Skip to content

Πούλλες λεμονάτες, και άλλες προσωπικές αδυναμίες.(Η θεωρία περί δυνητικών γκόμενων.)

Φεβρουαρίου 15, 2011

 Οι τακτικοί αναγνώστες γνωρίζουν πως στα πλαίσια της δουλειάς μου, κάθε Δευτέρα εδώ και πολλά χρόνια βρίσκομαι στην Λάρνακα.

 

Μάλιστα κάποιες αναρτήσεις σε αυτό το ιστολόγιο, προέκυψαν ενώ έπαιρνα το μεσημεριανό μου γεύμα, σε ένα παραλιακό ψαράδικο.

 

Τελευταίως ανακάλυψα ένα άλλο στέκι, πιο πολύ στυλ ταβέρνας ή ακόμα καλύτερα μαϊρκού, κάπου στο κέντρο της πόλης. Το δουλεύει ένα ζευγάρι με το οποίο γνωριζόμαστε.

 

Είναι σχετικά φρέσκο στέκι, σηκώνει βελτίωση, αλλά όσες φορές πήγα, έμεινα ευχαριστημένος. 

 

Την περασμένη βδομάδα, έτρωγα τις μελιτζάνες μου, και όπως πάντα, παρακολουθούσα τα τραπέζια που βρίσκονταν γύρω μου. Σχεδόν ακριβώς μπροστά μου καθόταν ένα ζευγάρι. Ο κύριος, ώριμος, φαινόταν επιχειρηματίας, θα μπορούσε να ήταν βουλευτής, είχε τέλος πάντων ένα τουπέ, που έδειχνε πως ένοιωθε ανωτερότητα στον χώρο όπου βρισκόταν. Συνοδευόταν από μια πολύ όμορφη κυρία. Όχι τόσο για τα νιάτα της, αλλά γιατί στεκόταν πάρα πολύ καλά, ήταν μια κυρία που φροντίζει τον εαυτό της.  

 

Τελείωσαν το γεύμα τους πριν από εμένα. Και ο κύριος περίπου σαν να μην συνέβαινε τίποτα, έβγαλε τα τσιγάρα του και άναψε.

 

Δεν με ενόχλησε επειδή παρέβη τον νόμο. Με ενόχλησε που συμπεριφέρθηκε με τρόπο σαν να ήταν ο κόσμος δικός του. Η συνοδός του μου έριξε τουλάχιστον μια ματιά την ώρα που η δυσφορία έλαμπε στο πρόσωπο μου, και είμαι σίγουρος πως κατάλαβε. Ήταν και μέρα μεσημέρι, δεν ήταν και η ώρα του νυχτερινού κεφιού που μπορεί να δικαιολογήσει τον αυθορμητισμό. Ήμουν και εντελώς πίσω του και δεν είχα καν τελειώσει το δικό μου γεύμα.

 

Ήταν μεν παράνομη πράξη, αλλά με ενόχλησε περισσότερο αφού ήταν κυρίως μια *αγενής* πράξη.

 

Πηγαίνοντας στον πάγκο για να πληρώσω, λέω στον ιδιοκτήτη: «προφανώς κάποιοι δεν ξέρουν να διαβάζουν», δείχνοντας την πινακίδα που είχε αναρτήσει ψηλά στον τοίχο. Μια πινακίδα σε καθαρά ελληνικά, με καθαρή εντολή: «Απαγορεύεται το κάπνισμα».

 

«Ε, …..μα ξέρεις» μου λέει, «υπάρχουν κάποιοι…»

 

Δεν έδωσα συνέχεια, και μάλιστα το είπα με τρόπο να φανεί πως σχολίαζα μεταξύ σοβαρού και αστείου, γιατί συμπαθώ τα παιδιά.

 

Χθες έτρωγα πούλλες λεμονάτες. Παρέα όπως πάντα με ένα ποτηράκι κόκκινο κρασί, έκανα και πάλι τον έλεγχο του μαγαζιού. Δίπλα μου αυτή τη φορά ήταν ένα τραπέζι με 4 κυρίες. Δεν πρόσεξα ιδιαίτερα τα χαρακτηριστικά τους, ήταν και αγένεια να γυρίζω το κεφάλι δίπλα, αλλά ήταν μια πολύ ζωντανή παρέα. Απ’ ότι άκουσα μίλησαν και για την Αντζελίνα, μίλησαν και για τις δουλειές τους, κάτι άκουσα και για προσωπικές ιστορίες, τώρα δικές τους, ή κάποιων άλλων, δεν έχω ιδέα. Λίγες λέξεις, ελάχιστες προτάσεις ξεχώρισα από την πολύ ζωντανή γυναικοπαρέα, όχι από πρόθεση, αλλά επειδή μιλούσαν αρκετά δυνατά για να μην νοιάζονται για τους γύρω τους. Μου τράβηξαν όμως το ενδιαφέρον, αφού φαινόταν χαρούμενη παρέα, και στον βαθμό που αυτό ήταν πρακτικό και εφικτό, η συγκέντρωση μου εστιαζόταν εκεί. 

 

Τελείωσα και πήγα να πληρώσω. Ο ιδιοκτήτης με κέρασε ένα γρήγορο εσπρεσουδάκι, και για ελάχιστα λεπτά κάθισα στον πάγκο, έχοντας θέα ολόκληρου του στεκιού. Κοίταξα και την ομάδα των τεσσάρων: δυο ή τρεις από εκείνες κάπνιζαν, προφανώς εδώ και ώρα.

 

Πλήρωσα και έφυγα. Δεν είπα ούτε λέξη αυτή την φορά.

 

Ύστερα σκεφτόμουν: μου μύρισε ο καπνός; Ναι, κάτι πέρασε από τη μύτη μου, αλλά δεν έδωσα σημασία.

 

Ωραία, τότε γιατί δεν διαμαρτυρήθηκα όπως την προηγούμενη φορά;

 

Δεν πήρα είδηση;

 

Ίσως. Όμως είναι καλή αυτή η  δικαιολογία;

 

Φυσικά όχι.

 

Ε, τότε τι μπορεί να ήταν;  Και τότε θυμήθηκα:

 

*Η Θεωρία περί δυνητικών γκόμενων.*

 

Μια θεωρία που είχα αναπτύξει σε παλαιότερες εποχές, τότε που το φλερτ ήταν όχι μόνο αναγκαίο στοιχείο – που *διαχρονικά* πρέπει να είναι –, αλλά και απαραίτητο.

 

Η θεωρία με δυο λόγια λέει τα εξής:

 

Αν σε ένα σύνολο ανθρώπων που κοινωνικοποιούνται με κάποιο τρόπο, υπάρχει φλερτ, μεταξύ δυο (ως δέκτης και πομπός), ή και περισσοτέρων, είναι σχεδόν σίγουρο πως θα περάσουν όλοι καλύτερα, σε αντίθεση με μια παρέα χωρίς φλερτ. Η θεωρία ισχύει και στην περίπτωση που υπάρχει μόνο η *πρόθεση*, ή έστω οι *συνθήκες* για φλερτ.

 

Κατ’ επέκταση, το φλερτ λειτουργεί και ως χαλαρωτικό: αναφορικά με αρχές, με πιστεύω, αναφορικά με την αυστηρότητα της προσωπικότητας μας.

 

(Εννοείται, πως επειδή δεν είμαι οποιουδήποτε είδους εφευρέτης, κάποιοι έγραψαν και εξήγησαν αυτή την «θεωρία» πολύ πιο σοβαρά και επιστημονικά από μένα, αλλά μου αρέσει πολύ το όνομα με το οποίο την περιγράφω.)

 

 

Δεν είχα φυσικά συνειδητό στόχο να φλερτάρω τις κυρίες στο εστιατόριο, περίπου ούτε καν τις είδα κατάμματα – είμαι και οικογενειάρχης άνθρωπος -, το σημαντικό όμως είναι πως το ένστικτο, το κομμάτι εκείνο του ασυνείδητου και του αυθόρμητου, απέδειξε πως η θεωρία στέκει ακόμα. Μια κεφάτη γυναικεία παρέα είναι πάντα ενδιαφέρουσα!

 

Και ακόμη πιο σημαντικό – για τον εγωισμό μου –  είναι το γεγονός, πως βρήκα τρόπο να δικαιολογήσω  αυτή την προσωρινή έκπτωση που έκανα στις αρχές μου.

 

Ως υστερόγραφο: είναι κακό το φλερτ. Ήδη γράφω πιο πάνω πως όχι. Και οφείλω να αναφέρω πως ακόμα και με τα χαρακτηριστικά που έδωσα στον εαυτό μου, μου αρέσει να το εξασκώ όταν υπάρχουν οι συνθήκες. Δεν είναι όμως το φλερτ του καμακιού, με προφανή στόχο το ρίξιμο μιας γκόμενας.

 

Το φλερτ μπορεί να είναι και εντελώς πλατωνικό, μπορεί να είναι και κοινωνική πράξη, μπορεί να είναι και απλή προσφορά στην παρέα.

 

(Ετσι το λέμε τώρα; Τελοσπάντων, ελπίζω να έδωσα μια μη – παρεξηγήσιμη ιδέα :))

 

 

Advertisements
12 Σχόλια leave one →
  1. Φεβρουαρίου 15, 2011 07:55

    Ρε φίλε Strovolioti, παρατηρείς τους ανθρώπους γύρω ΣΟΥ [και δη τις κυρίες] όπως συχνά κάμνω κι εγώ! Όμως μην γίνεσαι απολογητικός [αν φλερτάρεις και λίγο «πλατωνικά»] επειδή «είσαι και οικογενειάρχης άνθρωπος» ή να το ‘κανες και χτες την “Μέρα των Ερωτευμένων”. Γιατί όπως πολύ σωστά λες κι ΕΣΥ «Μια κεφάτη γυναικεία παρέα είναι πάντα ενδιαφέρουσα!» [Και μια κεφάτη γυναίκα από μόνη της θα συμπλήρωνα εγώ!]… 

    Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Φεβρουαρίου 15, 2011 11:11

    εγώ σε καταλαβαίνω και συμφωνώ απόλυτα. και τέλοσπάντων ούφου (που λέτε κι εσείς!) με τις ψευτοηθικές και τις υποκρισίες.

    Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Φεβρουαρίου 15, 2011 16:35

    xixixixixixi

    Έχεις πλάκα! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

  4. TOXOTIS permalink
    Φεβρουαρίου 15, 2011 16:40

    O κάττος τζι αν εγέρασεν τα νύσια (τζιε τα αίπια )πούσιεν έσιει τα.
    Υπογραφή: ένας άλλος γερόκαττος

    Αρέσει σε 1 άτομο

  5. Φεβρουαρίου 15, 2011 19:24

    Ενδιαφέρουσα η θεωρία σου,Στροβολιώτη…

    Μου αρέσει!

  6. ιων permalink
    Φεβρουαρίου 16, 2011 11:41

    Πούλλες λεμονάτες; Εγιώ ξέρω με το κρασίν τζιαι τον κόλιαντρον. Θα τες δοκιμάσω.

    @Τοξότη/ Ο λύκος τζιαι αν εγέρασεν τζιαι άλλαξεν το μαλλίν του, μήτε τον νουν του άλλαξεν μήτε την τζιεφαλήν του. -:))

    Στροβολιώτη ενδιαφέρουσα θεωρία. ΄Ισως στην πρώτη περίπτωση να σε ενόχλησε το υφάκι του κυρίου, ενώ οι κυρίες ηταν πιο απλές χωρίς σνομπισμό, τζιαι άφησες το να περάσει απαρατήρητο.

    Μου αρέσει!

  7. ιων permalink
    Φεβρουαρίου 16, 2011 11:43

    Στροβολιώτη, τι καιρό θα έχει η Λευκωσία την Κυριακή;

    Μου αρέσει!

  8. Φεβρουαρίου 16, 2011 11:51

    Πολλά καλό! Αλλά νομίζω με τίποτε και για κανένα δεν πρέπει να αφήνεις τους καπνιστές να την γλιτώνουν! Ούτε και όταν πρόκειται για ωραίες κυρίες! Καλημέρα!!

    Αρέσει σε 1 άτομο

  9. Φεβρουαρίου 17, 2011 16:14

    Υπάρχει ενα ρητό(ας το πούμε ) το οποίο λεει οτι ενας πλουσιος μαλακας ονομαζεται απλά πλούσιος. Ενω ενας φτωχος μαλακας ονομαζεται απλά μαλάκας.
    Με μια μικρη παραλλαγη ταιριάζει.

    Αρέσει σε 1 άτομο

  10. Φεβρουαρίου 18, 2011 13:01

    Μήπως η «Πούλλες λεμονάτες» και τα άλλα φαγητά του μαγειρείου μύριζαν ποιο έντονα από το τσιγάρο?? Μήπως ο έρωτας στομαχιού και φαγητού??…

    Αρέσει σε 1 άτομο

Trackbacks

  1. Μοναξιές, στο σπίτι του Σεξπήρου, Βόρεια Λευκωσία. « Στροβολιώτης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: