Skip to content

Από τα παλιά ημερολόγια [8]. Πάλι για τον Κώστα.

Απρίλιος 14, 2011

Παρασκευή 21/4/00 16.30

 

Δυο βδομάδες νωρίτερα τέτοια ώρα μεθυσμένος από το κονιάκ, την ζιβανία  και λοιπά άλλα σκληρά ποτά, έγραφα ένα πολύ προσωπικό κείμενο  που έστειλα στην λίστα στο διαδίκτυο.

 

Πήρα πάρα πολλά μηνύματα συμπαράστασης, ήταν μια αλλαγή στην ατμόσφαιρα έντασης που επικρατεί στην λίστα λόγω προβλημάτων, κυρίως προσωπικών, αλλά και με τους διαχειριστές. Το βράδυ της Πέμπτης 6/4/00 ο Κώστας πήγε κανονικά για ύπνο.

 

Πήρε μάλιστα και την ινσουλίνη του κανονικά όπως δείχνουν οι λεπτομερείς σημειώσεις που κρατούσε. Ήταν γυρισμένος στην  πλευρά της καρδιάς όταν τον βρήκε ο αδελφός μου, κρύο, το πρωί.

 

Μου τηλεφώνησε και μου είπε πως δεν ξυπνά, και αν μπορώ να πάω σπίτι. Ήταν 8 παρά κάτι, είχε πολλή κίνηση, ειδοποίησα και την κυρία, πήγα και εγώ πάνω, δεν ξυπνούσε.

 

Σύντομα ήρθε το ασθενοφόρο, τον πήραν στο νεκροτομείο, το υπόλοιπο πρωί το περάσαμε κάνοντας τις διευθετήσεις, κοιμητήριο, εκκλησία, γραφείο τελετών, εφημερίδες, κλείσαμε το γραφείο, και άρχισα να κλαίω.

 

Ένοιωθα πως ήταν άδικο αυτό που έγινε, ένοιωθα πως δεν έπρεπε να φύγει τώρα, ένοιωθα πως ήμασταν γενικώς καλά, πως χαιρόταν που με έβλεπε εμένα με την κυρία, την δουλειά που ξανοιγόταν, ήταν η περίοδος που ήμασταν καλά όσο ποτέ.

 

Και δεν ξύπνησε.

 

Και όλοι βέβαια είπαν πως τι τυχερός και τι τυχεροί είστε που έφυγε με τέτοιο τρόπο, και πως ήταν καλός άνθρωπος, εν πάση περιπτώσει, και ήταν ιδιαίτερα καλός μια που έφυγε έτσι, και αρκετοί  φίλοι σοκαρίστηκαν πραγματικά. Περισσότερο ο Κ. και η Α. οι οποίοι ήταν παρόντες σε μια πολύ έντονη συνεδρίαση για τον Ακάμα το προηγούμενο βράδυ,  που τουλάχιστον δεν είχε οδηγηθεί σε καυγάδες.

 

Το βράδυ χάσαμε και την συναυλία του Μάλαμα, προσπαθούσα να συγκρατήσω το κλάμα  μου με ποτό και πολύ οδυνηρό σαρκασμό και κυνισμό.

 

Το Σάββατο  ήταν η κηδεία. Ήρθε και στο σπίτι πρώτα, τον απλώσαμε στο τραπέζι της κουζίνας. Κοιμόταν ακόμη, ήρεμος, χωρίς ίχνος βασάνου στο πρόσωπο του.

 

Ήρθαν οι συγγενείς, πήγαμε με τα πόδια στην εκκλησία,  έκλαψα και πάλι, και στην διάρκεια της παρέλασης των συλλυπούμενων συγγενών και φίλων, αλλά  όχι στο κοιμητήριο όπου μπήκε στον ίδιο τάφο με την Λήδα, η οποία είχε τελικά ξεφορτωθεί τον καρκίνο, και μετατράπηκε σε μια μικρή σακούλα λευκά κόκαλα. Ήρθε αρκετός κόσμος, περισσότερος από την Λήδα, ήταν πιο βολική η μέρα, ήταν και αυτοί που ήξερα εγώ, ανάμεσα στους οικολόγους αλλά και στους πελάτες.

 

Από τότε προσπαθώ χωρίς επιτυχία να το χωνέψω. Η Λήδα υπέφερε, και το είχα χωνέψει καιρό πολύ πριν τον θάνατό της, ο Κώστας όμως, έφυγε ξαφνικά, δεν μας είπε τίποτα, παρά το γεγονός πως  ανακατεύοντας τα αρχεία του και στο σπίτι και στο γραφείο και βλέποντας πόσο συσταρισμένος ήταν, ένοιωσα πως τα προετοίμαζε. Φοβόταν πως θα έφευγε ξαφνικά και ήθελε να τα βρούμε όλα στην θέση τους να μην δυσκολευτούμε σε τίποτα. Δεν ήθελε να μας δυσκολέψει.

 

Τώρα πια  δεν θα μου πει κανείς ξανά πόσο περήφανος πρέπει να νοιώθω που ο πατέρας μου πηγαίνει κάθε μέρα με τα πόδια στην δουλειά από τον Στρόβολο. 

 

Φρόντιζε την υγεία του βλέπεις.

 

Η κυρία στάθηκε καλά, ήταν σκληρή και δεν έχυσε ούτε δάκρυ, ο πατέρας της σοκαρίστηκε. Ο αδελφός είναι καλά, και είναι και πολύ καλύτερα από ότι ήταν με την Λήδα. Βλέπει και την πτυχή του συμβάντος ως  κοινωνικό γεγονός και φέρνει συνέχεια κόσμο στο σπίτι, για το οποίο πρέπει να δούμε τι θα γίνει.

 

Το ΠΑΣΟΚ βγήκε με μικρή διαφορά στην Ελλάδα, πόσο ωραία θα ήταν αν τα κουβεντιάζαμε με τον παπά.

 

Κουβεντιάζουμε πάλι με την κυρία για το ζήτημα της τεκνοποίησης…

 

Βρέχει πολύ, θα πάμε αργότερα στην Τέρρα.

Advertisements
2 Σχόλια leave one →
  1. Απρίλιος 14, 2011 09:25

    Μου αρέσει!

  2. korinna permalink
    Απρίλιος 14, 2011 10:17

    Οι περισσότεροι θάνατοι στην οικογένειά μου ήρθαν ξαφνικά, στη μέση της άνοιξης. Εκεί που, όπως λες, όλα έμοιαζαν ήρεμα και στην καλύτερή τους περίοδο. Αυτό το έκανε κατά κάποιο τρόπο πιο «δύσκολο». Δεν ξέρω ακριβώς πώς νιώθεις, δεν ξέρω πώς είναι να χάνεις και τους δυο σου γονείς. Μια υποψία των διαστάσεων αυτής της απώλειας έχω μόνο, που όσο περνάνε τα χρόνια κι οι δικοί μου γονείς μεγαλώνουν ολοένα κι εντείνεται. Το μόνο «παρήγορο» είναι ότι και στις δυο περιπτώσεις επικρατούσε ανάμεσά σας ηρεμία και η αγάπη ήταν «ξεκάθαρη». Κι αυτό τελικά είναι το απαραίτητο στοιχείο, για να δεχτεί κανείς τους νόμους της φύσης πιο εύκολα. Σε αντίθετη περίπτωση, νομίζω, θα ήσουν βαθιά μέσα σου πολύ δυστυχισμένος. Θεώρησε ότι, κατά κάποιο τρόπο, είσαι από τους τυχερούς.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: