Skip to content

In defence of tears.

Μαΐου 15, 2011

Πέραν των πιστοποιημένων πολιτικών και επισήμων εφημεριδικών αρθρογράφων, ο γράφων διεκδικεί τον τίτλο ενός εκ των πιο σκληρών επικριτών του Τάσσου Παπαδόπουλου. Του έκανα κριτική εν ζωη, του έκανα κριτική και μετά θάνατον. Ο χαρακτηρισμός «Μεγάλος Μακαρίτης» χρησιμοποιήθηκε πρώτα από τον γράφοντα, και ήταν μια από τις αιτίες που βρισκόμουν στο στόχαστρο του επίσης μακαριστού(λέμε τώρα)  ιστολογίου Christofias Watch.  Εκείνα τα κοπέλια πολεμούσαν όσους επέκριναν τον εθνικισμό και τον εξτρεμισμό, αφού εκείνη ακριβώς ήταν η δική τους ιδεολογία, και αυτήν επέκρινα εγώ, είτε γραφόταν σε ένα μπλοκ, είτε εφαρμοζόταν ως επίσημη πολιτική του κράτους όπως τον καιρό του Τάσσου.

Τη νύχτα εκείνη του διαγγέλματος, ο Τάσσος είχε δακρύσει. Και εκείνο το δάκρυ έγινε μόνιμη επωδός στην κριτική που του έχει γίνει από τότε. Εγώ δεν χρησιμοποίησα ποτέ αυτό το επιχείρημα. Ότι δηλαδή ο πρόεδρος δάκρυσε για να εντείνει το ήδη έντονο του διάγγελμα, και να κάνει τον κόσμο να τον στηρίξει ακόμα πιο δυναμικά.  Περισσότερο στο μυαλό μου είχε μείνει το γενικότερο σκηνικό: το συμβολικό, σκοτεινό  παράθυρο πιο πίσω, η λυγμική φωνή, η γενικότερη σκηνοθεσία που ήθελε να περάσει το μήνυμα του κινδύνου, της καταστροφής, του επερχόμενου τέλους του κόσμου. Αλλά και τα λόγια: εκείνα τα λόγια εκείνου του ανθρώπου ο οποίος περίπου ξεδιάντροπα έλεγε πως μας κορόιδεψε όλους, και πως τώρα μας ζητά να ακολουθήσουμε τους φόβους και την απαισιοδοξία του. Ο Τάσσος τα πίστευε βαθιά εκείνα που έλεγε, δεν υποκρινόταν. Και ένας άνθρωπος που δεν υποκρίνεται, μπορεί φυσικά και να δακρύσει. Αυτό είχε κάνει τότε. Σε μια στιγμή μάλιστα που ο ίδιος ίσως να θεωρούσε την πιο σημαντική της πολιτικής του ζωής.

Αν μπορεί να λεχθεί κάτι για εκείνη την ανθρώπινη στιγμή είναι πως έδειξε ή μάλλον απέδειξε τον αληθινό Τάσσο. Ακριβώς εκείνον που  κάποιοι μέσα στην τραγική τους  αφέλεια  λίγα χρόνια πιο πριν έκαναν πως δεν ήξεραν με ποιο είχαν να κάνουν…

Τον πρόεδρο Χριστόφια δεν τον παρακολούθησα στης Ελίτας. Γνωρίζω όμως πως έχει δείξει ξανά περισσή ή και περιττή ευαισθησία. Αν όμως το δάκρυ του Τάσσου «τεχνικά» δικαιολογείται, μπορεί να λεχθεί το ίδιο και για τον πρόεδρο Χριστόφια;

Κατ’ αρχάς ως θέμα αρχής ένας ηγέτης θα πρέπει να συγκρατείται. Τα δάκρυα ως αδυναμία, ή ως συνειδητή εξάσκηση πολιτικής  είναι όπως και να το κάνουμε εκτός του εγχειριδίου «Πώς να γίνετε ένας καλός πρόεδρος».

Η αντιδιαστολή αυτού με την ανθρώπινη μας φύση είναι αρκετή για να δώσει το πράσινο φως; Σε γενικές και συνήθεις καταστάσεις νομίζω πως όχι.

Δηλαδή αν ο πρόεδρος δάκρυσε επειδή έγινε αναφορά από τη μάνα του, (δικαιολογημένη ανθρώπινη αντίδραση), πως θα συμπεριφερθεί ως πρόεδρος στην πιο σημαντική στιγμή της δικής του πολιτικής καριέρας όταν θα μας ζητά να πούμε ένα βροντερό ΝΑΙ στο επόμενο σχέδιο λύσης; Σε εκείνη την  περίπτωση εγώ πάντως και θα δακρύσω, και θα αναμένω από τον  πρόεδρο μου να δακρύσει – από χαρά για την επόμενη μέρα.

Όχι όμως στης Ελίτας ρε παιδί μου…  γιατί απ’ ότι μαθαίνω κιόλας, εκείνο το πρόγραμμα, είναι εφάμιλλο λατινοαμερικάνικων σαπουνόπερων. Και σε αυτή την περίπτωση το δάκρυ γίνεται μέρος του σεναρίου, δεν έχει την δυναμική που θα έπρεπε και θα μπορούσε να έχει σε σοβαρές περιπτώσεις.

Η κριτική μου λοιπόν δεν έχει να κάνει με την περισσή ή περιττή δυνατότητα του προέδρου να δακρύζει. Είναι για το που και πότε το κάνει…

Ως γενική αρχή ας κλαίμε μόνο εκεί που πραγματικά χρειάζεται…

Advertisements
37 Σχόλια leave one →
  1. Andreas permalink
    Μαΐου 15, 2011 19:34

    «Πέραν των πιστοποιημένων πολιτικών και επισήμων εφημεριδικών αρθρογράφων, ο γράφων διεκδικεί τον τίτλο ενός εκ των πιο σκληρών επικριτών του Τάσσου Παπαδόπουλου
    »

    Εξιασες να πεις οτι επικρινεις το λογικο του ανθρωπου και ωντας ανθρωπος αυτοεπικρινεσαι συνεχως.
    Θελει αποδειξεις 🙂 ????

    Υ.Γ. Ο μαγαλλυτερος διχοτομικος εισ εσύ, που συντηρεις τες ιδιες δυναμες που εδημιουργησαν τουντα συνδρομα που σημερα κατακρίνεις.
    Συγνωμη για τον ορο ενδοτικος.Κατ ακριβεια εισαι ΒΑΘΥΤΑΤΑ ΔΙΧΟΤΟΜΙΚΟΣ!!!!!:)

    Μου αρέσει!

  2. bananistanos permalink
    Μαΐου 15, 2011 20:29

    Ανδρέα, άλλα ξε τα χάπια σου, παλιά τουλαχίστον εδιαφωνούσαμεν μεν αλλά εφκάλλαμεν λλίον νόημα με τζεινά που έγραφες…

    Το πιο καλό ήταν τζείνο που κατέγραψε τζε ο Σοφοκλέους ως ρουσφέτι 090: οποιος εσιει πρόβλημα να το πεί στην εκπομπή για να το προωθήση στον πρόεδρο

    Μου αρέσει!

    • Andreas permalink
      Μαΐου 16, 2011 02:27

      Bananistane,
      Διαλογο οποτε (και οχι οπως) θέλεις.
      Τουλαχιστον να φκαλεις και τον φιλο σου τον στροβολιωτη νακκον ασπροπροσωπο.
      Εν φοουμε κανενα διαλογο γιατι εχω καμποσα , ΛΟΓΙΚΑ, επιχειρηματα σε ουλλα τα θεματα.
      Εσύ?:)

      Μου αρέσει!

  3. Μαΐου 15, 2011 22:57

    Φίλε μου όταν οι Ακελικοί το παίζουν «με αρχές» τζιαι δεν προβάλλουν την ατομικότηταν, τους κατηγεί ο κόσμος ότι είναι πίσω που τον κόσμον. Όταν προβάλλουν τζιαι κάπως soft προφίλ που δεν επευθύνεται μόνο στους ιντελεκτουάλες (σαν εμένα πι χί) τους κατηγορούμεν για σκλάβες Ιζάρουρες. Νομίζω ότι έναν πλατύν κόμμαν σαν το ΑΚΕΛ εν αναγκασμένον να απευθύνεται σε όλα τα κοινά αν θέλει να είναι ιν. Εγώ ξέροντας το άτομον από κοντά, πιστεύω ότι τζιαι μπροστά που την Ελίταν ήταν αυθεντικός τζιαι συνεπής με τον εαυτόν του. Τζιαι ότι εν αυθεντικός τζιαι με τους «basse classe» εγώ το θεωρώ το προτέρημαν.

    Σήμερα ο Δρουσιώτης (αν εν τζιείνος που υπογράφει κοριός) έγραφεν ότι έθελεν το πρόεδρον να κλαίει με τα προβλήματα του κόσμου τζιαι όχι από συγκίνησην για τα φοιτητικά του χρόνια. Εγώ προτιμώ τον να δακρύζει σαν άθρωπος για τα φοιτητικά του χρόνια τζιαι όχι για τα προβλήματα του κόσμου. Τα προβλήματα του κόσμου έχει χρέος να ψάξει να τα λύσει.

    Αυτόν που λαλείς για την ημέραν της λύσης, ξέροντας τον, σου το εγγυούμαι ότι θα κλάψει. Τζιαι γώ θα κλάψω παρόλον που δεν κλαίω (ακόμα) για τα φοιτητικά μου χρόνια. Τζιαι αντίθετα που σέναν πιστεύω ότι έχει μεγάλες πιθανότητες να τον δεις να κλαίει. Αυτήν την στιγμήν την έχει βάλει σαν στόχον ζωής. Εάν η τουρκία κάμει την μεγάλην κίνησην τωρά, εγώ πιστεύω ότι θα πραγματοποιηθεί αυτή η ευχολογία. Οι συνθήκες εψηθήκαν (νομίζω τζιαι για την Τουρκία). Η αναγνώριση είναι ανέφυκτος στόχος τζιαι νομίζω εκαταλάβαν το.

    Μου αρέσει!

    • Xwrikos permalink
      Μαΐου 16, 2011 00:43

      Εν αθενυτικος την ωραν που ελαλεν μα για το ονομαν του θεου το 2οο7-2008?

      Εν αθυεντικος οπως οταν ελλαεν πως αρρωστησεν πριν το δημοψηφησαμν?

      Εν αυθεντικος οπως οταν δηλωνει αν ηταν υπουργος μου θα τον επαυα?

      Εν αθευντικος οπως δηλωνει οτι θελει λυσην αλλα εψηφησεν οχι στο σχεδιον που κατα τον ιδιον επανενωνεν την κυπρον?

      Εν αυθεντικος οπως ηταν το 2008 ξα εν αυθεντικος υστερα που εγορασεν παλτα τζαι λιμο τζαι ενοικιασεν αεροπλανακιν?

      Εν αυθεντικος οπως αμαν λαλει οτι εν θελει επεκτασειν στο 63 αλλα διοριζει καθε συνταξιουχον φιλον του?

      Μου αρέσει!

      • strovoliotis permalink*
        Μαΐου 16, 2011 07:24

        Χωρικέ, μπορεί και να είναι. Τόσο καταλαβαίνει, τόσο τολμά.

        Θα μπορούσε όμως και να το λύσει….

        Μου αρέσει!

    • Μαΐου 16, 2011 07:03

      Ανθρωπόμορφε,

      Δεν έχω καμιά αμφιβολία πως ήταν αυθεντικός ο Χριστόφιας στην εκπομπή της Ελίτας, αλλά η απορία μου είναι, όταν απευθυνόταν με δάκρυα στο κοινό της εκπομπής της, ποιο πολιτικό μήνυμα έστειλε;

      Χωρικέ,
      δεν έχω καμιά αμφιβολία πως ήταν αυθεντικός σε κάθε μία από τις περιπτώσεις που απαριθμείς. Και αυτή είναι ίσως η τραγικότητα της αυτοεκλαμβανόμενης, ωστόσο αντιφατικής, αυθεντίας…

      Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Μαΐου 16, 2011 07:25

      Aceras,

      Όντως, η αναγνώριση του βορρά δεν έχει προοπτική, αλλά αυτός δεν είναι ικανός λόγος για να λύσει η Τουρκία το Κυπριακό.

      Όπως πάντα αφήνεις θετικά υπονοούμενα, βασιζόμενος δεν ξέρω τζιαι εγώ που. Μακάρι να κλάψουμε όλοι μαζί!

      Μέχρι τότε θα σου απαντήσω όπως ο Αντικακομούτσουνος:

      Ισσιαλλα!

      Μου αρέσει!

  4. Μαΐου 16, 2011 06:42

    Στροβολιώτη,

    Αφού δεν έχουμε επιχειρήματα να απευθυνθούμε στη λογική, ας επιστρατεύσουμε το μελόδραμα που συγκλονίζει κάθε αμόρφωτο. Πολιτικός πολιτισμός σαπουνόπερας. Είναι τυχαία που χάθηκε η μισή Κύπρος;

    Μου αρέσει!

  5. Othellos permalink
    Μαΐου 16, 2011 07:00

    Εμένα δεν με ενδιαφέρει αν ο Χριστόφιας δακρύζει αλλά με ενδιαφέρει να ξέρω αν υπάρχει συνέπεια στα λόγια και στις πράξεις του. Και επειδή τα σημεία που παραθέτει πιο πάνω ο «χωρικός» αποδεικνύουν ότι κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, θεωρώ ότι η συνέντευξη στο πρόγραμμα της Ελίτας ήταν ακόμα μια παράσταση για Όσκαρ. Με αυτά τα δεδομένα, αν κάποια στιγμή υπάρξει ένα νέο σχέδιο λύσης, το πιο πιθανό είναι ότι την ώρα των αποφάσεων ο άνθρωπος θα πάθει φαρυγγίτιδα όπως και το 2004.

    Μου αρέσει!

  6. Ανώνυμος permalink
    Μαΐου 16, 2011 11:21

    Ειλικρινά Στροβολιώτη,
    θεωρείς πως αυτό είναι θέμα για ανάρτηση μια βδομάδα πριν τις εκλογές;
    Σόρυ, αλλά δεν έχει ίχνος πολιτικής προσέγγισης αυτό το θέμα.

    Αρχισες από το διάγγελμα του Μέγα Μακαρίτη και κατέληξες στην εκπομπή της Ελίτας.
    Μα στην εκπομπή της Ελίτας, ο Πατσαλίδης – υποψήφιος και φέτος του ΔΗΣΥ – εμουγκάριζεν σαν το τρίχρονο.

    Κάμε μας ένα ποστ, για το γιατί ένα τρίχρονο ξανακατεβαίνει υποψήφιος με το ΔΗΣΥ.

    Αν οι επανενωτικοί χρησιμοποιούν τέτοια ρητορική για έναν υφιστάμενο πρόεδρο ενώ
    το κυπριακό τρέχει, τι να περιμένουμε από τους αντιομοσπονδιάκους;

    Λες και επειδή έχουμε βουλευτικές το κυπριακό έχει παγοποιηθεί και θα ξανανοίξει το ΄13.

    Σόρυ για το επικριτικό μου σημερινό σχόλιο αλλά από κάποιους ανθρώπους περιμένουμε
    να μην μετατρέπουν τα προσωπικά τους μπλογκς σε πολιτικά καφενεία.

    Πες μου τι χρήσιμο βγήκε για την επανένωση απ΄αυτό το ποστ.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Μαΐου 16, 2011 17:24

      Ανώνυμε,

      Δεν γράφω πουθενά πως το ιστολόγιο είναι στρατευμένο. Έχω τις έντονες μου απόψεις, αλλά δεν είναι αυτός αποκλειστικός χώρος για τις εκλογές. Αν δεν υπάρξει λόγος και έμπνευση, ίσως να μην γίνει άλλη πολιτική ανάρτηση πριν τις εκλογές.

      Ο Πατσαλίδης δεν με ενδιαφέρει. Ούτε θα τον ψηφίσω, ούτε πρόεδρος είναι για να κρίνεται πιο αυστηρά. Πρέπει δηλαδή να κάνω ειδικές αναρτήσεις για τους 500+ υποψηφίους που *δεν* θα ψηφίσω;;;

      Τέλος: για την επανένωση έκανα και κάνω το λίγο που μπορώ, επαναλαμβάνω όμως εδώ είναι ένα απλό ημερολόγιο.

      Μακάρι να έκαναν το πολύ μεγαλύτερο που μπορούν, εκείνοι που μπορούν να το κάνουν για την επανένωση.

      Μου αρέσει!

    • Toxotis permalink
      Μαΐου 16, 2011 17:46

      Καλά ρε φίλε…να πάει ο Πρόεδρος στην Ελίτα και να κλαίει δέκα μέρες πριν τις εκλογές δεν είναι ενοχλητικό και είναι ενοχλητικό που τον σχολιάζουμε εμείς εφτά μέρες πριν τις εκλογές. Αν δεν ήθελε σχόλια γιατί πήγε;

      Μου αρέσει!

  7. Ανώνυμος permalink
    Μαΐου 16, 2011 11:30

    Aceras & Τελευταίε Ανώνυμε,

    Όπως ξανάπα, τελευταίως εδώ μέσα “Γιάννης [Strovoliotis, Xwrikos, Αντιπολιτευόμενος, Othellos] κερνά, Γιάννης [Strovoliotis, Xwrikos, Αντιπολιτευόμενος, Othellos] πίνει”!!!

    Anef_Oriwn

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Μαΐου 16, 2011 17:28

      Ανεφ, δηλαδή στο δικό σου ιστολόγιο δεν υπάρχουν σχολιογράφοι που συμφωνούν μαζί σου και άλλοι που διαφωνούν; (Φυσικά και εκεί, και εδώ υπάρχουν και εκείνοι που δεν ξέρουν τι τους γίνεται, αλλά είναι άλλο θέμα αυτό).

      Πρέπει να ποινικοποιήσουμε και τη συμφωνία πλεον;

      Αν έχεις κάτι να πεις, κάνε το, δεν βοηθούν τα απαξιωτικά σχόλια.

      Μου αρέσει!

  8. Andreas permalink
    Μαΐου 16, 2011 13:25

    Αρεσκει μου που κανενας του εν εσιει επιχειρηματα και μεινισκουν στα συνθηματα παρουσιαζοντας εαυτους ως δηθεν ακρως ευαισθητους σε θεματα … οτι ναναι.
    Ας πουμε νοιζει τον οτι θεωρει «σπαταλη» η αγορα μερσεντες αλλα εν τον ενοχλει (!!!) κανενας σ-300 , κανενα χρηματιστηριο η κανενα κομμα που για 10 χρονια εβολεψε ανω των 10000 δημ. υπαλληλων.Αχαχαχα

    Μου αρέσει!

  9. Toxotis permalink
    Μαΐου 16, 2011 16:07

    Πιστεύω ότι ο Πρόεδρος είναι συνειδητά και βαθιά λαικιστής. Πιστεύει ότι αναδεικνύοντας πόσους καφέδες έκαμε στο Δίκωμο είναι μέγα πολιτικό πλεονέκτημα. Τα πιστεύει αυτά. Δεν πιστεύω ομως ότι κλαίει γι αυτά. ¨Ενας άνθρωπος που κλαίει όπου σταθεί κι όπου βρεθεί, πάσχει από κατάθλιψη. Λαικισμός και κατάθλιψη μας δίνουν αυτό το απογοητευτικό αποτέλεσμα.
    Το άκρον άωτον ήταν έκλαιγε με λυγμούς όταν η Χριστίνα Δημητριάδου έφευγε από την ΠΟΓΟ. Τον έβλεπα κι ήθελα να κουτουλλώ τον τοίχο.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Μαΐου 16, 2011 17:29

      Άλλος για κέρασμα! Και φαντάσου, εγώ επήα να ψιλοδικαιολογήσω τον πρόεδρο 🙂

      Μου αρέσει!

    • Μαΐου 16, 2011 17:51

      Τοξότη, φαίνεται πως ορισμένες ιδεολογίες έχουν ως σήμα κατατεθέν τους την εκάστοτε επικοινωνιακή τους τακτική. Για παράδειγμα, ο φασισμός απευθύνεται στα κατώτερα ένστικτα του ανθρώπου με σκοπό να χειραγωγήσει την ανθρώπινη βλακεία και ανάλογα ο κομμουνισμός απευθυνόμενος στην ανασφάλεια των ανθρώπων επιδιώκει να εκμεταλλευτεί την άγνοιά τους.

      Στην περίπτωση του προέδρου μας πρέπει οπωσδήποτε να του αναγνωρίσουμε πως πέτυχε κάτι εντελώς καινοτόμο, να επιστρατεύσει τον συναισθηματισμό τηλεθεατών προβάλλοντας τη νοημοσύνη και τη σοφία του.

      Υ.Γ. Εβίβα πρώτη

      Μου αρέσει!

      • strovoliotis permalink*
        Μαΐου 16, 2011 18:11

        Εβίβα αντιπολιτευόμενε!

        Πέραν των ιδεολογιών, εγώ θα έβαζα και τις ικανότητες και τα χαρίσματα των πολιτικών. Δεν είναι όλοι οι ίδιοι…

        Μου αρέσει!

      • Toxotis permalink
        Μαΐου 17, 2011 09:08

        Ε…με τες υγειές μας.

        Μου αρέσει!

  10. Μαΐου 16, 2011 16:24

    Ο Τάσσος ήταν ο πιο κουτοπόνηρος πρόεδρος που είχαμε ποτέ και έφερε την ειδή οπισθοδρομική κοινωνία μας πολύ πιο πίσω.
    Με την στήριξη του Χριστόφια έθαψε το Κυπριακό και ανέστησε την ακροδεξιά.
    Αυτό που χρειαζόμαστε τώρα είναι κάτι εντελώς καινούριο, έξω από τα παραδοσιακά κόμματα. Κανένα από τα κομματόσκυλα δεν μπορεί να προσφέρει τίποτα.
    Η μόνη επιλογή προς το παρών είναι η αποχή.

    Τα δάκρια δεν έχουν καμιά σχέση με την πολιτική.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Μαΐου 16, 2011 17:32

      Ναι Ζάκο, αλλά ελλείψει αυτού του «εντελώς καινούργιου», τι να κάνουμε;

      (Κατ, ακρίβειαν η αποχή που αναφέρεις δεν με ενοχλεί. Ούτε η ψήφος στο ΔΗΣΥ, ούτε η ψήφος στο ΑΚΕΛ.)

      Μου αρέσει!

      • bananistanos permalink
        Μαΐου 16, 2011 21:08

        Εμένα με ενοχλεί η αποχή. Για μένα αποχή σημαίνει ψήφο στους χειρότερους. Αν δεν ψηφίσεις τους μονόφθαλμους είναι σαν να ψηφίζεις τους σιυλλόστραους.

        Μου αρέσει!

    • Μαΐου 16, 2011 21:46

      ΟΥΤΟΠΟΣ

      Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ

      ΨΗΦΟΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

      Μου αρέσει!

  11. strovoliotis permalink*
    Μαΐου 16, 2011 21:20

    Μπανανιστάνε, πέρασα πολλές φορές το δίλημμα, και ξέρω. Τώρα έχω επιλογή, προσπαθώ να αποσπάσω ψήφους από τα εθνικιστικά κόμματα, αλλά ειλικρινά για την αποχή δεν κάνω κάτι πέραν του στοιχειώδους.

    Και δεν μιλώ για αποχή του δεν βαριέσαι, μιλώ για αποχή αιτιολογημένη…

    Μου αρέσει!

    • bananistanos permalink
      Μαΐου 16, 2011 22:17

      Μα ακριβώς η αιτιολογημένη αποχή με ενοχλεί. Όταν αυτοί που σκέφτονται για να αιτιολογήσουν την ψήφο τους ή την μη ψήφο τους δεν καταλήγουν σε κάποιο, η επιλογή μένει σε αυτούς που ψηφίζουν χωρίς να σκέφτονται. Για παράδειγμα, ο Ηλίθιος-κολλημένη-βελόνα-Αγρινός με την αποχή του διπλάσιάζει την ψήφο του Ελαμίτη που τον ξιτιμάζει στο μπλογκ του.

      Μου αρέσει!

  12. Μαΐου 16, 2011 22:56

    Η αποχή έπρεπε να μετριέται τζιαι να αφαιρείται που τες έδρες. Πχ 15% αποχή; Πέντε έδρες όφκερες!
    Ανεφάρμοστο βέβαια αλλά μάλλον το πιο αντιπροσωπευτικό!

    Μου αρέσει!

  13. κυπραιος αντιφασιστας permalink
    Μαΐου 17, 2011 20:38

    ΓΝΩΡΙΖΩ ΠΟΙΟς ΕΙΣΑΙ ΡΕ ΜΟΓΟΛΕ.ΞΕΡΩ ΤΖΑΙ ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΣΟΥ.ΞΕΡΩ ΤΖΕ ΠΟΥ ΔΟΥΛΕΥΕΘΙς.ΟΛΗ Η ΚΥΠΡΟς ΘΑ ΜΑΘΕΙ ΟΤΙ ΕΙΑΙ ΤΣΟΓΛΑΝΙ ΤΟΥ ΑΚΕΛ,ΑΝΘΕΛΛΗΝΑς ΓΕΝΝΗΜΑ ΑΓΚΥΡΑς ΕΙΣΑΙ ΜΟΥΝΟΠΑΝΟ.ΕΞΩ ΡΕ ΠΟΥ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΟΥ

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Μαΐου 17, 2011 21:04

      Χμμ, αν το ανωτέρω σχόλιο απευθύνεται προς τον μπλοκοδεσπότη, που θάλεγε και ο Ανεφ, τότε οφείλω να παραδεχτώ πως έχω απόλυτα διχασμένη προσωπικότητα.

      Και δεν το ξέρει ούτε η μια, ούτε η άλλη μου πλευρά.

      Ρε Ανδρέα, εσύ που για όλα έχεις απάντηση, μπορείς να εξηγήσεις αυτό το φαινόμενο;

      Και συ ρε Ανεφ τι λες: αυτό(*) κερνά, ή πίνει (και τι;)

      (*)Ναι, έγραψα «αυτό».

      Μου αρέσει!

    • Μαΐου 17, 2011 21:06

      Σκύλοι που γαυγίζουν δεν δαγκώνουν…

      Μου αρέσει!

    • Toxotis permalink
      Μαΐου 17, 2011 21:40

      Ζαααρρρ…πιάστο ρε

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: