Skip to content

Η Αίγυπτος, τα καλά και τα συμφέροντα.

Φεβρουαρίου 1, 2011

 

Επισκέφθηκα τη χώρα αυτή μια φορά για ολιγοήμερες διακοπές. Όπως πάντα προσπάθησα να μάθω όσο το δυνατό περισσότερα για τη χώρα, έστω και αν η παραμονή μου εκεί ήταν σύντομη. Είχα την ευκαιρία να διαβάζω τις αγγλόφωνες εφημερίδες, οι οποίες έμοιαζαν πολύ στην εμφάνιση με τις κλασσικές εγγλέζικες. Η ειδησιογραφία ήταν επαρκής και καλά πληροφορημένη.

 

Εκεί που κάτι δεν πήγαινε καλά ήταν στις στήλες γνώμης. Στις 3-4 μέρες που ήμουν εκεί, όσα κείμενα γνώμης διάβασα, θεοποιούσαν τον μεγάλο ηγέτη Χόσνι Μουμπάρακ, κατακεραύνωναν τυχόν αντίθετες απόψεις, και έδιναν την εντύπωση πως κάτω από την «ελευθερία» και την «δημοκρατία» που φαίνεται να χαρακτήριζαν την χώρα, κρύβονταν πολλά σκοτεινά σημεία.

 

Ο δεσποτισμός του Μουμπάρακ είναι πολύ συνηθισμένο φαινόμενο σε χώρες της Μέσης Ανατολής αλλά και της Αφρικής. Και είναι δικαιολογημένοι όσοι αναλυτές προβλέπουν ένα πιθανό ντόμινο μετά την ανατροπή του προέδρου Μπεν Αλί στην Τυνησία. Τα ερωτήματα είναι πολλά, αλλά πρέπει να δώσουν απάντηση σε μια βασική απορία: θα είναι καλύτερη η κατάσταση για τους πολίτες εκείνων των χωρών μετά που θα ξεφορτωθούν τους δεσπότες τους; Και ακόμα πιο ευρεία απορία: θα είναι καλύτερη η κατάσταση για τον κόσμο όλο αν ολοκληρωθούν οι εξεγέρσεις; Ας γίνω πιο ακραίος: μήπως είναι καλύτερα να κρατηθεί στην εξουσία ένας αντιδημοκρατικός δεσπότης, παρά να ανοίξουν ένα σωρό φάλιες στην περιοχή;

 

Εύκολες απαντήσεις δεν υπάρχουν. Είναι λάθος να κρίνουμε αυτές τις χώρες με τα δικά μας κριτήρια. Είναι λάθος να τσουβαλιάζουμε όλες τις χώρες μαζί. Το μέγεθος έχει σημασία. Η στρατηγική θέση έχει σημασία. Η εξέγερση στην Τυνησία, και η ανατροπή του προέδρου της, έγινε πρωτοσέλιδο, αλλά λίγες μέρες μετά χάθηκε. Η μόνη συνέπεια που ίσως παραμείνει είναι η μείωση του τουριστικού τους ρεύματος, και η προσωρινή αύξηση του δικού μας.

 

Η Αίγυπτος είναι άλλη φάση. Είναι μια μεγάλη χώρα σε μέγεθος και πληθυσμό, είναι μια χώρα σε μια ευαίσθητη και στρατηγικά σημαντική περιοχή. Είναι μια αραβική χώρα με φιλικές σχέσεις με το Ισραήλ, είναι η χώρα που ελέγχει τη διώρυγα του Σουέζ, είναι μια χώρα δυνητικός μπελάς.

 

Μπελάς γιατί δεν είναι εύκολο να προβλέψει κανείς ποια θα είναι η πιθανή διάδοχη κατάσταση και ποια θέση θα πάρει. Τα απωθημένα δεκαετιών είναι επίσης απρόβλεπτα. Οι ευαίσθητες παράμετροι είναι πάρα πολλές, και οι πιθανές συνέπειες απρόβλεπτες, και σχετικές για όλο τον κόσμο. Είναι χαρακτηριστικό πως όταν προς το τέλος της  περασμένης βδομάδας φάνηκε πως οι διαδηλώσεις δεν ήταν κάτι περαστικό, πως ο αιγυπτιακός λαός βρίσκονταν κοντά στην εξέγερση, οι αγορές του κόσμου αντέδρασαν όπως αντιδρούν σε περιπτώσεις αβεβαιότητας: αύξηση τιμών των πολυτίμων μετάλλων, κλασσική καταφυγή σε περιόδους ανασφάλειας, και επίσης αύξηση της τιμής του πετρελαίου, προϊόντος με μεγάλη εξάρτηση στην περιοχή.

 

Η Κύπρος μας έχει τον συνήθη ρόλο, να φιλοξενεί και να ξεζουμίζει τους πολίτες τρίτων χώρων που φεύγουν από τις φασαρίες, ενώ σήμερα θα γίνει και σύσκεψη για το πώς θα χειριστούμε το θέμα των αναμενομένων αυξημένων τουριστικών αφίξεων! Κάτι σαν ύαινες στο ψόφιο ζώο μου θυμίζει αυτό, αλλά άσε, το δημόσιο συμφέρον υπεράνω όλων!

 

Εννοείται, πως δεν διαφωνώ με την διεκδίκηση ρόλου στην κρίση, ή μεριδίου από τις δουλειές που θα χάσει η Αίγυπτος και η Τυνησία. Αλλού το πάω. Μπορεί τα βάσανα μιας χώρας να δίνουν ευκαιρίες ανάπτυξης σε άλλες, πλην όμως τα εμπλεκόμενα συμφέροντα δεν τελειώνουν εκεί. Αν η πορεία του ενός εκατομμυρίου καταλήξει σε ευρεία σύγκρουση σήμερα, αν ο Μουμπάρακ αναγκαστεί να το σκάσει, αν σκοτωθεί πολύς κόσμος, τι θα ακολουθήσει; Μια ασταθής και απρόβλεπτη Αίγυπτος είναι πολύ πιθανό να προκαλέσει αλυσιδωτά προβλήματα στην περιοχή. Τα πιθανά ωφελήματα από την ανατροπή ενός δεσποτικού καθεστώτος, ίσως να ακυρώνονται από την πιθανή αναρχία που θα ακολουθήσει. Και οι όποιες μεσοπρόθεσμες συνέπειες θα μας επηρεάσουν και εμάς, πολύ περισσότερο από τα πιθανά βραχυπρόθεσμα ωφελήματα.

 

Κατανοώ πλήρως την στάση των Αμερικανών, που έχουν εξαιρετικές σχέσεις με το καθεστώς Μουμπάρακ: αντιλαμβάνονται πως ο λαός έχει δίκιο στα βασικά του αιτήματα, αντιλαμβάνονται ότι ο Μουμπάρακ έχει κλείσει ως πρόεδρος, αλλά δεν κάνουν εκείνο το δραστικό βήμα, να του πουν κύριε, παραιτήσου, φτάνει πια!

 

Αλλάξτε λίγο σκηνικό: δεκαετίες του 60 και 70, λίγο βορειότερα της Αιγύπτου, ένα νησί: φασαρίες, ενδοκοινοτικές και διακοινοτικές, ψυχρός πόλεμος, δυο μαμάδες πατρίδες μέλη του ΝΑΤΟ. Και οι Αμερικανοί να παρακολουθούν από μακριά. Και τελικά να φταίνε για όλα. Δεν λέω πως ήταν αρνάκια, αλλά πρέπει να αντιληφθούμε πως πέραν από τα πιθανά περιστασιακά συμφέροντα και προτιμήσεις, οι Αμερικανοί ζητούν σταθερότητα, και όσο το δυνατό λιγότερες εκπλήξεις, και αυτό μπορεί να έρχεται σε αντίθεση με όσα θεωρεί η κάθε πλευρά ως «δίκαιο». Οι αμερικάνοι ήταν και είναι ανακατωσούρηδες, αλλά όχι πάντα συνωμότες.  Και εκείνο που τους απασχολεί κυρίως κάθε πρωί που ξυπνούν , είναι η σταθερότητα των αγορών, η σταθερότητα της διεθνούς κατάστασης.

 

Αυτό είναι το πιο σημαντικό τους συμφέρον, και κατ’ επέκταση μακροπρόθεσμα, και μοιραία, και για μας.   

Advertisements
28 Σχόλια leave one →
  1. ΑncientMariner permalink
    Φεβρουαρίου 1, 2011 08:45

    Οι Αμερικανοί δεν κάνουν το δρασιτκό βήμα και έτσι παρουσιάζονται σαν κατά βάθος να μη θέλουν να χάσουν τον Μουμπάρακ. Σαν συνέπεια αποξενώνουν τον λαό της Αιγύπτου με μεγαλύτερες πιθανότητες να τους σπρώξουν προς τους Ισλαμιιστές, δηλ, εκείνο που θέλουν να αποφύγουν! Το λεγόμενο self-fulfilling prophecy.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Φεβρουαρίου 1, 2011 13:52

      Ε, σίγουρα οι αμερικάνοι έκαναν πολλές γκάφες, είτε διστάζοντας να κάνουν κάτι, είτε κάνοντας κάτι υπερβολικό!

      Δύσκολα τους βγαίνει σωστό!

      Μου αρέσει!

  2. giorgos permalink
    Φεβρουαρίου 1, 2011 09:13

    μια πολυ καλη αναλυση επι του θεματος , κατα την γνωμη μου , υπαρχει στο μπλοκ http://www.katotokerdos.blogspot.com

    Μου αρέσει!

  3. Φεβρουαρίου 1, 2011 09:50

    Οι Αμερκιάνσκι ξέρουν ήδη με ποιές «προσωπικότητες¨μιας διάδοχης κατάστασης θα μπορούν να έχουν… αν όχι έλεγχο… τουλάχιστον ανοικτά κανάλια επικοινωνίας… και σε ποιά περίπτωση δεν θα έχουν καθόλου επικοινωνία / έλεγχο.

    Και εμείς…. στη Νήσο των Αγίων έχουμε πρωτο-κλασ-άτους δημοσιογράφους να αναρωτιόνται από αέρος αν οι μουσουλμάνοι στην Αίγυπτο είναι μειοψηφία.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Φεβρουαρίου 1, 2011 13:55

      Άλλο ο έλεγχος, και άλλα τα κανάλια επικοινωνίας. Ειλικρινά δεν ξέρω αυτή τη στιγμή πιο θα ήταν καλύτερο για τα συμφέροντα των αμερικάνων, από τη δική τους και μόνο σκοπιά.

      Το άλλο για τους δημοσιογράφους το έπιασα αφού σε διάβασα:)

      Μου αρέσει!

  4. Φεβρουαρίου 1, 2011 13:03

    Στροβολιώτη ωραία η ανάλυσή σου, συμφωνώ σε όλα τα σημεία και θα ήθελα να προσθέσω ένα δυο πράγματα: Οι Αμερικάνοι είναι διστακτικοί να ζητήσουν εδώ και τώρα απομάκρυνση του Μουμπάρακ λόγω του ότι αυτός αποδείχθηκε ο πιο σταθερός συνέταιρος του Ισραήλ τα τελευταία χρόνια στην περιοχή. Η τυχόν διαδοχή του από έναν ισλαμιστή ηγέτη θα έχει, φοβούνται, πολύ μεγάλη αποσταθεροποιητική επίδραση στην περιοχή.
    Φυσικά, από μόνη της η εξέγερση των Τυνησίων και των Αιγυπτίων αποδεικνύει πως δεν είναι ασυμβίβαστο το αραβικό ισλάμ με τη δημοκρατία, μια και αυτό αποτελεί αίτημα των διαδηλωτών. Το ζητούμενο είναι να μην επιχειρηθεί η χειραγώγηση των Αιγυπτίων από τις ξένες δυνάμεις σε αυτήν τη φάση μια και τότε φοβάμαι πως θα προκληθούν τα πιο ανεπιθύμητα αποτελέσματα.

    Υ.Γ. Αν λόγω της κατάστασης αδυνατείς να ταξιδέψεις στην Αίγυπτο να απολαύσεις άρθρα της αγγλόφωνης έκδοσης της Αλαχράμ, προσφέρεται στην Κύπρο κάτι ανάλογο με τη διαφορά πως είναι συνταγμένα στην ελληνική και θεοποιούν τον Χριστόφια 😉

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Φεβρουαρίου 1, 2011 13:58

      Πολύ σωστό αυτό που γράφεις για τη δημοκρατία και το Ισλάμ, και φυσικά για όλους η απάντηση είναι μια: Τουρκία!

      Μα υπάρχει στ’ αλήθεια κανένας που ακόμα θεοποιεί τον Χριστόφια; 🙂

      Μου αρέσει!

      • Φεβρουαρίου 1, 2011 14:41

        Ναι, και ίσως και η Ινδονησία και σε κάποιο βαθμό παλαιότερα το Ιράν, αλλά μιλώ για το «αραβικό ισλάμ» και όχι το ισλάμ….

        Πάντως στην Κύπρο τώρα που το σκέφτομαι θεοποιήσεις δεν γίνονται… Φαίνεται φταίω εγώ που έχω δυσκολίες να ξεχωρίσω την κριτική αρθρογραφία από τη θεοποίηση…

        Μου αρέσει!

  5. Φεβρουαρίου 1, 2011 16:06

    Πάντως το κλίμα στην αμερική εν διχασμένο. Οι ακροδεξιοί έν θέλουν να φύει ο Μουμπάρακ αφού κρατά σταθερά τες ισορροπίες στην περιοχή τζι η διχτατορία του έν ήταν ‘τραγικά αιματηρή’ σάν του Σαντάμ. Οι φιλελεύθεροι θέλουν τον να φύει. Νομίζωο Οπάμας θέλει τον να φύει αλλά καρτερά λλίες μέρες να δείξει η κατάσταση τζιαι να βρεθεί κάποιος αντικαταστάτης για να μέν γινεί χάος. Ο φόος τους εναι να μέν μπούν στην εξουσία εξτρεμιστές, άρα κόμα δέν πιάννουν θέση.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Φεβρουαρίου 1, 2011 18:15

      Ετσι θέλει ο Ομπάμα, αλλά θα του φκεί; Η υπόθεση ίσως να κριθεί τις επόμενες ώρες.

      Μου αρέσει!

  6. Φεβρουαρίου 1, 2011 16:19

    Πολύ καλή η ανάρτηση σου Στροβολιώτη, άνοιξες τα πλείστα θέματα που προκύπτουν.
    Ο φίλος ο «αντί» ήβρε πάλε τρόπο να ρίξει τη χολή…ποτζιεί ποδά ο Χριστόφιας-Μουμπάρακ! …που; Στην Κύπρο…ποιες;….οι εφημερίδες, τι κάμνουν;….θεοποιούν τον Χριστόφια!
    Ε-ΛΕ-ΟΣ!

    Μου αρέσει!

  7. Φεβρουαρίου 1, 2011 18:38

    Δεν είναι μόνο η ειρήνη με το Ισραήλ που έκανε τον Μουμπάρακ χρήσιμο για τους Αμερικάνσκι.

    Π.χ. η διακίνηση / μεταπώληση όπλων και τα μυστικά κανάλια διοχέτευσης χρημάτων ανά την υφήλιο που οι πέριξ του καθεστώτος Μουμπάρακ διαχειρίστηκαν … σημαίνουν πως πρέπει είτε να αποδημήσει ο Μουμπάρακ, είτε να σωπάσει με αντάλλαγμα την εξασφάλιση μιας άνετης «αφυπηρέτησης».

    Μου αρέσει!

  8. Φεβρουαρίου 1, 2011 21:27

    Strovolioti,

    Πολύ ενδιαφέρον και αποκαλυπτικό το κείμενο ΣΟΥ!
    Ενδιαφέρον γιατί μέσα από τους συντηρητικούς προβληματισμούς ΣΟΥ, ΜΑΣ παρουσιάζεις με σαφήνεια αλλά και κυνισμό τον τρόπο που σκέφτονται και λειτουργούν οι αμερικάνοι και οι ευρωπαίοι για να μην διαταραχτούν οι ισορροπίες σε διάφορες περιοχές του κόσμου ούτως ώστε να συνεχίσουν να εξυπηρετούνται τα δικά τους συμφέροντα!
    Και αποκαλυπτικό για το πόσο ριζοσπαστικός και φιλολαϊκός μπορεί να γίνει ο αστικός φιλελευθερισμός! Μέχρι εκεί που δεν διαταράσσεται η καπιταλιστική τάξη πραγμάτων!
    Όλα λοιπόν, πρέπει να προσαρμόζονται σ’ αυτά τα “αξιώματα”. Κι ο υπόλοιπος κόσμος πρέπει να κινείται [να ρυμουλκείται στην ουσία] μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια. Συχνά με πιο σφιχτά τα λουριά, αλλά όταν χρειάζεται να χαλαρώνουν και λίγο!

    Όμως η αμφισβήτηση και οι εξεγέρσεις κατά των τοπικών εντολοδόχων των μεγάλων καπιταλιστικών χωρών [στην προκείμενη περίπτωση κατά του Μουμπάρακ], δεν αποτελεί και γενικότερη αμφισβήτηση των μεθοδεύσεων των χωρών που δογματικά εγώ εξακολουθώ να ονομάζω ιμπεριαλιστικές; Οι εξεγέρσεις όμως αυτές δεν έχουν σαφή αντιιμπεριαλιστική κι αντικαπιταλιστική μορφή! Και τούτο οφείλεται πρώτα και κύρια στην ανυπαρξία ισχυρών αριστερών κινημάτων ή έστω και προσωπικοτήτων που θα μπορούσαν να ηγηθούν τέτοιων κινητοποιήσεων και εξεγέρσεων. Και σίγουρα η ζητούμενη [από τες ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες] ενδιάμεση λύση είναι ο εκδημοκρατισμός της κοινωνίας από κοσμικά ισλαμικά κόμματα και κινήματα [όπως έγινε και στην Τουρκία με τον Ερντογάν]!

    Επιπρόσθετα θέλω να αναφέρω ότι η σχέση των ΗΠΑ με το καθεστώς Μουμπάρακ ήταν πολύ στενή. H κατ’ έτος οικονομική «βοήθεια» που προσφέρουν οι ΗΠΑ στο καθεστώς Μουμπάρακ ανέρχεται σε 1,5 δισ. δολάρια. Πόσο σημαντική είναι η Αίγυπτος ως πυλώνας εξυπηρέτησης των συμφερόντων των Αμερικανών στη Μέση Ανατολή και στην ευρύτερη περιοχή προκύπτει από το εξής γεγονός: Τα χρήματα που από το αμερικανικό ταμείο διοχετεύονται σε δύο μόνο χώρες, στο Ισραήλ και στην Αίγυπτο, φτάνουν το 20% του ποσού που διαθέτουν παγκοσμίως οι ΗΠΑ για να προωθούν την πολιτική τους.
    Η Αίγυπτος αποτελεί για τις ΗΠΑ – και κατά τη διάρκεια του επί τριακονταετία καθεστώτος του Μουμπάρακ – έναν «εταίρο στρατηγικής σημασίας». Πέραν της σπουδαίας γεωστρατηγικής θέσης της, που αυξάνεται κατακόρυφα λόγω της διώρυγας του Σουέζ, εξασφαλίζει στις ΗΠΑ εκείνον τον αναγκαίο κυματοθραύστη της οργής του αραβικού κόσμου απέναντι στον ιμπεριαλισμό. Καθόλου τυχαία ο Ομπάμα, τον Ιούνη του 2009, την «ιστορική», όπως χαρακτηρίστηκε, ομιλία του προς τον μουσουλμανικό κόσμο, επέλεξε να την εκφωνήσει από το Κάιρο του Μουμπάρακ…
    Που ν’ αφήσουν τότε να φύγει από τον έλεγχο τους, η Αίγυπτος. Γι’ αυτό και στάλθηκε κι ο Ελ Μπαραντέι πίσω στην Αίγυπτο και βαφτίσθηκε μάλιστα και ηγέτης της αντιπολίτευσης και της εξέγερσης! …

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Φεβρουαρίου 1, 2011 22:06

      Ανεφ,

      Στο δίκτυο γράφουν και συντηρητικοί και προοδευτικοί, και συντηρητικοί αριστεροί, και προοδευτικοί αριστεροί, και προοδευτικοί δεξιοί, και συντηρητικοί δεξιοί.

      Δεν είναι κακό αυτό.

      Αλλά, ναι, λίγος κυνισμός μου βγαίνει.

      Συνεχίζω. Δεν τίθεται θέμα διατάραξης της «καπιταλιστικής τάξης». Είναι η μόνη που έχουμε. Και όσο λίγο ή πολύ και αν πιστεύουμε σε αυτή, έχει κανόνες που ακολουθεί. Αυτούς προσπαθώ να προβάλλω, ανεξάρτητα του αν πιστεύω στην συγκεκριμένη τάξη ή όχι. Όταν παρακολουθώ μάππαν οφείλω να αναγνωρίζω και να σέβομαι τους κανονισμούς, έστω και αν χάνει η ομάδα μου.

      Τη συνέχεια δεν την καλοκατάλαβα. Έστω και αν ο Μουμπάρακ, ο Μπεν Αλί, και άλλοι (και προσφάτως και ο Γκαντάφι), εξυπηρετούν τα συμφέροντα των «ιμπεριαλιστικών δυνάμεων», οι εξεγέρσεις έγιναν κυρίως για τοπικούς, οικονομικούς και κοινωνικούς λόγους. Όχι στο όνομα της αλλαγής της παγκόσμιας τάξης, και ανατροπής του καπιταλισμού. Γιατί θα έπρεπε να ήταν ετσι δηλαδή;

      Και μήπως η ανυπαρξία σοβαρών αριστερών κινημάτων, δείχνει επίσης και την μη αναγκαιότητα της ύπαρξης τους; Ο καταπιεσμένος κόσμος τελικά επαναστατεί, ανεξαρτήτως αν υπάρχει αριστερό ή δεξιό κίνημα. Και όπως γνωρίζουμε πολύ καλά κάποιες εξεγέρσεις της ανατολικής Ευρώπης έφεραν στις χώρες τους ένα καπιταλισμό πολύ σκληρότερο και πιο εξτρεμιστικό από εκείνο της ανεπτυγμένης δύσης. Απόδειξη και πάλι πως μια εξέγερση και μια ανατροπή κακών ηγεμόνων ή συστημάτων δεν αποτελεί εχέγγυο για συνολική βελτίωση και πρόοδο.

      Η «οργή του αραβικού κόσμου απέναντι στον ιμπεριαλισμό»… χλωμό το βλέπω!

      Τέλος: ελπίζω να φύγει ο Μουμπάρακ, και αν φύγει να αναλάβει ο Ελ Μπαραντέι. Δεν γνωρίζω όλα του τα πιστοποιητικά, θυμάμαι όμως πως την εποχή του Ιράκ, και ως επικεφαλής του διεθνούς οργανισμού ατομικής ενέργειας (ή πως λεγόταν) ήταν συνεπέστατος στο ότι η χώρα εκείνη *δεν* διέθετε όπλα μαζικής καταστροφής όπως ισχυρίζονταν οι αμερικάνοι…

      Μου αρέσει!

      • Φεβρουαρίου 2, 2011 09:10

        Αγαπητέ Στροβολιώτη, σωστά θέτεις το ζήτημα στα πλαίσιά του, πως δηλαδή η εξέγερση των Αιγυπτίων πέραν των πολιτικών αιτίων έχει και ελατήρια κοινωνικά και οικονομικά. Η στέρηση αυτών των ελευθεριών ήταν το αποτέλεσμα της επιβολής ενός διεφθαρμέου μοντέλου διακυβέρνησης στον αιγυπτιακό λαό που ενώ αρχικά πολεμήθηκε την περίοδο του ψυχρού πολέμου από τις δυτικές δυνάμεις και στιρίχτηκε από τις ανατολικές, στράφηκε στον οπορτουνισμό των δυτικών χωρών για να επιβιώσει και όπως φαίνεται εξαρτάται από αυτές.
        Ωστόσω, απ’ ό,τι διαφαίνεται μέχρι τώρα τουλάχιστον, οι διαδηλωτές στους δρόμους του Καΐρου και της Αλεξάνδριας, δεν στρέφονται κατά αυτών των εξαρτήσεων, αλλά κατά της ηγεσίας της χώρας και του τρόπου διακυβέρνησής της. Ως προς το σημείο αυτό, η υπάρχουν κάποιοι παραλληλισμοί τόσο με την πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων στην ανατολική Ευρώπη πριν είκοσι χρόνια όσο και με την πτώση του Φράνκο στην Ισπανία πριν τριανταέξι χρόνια.
        Το ζητούμενο τώρα είναι η άνοδος στην εξουσία αποσταθεροποιητικών στοιχείων, κάτι που θα είχε αρνητικές επιπτώσεις στην ειρήνη και ασφάλεια όλων των κρατών της περιοχής συμπεριλαμβανομένης και της Κύπρου όπως και πρόσθετες επιδράσεις στην παγκόσμια οικονομία. Άρα θα ήταν μια άνευ ορίων ανοησία να ισχυριζόμαστε πως η εμπλοκή δυτικών δυνάμεων στο παρόν στάδιο στα τεκταινόμενα στην Αίγυπτο με στόχο τον έλεγχο της διαδικασίας μετάβασης από το παλιό καθεστώς σε μια νέα μορφή διακυβέρνησης και μια νέα κυβέρνηση αποτελεί κάτι το αθέμιτο. Κάθε άλλο, το επιβάλλουν και τα καλώς νοούμενα συμφέροντα ακόμα και της Κύπρου. Με βάση το τελευταίο σημείο, η Κύπρος αυτή τη στιγμή θα έπρεπε να ήταν εμπλεγμένη στις όποιες διεργασίες (που θα έπρεπε να) διεξάγονται σε επίπεδο ΕΕ σε συνεργασία με τις ΗΠΑ, ως άμεσα ενδιαφερόμενο μέρος ώστε να βοηθηθεί η συνεννόηση μεταξύ της αντιπολίτευσης και συμπολίτευσης και να στεφθεί με επιτυχία η μετάβαση της Αιγύπτου στη δημοκρατία και να καταστεί κράτος δικαίου.

        Μου αρέσει!

      • strovoliotis permalink*
        Φεβρουαρίου 2, 2011 17:15

        Αντιπολιτευόμενε,

        Ναι, να βοηθήσει η Δύση, να βοηθήσει ακόμα και η Κύπρος διευκολύνοντας επικοινωνία και καταστάσεις, όχι όμως να επέμβουν! Νομίζω η πείρα έχει δείξει πως οι επεμβάσεις παντός είδους δεν φέρνουν καλά αποτελέσματα.

        Χωρίς επέμβαση φυσικά μπορεί τα πράγματα να πάρουν ούτως ή άλλως απρόβλεπτη ή ακραία πορεία, που πρέπει να αντιμετωπίσουμε.

        Δεν ζούμε σε τέλειο κόσμο 🙂

        Μου αρέσει!

  9. Φεβρουαρίου 2, 2011 07:48

    Strovolioti,

    Σίγουρα στο διαδίκτυο γράφουν πολλοί και διάφοροι. Ο καθένας [ΜΑΣ] είν’ ελεύθερος να γράφει ότι νομίζει κι ότι γουστάρει. Από τη στιγμή όμως που γράφουμε δημόσια είμαστε ΟΛΟΙ υπό κρίση, κριτική επίκριση, αλλά και μομφή! Κι εγώ, κι ΕΣΥ κι ο καθείς!

    Και συνεχίζω …
    Οι [κοινωνικές] εξεγέρσεις, όπου κι αν λαμβάνουν χώρα αυτές [Αίγυπτο, Τυνησία, πρώην Ανατολική Γερμανία] θέτουν υπό αμφισβήτηση τη συγκεκριμένη τάξη πραγμάτων που υπάρχει στη συγκεκριμένη χώρα [ίσως και στον περίγυρο]. Και στην Αίγυπτο υπάρχει ένα «δεσποτικό» [όπως πολύ σωστά το αποκαλείς ] αυταρχικό καθεστώς συνεργαζόμενο και εξαρτώμενο από την καπιταλιστική Δύση. Κι όταν ο κόσμος εξεγείρεται ενάντια σ’ αυτό το καθεστώς και απαιτεί αλλαγές σίγουρα δεν επιδιώκει απλώς εναλλαγή προσώπων, αλλά κατά βάθος θέλει και απαλλαγή απ’ αυτές τες εξαρτήσεις. Κι είναι αυτό που εγώ ονομάζω <«οργή του αραβικού κόσμου απέναντι στον ιμπεριαλισμό», παρ’ όλο που όντως αυτό δεν είναι σαφές. Φαντάζει «χλωμό» γιατί δεν υπάρχει εκείνη η πολιτική δύναμη [κυρίως από τον χώρο της Αριστεράς] που θα του προσδώσει αυτό τον χαρακτήρα. [Ο αντιιμπεριαλισμός μπορεί αν προκύψει κι από ένα ακραίο ισλαμικό κίνημα κι είναι αυτό βασικά που φοβούνται και οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι, τα πρώην φιλαράκια του Μουμπάρακ] …
    Ο
    «καταπιεσμένος κόσμος» επαναστατούσε από την αρχαιότητα [βλέπε επανάσταση των δούλων υπό την ηγεσία του Σπάρτακου] όταν δεν είχαν καθιερωθεί οι όροι Αριστερά και Δεξιά. Εκείνο που κρίνουμε είναι το κοινωνικό περιεχόμενο αυτών ή εκείνων των εξεγέρσεων, ποιοι ηγούνταν και ενάντια σε ποιου στρέφονταν! Γι’ αυτό και συμφωνώ μαζί ΣΟΥ ότι «… μια εξέγερση και μια ανατροπή κακών ηγεμόνων ή συστημάτων δεν αποτελεί εχέγγυο για συνολική βελτίωση και πρόοδο». Κι εδώ είναι που παίζουν σημαντικό ρόλο οι πολιτικές δυνάμεις που καθοδηγούν τες εξεγέρσεις. Στην Αίγυπτο βρίσκεται σε εξέλιξη μια κοινωνική εξέγερση που την προκάλεσαν η φτώχεια η ανεργία, η ακρίβεια. Μια εξέγερση όμως, για να έχει θετική πολιτική διέξοδο, θέλει τον κόσμο στους δρόμους, αλλά απαιτείται να υπάρχει ηγετική πολιτική δύναμη που θα εξασφαλίσει μια πραγματικά εναλλακτική φιλολαϊκή λύση. Την ίδια ώρα παρατηρούμε τες ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση να επιδιώκουν μέσα από την δήθεν υπεράσπιση των ελευθεριών του λαού της Αιγύπτου να ελέγξουν τις εξελίξεις, εναλλακτικές λύσεις [τύπου Μπαραντέι] που θα διασφαλίζουν πρώτα και κύρια τα δικά τους συμφέροντα. Φυσικά, μέχρι το ξεσηκωμό του κόσμου, που αψήφησε τες σφαίρες, για τες κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης η Αίγυπτος, με Πρόεδρο τον Μουμπάρακ, [όπως και η Τυνησία με Πρόεδρο τον Μπεν Αλί] ήταν υποδείγματα δημοκρατίας. Διερωτούμαι [όσο ιδεολόγος και τίμιος κι αν είναι ο Ελ Μπαραντέι] αν θα μπορέσει ν’ αλλάξει αυτές τες καταστάσεις. Και το περιεχόμενο του κυρίως άρθρου ΣΟΥ, αυτό ακριβώς υποβάλλεί [με κυνισμό και μοιρολατρία όμως]!

    [Σε επόμενη ανάρτηση μου στο Blog μου θα καταπιαστώ με την πολιτική κρίση στην Ακτή Ελεφαντοστού, για να δείξω ότι όποιος κι αν τελικά είναι ο νόμιμος Πρόεδρος τα πράγματα ΔΕΝ θα αλλάξουν προς το καλύτερο για τον κόσμο] …

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Φεβρουαρίου 2, 2011 17:31

      Ανεφ,

      Ενδιαφέρουσα η συζήτηση.

      Δεν είμαι φυσικά ειδικός, αλλά δυσκολεύομαι να πιστέψω πως οι διαδηλωτές έχουν στο μυαλό τους οτιδήποτε πέραν των αμέσων δικών τους αναγκών. Από όσο ξέρω μάλιστα, θεωρώ πως οι εξεγέρσεις που παρακολουθούμε είναι κατ’ εξοχήν *μη* ιδεολογικές, και έχουν να κάνουν με τα καθημερινά και τα αυτονόητα.

      Εννοείται πως οι δυτικοί κινούνται αναλόγως των συμφερόντων τους! (Και φυσικά και οι ανατολικοί, οι παλιοί κομουνιστές, και νυν ακραίοι καπιταλιστές). Το θέμα είναι πως μπορούμε να ταυτίσουμε τα δικά μας συμφέροντα με τα δικά τους. Αξιοποίηση των εμπλεκομένων συμφερόντων που έλεγε και ο Λυσσαρίδης.

      Και με αρκετή δόση κυνισμού θα έλεγα πως μια σταθερή και έστω επιφανειακά ήρεμη Μέση Ανατολή, με ένα σωρό μικρούς ή μεγάλους δικτατορίσκους, ίσως να ήταν καλύτερη κατάσταση από μια σειρά ασταθών και απροβλέπτων χωρών.

      Τώρα, που πάνε οι αρχές η δημοκρατία, η ελευθερία κλπ;

      Ε, δεν ζούμε σε τέλειο κόσμο, γιατί να αναμένουμε πως όλα θα είναι ιδανικά; 🙂

      Υ.Γ. Εν όψει της νέας σου ανάρτησης, θα κάτσω να διαβάσω για την Ακτή Ελεφαντοστού. Πέραν του γεγονότος πως δυο κύριοι με αδιανόητα ονόματα τσακώνονται για την προεδρία, δεν γνωρίζω τίποτα άλλο!

      Μου αρέσει!

  10. Φεβρουαρίου 2, 2011 17:39

    Φίλοι, υπάρχει πιο δεσποτικό και ανελεύθερο κράτος στη Μέση Ανατολή από την Σαουδική Αραβία;
    Σιγά μην ενδιαφέρονται οι αμερικάνοι για την ελευθερία, τη δημοκρατία τζιαι για την πρόοδο των λαών.
    Οι δυτικοί στηρίζουν τις χούντες για όσο τούτες τες αντέχει τζι ο λαός της κάθε χώρας. Τζι αν ο λαός της κάθε χώρας για τον ένα ή τον άλλο λόγο «αντέχει» ένα «τύραννο» που δεν ελέγχεται πλήρως, οι αμερικάνοι φροντίζουν να τιμωρήσουν τον λαό (Σερβία, Ιράκ) τζιαι να εξοντώσουν τον τύραννο…
    Εν διαδικασία «ελεγχόμενης πτώχευσης» του καθεστώτος που συμβαίνει στην Αίγυπτο τωρά, όπως τζιαι στην Τυνησία. Τζιαι οι παραπάνω που τούντες διαδικασίες εν πυροδοτούμενες «ελεγχόμενα».

    Ο ΑΝΕΦ έχει δίκιο που επιμένει για την ανυπαρξία αριστερού κινήματος σε τούτες τις χώρες τζιαι που τούτη η ανυπαρξία ουσιαστικά στέλνει τους λαούς που τη Σκύλλα στη Χάρυβδη. Τζιαι η απόδειξη εν στη Λατινική Αμερική!
    Όταν έππεσαν οι χούντες, επειδή ακριβώς υπήρχε μαρξιστικό κίνημα που κάτω, βλέπουμε να αλλάζουν οι ισορροπίες τζιαι να εξυπηρετούνται καλύτερα τα συμφέροντα των λαών τζιαι όχι των μονοπωλίων τζιαι των δυτικών.

    «Κράτος δικαίου» -αγαπητέ «Αντί»- εν υπάρχει μες τον καπιταλισμό. Εν σχήμα οξύμωρο.

    Κράτος δικαίου μπορούν να έχουν -μέχρι σ ένα σημείο και όσο δεν σε μποϋκοτάρουν πανταχόθεν- μόνο οι γνήσιες λαϊκές δημοκρατίες που εννοείται ότι πρέπει να είναι κατα βάση σοσιαλιστικές.

    Τι είναι Λαϊκή δημοκρατία φυσικά είναι μεγάλο θέμα και θα ήταν καλό να το αναλύαμε κάποτε…

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Φεβρουαρίου 2, 2011 18:28

      Νέε,

      Δεν ισχυρίζομαι πως οι αμερικάνοι (ή οι Ρώσοι, ή οι εκάστοτε μεγάλοι) ενδιαφέρονται για ελευθερία, δημοκρατία κλπ. Τα συμφέροντα τους προσέχουν!

      Για αυτό ακριβώς τον λόγο έγραψα την ανάρτηση τελικά!

      Θα μπορούσα να έγραφα ένα απλό ρητορικό ερώτημα (να μην μας κάνει και χουντικούς ο Ανεφ!): προτιμούμε ένα μεσοδότζιην δικτάτορα όπως τον Μουμπάρακ με μια σταθερή Αίγυπτο, ή μια αβεβαιότητα που μπορεί να φέρει στην γειτονιά μας ακόμα έναν Αχματινετζάτ;

      Μου αρέσει!

  11. Φεβρουαρίου 2, 2011 18:36

    Πολύ σωστά αναλύεις Στροβολιώτη!

    Ο αραβικός κόσμος επαναστατεί ενάντια στη διαφθορά και τη φτώχεια του. Η αλήθεια είναι ότι οι δικτάτορες είναι πού χειρότεροι από τους Αμερικανούς, Βρεττανούς ή και τους Κυπρίους που κάμνουν μίλλες σκεπτόμενοι την εισροή τουριστών στην επόμενη σαιζόν (αλήθεια, αν εξαρτώταν από εμάς θα παίρναμε θέση υπέρ ποιού και με ποιό κριτήριο; BTW ποιά η επίσημη θέση της ΚΔ;;)
    Κατανοώ την ιδεολογική αντιμετώπιση των φίλων άνευ και Νεου Ε/Κ αλλά πρέπει να επιμένω ότι η αριστερά δεν είναι η μόνη συνταγή για κοινωνική δικαιοσύνη ούτε κάποιου είδους κουγκάς που έπρεπε να υπάρχει ή οφείλει να δημιουργηθεί όταν ο λαός επαναστατεί.
    Μην ξεχνούμε ότι μιλούμε εδώ για το αραβικό Ισλάμ που δεν είναι άσχετο με την κοινωνική δικαιοσύνη ούτε και την πολιτική ιστορία της περιοχής.

    Μου αρέσει!

  12. Φεβρουαρίου 2, 2011 19:09

    Μπορεί αγαπητέ Παύλο να υπάρξει κοινωνική δικαιοσύνη μες το υπερκέρδος, μες την εξάρτηση, μες τα μονοπώλια ή μες τον εθνικισμό-φονταμενταλισμό αν θέλεις;
    Αμφισβητώ την αποτελεσματικότητα οποιασδήποτε «δικαιοσύνης» που αφήνει άθικτους αυτούς που απομυζούν τους λαούς με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.
    Ούτε δικαιοσύνη υπάρχει μες τον καπιταλισμό ούτε και ελευθερία.
    Και όπου ο καπιταλισμός εν κάπως «όμορφος» (πχ κράτη πρόνοιας) εν γιατί υπάρχει ισχυρό εργατικό κίνημα μες τη σοσιαλδημοκρατία.

    Μου αρέσει!

  13. Φεβρουαρίου 2, 2011 20:05

    «Η εξέγερση στην Τυνησία, και η ανατροπή του προέδρου της, έγινε πρωτοσέλιδο, αλλά λίγες μέρες μετά χάθηκε.»
    Χάθηκε από τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων εδώ. Εκεί συνεχίζει να είναι πρώτο θέμα. Το φεγγάρι δεν σταματά να υπάρχει επειδή δεν το βλέπουμε..

    Η Κύπρος μας έχει τον συνήθη ρόλο, να φιλοξενεί και να ξεζουμίζει τους πολίτες τρίτων χώρων που φεύγουν από τις φασαρίες, ενώ σήμερα θα γίνει και σύσκεψη για το πώς θα χειριστούμε το θέμα των αναμενομένων αυξημένων τουριστικών αφίξεων!
    Πώς ακριβώς τους ξεζουμίζει; Δίνοντάς τους παχυλά επιδόματα των 1500 ευρώ και άνω; Μην μπερδεύετε την Ελλάδα με την Κύπρο αγαπητέ..
    Και φυσικά πρέπει να γίνει σύσκεψη γιατί να μην αδράξουμε την ευκαιρία; Μήπως να κάνουμε ένα μνημόσυνο που επιτέλους θα ξεβρωμίσει η γειτονιά μας από τους δικτάτορες ή μήπως να διαδηλώσουμε για να παραμείνει ο Μουμπάρακ στην εξουσία επειδή έτσι μας βολεύει;
    Πάντως δεν κατάλαβα εσείς δεν ανήκετε στις ύαινες όταν αναρωτιέστε αν είναι καλό για τις άλλες χώρες η αποχώρηση του Μουμπάρακ; Θα έπρεπε να αναρωτιέστε για το τί είναι το καλύτερο για τους καημένους πολίτες της Αιγύπτου αλλά τί λέω τώρα..
    Τέλος θα ήθελα να πω πως το σκεπτικό σας «Μουμπάρακ ή αναρχία» θυμίζει έντονα το δήθεν δημοκρατικό δίλημμα του 1974 εν Ελλάδι «Καραμανλής ή τανκς».. Συγχαρητήρια..

    Μου αρέσει!

  14. Φεβρουαρίου 2, 2011 23:21

    Strovoliotis,

    Εν «συντηρητικούς» που ΣΑΣ είπα, τζι’ όι «χουντικούς»!

    Και κάτι τελευταίο: ΟΛΕΣ «… οι εξεγέρσεις … […] … έχουν να κάνουν με τα καθημερινά και τα αυτονόητα…», αλλά για να αποτελέσει μια κοινωνική εξέγερση «… εχέγγυο για συνολική βελτίωση και πρόοδο» πρέπει να υπάρχει συγκροτημένη και οργανωμένη πολιτική δύναμη πίσω απ’ αυτήν! Κι αν αυτή η δύναμη ανήκει στην Αριστερά, τότε θα προσδώσει και στην εξέγερση αντιιμπεριαλιστικό και αντικαπιταλιστικό χαρακτήρα που ούτως ή αλλιώς φύσει υπάρχουν μέσα στες πλατιές μάζες του κόσμου!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: