Skip to content

Υιοθεσία. Σε μαύρο και άσπρο.

Δεκέμβριος 25, 2010

Στην οικογένεια μας γνωρίζουμε από ζητήματα υιοθεσίας. Τον γιο μας τον υιοθετήσαμε έτσι, και την κόρη μας έτσι.

Πριν από αυτά τα γεγονότα που σημάδεψαν μόνιμα και ευτυχέστατα τη ζωη μας, λίγα πράγματα γνωρίζαμε για το ζήτημα. Μόνο κάποιους μακρινούς συγγενείς γνώριζα, που είχαν υιοθετήσει, και φυσικά είχα διαβάσει και είχα δει διάφορες ιστορίες, από τις οποίες βρισκόμουν φυσιολογικά πλήρως αποστασιοποιημένος.

Από τότε όμως, βρεθήκαμε πολλές φορές στο σημείο να είμαστε εμείς πόλος πληροφόρησης για ζητήματα υιοθεσίας. Και είδαμε αρκετές φορές άλλους γονείς που έπρεπε να πάρουν την απόφαση, ή την είχαν ήδη πάρει, και έψαχναν την επόμενη κίνηση. Σε κάποιες περιπτώσεις καταφέραμε νομίζω να δώσουμε μια θετική ώθηση, πείσαμε κάποιους να προχωρήσουν όταν οι συνθήκες και τα γενικότερα δεδομένα ήταν ευνοϊκά.

Λέγαμε όμως πάντα, πως οι πραγματικές δυσκολίες ξεκινούν μετά την απόφαση. Και εξ’ όσων γνωρίζω και τώρα, είναι δύσκολο να βρεις παιδί για υιοθεσία. Τα τυπικά με το Γραφείο Ευημερίας είναι τα εύκολα.

Ειλικρινά, καλή δύναμη και καλό κουράγιο σε όσους βρίσκονται σε αυτή τη φάση.

Εκτός από την πληροφόρηση για το τι μπορεί να κάνει κάποιος, και το όλο πλαίσιο της έννοιας «υιοθεσία», είχαμε και κρούσεις από την άλλη πλευρά:

-Ξέρω μια κοπέλα που εγκυμονεί εκτός γάμου, και σκέφτεται να το δώσει για υιοθεσία. Γνωρίζεις κανένα που ενδιαφέρεται;

Στις 2-3 περιπτώσεις που είχαμε γνωρίσει, τα πράγματα πήραν το δρόμο τους χωρίς εμάς.  Φέτος όμως, είχαμε μια περίπτωση την οποία βοηθήσαμε να ολοκληρωθεί.

Ένα φιλικό ζευγάρι είχε μπει στις σχετικές διαδικασίες, είχε ήδη εγκριθεί από το γραφείο ευημερίας, είχαν μάλιστα κάνει και τις πρώτες τους προσπάθειες και είχαν μαζέψει αρκετό πόνο και πίκρα. Βρίσκονταν στο εξωτερικό όταν μάθαμε κάτι που θα μπορούσε να τους βοηθήσει.

Ένα ζευγάρι εγκυμονούσε το τρίτο παιδί, η κοπέλα μόλις είχε περάσει τα 20, και συνεπώς ακούστηκε πολύ φυσιολογική η επιθυμία τους να δώσουν για υιοθεσία αυτό το τρίτο μωρό. Καλά – καλά δεν μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα όπως ήταν τότε, και όνειρο τους ήταν να φτιάξουν ένα σπιτικό για να φέρουν στην Κύπρο τα άλλα τους δυο τέκνα.

Ήταν ξένοι.

Ο φίλος που με ενημέρωσε ήταν σαφής: ξέρεις κανένα που ενδιαφέρεται, γιατί περνά ο καιρός και θα το ρίξουν.

-Κάτι έχω υπόψιν μου, απαντώ.

-Σε δυο μέρες το ζευγάρι των φίλων  ήταν ήδη πίσω στο νησί, και κανονίσαμε αμέσως συνάντηση όλων.

Από εκείνο το σημείο τους αφήσαμε βασικά μόνους. Δεν είναι πράγματα αυτά για να ανακατεύονται τρίτοι και τέταρτοι. Και φαίνεται πως ενώ πράγματι υπήρχαν κάποιες δυσκολίες που αφετηρία είχαν και την διαφορετική κουλτούρα και ηλικία, αλλά και την εμπιστοσύνη των μεν προς τους δε,  τελικά η διαδικασία προχώρησε. Είχαν κάποιες συναντήσεις στο δρόμο για την γέννα, το ζευγάρι των φίλων μας προτίμησε να έχει μεν επαφή, αλλά να κρατά αποστάσεις, γιατί τέτοια πράγματα είναι λεπτά…

Και γεννήθηκε το αγοράκι. Στην παρουσία του τμήματος ευημερίας δόθηκε στους φίλους μας, ενώ η γυναίκα που το γέννησε πήγε πίσω στον άντρα της.

Οι τρεις μήνες που ακολούθησαν ήταν δύσκολοι για τους φίλους μας. Ήταν η πρώτη τους επαφή με μωρό, ήταν εκείνα τα αισθήματα που ξύπνησαν, ήταν και οι μικρές και μεγάλες πρακτικές διαδικασίες που πρέπει να κάνεις  όταν βρεθείς με μωρό…

Ήταν και η έγνοια αν θα έμενε το μωρό μαζί τους. Γιατί βάσει του νόμου, ό,τι και να έγινε, η γυναίκα που γεννά ένα μωρό, έχει απόλυτο δικαίωμα εντός 3 μηνών να αλλάξει γνώμη, και να ζητήσει να το πάρει πίσω.

Αντιλαμβάνομαι γιατί το είχε κάνει αυτό ο νομοθέτης. Μια γυναίκα που γεννά ίσως να έχει μειωμένη δυνατότητα σωστής κρίσης λόγω πόνου, λόγω άλλων σκέψεων, προβληματισμών κλπ. Όταν ηρεμήσει όμως, μπορεί να δει διαφορετικά τα πράγματα, και είναι δυνατόν να θεωρήσει πως η αρχική της απόφαση να δώσει το μωρό, ήταν λανθασμένη. Και επειδή ο νομοθέτης στόχο είχε να προστατέψει πρώτα τη γυναίκα γεννήτορα, και το μωρό, τα όποια προβλήματα μπορεί να προκύψουν στους γονείς που επιθυμούν να υιοθετήσουν, έρχονται σε δεύτερη μοίρα.

Τυχόν προβλήματα μπορεί να είναι σοβαρά: θεωρητικά, μπορεί να ερχόταν η γυναίκα που γέννησε το μωρό στην 89η μέρα και να πει στους φίλους μου, πως «άλλαξα γνώμη, θέλω πίσω το μωρό».

Κάποιοι θα ήταν πολύ δυστυχείς τότε…

Οι φίλοι μου ανησυχούσαν και για τη θεωρητική πλευρά του ζητήματος, αλλά και γιατί δεν μπορούσαν να φανταστούν πως θα συνέβαινε κάτι που θα χαλούσε την ευτυχία τους.

Δεν συνέβηκε.

Λίγες μέρες μετά τους τρεις μήνες, βρέθηκαν όλοι ενώπιων δικαστηρίου, και η υπόθεση έκλεισε από νομικής άποψης. Οι φίλοι μου είναι τώρα οι νόμιμοι γονείς του μωρού, και από εκείνους εξαρτάται αν και πόσο θέλουν να κρατήσουν επαφή με τους γεννήτορες.

Τέλος καλό, όλα καλά;

Ναι, τελείωσε το άσπρο.

……………………………………………………………………………

Γιατί φαίνεται υπήρχε και μαύρο. Το γράφω χωρίς διασταυρωμένα στοιχεία, αλλά εκ των υστέρων κάτι δε μου άρεσε.

Η υιοθεσία μωρού, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες στοιχίζει. Δεν «πωλούνται» ή «αγοράζονται» μωρά, αλλά υπάρχουν έξοδα για ταξίδια, για παροχή υπηρεσιών, δώρα σε ορφανοτροφεία κλπ, κλπ. Υπήρχε και η ανάγκη έκφρασης ευχαριστιών και ευγνωμοσύνης. Με αυτά τα δεδομένα στο μυαλό, οι φίλοι μου θεώρησαν φυσιολογικό να υποσχεθούν κάποιο μικρό δώρο στους γεννήτορες του μωρού. Ένα δώρο το οποίο θα χρησιμοποιούσαν για να στήσουν το σπιτικό τους και να φέρουν τα άλλα τους 2 μωρά στην Κύπρο.

Αντί αυτού όμως τι έγινε: μετά την ολοκλήρωση της δικαστικής διαδικασίας, οι γεννήτορες έφυγαν, περίπου στο άρον άρον, χωρίς να ξεκαθαρίσουν αν και πότε επιστρέφουν. Φάνηκε επίσης, πως τους κυνηγούσαν διάφορες υποθέσεις και πρόσωπα…, και πως η ίδια τους η σχέση αντιμετώπιζε δυσκολίες…

Ο φίλος που με είχε φέρει αρχικά σε επαφή μαζί τους, μου τα είπε αυτά μετά που έφυγαν, αφού και εκείνος τότε τα είχε μάθει.

Θεωρητικά δεν αλλάζει και τίποτα. Πιθανόν να είχαν τους λόγους τους και έφυγαν.

Μπορεί όμως και όχι.

Και μπορεί η όλη ιστορία να μην ήταν όπως μας την είπαν από την αρχή.

Μπορεί να είχε και κάποιο μαύρο κομμάτι.

Για άλλη μια φορά: άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.

Δε μετανιώνω για την εμπλοκή μου. Άλλωστε, είμαι απόλυτα σίγουρος πως ό,τι και να ισχύει, το μωρό βρέθηκε σε ένα ζευγάρι που μπορεί να του δώσει πολλή αγάπη και καλή ανατροφή…

Και απ’ όλα, αυτό έχει την πιο πολλή σημασία.

Advertisements
2 Σχόλια leave one →
  1. ΑncientMariner permalink
    Δεκέμβριος 25, 2010 21:52

    Όλη η ουσία στις τελευταίες σου προτάσεις. Το τι χρειάζεται ένα μωρό/παιδί είναι «πολλή αγάπη και καλή ανατροφή». Μπράβο στους φίλους σου – και σε σας!

    Μου αρέσει!

    • αννα permalink
      Φεβρουαρίου 17, 2011 19:26

      συμφωνω .ξερω και γω μια κοπελα που θα γεωωησει σε λιγο καιρο και θελει να δωσει το μωρο για ιοθεσια

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: