Skip to content

Μην πας μια μέρα στη δουλειά blues.

Μαρτίου 9, 2011

Πρωί.

Όπως πάντα.

Καλός ή άσχημος, ευτυχισμένος ή δυστυχισμένος.

Το ρολόι κτυπά πριν τις 6. Το κλείνω με μια σχεδόν αυτόματη κίνηση. Φεύγω από το δωμάτιο όπως τον κάττον (Όχι όπως την μάνταμ, την επίσημη γάτα του σπιτιού. Εκείνη είναι χοντρή και ακούγονται τα βήματα της). Δεν φτάνει που ταλαιπωρώ τον ύπνο της κυρίας με τα χορωδιακά μου ροχαλητά, ας την αφήσω να κοιμηθεί εν ειρήνη για κανένα μισάωρο, παρέα μόνο με το δικό της, ανεπαίσθητο, ή έστω χμμ…, υποδεέστερης έντασης ροχαλητό.

Μετά, πρέπει να είμαι προσεκτικός να μην ξυπνήσουν τα μωρά. Κάποτε ξυπνάει η μικρή, που είναι συνήθως πιο υπάκουη. Και της αρέσει το διάβασμα, ό,τι και να σημαίνει αυτό για μια εξάχρονη. Με ένα βιβλίο όμως επιστρέφει στο κρεβάτι μέχρι νεωτέρας.

Ο γιος, ο άτακτος γιος, ο ανυπάκουος γιος, ο ενεργοβόρος γιος είναι πιο τεμπέλης. Δύσκολα ξυπνά. Όταν το κάνει έχει όρεξη για κουβέντα, ή τρέχει στην τηλεόραση.

Πριν μερικές μέρες μου λέει: «γίνεται να μεν παεις σήμερα στη δουλειάν;»

…………….

– Και τι θα κάνω στο σπίτι γιε μου;

– Να είμαστε μαζί!

………………..

-Ε, δεν μπορώ σήμερα, μπορεί αύριο, άιντε κοιμήσου ακόμη λίγο, φεύγω!

Έφυγα.

Όπως πάντα.

Σε μια δουλειά που δε με κάνει ευτυχισμένο. Σε μια δουλειά που βάζει εμπόδια.

Που τα ξεπερνάω.

Μόνο για να βρω άλλα.

Σε μια πορεία ζωής που μου βάζει εμπόδια.

Που τα ξεπερνάω.

Μόνο για να βρω άλλα.

Σε ένα κόσμο που…

(«Διαδικασία ζωής» jamming, από τον Stevie Ray Vaughan (Η έμφαση στο θυμό, όχι στη μιζέρια.)).

………………..

Πριν πολλά χρόνια.

Τον καιρό των μεγάλων ερώτων.

Μια γυναίκα μου είχε βάλει την πρόκληση τότε.

-Μην πας μια μέρα στη δουλειά!

Είχα βάλει τον ορθολογισμό έναντι του έρωτος, ή μάλλον θεωρούσα πως μπορούσαν να συμβαδίσουν, ή ακόμα ίσως να θεωρούσα πως πράγματι μπορούσε ο ορθολογισμός να δικαιολογηθεί στον έρωτα.

Και είχα πάει δουλειά.

Τώρα πληρώνω λογαριασμό. Άλλο λογαριασμό.

Ο γιος μου, ο καλός μου, ο ΔΗΚΟικός μου, που με είχε προειδοποιήσει πριν λίγες μέρες όταν έβλεπε μια παιδική ταινία με ένα εξωγηινάκι, και έβαλε τα κλάματα λίγο πριν το τέλος γιατί ήταν «λυπημένη», είναι ψυχούλα, λίγο μόνο πιο μέσα.

Πως θα βγει ύστερα εκεί έξω;

Και που θα είναι ο χαζομπαμπάς να έχει την έννοιαν;


Από το «Ανθρώπων Έργα» (Κραουνάκη/Νικολακοπούλου). Τον ένα εκ των δυο δίσκων της Άλκηστης που αξίζουν.

Advertisements
18 Σχόλια leave one →
  1. Μαρτίου 9, 2011 21:20

    κι αν δεν πας μια μέρα στη δουλειά ποιο θα είναι το μεγάλο κακό; σίγουρα όχι τόσο μεγάλο όσο η χαρά του γιου σου αν μεινεις σπίτι ε; 🙂

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Μαρτίου 9, 2011 21:57

      Κροτ,

      Η σύντομη απάντηση είναι πως και βέβαια δεν θα είναι το τέλος του κόσμου αν δεν πάω μια μέρα δουλειά. Και μπορώ να το κάνω.

      Η κυνική – και επίσης σύντομη – απάντηση είναι πως δεν δουλεύω στο δημόσιο.

      (Και η «Είδες! Τώρα πλήρωνε», απάντηση, είναι πως η *δική* μου χαρά θα ήταν μεγαλύτερη αν δεν πήγαινα μια μέρα στη δουλειά και έμενα με τα μωρά!)

      Μου αρέσει!

  2. Μαρτίου 9, 2011 21:40

    Φίλε αν δεν πας μια μέρα στην δαυλιά το πολύ- πολύ να έχεις τις επόμενες μέρες να ξεπεράσεις ακόμα μερικά εμπόδια που θα δημιουργηθούν με την απουσία σου.
    Σε μια δουλειά που δε σε κάνει ευτυχισμένο μια μέρα μακριά θα είναι όαση .

    Υ.Γ κλίσε και το κινητό να μην σε βρίσκει κανείς.

    Μου αρέσει!

  3. strovoliotis permalink*
    Μαρτίου 9, 2011 21:50

    Ε, πως να μην πάω δουλειά;

    Εχω τόση πίεση που είχα αναρτήσει λάθος βίντεο!

    (Για την ιστορία, αλλά άσχετο με την ανάρτηση, ήταν αυτό:

    http://www.youtube.com/watch?v=qJVpkw_8KDs&feature=fvwrel )

    Μου αρέσει!

  4. disdaimona permalink
    Μαρτίου 9, 2011 23:01

    Ποιός είναι ο άλλος δίσκος Στροβολιώτη;

    (υ.γ : ο έρωτας πάντα πάνω από τον ορθολογισμό μπαίνει…ενώ εμείς δουλεύουμε όμως 🙂 )

    Μου αρέσει!

  5. strovoliotis permalink*
    Μαρτίου 9, 2011 23:16

    Το «Παραδέχτηκα».

    Μου αρέσει!

  6. Μαρτίου 10, 2011 09:18

    ένα αποσπασμα απο ένα κείμενο…
    σαν απάντηση

    ….
    Οι νόμοι της φύσης…
    Ο ήλιος ξυπνά, μας ζεσταίνει και φεύγει.
    Κι η νύχτα μας παγώνει τα δάκτυλα και την καρδιά.
    Μια νύχτα αβάσταχτη που ούτε το όνειρο δεν τη γλυκαίνει.
    ….

    Κι εγώ παραβάτης
    ένας απλός περαστικός που χαζεύω την βροχή
    και κυνηγώ μια ηλιαχτίδα που βρέθηκε στο όνειρό μου.

    Μου αρέσει!

  7. Μαρτίου 10, 2011 11:10

    Ξέρω τί εννοείς νομίζω… δεν είναι τόσο η ίδια η δουλειά-αν και σίγουρα όλα θα πάνε πολύ πίσω αν χάσεις μία εργάσιμη μέρα… είναι η σημασιολογία του θέματος… Το να μην πας και να κερδίσεις μια μέρα… Διαφορετική… ίσως δεν είσαι έτοιμος ακόμα να το κάνεις… καλημέρα…

    Μου αρέσει!

  8. strovoliotis permalink*
    Μαρτίου 10, 2011 14:24

    Υπάρχει και φρέσκια συνέχεια:

    – Παπά, έκαμες αυτό που σου είπα;
    – Τι, γιέ μου;
    – Να μείνεις σπίτι;
    – Ε, τι να κάνω μόνος μου στο σπίτι;
    – Να κοιμααααάσαι, να …. ροχαλίζεις!

    ……………………….

    Μου αρέσει!

  9. ιων σκεπτικός permalink
    Μαρτίου 10, 2011 14:46

    Σήμερα ΔΕΝ πηγα δουλειά. Εχω άδεια από το γιατρό.
    ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΜΕΡΑ. Βρέχει από τα χθές το βράδυ, σήμερα συνέχεια, όμορφα νερά, κορταριστά, καμνει τζιαι λλία ποσιονίθκια. Τα νέφη κάθουνται πάνω στον Πενταδάκτυλο και του Μόρφου εν ολόμαυρο, σημάδι ότι έσιει τζιαι άλλα νερά. Χαρά θεού. Δόξα σοι ο Θεός βρέσιει. Οϊ πεντέξι σταξιές τζιαι ύστερα ήλιον. Βρέσει ούλλη μέρα. ΄Οπως παλιά. Ελλπίζω πόψε να μεν αρκέψουν πάλε στα νέα να μιλούν για ακραίες καιρικές συνθήκες τζιαι κακοκαιρία. Είναι μια πολλά όμορφη σιειμωνιάτιτζη μέρα.

    Στροβολιώτη, μια μέρα (σύντομα) να πεις του γιού σου. Σήμερα δεν θα πάω δουλειά. Επήρα άδεια από την εργασία μου, για να είμαστε μαζί. Και να περάσετε την μέρα όπως θέλει ο μικρός. Επειδή θα του πείς ότι πήρες άδεια, θα ξέρει ότι ο παπάς δεν μπορεί όποτε θέλει να μην πηγαίνει δουλειά , αλλά πρέπει να παίρνει άδεια. Οπότε όταν το ξαναζητήσει θα ξέρει ότι υπόκειται σε περιορισμούς.

    Αν εγύριζα το ρολόι πίσω θα άλλαζα πολλά πράγματα σε σχέση με τα παιδιά μου. Θα εργαζόμουν λιγότερο, θα ανακατευόμουν λιγότερο ή καθόλου με τα κοινά, και θα καθόμουν πιο πολλά μαζί τους. Να παίξω, να πάμε περίπατο, να πάμε μια εκδρομή. Μπορεί να λένε κ άποιοι δεν έχει σχέση η διάρκεια του χρόνου που περνάς μαζί τους, φτάνει αυτός ο χρόνος να είναι ποιοτικός. Ε, δεν είναι έτσι απλά τα πράγματα. Εν σαν το φαίν που ψήνεται στην αυτόματην μαγείρισσαν σε 15΄και το ίδιο φαίν που εσιγοψήθηκεν πάνω στο ματουδιν του καφέ 2 ώρες.

    Καλήν υπομονή με τη εργασία σου.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Μαρτίου 10, 2011 23:39

      Ενέσεις πολύτιμης πείρας, πάντοτε καλοδεχούμενες.

      Ιδιαίτερα από ανθρώπους που χαίρονται τόσο τα νερά!

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: