Skip to content

Το κάστρο στην Καντάρα. (And a glimpse of Nico).

Ιανουαρίου 8, 2011

“I fell in love with the place”, εξηγεί ο ηλικιωμένος εγγλέζος έποικος, με τον οποίο πιάσαμε την κουβέντα στο κέντρο με τα εποικούθκια.

Για πολλά χρόνια, «He was holidaying somewhere near Paphos», είπε, «probably towards Coral Bay», και για λόγους που δε διευκρίνισε, αποφάσισε να μετακινηθεί.

Επισκέφθηκε μια φορά την περιοχή ανατολικά της Κερύνειας, και την ερωτεύτηκε.

-Δεν έχεις πρόβλημα με τον τίτλο, του λέμε;

-Μα δεν έχω αγοράσει, λέει, ενοικιάζω.

Χμμμ…

Για ένα πράγμα έχει δίκιο πάντως. Το χειμωνιάτικο, άγριο περιβάλλον της Κύπρου μας βορείως του Πενταδακτύλου, και μέχρι την Καρπασία είναι το πιο ερωτεύσιμο κυπριακό τοπίο.

Όταν ξεκινήσαμε προσπαθούσα να μαζέψω ξανά στο μυαλό μου όσες μνήμες είχα από το μέρος. Οι παλιές μνήμες είχαν παλιά ηλικία, και μικρά παιδιά και καλούς μεγάλους γονείς που μας γύριζαν στο νησί. Θυμάμαι μόνο την αναφορά πως τηλεόραση μπορούσαμε να παρακολουθήσουμε από το κανάλι τάδε στο Τρόοδος και το κανάλι τάδε στην Καντάρα.

Όταν πήγα ξανά πριν 5-6 χρόνια, είδα τις αντένες, οι οποίες δεν μεταδίδουν πια το ΡΙΚ. Είχαμε πάει από το Τρίκωμο, και ο δρόμος ήταν πολύ χάλια, και έδειχνε να μην οδηγεί πουθενά. Τελικά οδήγησε στα Άρδανα. Ένα χωριό που έβγαινε από το παρελθόν, τουλάχιστον 50 χρόνια πιο πριν. Τα σπίτια σχεδόν διαλυμένα, άνθρωποι και χτηνά κυκλοφορούσαν στις αυλάδες, μαντιλοφορούσες γυναίκες…

Λίγο πιο ψηλά ο δρόμος έφτανε στην κορυφογραμμή.

Παρόμοιες ήταν και οι σημερινές μας εμπειρίες, έστω και αν ανεβήκαμε από το Μπογάζι, ο ίδιος χάλια δρόμος οδηγούσε και πάλι μέσω Αρδάνων. Φέτος έχουν και μπακάλικο, δεν είδαμε πολλά χτηνά στις αυλάδες, ο κόσμος κρυμμένος, ίσως λόγω του κρύου.

Η εντύπωση εκεί πάνω, στην κορυφογραμμή,  η ίδια: πυκνό ποικίλο δάσος του Πενταδάκτυλου: πεύκα, κυπαρίσσια, ελιές χαρουπιές, αντρουκλιές, μια ομορφιά πολύ πιο ενδιαφέρουσα από την μονοτονία των πεύκων του Τροόδους.

Αποικιοκρατικά κατάλοιπα, κτίσματα όπως και στο Τρόοδος, ο δρόμος ανηφορίζει λίγο ακόμα. Οι πέτρες, οι βράχοι (εκείνοι, που εκ της αραβικής τους ονομασίας, έδωσαν και το όνομα στο κάστρο), ορθώνονται επιβλητικοί δίπλα από το δρόμο. Ξέρεις πως γρήγορα το φυσικό τείχος θα αντικατασταθεί από την ανθρώπινη εργασία, που έκτισε τα μεγαλοπρεπή τείχη του κάστρου.

Και απορείς:

Τι γύρευε ένα κάστρο τόσο ψηλά; Ποιους προστάτευε, και από ποιούς; Οι γλώσσες των εχθρών θα κρέμονταν έξω αν ανέβαιναν εδώ πάνω, πως θα πολεμούσαν ύστερα;

Ή, ποιους έκρυβε;

Ο εισπράκτορας στην είσοδο κουβέντιαζε με την κυρία του στην Mercedes.

Μέχρι να κατεβούμε από το όχημα, πήρε τη θεση του. Δυο μεγάλοι, δυο μωρά του λέω, πόσα; Έξι ευρώ δείχνει, αφού είχε δει τα νότια μας νούμερα. Βγάζω το χαρτονόμισμα των πέντε, δεν είχα νόμισμα του ενός, του προτείνω χαρτονόμισμα των είκοσι. ΟΚ, ΟΚ λέει, πηγαίνετε, και μας κοττά και ένα αρκετά προσεγμένο φυλλάδιο. Γιατί να χολοσκά; Πέντε  ή έξι ευρουλάκια θα καταλήξουν στην τσέπη του, εισιτήρια πάντως δε μας έκοψε.

Ούτε και σήμερα κατάλαβα την αρχιτεκτονική και την λειτουργική του κάστρου. Μόνο που σήμερα το κάστρο είχε δευτερεύον ρόλο. Ο κρύος βοριάς που φυσούσε, τα βαριά σύννεφα που βάραιναν ακόμα περισσότερο προς τη γη της Καρπασίας, η οποία φαινόταν τυλιγμένη σε διαδοχικές μπόρες, όλα αυτά σε έκαναν να δίνεις περισσότερη σημασία στον μεγάλο-χώρο, της άκρας του πενταδάκτυλου, και όχι στον μικρο-χώρο του κάστρου. Δεν ήξερες ποιο προηγήθηκε: η εντύπωση του τόσο άγριου και απόμερου, που ευνοούσε το κτίσιμο ενός κάστρου, ή το κάστρο πήρε την χροιά που έχει, μετά που έγινε στον χώρο, και *ακριβώς* επειδή έγινε σε εκείνο τον χώρο;

Ήταν και η νοσταλγία για το αίσθημα του κρύου, του δυνατού αέρα που δε σε άφηνε να κυκλοφορήσεις αν δεν ήσουν τυλιγμένος στο σακάκι, σου, και ήταν ακόμα και οι θέες. Η θέα που έφτανε μέχρι την Αμμόχωστο στα νότια, την Κερύνεια δυτικά και την Καρπασία, την βροχερή και θλιμμένη Καρπασία στην Ανατολή.

Η θέα που έβλεπες, ή που φανταζόσουν πως έβλεπες.

Χα! Και είχε και προς βορράν θέα: ο βοριάς άφηνε μια έντονη διαύγεια πίσω του. Και φαίνονταν τα βουνά της μόνης χώρας που μπορούμε να δούμε με γυμνό μάτι από το νησί μας.

Και σαν σε απροσδιόριστο, παρανοϊκό déjà vu άρχισα να ψιθυρίζω  Nico στο άσμα του Bob Dylan,  I’ll keep it with mine. (*)


Φωτογραφίες και βίντεο.

 

 

Το κάστρο από πάνω.

 

 

 

 

Η θάλασσα από κάτω.

 

 

 

 

Επί των επάλξεων…

 

 

 

Το κυκλάμινο άργησε ένα μήνα.

 

 

 

 

Βροχοκουρτίνες και ήλιος στην Καρπασία.

 

 

 

 

Τα κύματα του Δαυλού.

 

 

 

 

Αυτή που φεύγει, κι αυτό που μένει…

 

 

 

 

Ψευδομεζέδες.

 

 

Ήχος του αέρα:


Ήχος του αέρα και της θάλασσας:


Πηγές για την Καντάρα:

  1. Βικιπαίδεια.
  2. Noctoc.
  3. Οικοσελίδα Δαυλού.

(*)

You will search, babe,
At any cost.
But how long, babe,
Can you search for what is not lost?
Everybody will help you,
Some people are very kind.
But if I can save you any time,
Come on, give it to me,
I’ll keep it with mine.

I can’t help it
If you might think I’m odd,
If I say I’m loving you not for what you are
But what you’re not.
Everybody will help you
Discover what you set out to find.
But if I can save you any time,
Come on, give it to me,
I’ll keep it with mine.

The train leaves
At half past ten,
But it’ll be back,
In the same old spot again.
The conductor,
He’s still stuck on the line.
But if I can save you any time,
Come on, give it to me,
I’ll keep it with mine.

(Bob Dylan).

Advertisements
10 Σχόλια leave one →
  1. ιων permalink
    Ιανουαρίου 8, 2011 22:03

    Εταξίδεψες με τζιαι μέναν στα κατεχόμενα. Η τελευταία φορά που επήα ήταν τον Δεκαπενταύγουστον του 1973 στον Απόστολον Αντρέαν. Μετά που ανοίξαν τα οδοφράγματα δεν έθελα να πάω. Αρνούμουν πεισματικά για κάμποσον τζιαιρόν. Τωρά τελευταία μεγαλώνει η επιθυμία μου να ξαναδώ την Τζερύνεια, την Λάπηθον, το Βαρώσι. Ισως επειδή μεγαλώνω και εγώ. Ισως επειδή ωριμάζω. Ποιός ξέρει.

    Ευχαριστώ για τις φωτογραφίες, τον αέρα τζιαι το τζύμμαν.

    Στροβολιώτη, ο Edmond Duthoit αρχιτέκτονας και σχεδιαστής επισκέφτηκε την Κύπρο γύρω στο 1862. Μελέτησε το νησί και τους κατοίκους του και μέσα από εκατοντάδες σχέδια διέσωσε την Κυπριακή ζωή, αρχιτεκτονική , ήθη και έθιμα της εποχής. Αναφέρει ότι για να πάει από τη Λευκωσία στην Κερύνεια πέρασε από το ωραιότερο μονοπάτι του κοσμου. Και γράφει μεταξύ άλλων : – ΄Οπου και να γυρίσει κανείς το μάτι η θέα αλλάζει άλλά παραμένει πάντοτε μαγευτική. τίποτε δεν είναι ομορφότερο από τη θέα που απλώνεται από το αββαείο από τα ανατολικά οταν ο ήλιος ετοιμάζεται να κάνει τη βουτιά του στη θάλασσα. Τα βουνά φωτίζονται με τα πιο υπέροχα και ποικίλα χρώματα περνώντας διαδοχικά από το φωτεινό κόκκινο το έντονο γαλάζιο …… σελίδα 98 Από το βιβλίο Στο ωραιότερο μονοπατι του κόσμου ο Edmond Duthoit και η Κύπρος.

    Αραγε τωρά εν ψευδοχρώματα, ψευδοομορφιά, ψευδομαγεία;

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Ιανουαρίου 8, 2011 23:10

      Ίων,

      Η επίσκεψη μου είναι και δήλωση ενδιαφέροντος για όσα μέρη έχω πάει στον βορρά.

      Και επιβεβαίωση του αυτονοήτου, πως η Κύπρος είναι νησί…

      Δεν γνωρίζω το βιβλίο που αναφέρεις, αλλά γνωρίζω το μονοπάτι, που τώρα πια έχει γίνει στενός δρόμος. Ξεκινά από το χωριό του παπά μου τον Λάρνακα της Λαπήθου, και καταλήγει αρχικά στον Άγιο Ιλαρίωνα, αλλά μπορώ να φανταστώ πως συνεχίζει και για το Μπέλα Παις.

      Και συμφωνώ πλήρως με τον συγγραφέα!

      Μου αρέσει!

  2. Ιανουαρίου 9, 2011 03:41

    Δεν έχω πάει ακόμα… Για πολύ καιρό «εκ πεποιθήσεως» (;), τώρα πια το θέλω πολύ, απλώς περιμένω να βρω την κατάλληλη παρέα, ξέρεις, κάποιο φίλο που έχει ξαναπάει και μόνο μένει να το κανονίσω… Θα ήθελα να το κάνω σύντομα, ειδικά εφόσον έχω άτομα στο περιβάλλον μου που θα μπορούσαν να πάνε μαζί μου.

    Όμως εκείνο που ήθελα να πω βλέποντας τις φωτό σου είναι ότι αυτό που λένε όλοι για τα κατεχόμενα μέρη, το πόσο διαφορετικά και ανώτερα είναι από τη νότια Κύπρο, σε φυσική ομορφιά τουλάχιστον, πρέπει να είναι όντως αλήθεια… Δυστυχώς. Ακόμα και η μάνα μου μού το είπε, όταν πήγε μία φορά, η οποία δεν κατάγεται από την Κύπρο, άρα μπορούσε να το κρίνει χωρίς συνιασθηματισμούς.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Ιανουαρίου 9, 2011 09:08

      Aurora,

      Εκ ποιάς πεποιθήσεως αν επιτρέπεται;

      Και για να γίνουν τέτοια πράγματα χρειάζεται συνήθως να πάρει κάποιος πρωτοβουλία.

      Να πιστέψεις τη μάνα σου, γιατί η ομορφιά είναι όντως δεδομένη. Πλην όμως ως γνήσιοι άπληστοι Κυπραίοι, τα αδέλφια στον βορρά έχουν κατακρεουργήσει το περιβάλλον τους, με άπειρα συγκροτήματα τουριστικών καταλυμάτων, που χάσκουν ατελείωτα στην βόρεια παραλία, αλλά και στην πλευρά της Αμμοχώστου…

      Πρέπει να ψάξεις λίγο, πέραν από κυρίους δρόμους.

      Μου αρέσει!

  3. Maria permalink
    Ιανουαρίου 9, 2011 17:00

    Είχα πάει και εγώ πριν μερικά χρόνια έτσι καιρό, ο τόπος ήταν γεμάτος κυκλάμινα, οι φωτογραφίες σου έφεραν πίσω τις εικόνες απο τότε. Ακόμα θυμούμαι που κοπηκε η αναπνοή μου όταν είδα το τοπίο τριγύρω, τα μάτια μου έτρεχαν ασταμάτητα και όλοι λέγαμε ότι ήταν λόγω του αέρα που ήταν πολύ δυνατός.

    Μου αρέσει!

  4. Ιουλίου 23, 2012 13:47

    Στροβολιώτη πολλά όμορφη η περιγραφή σου. Για τα κάστρα της Κύπρου δες το Osprey Book Crusader Castles in Greece, Cyprus and the Aegean. Μπορείς να το κατεβάσεις δαμαί:https://www.dropbox.com/s/d7vx3oapk5tksha/59899804-Osprey-Fortress-059-Crusader-Castles-in-Cyprus-Greece-and-the-Aegean-1191-1571.pdf δες σελ. 22

    Μου αρέσει!

Trackbacks

  1. Το Βουφαβέντο, που δε φοβάται τους ανέμους. « Στροβολιώτης
  2. Πενταδάχτυλος – Λάρνακας της Λαπήθου revisited. | Στροβολιώτης
  3. Οι μαυρομμάτες. | Στροβολιώτης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: