Skip to content

Στο εστιατόριο που τρων τα συνεργεία.

Απρίλιος 8, 2011

Η ζωή του γονιού έχει πολλές χαρές. Ίσως προσωρινές. Ίσως αμείλικτες και αναπόφευκτες. Νομοτελειακές. *Και* γιατί είναι δεδομένο πως θα έρθουν, και γιατί είναι εξ ίσου δεδομένο πως θα τελειώσουν.

(Μου αρέσουν.)

Έχει και θυσίες. Πόσες φορές να πας στο Fridays’, ή το καλοκαίρι στη Λήδρας για γρήγορο δείπνο, για να περάσεις ώρες με τα παιδάκια;

Είπαμε να αλλάξουμε πόστο. Να πάμε σε ένα στέκι, λίγο περιθωριακό  που είχαμε δοκιμάσει πριν καιρό. Ελπίσαμε πως θα ήταν ανοικτό στις 7 το βράδυ, αμέσως μετα το γραφείο. Και φυσικά πως δε θα χρειαζόταν κράτηση.

Σωστοί και στα δυο.

Είναι κάπου εν Λευκωσία, και είναι στυλ ταβέρνας Κυπριακής (δηλαδή σουβλάκια +;).

Την τελευταία φορά που πήγαμε εκεί, ένα Κυριακάτικο χειμερινό (λέμε τώρα) μεσημέρι, βρήκα κάποιο παλιό φίλο από την πρώιμη μου νεότητα, και με ενθουσιασμό μου είχε πει πως στο συγκεκριμένο στέκι σύχναζαν ο Κ. και ο Δ. και διάφοροι άλλοι από τότε.

Αλήθεια, λέω; Τι κάνουν όλοι αυτοί;

Ετσι, και έτσι κι’ αλλιώς, τίποτα το ενδιαφέρον.

Για βράδυ ήμουν επιφυλακτικός. Και είχα δίκιο. Μπαίνουμε μέσα, 4 μεγάλοι και 4 μωρά μικρότερα των εφτά, και …τουμάνι!

Όλοι κάπνιζαν στο μπαρ.

Χαιρετίσαμε και καθίσαμε στη γωνιά. Ο φίλος, κάποτε βαρύς καπνιστής, λέει: να πάρουμε τους μπάτσους; Άσε λέω, εγώ ο ιδεολόγος και άκαπνος. Μπορεί, μετά το φαγητό.

Ήρθαν διάφοροι βαριοί τύποι – ούτε μια κοπέλα. Και η έτερη μανούλλα λέει:

«Στο εστιατόριο που τρων τα συνεργεία…»

Ναι, ούτε ένας κυριλλές, ούτε ένας υποψήφιος βολευτής. Εξαιρετική ατμόσφαιρα!

Δεν εξιδανικεύω.

Το φαί πολύ μέτριο. Μόνο το κρασί ισοπέδωσε μια γαμάτη μα και γαμημένη βδομάδα. Τα μωρά όμως δεν ζήτησαν καν τα Νιντέντο! Ζωγράφιζαν, έγραφαν με τα νέα μολύβια στο διπλανό τραπέζι, μας άφησαν κ-υ-ρ-ι-ο-λ-ε-κ-τ-ι-κ-ά ήσυχους!!!

Δεν βρήκα κανένα παλιό γνωστό. Βρήκα ένα πιο πρόσφατο γνωστό, ένα καλό παιδί από Νότιο Αμερική με τον οποίο κάναμε μια δουλειά με την Ρωσία πριν αρκετά χρόνια. Και είχα τότε κάνει την πιο επικίνδυνη πτήση που έκανα ποτέ στη ζωη μου: ναυλωμένη πτήση από Πάφο, με 13 ώρες καθυστέρηση, με πιλότο ελαφρώς πιωμένο, φοβερές αναταράξεις πάνω από τον Εύξεινο, και άφιξη στο Κρασνοτάρ στις 2 τα χαράματα με τα πάντα, εννοώ τα πάντα κλειστά.

Α, καιροί μου περιπετειώδεις!

Η κυρία μου πάντως βγήκε έξω για να καπνίσει.

Οι υπόλοιποι δεν πάθαμε και τίποτα.

Δεν είχε μουσική εκεί. Μόνο χαζά τηλεοπτικά κανάλια. Θα ταίριαζε όμως το τραγούδι.


Advertisements
One Comment leave one →
  1. strovoliotis permalink*
    Απρίλιος 8, 2011 22:41

    Στίχοι: Θοδωρής Γκόνης
    Μουσική: Νίκος Ξυδάκης
    Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Ξυδάκης

    Στο εστιατόριο που τρων τα συνεργεία
    μπήκε το θέμα σου, έτσι, στ’ αστεία.
    Εφτά βοηθοί και τρεις μαστόροι
    μαζί τους και οι σερβιτόροι.

    Κι εσύ μαρσάρεις τα μποτάκια σου
    σφυρίζεις με τα δυο χειλάκια σου,
    ανάβεις τη μικρή και τη μεγάλη σκάλα
    κι ούτε μας σκέφτεσαι μια στάλα.

    Και με τα δυο σου πόδια, λάστιχα Πιρέλι
    φεύγεις και χάνεσαι, γλυστράς σαν χέλι.

    Στο εστιατόριο που τρων τα συνεργεία
    μπήκε το θέμα σου, έτσι, στ’ αστεία.
    Εφτά βοηθοί και τρεις μαστόροι
    μαζί τους και οι σερβιτόροι.

    Κοίτα τα φρένα, το τιμόνι σου,
    δεν θα τα καταφέρεις μόνη σου.
    Έλα σε μας και μη σε μέλλει, μη σε νοιάζει.
    Έλα, μας τρώει το μαράζι.

    Είμαστε εφτά βοηθοί και τρεις μαστόροι
    μαζί μας είναι και οι σερβιτόροι.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: