτα:

«Μόν’ κλαίω τα μάτια τα γλαρά, το λυγερό κορμάκι
τ’ αγρίμι το ελαφάκι
Που ήτανε δώδεκα χρονών, παρθένα Παναγιά μου
κι έλαμπε η γειτονιά μου»

Advertisements
4 Σχόλια leave one →
  1. Οκτώβριος 28, 2010 19:37

    Stro(voliotis),

    Ένα από τα πιο όμορφα κείμενα ΣΟΥ, γεμάτο Αγάπη, Ρομαντισμό και Νοσταλγία για τα νεανικά χρόνια που πέρασαν… Ίσως γιατί ΔΕΝ είναι πολιτικό! 
    Και τι δεν μου θύμισαν αυτές τες μέρες τα τραγούδια της Καίτης Χωματά [κι όχι μόνο αυτής] …

    Μου αρέσει!

  2. Οκτώβριος 28, 2010 23:33

    συμφωνώ εν μέρει με τον AnefOriwn. κι εγώ προτιμώ πολύ περισσότερο τα μη πολιτικά σου κείμενα όχι γιατί διαφωνώ μαζί σου, αλλά γιατί είμαι αχάπαρος από πολιτική. και τα παλιά ημερολόγια επίσης…

    Μου αρέσει!

  3. Mplogk permalink
    Οκτώβριος 29, 2010 02:33

    Γειά σας.
    Δεν νομίζετε ότι το άρθρο σας αξίζει κάτι περισσότερο από τις αναγνώσεις από όσες έχει; Σας δίνουμε τη λυση.
    Το Share on Μπλόγκ είναι ο δωρεάν, απλός, εύκολος και άμεσος τρόπος για να μοιραστείτε με τους χρήστες και επισκέπτες του Μπλόγκ τα άρθρα σας, κερδίζοντας έτσι εκατοντάδες επισκέπτες καθημερινώς.
    Απλά, προσθέτετε τη διεύθυνση, τίτλο και περιγραφή και αυτόματα κοινοποιάτε σε όλη την κοινότητα, στο Facebook, Twitter και σε άλλες ελληνικές ιστοσελίδες. Εμείς μεριμήσαμε για εσάς, έχοντας μέχρι τώρα συνολικά 20.000 άτομα τα οποία λαμβάνουν ειδοποίηση για κάθε νέα ανάρτηση.

    Λοιπόν, θα συνεχίσετε να τα κρατάτε στην αφάνεια; Σας περιμένουμε στο http://www.mplogk.com

    Μου αρέσει!

  4. Οκτώβριος 29, 2010 07:55

    ρε! εν πολλά καλός άνθρωπος τούτος που ήρθε να σε βοηθήσει. εν η ευκαιρία σου να βγεις από την αφάνεια! 🙂

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: