Skip to content

Τα κορίτσια που μας έκλεψαν.

Δεκέμβριος 17, 2010

Μου κέντρισε το ενδιαφέρον μια αναφορά που έκανε ο Σπύρος Αθανασιάδης που καλύπτει τον Τουρκοκυπριακό τύπο.  Κυκλοφόρησε ένα βιβλίο στο βορρά λέει, που αναφέρεται στην ιστορία των  χιλιάδων κοριτσιών τουρκοκυπριακής καταγωγής που είχαν πουληθεί σε άραβες.

Η είδηση αυτή έφερε στο μυαλό μου τη συνάντηση που είχα πριν πολλούς μήνες με τους δυο Ιορδανούς φίλους ενός δικού μου φίλου. Στην εκδήλωση που είχαμε βρεθεί ήπιαμε και κανένα κρασάκι, και ο ένας από τους δυο μας αποκάλυψε πως είχε γιαγιά Τουρκοκυπρία, αλλά βρισκόμενος σε Ελληνοκυπριακό χώρο, ήταν πολύ επιφυλακτικός για να πει περισσότερα.

Προσπάθησα να βρω λίγα στοιχεία για το θέμα, και το δίκτυο μου έδωσε μόνο ένα κείμενο από  τον Cyprus Observer με ημερομηνία 15 Μαΐου του 2009.

Turkish girls sold to Arabs
Cyprus Observer, 15 May 2009

‘Girls sold to the Arabs’ is a tragedy which has been heard about and spoken about by Turkish Cypriots for generations but there aren’t many details about the essence of the issue, about why and how it happened. Under which conditions did Turkish Cypriots, who are known as loving parents, sell their children? and most importantly, what did those girls live through?

Two Turkish Cypriot journalists, Neriman Cahit and Eralp Adanir, were curious about this issue and they started researching. During their research on the island, scans through libraries and scientific sources proved to be insufficient, so they went directly to the source of the problem.

Journalist Neriman Cahit and TV producer Eralp Adanir went to Amman with the help of the Emel-Isam Muhareb family and interviewed the Turkish Cypriot women who were given to the Arabs as brides. They found some of these women, who are in their seventies, in Palestine Refugee Camps. They spoke to the children and grandchildren of some.

Neriman Cahit and Eralp Adanir are preparing to publish the result of their interviews and research with all the details and they say: «The amount of information we gathered in Amman in one week could not be obtained in Cyprus in several years. It is an unbelievable tragedy.»

In Palestine Refugee Camps, these two journalists interviewed Besire from Pergama and Hatice from Aytotorolu, who were married to Palestinian Arabs at the age of 12-14 and have grandchildren today. They say: «They are most sad about the fact that their families in Cyprus never called them after they got married. They all feel offended by Cyprus and their families. They never forgot the Turkish language and they even taught their husbands and children.» It is believed that about 3,000 to 4,000 girls from Cyprus were sold to Palestinian Arabs as brides during the economical problems between 1930 and 1950.

Προφανώς, το ανωτέρω άρθρο αναφέρεται στην ίδια δουλειά των ιδίων τουρκοκυπρίων δημοσιογράφων.

Δε βρήκα τίποτα άλλο.

Κρίμα.

Γιατί είναι ένα κομμάτι της ιστορίας αυτού του τόπου που όντως με ενδιαφέρει. Και μακάρι να ήξερα τουρκικά για να διαβάσω το σχετικό βιβλίο.

Και τι μας εγγυάται πως δεν γινόταν κάτι παρόμοιο και σε Ελληνοκυπριακές οικογένειες;

Η μήπως τα κριτήρια ήταν εθνικά, ή θρησκευτικά, ή ακόμα και κοινωνικά;

Απαντήσεις δε θα πάρω, αλλά δε θα ήταν καλύτερος ο κόσμος μας  αν αντί να εξαντλούμε τη δύναμη μας στο να κατηγορούμε ό ένας τον άλλο για το άλυτο μας πρόβλημα, προσπαθούσαμε να μάθουμε περισσότερα ο ένας για τον άλλο;

Γιατί τα κορίτσια, ήταν και δικά μου κορίτσια.

Advertisements
3 Σχόλια leave one →
  1. Δεκέμβριος 17, 2010 12:56

    Αν εγίνετουν κάτι τέθκοιον στην δική μας κοινότηταν θα το εξέραμεν. Αν δεν υπήρχεν το εμπόδιον της διαφορετικής θρησκείας ίσως να ήταν το ίδιον. Οι ιστορίες που ξέρω που την δικήν μας κοινότηταν είναι για δούλες που επηαίνναν στην χώρα τζιαι στην Λεμεσό στα 10-14 χρόνια τζιαι μετά που τες αγγαστρώνναν οι γιατροί, οι δικηγόροι ή οι μαγαζάτορες που εκρατούσαν για να τζιεκκέρουν δούλαν, εκαταλήγαν ή σε μπουρδέλο ή στην Αγγλίαν σε κάποιο συγγενή να δουλεύκουν να αναγιώσουν το μπασταρτίν. Ξέρω για κοπέλλες που επέμπαν να τες χαρτώσουν στην Αγγλία αλλά με Κυπραίους. Νομίζω ότι παρόλον που η κόρη ήταν αντικείμενο για χάρτωμα όσο το δυνατόν πιο γλήορα για τους φτωχούς (ένα στόμα λλιόττερο) τζιαι όσον το δυνατό πιο αργά για τους αγρότες αρκόντους (ενίωσα την εγώ να πα να δουλεύκει του άλλου; …) οι διαφορές στα ήθη λόγω θρησκείας μας κάμνουν να απευθυνόμαστε σε διαφορετικά γαμπροπάζαρα (ή νηφφοπάζαρα).

    Στο χωρκό μου το παζάρι με τους αράπηες έπαιξε μετά τον πόλεμο. Κοπελλούες που κανένας δεν θα έπιαννε λόγω πούγκας του πατέρα εκαταλήγαν με ομορφόπαιδα από την Αίγυπτο, τη Συρία τζιαι τον Λίβανο. Μόλις το ταμπού έππεφτε σε μια οικογένεια ετύχενε να ππέφτουν τζιαι πέντε, τζιαι οκτώ τζιαι δέκα γαμπροί. Με την διαφορά ότι οι φτωχοί οι δικοί μας ήταν οι πλούσιοι του ζεύγους τζιαι εφέρναν τον γαμπρό δακάτω. Έχει τζιαι περιπτώσεις που η κοπελιά εκατάληξε στο Κάιρο. Ξέρω μιαν που η πρώτη φορά που ήρτεν στην Κύπρο ήταν όταν της επλήρωσεν έναν κόμμα το εισητήριο να έρτει να ψηφίσει.

    Αλλά άμα δεις το μεγάλο νυφφοπάζαρο είναι στες μέρες μας που παίζεται με τες ΧΙΛΙΑΔΕΣ κυπραίους γαμπρούς που πιάννουν ρωσσίδα, βουλγάρα, ρουμάνα που το ίντερνετ, που τα περβόλια ή που τα μπάρ. Ένας φτωχός τζιαι άνοστος αποκτά δικαίωμα σε γεναίκα όμορφη τζιαι με ωραίο σώμα. Τζιαι μεινίσκουν οι πασιές τζ΄οι άνοστες οι δικές μας (άμαν εν φτωσιές) να γευρεύκουν όμορφους Σύριους τζιαι Αιγύπτιους.

    Η διαφορά της σημερινής κατάστασης είναι ότι το παζάρι είναι επιλογή αυτού που παίρνει. Παλιά η επιλογή ήταν της οικογένειας. Αλλά η επιλογή ήταν της οικογένειας τζιαι άμαν το συνοικέσιον εγίνετουν με ντόπιους. Μήπως ηθικά ήταν καλλύττερα όταν ο μαγαζάτορας νοικονυραίος εδίαν την κόρην του στον γιόν του φίλου του του γιατρού μόλις επέστρεφεν από σπουδές που την Αθήνα; (έχει τέθκοιους που σήμερα είναι σημαίνοντες πολιτικοί).

    Είναι δύσκολον να κρίνεις για τες συνθήκες του τότες με τα δεδομένα τζιαι τες αξίες του σήμερα. Κάπου εθκιάβασα ότι στον 18 αιώνα άντρας να πάρει τουρκάλλαν δεν εγίνετουν αλλά εθεωρείτουν μεγάλη κοινωνική άνοδος να δώσει κάποιος ελληνοκύπριος την κόρην του σε Τούρκον. Βλέπεις στες ιστορίες αγάπης τζιαι ιδίως γάμου το χρήμα είναι καθοριστικός παράγων.

    Εγώ πάντως δεν κρίνω. Βρίκω την ανάμυξην πλούτον τζιαι άμαν πιάννει διαστάσεις μαζικότητας διά ενδιαφέροντα κοινωνικά φαινόμενα. Θωρώ τα αραπούθκια του χωρκού μου τζιαι βρίσκω τα ενδιαφέροντες Κυπραίους. Πιο ενδιαφέροντες που αν επιάνναν τζιείνες οι κοπελλούες της δεκαετίας του 80 αχαΐρεφτους δικούς μας τζιαι εφκάλλαν αχαΐρεφτα παιθκιά.

    Διαφωνώ δηλαδή με τον τίτλον που έβαλες. Η ανάλυση δεν νομίζω να πααίννει πολλά βαθκειά. Το 60 μια θκειά μου που ήταν έναν κουκλούιν 14 χρονών έφυεν που την bidonville τζιαι επαντρέψαν την με έναν αστυνομικόν με την διπλάσιαν ηλικία στην χώρα. Αντί 9 στόματα ο τζιύρης της είχεν 8 να ταΐσει τζιαι την «έδωκεν» με 1000 ελπίδες ότι έτσι ήταν να προκόψει τζιαι να φκεί που την μαύρην μοίραν την δικήν του. Δεν μπορούμεν να ενοχοποιούμεν τους γονιούς που επαντρέψαν τα παιδκιά τους με πλούσιους στα 13 τους. Μπορεί να ενοχοποιείσουμεν την φτώσιαν τζιαι την κοινωνικήν υποτίμησην προς τες «κατώτερες τάξεις». Δεν νομίζω ότι εκλέψαν τες κορασιές μας. Ούτε πως οι γονιοί τους τες επουλήσαν. Ανοίξαν τους έναν δρόμο που θα τες έφκαλλεν που την μαύρην φτώσιαν τζιαι που επιλογές σιειρόττερες για την τότε εποχή. Τζιαι το 50 δεν έξερεν ο κόσμος ότι το 80 ή το 90 ήταν να φκεί ο τόπος που την φτώσια. Το να παντρευτεί κάποια με πλούσιον ήταν σίουρος τρόπος να φύει που την κακομοιριά. Τζιαι το 12-14 χρονών ήταν γεννικός κανόνας. Όλοι οι άντρες ήταν παιδεραστές. Η τελευταία κοπέλλα που εχαρτώθην 13 χρονών στο χωρκόν μου ήταν μες την τάξη μου. 14 εγέννησεν.

    Ενδιαφέρον θέμαν πάντως οι μαζικές παράξενες παντριές. Δείχνουν όλα όσα μια κοινωνία θέλει να κρύψει που τες κανονικές.

    Έφκαλα σου σχόλιο σεντόνι αλλά ευχαριστήθηκα τζιαι την ανάρτηση σου τζιαι τες σκέψεις στες οποίες με έβαλεν.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Δεκέμβριος 17, 2010 22:34

      Aceras,

      Να γράψω πρώτα πως ακόμα δεν είδα τα βίντεο.

      Συμφωνώ πως ο τίτλος είναι λανθασμένος. Νομίζω έγραψα τον έτσι επηρεασμένος που το σχετικόν δημοσίευμαν, που κάνει αναφοράν σε τραγωδία. Όμως αντιλαμβάνομαι πως οι συνθήκες κάθε εποχής καθορίζουν και την ηθικήν της. Και δεν νομιμοποιούμαι με τα σημερινά δεδομένα να αποδώσω ευθύνην σε ανθρώπους πριν 50 -100 χρόνια, για κάτι που ήταν τότε μέρος της ζωής τους,

      Κάτι που φαίνεται αδιανόητο σε μας σήμερα, ήταν το φυσιολογικό τότε. Νομίζω όμως πως συμφωνούμεν πως κάθε πράμαν που έχει να κάνει με ανθρώπινην ζωήν, με ψυσιήν, είναι πολύπλοκο, και οι συνέπειες ίσως να ηταν διαφορετικές από άνθρωπο σε άνθρωπο.

      Ιστορίες για κοπελλούες που τα χωρκά, άκουσα. Νομίζω πως το χωρκόν του παπά μου ηταν βασικός τροφοδότης στην αστική τάξη της Λευκωσίας.

      Η όλη ιστορία είναι μέρος της ασταμάτητης μετακίνησης ανθρώπων. Που το χωρκόν στην πόλην, που την φτωσιήν χώραν στην πλούσιαν, που την μοναξιά στον συμβατικόν γάμον. Μια μετακίνηση που είναι χαρακτηριστικόν παμπάλαιον, και θάλεγα θεμελιώδες χαρακτηριστικόν της φύσης του ανθρώπου.

      Θεμελιώδες μεν, φοιτσιάρικον δε. Γιατί ένας εθνικιστής, ένας «καθαρός» δεν δέχεται όλα αυτά που μολύνουν την ράτσα του. Και γίνεται τότε και αντίθετος στη φύση του ανθρώπου. Και είναι αυτό ένα καλό συμπέρασμα και επιχείρημα σε βάρος των όπου γης ρατσιστών και εθνικιστών.

      Παράπλευρο επιχείρημα, αλλά πάντως επιχείρημα:)

      Ίσως να θυμάσαι που έγραψα για τα κοπελλούθκια μου: τα έχουμε υιοθετήσει, και έχουν και τα δυο βιολογικούς γεννήτορες από την Ασία.

      Πολλές φορές προβληματίζουμαι: τούτον κάμνουν το γιατί το έχουν στο DNA του ρυζιού που κουβαλούν μαζίν τους, ή εμάθαν το στα 5-6 χρόνια που ζουν στον Στρόβολον.

      Απάντησην δεν παίρνω, αλλά σιέρουμαι για τον προβληματισμόν. Ένας προβληματισμός που δεν θα υπήρχε κυριολεκτικά, και θεωρητικά αν ο κάθε άνθρωπος ζούσε για πάντα περιορισμένος στο κλουβίν του.

      Μου αρέσει!

  2. strovoliotis permalink*
    Δεκέμβριος 17, 2010 17:25

    Ενας φατσοβιβλιακός φίλος αναφέρει πως για το θέμα έκανε εκπομπή και το ΡΙΚ:

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: