Skip to content

Μπορεί να αποτελέσει επιλογή το ΑΚΕΛ;

Φεβρουαρίου 24, 2011

Μα το ΑΚΕΛ αποτελεί *ήδη* επιλογή για το ένα τρίτο περίπου των ψηφοφόρων, θα μπορούσε να απαντήσει κανείς.

 

Σωστά. Το ερώτημα  όμως τίθεται στα πλαίσια των παραμέτρων που είχε θέσει το προηγούμενου μου πολιτικό κείμενο – το οποίο δημοσιεύτηκε και στον Πολίτη την 22α  του Φεβράρη.

 

Στο κείμενο εκείνο είχα θέσει διάφορα, είχα αποκλείσει ως επιλογές όλα τα μικρά κόμματα, και κατέληγα πως αν το κριτήριο είναι η λύση του Κυπριακού, στις επόμενες εκλογές καλό θα ήταν να ενισχυθούν τα δυο μεγάλα κόμματα, μπας και καταφέρουν να μπορέσουν να κάνουν κάτι χωρίς τα λυσοφοβικά βαρίδια.  Ειδικά για το ΑΚΕΛ έθετα τον προβληματισμό κατά πόσον θα μπορούσε να αναμορφωθεί αυτό το κόμμα, και από light κομμουνιστικό, να μετατραπεί σε μια αξιόπιστη κεντροαριστερή επιλογή για να καλύψει τον χώρο της σοσιαλδημοκρατίας στην Κύπρο. Αυτό ακριβώς το σημείο έγινε θέμα συζήτησης δια ζώσης αλλά και τηλεφωνικώς μεταξύ διαφόρων φίλων από τον χώρο αριστερά του κέντρου, οι οποίοι μετά τις αλλεπάλληλες τραγωδίες του 2003 και 2004, ένοιωθαν πως είχαν χάσει την κομματική τους στέγη. Η μια πολιτική θέση ήταν πως μπορεί μεν το ΑΚΕΛ να θεωρητικολογεί υπέρ της λύσης, αλλά τις κρίσιμες στιγμές κόλωσε και έκανε τη ζημιά, οπότε η επιλογή είναι μόνο ο φιλελεύθερος ΔΗΣΥ. Η άλλη θέση έλεγε πως ο ΔΗΣΥ εκφράζει ευκαιριακή πολιτική, χωρίς ιδεολογική δέσμευση, και δεν θα ήταν έκπληξη αν έφερνε τον εθνικισμό στην πρώτη γραμμή αν αυτό βόλευε τις εκλογικές του επιδιώξεις.  Το συμπέρασμα αυτής της θέσης ήταν πως πρέπει να ενισχυθεί το ΑΚΕΛ, όχι μόνο για να ενισχυθεί η θέση του προέδρου στο τραπέζι των συνομιλιών, αλλά και γιατί ίσως να υπάρχουν οι πιθανότητες αλλαγών στο ΑΚΕΛ, για να μπορέσει να εκφράσει και άλλο, ευρύτερο ακροατήριο, ευρισκόμενο αριστερά του κέντρου.

 

Οφείλω να πω ότι δεν είχα άμεση απάντηση σε αυτή τη θέση. Επαναλαμβάνω πως αν ήταν εφικτό θα ήθελα να υπήρχε  στην Κύπρο ένα κόμμα όπως το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη, το οποίο όχι μόνο επανέφερε την Ελλάδα στο δρόμο της αξιοπρέπειας, αλλά και γιατί φάνηκε ένα κόμμα τολμηρό, που δεν κόλωνε όπου χρειαζόταν να πάρει αποφάσεις.

 

Ε, το ΑΚΕΛ δεν έχει αυτά τα χαρακτηριστικά, και ούτε δείχνει να θέλει να τα αποκτήσει. Δεν φτάνει φυσικά στους παραλογισμούς και τις ακρότητες του ΚΚΕ, αλλά αυτό του το χαρακτηριστικό είναι ίσως και το αδύνατο του σημείο: στο σημερινό πολιτικό σκηνικό, ένα κόμμα που ακόμα αυτοχαρακτηρίζεται κομμουνιστικό, θα έπρεπε  ακριβώς να *χαρακτηριζόταν* και από τις ακρότητες και τους παραλογισμούς του ΚΚΕ.  Από τη στιγμή που το ΑΚΕΛ συμπεριφέρεται εμπράκτως πιο «υπεύθυνα», τότε θα έπρεπε να αντιληφθεί πως αυτόβουλα προσχωρεί πλέον σε ένα πολιτικό κενό.  Δεν γίνεται να θεωρείς ως κινητήρια σου δύναμη μια αποτυχημένη ιδεολογία, και την ίδια στιγμή να προσπαθείς να έχεις ρόλο αξιόπιστου διαχειριστή σε *εκείνο ακριβώς* στο οποίο αντιτάσσεται η ιδεολογία σου.

 

Το ΑΚΕΛ θα μπορούσε θεωρητικά να εξέλθει από το πολιτικό κενό στο οποίο βρίσκεται, και ταυτόχρονα να καλύψει ένα άλλο σημαντικό κενό που υπάρχει στο πολιτικό σκηνικό της Κύπρου: αυτό της σοσιαλδημοκρατίας. Η ΕΔΕΚ έχει χάσει την ευκαιρία, δεν έχει ούτε ηγέτη ούτε στελέχη που θα μπορούσαν να κάνουν οτιδήποτε θετικό, η ΕΔΕΚ δεν έχει ούτε καν την κρίσιμη μάζα η οποία θα της επέτρεπε να έχει ρόλο αντίστοιχο με εκείνο των λοιπών ευρωπαϊκών κομμάτων της κεντροαριστεράς. Η σφραγίδα στην αποτυχία της ΕΔΕΚ μπαίνει και λόγω του γεγονότος πως δεν είχε ποτέ καλές σχέσεις με τους ευρωπαίους σοσιαλιστές: οι εθνικιστικές της θέσεις δεν χαροποιούν τους ευρωπαίους.

 

Το ΑΚΕΛ έχει και στελέχη, έχει και την κρίσιμη μάζα που θα μπορούσε να καλύψει τον χώρο της κεντροαριστεράς. Ειλικρινά πολλές φορές ακούω νούσιμα στελέχη του κόμματος τα οποία καθηκόντως υπερασπίζονται ξύλινες κομματικές θέσεις και νοιώθω πως δεν τις πιστεύουν στην πραγματικότητα. Νοιώθω πως θα μπορούσαν να αποδώσουν κάτι πολύ καλύτερο.

 

Φυσικά μπορεί να ισχυριστεί κάποιος πως η ανάγκη επίλυσης του Κυπριακού (λέμε τώρα), αποτελεί προτεραιότητα, και συνεπώς οι αλλαγές στο ΑΚΕΛ μπορούν να περιμένουν – μια έκφραση δηλαδή του γνωστού Μεγάλου Άλλοθι.

 

Το θέμα είναι πως το κόμμα αυτό φαίνεται βολεμένο σε ένα περίεργο και άχρωμο κομμουνιστικό συντηρητισμό, ο οποίος του δίνει μεν αρκετά ποσοστά για να έχει σοβαρό πολιτικό ρόλο. Ταυτόχρονα όμως το παγιδεύει. Γιατί δύσκολα μπορεί να πάρει νέους ψηφοφόρους, δύσκολα μπορεί να ελκύσει άλλο κόσμο αριστερά του κέντρου αλλά μακριά από μουσειακές ιδεολογίες. Και αφού το ΑΚΕΛ δεν έχει την τόλμη να κάνει  κινήσεις αναμόρφωσης, μένει ουσιαστικά περιορισμένο. Περιορισμένο όχι μόνο λόγω ιδεολογίας αλλά και λόγω προοπτικής. Το κόμμα αυτό δεν μπορεί ρεαλιστικά να ελπίζει πως θα έχει ποτέ ρόλο αυτοδύναμης πολιτικής δύναμης λόγω των ορίων που το *ίδιο* βάζει.

 

Φυσικά ένας τέτοιος αυτοπεριορισμός ίσως να βολεύει κιόλας: ε, τι να κάνουμε, δεν μπορούμε να λύσουμε το Κυπριακό γιατί έχουμε το «κακό» ΔΗΚΟ μαζί μας. Ο αυτοπεριορισμός βολεύει επίσης και στο θέμα των λοιπών ιδεολογικοπολιτικών του χαρακτηριστικών: αφού καλά είμαστε με 30-35% των ψηφοφόρων, που να τρέχουμε τώρα να παίρνουμε ρίσκα, να γίνουμε σοσιαλδημοκράτες για να κτυπήσουμε το 45%!

 

Σε όλη του τη σύγχρονη ιστορία, και παρά την ισχυριζόμενη επαναστατική του προέλευση, το μόνο που φαίνεται πως δεν μπορεί να κάνει το ΑΚΕΛ είναι κάτι το επαναστατικό. 

 

 

 

 

Advertisements
32 Σχόλια leave one →
  1. Φεβρουαρίου 24, 2011 08:37

    Καλημέρα Στροβολιώτη.

    Με όσους έχω συζητήσει, συμφωνούν ότι «η επιλογή είναι μόνο ο φιλελεύθερος ΔΗΣΥ». Κανείς δεν εμπιστεύεται τις πεπαλαιωμένες υποσχέσεις για «τσιμεντώματα» πλέον…

    (Δυστυχώς, ένας δεύτερος χώρος που θα μπορούσε να ανοίξει και μια άλλη χαραμάδα, οι ΕΔΗ, έχουν πλέον ταυτιστεί τελείως με το οπισθοδρομικό ΑΚΕΛ.)

    Εύχομαι μόνο, αν αναλάβει τα ηνία της εξουσίας (το πιο πιθανόν) ο φιλελεύθερος ΔΗΣΥ το 2013, να μη φερθεί τόσο απαξιωτικά στους αριστερούς, όπως κάνει τώρα ο πρόεδρος Χριστόφιας με τους δεξιούς. Αυτός ο ιδεολογικός ρατσισμός που διχάζει τους πολίτες οφείλει κάποτε να σταματήσει. Θα πρέπει να αξιοποιούνται όλες οι εμπειρίες/γνώσεις/διασυνδέσεις/προσωπικότητες που μπορούν να προσφέρουν στον τόπο, ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης. Αναφέρομαι τόσο στη διαπραγματευτική ομάδα για το κυπριακό, η οποία θα όφειλε να είναι μεικτή σε ανθρώπινο δυναμικό προερχόμενο και από άλλους χώρους, όσο και σε περιπτώσεις ομάδων για εσωτερικά θέματα – με την προϋπόθεση φυσικά, ότι θα ανταποκριθούν θετικά και οι ίδιοι (οι μη κυβερνώντες) στην πρόσκληση.

    Μου αρέσει!

    • Othellos permalink
      Φεβρουαρίου 24, 2011 09:31

      «Ειδικά για το ΑΚΕΛ έθετα τον προβληματισμό κατά πόσον θα μπορούσε να αναμορφωθεί αυτό το κόμμα, και από light κομμουνιστικό, να μετατραπεί σε μια αξιόπιστη κεντροαριστερή επιλογή για να καλύψει τον χώρο της σοσιαλδημοκρατίας στην Κύπρο.»

      Νομίζω ότι εν πιο εύκολο να πιάσεις την βατραχίνα από την προηγούμενη σου ανάρτηση και να την κάμεις top model!

      «Αυτός ο ιδεολογικός ρατσισμός που διχάζει τους πολίτες οφείλει κάποτε να σταματήσει. Θα πρέπει να αξιοποιούνται όλες οι εμπειρίες/γνώσεις/διασυνδέσεις/προσωπικότητες που μπορούν να προσφέρουν στον τόπο, ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης. »

      Αυτή είναι η πιο νούσιμη κουβέντα που διάβασα εδώ μέσα εδώ και καιρό! Τρία χρόνια μετά την εκλογή του στην προεδρία, δυστυχώς ο κ.Χριστόφιας συνεχίζει να λειτουργεί σαν ένας κοινός κομματάρχης με εμμονές σε ξεπερασμένες ιδεολογίες και αυτό δεν βλέπω να αλλάζει. Την ζημιά που γίνεται βέβαια θα την πληρώσει όπως πάντα ο κοσμάκης.

      Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Φεβρουαρίου 24, 2011 21:32

      Ο φιλελεύθερος όμως ΔΗΣΥ κάνει ότι μπορεί για να μετατραπεί σε μπουφέ σε γάμο στου Τρίκκη…

      Με αυτή τη στενοχώρα καταγραμμένη, συμφωνώ μαζί σου Λεμέσια.

      Μου αρέσει!

  2. disdaimona permalink
    Φεβρουαρίου 24, 2011 09:15

    @Λεμέσια

    Ο ΔΗΣΥ αυτή τη στιγμή ΗΓΕΙΤΑΙ του ιδεολογικού ρατσισμού με στόχο – τον οποίο θα πετύχει – να απορροφήσει τις διαρροές από ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ.
    Κάποιες φωνές οι οποίες κράτησαν αποστάσεις από τις ακροδεξιές φανφάρες του εν λόγω κόμματος, τύπου Στυλιανίδη, είναι ήδη με το μισό πόδι έξω από τον ΔΗΣΥ, γιατί και μέσα που είναι, έχει αχρηστευθεί πλέον ο ρόλος τους.Πολύ πιθανόν να δούμε και αποχωρήσεις προεκλογικά. Δεδομένης και της οργανωτικής δεινότητας του Νίκου καθώς και της πρόσβασης του στη βάση,στη νεολαία, στις φοιτητικές οργανώσεις κλπ, είναι πέραν από βέβαιο ότι η επιλογή ΔΗΣΥ για την επόμενη προεδρία, θα τσιμεντώσει με τρία στρώματα και όχι με ένα το κυπριακό.

    Και μόνο η υπόθεση, πως το κυπριακό μπορεί να τραβήξει μέχρι και τις επόμενες προεδρικές εκλογές, σε μένα δείχνει πως είμαστε εντελώς εκτός της πραγματικότητας.Λες και οι εξωτερικές καθώς και οι εσωτερικές συνθήκες είναι στατικές και περιμένουν τον χ ή ψ Δημήτρη ή Νίκο να αποφανθούν. Η διάθεση δε, ξαφνικά, ενω κρίνουμε τον Χριστόφια για τη μη αποδοχή χρονοδιαγραμμάτων, να κάνουμε στροφή 180 μοιρών και να μιλάμε για λύση το 2015 με τον Νίκο,δείχνει διπλοανάγνωση των πολιτικών μας κριτιρίων.

    Κρίμα για όλους μας που δεν είναι έτσι. Η πιθανή νίκη του ΔΗΣΥ στις επόμενες προεδρικές αυτό που θα εξασφαλίσει είναι ένα γερό «εκδικητικό» φαγοπότι. Εν όψη και της σοβαρής πιθανότητας για εδραίωση της οικονομικής κρίσης θεωρώ πως είναι η χείριστη δυνατή επιλογή για το σύνολο των κυπρίων.Εκτός αν θεωρούμε πως θα μας σώσει από την πείνα το ΝΑΤΟ.

    Μου αρέσει!

    • Othellos permalink
      Φεβρουαρίου 24, 2011 09:41

      «…….είναι πέραν από βέβαιο ότι η επιλογή ΔΗΣΥ για την επόμενη προεδρία, θα τσιμεντώσει με τρία στρώματα και όχι με ένα το κυπριακό.»

      Δηλαδή υπάρχει η πιθανότητα να καταφέρει κανείς να ξεπεράσει την επιλογή που έκανε το ΑΚΕΛ το 2003;

      Μου αρέσει!

      • disdaimona permalink
        Φεβρουαρίου 24, 2011 09:56

        @othellos

        θεωρώ πως είναι λάθος να κρίνουμε την έκβαση του κυπριακού από «τη θέληση του προέδρου» ή «τη θέληση της Τουρκίας» κλπ.

        είμαστε πάνω σε μια σκακιέρα, όπως είναι όλος ο δυτικός κόσμος. σωστά, κατά τη γνωμη μου, κλαίμε για το 2003. θεωρώ πως υπάρχουν χαμένες ευκαιρίες με την έννοια πως κανένας δεν μπορεί να προβλέψει με ακρίβεια τις κινήσεις των υπολοίπων πάνω σε τούτην τη σκακιέρα.ούτε οι ίδιοι οι παίχτες δεν μπορούν να προβλέψουν το παιχνίδι. άμα σου κάτσει το ρουά ματ πιάστο το μαυρογέρημον!

        εν είμαι μαντισσα (ούτε σκαλιώτισσα :-)) για να προβλέψω, αλλά το σκηνικό στη μέση ανατολή,φωνάζει μας πως οι ισορροπίες αλλάσουν τζαι πως εν ενδέχόμενη μια ενδυνάμωση του ρόλου της Τουρκίας στην περιοχή.Αρα, αν δούμε σκλήρυνση της τουρκίας να μεν εκπλαγούμεν.τζαι δεύτερον άρα: εν έχουμεν την πολυτέλεια να το κουντούμεν πάρατζει το κυπριακό. ούτε το ακελ την έσιει πλεον. εν πιθανόν να γίνει ανατροπή,ναι,τζαι να πάμεν για λύση.

        τα υπόλοιπα για ιδεολογική ανοιχτότητα του ΔΗΣΥ – που φτάνουν το όριο του ανεκδοτου δηλαδή – τζαι η κριτική στο ακελ για τον σταλινισμό του, εν μας εξυπηρετούν τίποτε για να δούμεν καθαρά τα σημερινά μας δεδομένα.

        Η λύση πρέπει να βρεθεί πριν τες επόμενες προεδρικές. Αυτή είναι η δική μου εκτίμηση.

        Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Φεβρουαρίου 24, 2011 21:35

      Disdaimona μου. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο με βρίσκει σύμφωνο αυτό:

      Και μόνο η υπόθεση, πως το κυπριακό μπορεί να τραβήξει μέχρι και τις επόμενες προεδρικές εκλογές, σε μένα δείχνει πως είμαστε εντελώς εκτός της πραγματικότητας.

      Μου αρέσει!

    • xwrikos permalink
      Φεβρουαρίου 26, 2011 08:59

      Ακου, ακου, τον αλητην, τον θεομπαιχτην τον Αναστασιαδην να μας αφηκει αλυτον το κυπριακον ως το 2013 τζαι να βαλει υποψηφιοτηταν για να το λυσει ως το 2015.

      Εγω προτεινω να καμουμεν διαμαρτυριαν εξω που το προεδρικο για να δει ο κυριος Αναστασιαδης οτι δεν εχουμεν ορεξην να τον καρτερουμεν ως το 2015 να λυσουμεν το κυπριακο.

      Να φει σιορ ο που τα τωρα να παει εσσω του τζαι να φηκει την διαπραγματευσην ο Αναστασιαδης. αφου εν θελει λυση να ερτει αλλος που θελει να το λυση. Να υποστηριξουμεν το κομμαν σιορ που σουζετε τζαι φωναζει θελω λυσην, το κομμαν που κατακεραυνωνει τον Αναστασιαδην για τις επιλογες του (ασιοηλε καλα να του καμουν) που εφκαλεν τον τασσον στην εξουσια ενω ειχαμεν ομπρως μας την μεγαλυτερη και ποιο ολοκληρωμενη προσπαθεια για λυση του κυπριακου που ανελάβεν ποτε η διεθνεις κοινοτητα, που εψηφησεν οχι στο σχεδιον που επανενωνεν την Κυπρο ημισσιμου για να τσιμεντωση το ναι, που εδημιουργησε την περιρεουσα, που εστηριζεν τον τασσον 4 χρονια τζαι με το που αναδεικτηκεν στην εξουσιαν εγκαταληψεν την αποφαση του 20 συνεδριου του ΔΗΣΥ τζαι κανενας εν συντηχανει μες το κομμαν του, που επολεμησεν καθε προσπαθειαν επιταχυσνης των συνομηλιων τζαι αναροθκιετουν μα ηντα που ηρτεν να καμει ο ΓΓ των ΗΕ στην Κυπρον τζαι επολεμαν καθε ελπιδαν η μομεντουμ επηεννεν να δημηουργηθει τζαι που μεχρι σημερα δαιμονοποιη το σχεδιον αναν αποκαλοντας ενοχους οσους το εψηφησαν.

      Μου αρέσει!

  3. disdaimona permalink
    Φεβρουαρίου 24, 2011 09:44

    @Στροβολιώτης

    διαφωνώ στα εξής σημεία:
    1.δεν υπάρχει λόγος ούτε βάση να αποδίδουμε τους χειρισμούς του ΑΚΕΛ στο κυπριακό στην εσωκκοματική του δομή. Αντίθετα θα μπορούσε να ισχυριστέί κάποιος πως η κομματική «εσωστρέφεια» του ΑΚΕΛ ίσως να βοηθούσε στην περίπτωση υπογραφής μιας λύσης από την άποψη της ελαστικότητας του να συσπειρώνει – όπως απέδειξε – τους ψηφοφόρους του.
    Τα εσωκομματικά του ΑΚΕΛ εντάσσονται σε μια άλλη κατηγορία προβλημάτων, που περισσότερο έχουν να κάνουν με την δυσκαμψία του κόμματος να απελευθερώσει τη βάση, ούτως ώστε να δημιουργηθεί ένα ανοιχτό λαϊκό αντίβαρο ενάντια στη διχοτόμηση, κάτι το οποίο θα επηρέαζε την αντίληψη του μέσου κυπραίου για τους κινδύνους της διχοτόμησης. Αυτή η δυσκαμψία όμως δεν έχει να κάνει με αυτούς καθαυτούς τους χειρισμούς στο κυπριακό.

    2. διαφωνώ με την θέση – που υπήρχε και στο προηγούμενο σου άρθρο – πως το ΑΚΕΛ πρέπει να χρεωθεί την κατρακύλα της ΕΔΕΚ και πως αν ήταν σοσιαλδημοκρατικό κόμμα θα τους ενσωμάτωνε. θεωρώ πως είναι εντελώς αβάσιμη αυτή η υπόθεση α)γιατί οι διαφωνίες της ΕΔΕΚ αφορούν τον εθνικισμό της και όχι στο δίλημμα «σοσιαλδημοκρατία» ή «κομμουνισμός» και β)γιατί κανένας δεν μπορεί πλέον να σωσει ένα κόμμα που λαμβάνει μέρος σε διαδηλώσεις ενάντια στους παλαιστινίους. οι ανθρωποι είναι για φτύσιμο και η κατρακύλα εκλύει τους όποιο σιοινί τζαι να τους δωσεις για να σωθούν.

    3. λάθος επίσης θεωρώ την αναγωγή του Σημίτη στο σωτήριο πρόσωπο που έδωσε αξιοπρέπεια στην Ελλάδα. Μα κύριε ελέησον Στροβολιώτη μου…δαμέ ο άθρωπος έβαλε την χωρα στην ΟΝΕ με χρέη που θα ξεπληρώσουν το 3000!!! εν να φκάλουν στο σφυρί την ακρόπολη σε λλίον αν δεν την κάψουν πρώτα.
    Αλλον Ελλάδα άλλο Κύπρος και κυπριακό. Το ίδιο λάθος εκάμαν τζαι οι αριστεροί της ελλάδας όταν τάχθηκαν εναντια στο ΑΝΑΝ γιατί ήταν σχέδιο της κυβερνησης επί Σημίτη.

    Ελλάδα και Κύπρος είμαστε σαν δυο συγκοινωνούντα δοχεία με πολλες αντιστροφές όμως, πρεπει να προσέχουμεν που τες απλουστεύσεις.

    Μου αρέσει!

    • Φεβρουαρίου 24, 2011 21:42

      Disdaimona (και Ανεφ). Η θέση μου είναι πως αν το ΑΚΕΛ άφηνε την κομμουνιστική, ή στην πραγματικότητα την «κομμουνιστική» του ιδεολογία, θα γινόταν πολύ πιο ελκυστικό σε εκείνους τους ψηφοφόρους που θα το έφερναν στα όρια της αυτοδυναμίας.

      Αν κάποιοι εντός του κόμματος δεν θέλουν ή διαφωνούν με τέτοια κίνηση, τότε απλώς επιλέγουν να κρατήσουν το κόμμα παγιδευμένο.

      Δεν θέλω το ΑΚΕΛ να χρεωθεί οτιδήποτε ή οποιονδήποτε της ΕΔΕΚ. Θέλω αν αποτελεί πραγματική κεντροαριστερή επιλογή.

      Για τον Σημίτη έγραψα ξανά… με όλες του τις αδυναμίες, τον θεωρώ τον πιο σοβαρό Έλληνα πολιτικό από τον καιρό του Βενιζέλου…

      Μου αρέσει!

    • xwrikos permalink
      Φεβρουαρίου 26, 2011 09:01

      Αν δεν την εβαλλεν στην ονε εν ηταν να εσσει χρεη?

      Μου αρέσει!

  4. milaz permalink
    Φεβρουαρίου 24, 2011 09:58

    @Λεμέσια: οι ΕΔΗ ήταν πάντα οι πιο σοβαροί, αλλά εδιαλέξαν και εκείνοι μεταξύ ΑΚΕΛ, ΔΗΣΥ περκι πάμε μπροστά και αφού ο νυν πρόεδρος εν του ΑΚΕΛ είναι λογικό, πιστεύω, να του δώσουν στήριξη….


    Γενικά:
    Νομίζω ότι και το ΑΚΕΛ και το ΔΗΣΥ φοβούνται να τολμήσουν να γίνουν πιο «σύγχρονα» κόμματα βλέποντας ότι τα υπόλοιπα μικρά κόμματα επιβιώνουν δίνοντας πολύ λιγότερα και έχοντας στην ουσία εντελώς πελατειακές σχέσεις με τους ψηφοφόρους τους (όχι ότι δεν έχουν και οι δυο μεγάλοι), άρα θέλουν να κρατούν τους «σίουρους».

    Το ΔΗΣΥ πουλά εθνικισμό και το ΑΚΕΛ πουλά «συντεχνιακό» λόγο και «αντίσταση στον ιμπεριαλισμό». Ταυτόχρονα ο ΔΗΣΥ χρησιμοποιά τον μπαμπούλα του κουμουνισμού και το ΑΚΕΛ τον μπαμπούλα του νεο-φιλελευθερισμού εναντιόν του άλλου. Αμφιβάλλω αν θα αλλάξουν εύκολα ή σύντομα τα πράγματα, ενόσω έχουμε και νέους που βλέπουν τα πράγματα πολύ απλοϊκά δηλ. στο επίπεδο αποελ VS ομόνοια, καφές λαϊκού VS χαραλαμπους και οι ίδιοι οι πολιτικοί ρίχνουν το επίπεδο πολύ χαμηλά με την συμπεριφορά τους.

    Και έτσι η μόνη επιλογή που μένει είναι η αποχή, το λευκό ή ο Ούτοπος… όσο για το Κυπριακό, το πουλίν επέτασεν εδώ και καιρό…

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Φεβρουαρίου 24, 2011 21:43

      Λαλείς το πολλά σκληρά: εγώ μάλλον επιλέγω συνδυασμό «πάω εκδρομή με τα μωρά».

      Μου αρέσει!

  5. Φεβρουαρίου 24, 2011 10:21

    Εξαιρετική η ανάλυσή σου Στροβολιώτη μου.

    Και πρέπει να ομολογήσω πως σε αυτές τις βουλευτικές βρίσκομαι σε πολύ μεγάλο δίλημμα ως προς το τι θα ψηφίσω. Δεδομένου ότι η ιδεολογική μου πατρίδα, το οικολογικό κίνημα έχει καταστεί ένα ακροδεξιό κόμμα και οι ΕΔΗ, η εναλλακτική που επέλεξα στις περασμένες εκλογές (και συντάχθηκα) έχουν ουσιαστικά πάψει να υφίστανται, αναγνωρίζω πως οι δύο επιλογές που μένουν είναι αυτές που αναφέρεις.
    Από τη μια το ΑΚΕΛ το οποίο σε θεωρητικό επίπεδο τάσσεται μεν φραστικά υπέρ της λύσης και επανένωσης αλλά σε πρακτικό επίπεδο λιποτακτεί από το στρατόπεδο αυτό την κρίσιμη στιγμή και συνεχώς παραμένει εγκλωβισμένο σε μια ιδεολογική παγίδα που δεν του επιτρέπει να κυβερνήσει αποτελεσματικά. Από την άλλη ο ΔΗΣΥ. Το κόμμα αυτό υπήρξε συνεπές στις ιστορικές στιγμές αλλά έχει την τάση να φορά συχνά φουστανέλες ενώ οι πρόσφατες ξενοφοβικές θέσεις που πήραν μερικά στελέχη του δημόσια με έχουν προβληματίσει πολύ.

    Είναι τραγικό να έχω να επιλέξω μεταξύ απύθμενης βλακείας και ξενοφοβικού λαϊκισμού…

    Μου αρέσει!

  6. Φεβρουαρίου 24, 2011 10:36

    Εγώ σκέφτομαι κατά πόσο είναι δυνατόν να κάνουμε μια πιο «επιστημονική» ανάλυση.
    Θα μπορούσαμε να βάλουμε κάτω όλη τη δράση του κοινοβουλευτικού σώματος τα τελευταία 4.5 χρόνια και να κρίνουμε τις πράξεις του κάθε κόμματος και του κάθε βουλευτή. Να αντιδιαστείλουμε τις θέσεις τους με το τι ψήφισαν, τι νόμους προσκόμισαν, τι προσέφεραν τέλος πάντων.
    Ποιοι είναι συνεπείς και ποιοί όχι; Με ποιούς συμφωνούμε;

    Δεν έχω το χρόνο να κάνω κάτι τέτοιο βέβαια και κάτι παραπάνω από υποψία μου λέει ότι το αποτέλεσμα θα ήταν μια πιο τσιμεντωμένη αποχή.

    Μου αρέσει!

  7. Φεβρουαρίου 24, 2011 10:52

    Strovoliotis,

    Μέχρι να καταφέρω να βρω χρόνο για εάν πιο ολοκληρωμένο σχόλιο, απλώς να υποβάλω το ερώτημα πως είσαι τόσο σίγουρος ότι κάποιοι που μπορεί να κινούμαστε πέριξ του ΑΚΕΛ θέλουμε ή/και επιδιώκουμε το ΑΚΕΛ «… να αναμορφωθεί […] και από light κομμουνιστικό, να μετατραπεί σε μια αξιόπιστη κεντροαριστερή επιλογή για να καλύψει τον χώρο της σοσιαλδημοκρατίας στην Κύπρο…», [αν και στην πράξη πιστεύω ότι αυτό τον χώρο τον καλύπτει];

    Μου αρέσει!

  8. Φεβρουαρίου 24, 2011 12:25

    Αντίθετα με τον Στροβολιώτη, εγώ πιστεύω πως μόνο αν τα δυο μεγάλα κόμματα έχαναν από τις δυνάμεις τους -χωρίς να επωφελυθούν οι ΔΗΚΟΕΔΚΟΕΥΡΟΚΟτες) -θα μπορούσε να υπάρξει μια επαναφορά τους σε πορεία λύσης του Κυπριακού.

    Επειδή όμως δεν υπάρχει καμιά δύναμη /κίνηση / πλατφόρμα που να δώσει διέξοδο στις χιλιάδες των απογοητευμένων που τώρα θα στραφούν προς Αποχή, Λευκό, Άκυρο ή προς τον διπολισμό… κλάφτα Χαράλαμπε…

    Όταν ο νεαρός ΝοΑ έκαμνε τζείνο το ευλοημένο το στένσιλ «το Πουλλίν επέτασεν»…

    (http://3.bp.blogspot.com/__AlwZHQ47PQ/SnsQpZ0MzzI/AAAAAAAAABM/X86PwNXdgTw/s1600-h/06082009054.jpg)

    … ηθλεημένα ή άθελα έδωσε μορφή όχι μόνο στην πραγματικότητα σε σχέση με την «Κυπριακή Δημοκρατία» αλλά και σε σχέση με τις προοπτικές λύσης και αληθινής ειρήνης.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Φεβρουαρίου 24, 2011 21:45

      Νομίζω και οι δυο μας κτίζουμε ο κάθε ένας την δική του εικονική πραγματικότητα…

      Μου αρέσει!

  9. Φεβρουαρίου 24, 2011 12:26

    Μου αρέσει!

  10. Ανώνυμος permalink
    Φεβρουαρίου 24, 2011 13:07

    Όχι δεν αποτελεί επιλογή. Το ΑΚΕΛ έχει αποκρυσταλλοποιηθεί. Είναι κόμμα του 1960 για να μην πω του 1910. Δεν μπορεί να προσφέρει άλλες λύσεις στα προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας εκτός από μια μάτσα επιταγές με δανεισμένα χρήματα.

    Μου αρέσει!

  11. Φεβρουαρίου 24, 2011 17:11

    Ε, άμα δεν υπάρχει μόρφωση… και δεν εννοώ σχολικά / πανεπιστημιακά ή άλλα διπλώματα. Κοινή λογική χρειάζεται μα πού να την βρεις. Ποιος, περιμένεις, φίλε Στροβολιώτη, να σκεφθεί σαν κι εσένα. Αυτοί που μπορούν να το κάνουν δεν έχουν την ανάγκη να τα ακούσουν. Αφορισμοί; Ίσως, αλλά δυστυχώς, βλέπω μόνο αδιέξοδα στα ερωτήματά σου. Υπερισχύει η προβατοποιημένη ‘πολιτική’.

    Μου αρέσει!

  12. Τσάππας permalink
    Φεβρουαρίου 25, 2011 00:06

    Θυμηθείτε τη συμπεριφορά του ΔΗΣΥ απέναντι στον Βασιλείου και τις ιδέες Γκάλι για την προεδρία και μόνο. Μην ξεχνάτε τόσο εύκολα.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Φεβρουαρίου 25, 2011 07:23

      Εγώ θυμάμαι.

      Θυμάμαι επίσης την συμπεριφορά του ΑΚΕΛ έναντι του Βασιλείου, μετά την αποτυχία επανεκλογής του το 1998.

      Μου αρέσει!

  13. Φεβρουαρίου 25, 2011 12:07

    Χάτε να δούμε… να αθθυμηθούμε τζιαι το «Μίνιμουμ πρόγραμμα» να μας πιάει το γελόκλαμα;

    Μου αρέσει!

  14. Έλενα permalink
    Μαρτίου 1, 2011 18:51

    Αχ! Στροβολιώτη! Προσπαθώ να ανάψω το τζάκι και εσύ ανάφκεις άλλου είδους φωθκιές! 🙂
    Συμφωνώ και με το προηγούμενο άρθρο και με αυτό. Πιστεύω επίσης ότι η υπόθεση που διατύπωσες, εάν δηλαδή το ΑΚΕΛ «χαπαρίσει» ότι πρέπει να αλλάξει για να βρεί τον δρόμο του τότε θα αποτελέσει ελπίδα για τον τόπο, είναι πέρα για πέρα σωστή…αλλά εν συφφέρει! Θέλει ΑΡΕΤΗΝ η τόλμη για να έχει αποτέλεσμα και δεν βλέπω κανένα πρόθυμο να «βάλει κάτω» αυτά που έμαθε που τον καιρό που ο Μαρξ ήταν teenager και να τα επανεξετάσει!
    Οπότε…..μάλλον θα σερβιριστούμε από τον μπουφέ του ΔΗΣΥ…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: