Skip to content

Τίποτα δεν πάει χαμένο; (Μη πολιτικό κείμενο, ισχύει η ανακωχή.)

Ιουνίου 5, 2011

Γιαγιά, μάμμα, παππούς.

Ήταν ένας ευθυτενής ψηλός κύριος. Κάπου είχα ακούσει πως είχε καταγωγή από κάποιο νησί του Αιγαίου. Χαμηλών τόνων, έλεγαν πως ήταν πρωτοπόρος στη δουλειά του, στον κλάδο του.

Η σύζυγος του ήταν πολύχρωμη. Με μια ελαφριά καμπούρα, μαλλιά κοκκινόξανθα, δεν ταίριαζε στο προφίλ της συνταξιούχας δασκάλας όπως μου την είχαν περιγράψει. Με μια τσάντα πάντα στον ώμο γύριζε όλα τα σπίτια της γειτονιάς, και παντού ήταν ευπρόσδεκτη, έστω και αν φαινόταν πως ασχολείτο με όλους και με όλα, ήταν ας πούμε  λίγο …κουτσομπόλα. Λίγοι την περιέγραφαν με το όνομα της, κουβαλούσε μαζί της το μακρινό επίθετο του συζύγου της, και με αυτό ήταν αναγνωρίσιμη, έστω και αν και το δικό της όνομα ήταν ασυνήθιστο.

Δεν έχει σημασία.

Μεγάλωσα εγώ, γέρασαν και εκείνοι, δεν ξέρω πότε Έφυγαν. Όταν ενήλικος πια τους θυμήθηκα, ήταν πλεον μακαρίτες, και η επιχείρηση του παλιού γείτονα είχε μπει σε μια διαδικασία φθοράς.

Πέρασε και άλλος καιρός, πολύς καιρός, και στα πλαίσια της δουλειά μου γνώρισα ένα κύριο. Στεκόταν καλά, πολύ καλά λαμβανομένου υπόψιν του γεγονότος πως διάγει  την 8η δεκαετία της ζωής του. Η κουβέντα αναγνωριστική, σε κάποια στιγμή ρώτησε ποιος ήταν ο παπάς μου. Όταν του είπα, συστήθηκε αμέσως με το επίθετό του. Το ασυνήθιστο εκείνο αιγαιοπελαγίτικο επίθετο.

Ουπς, λέω και εγώ!

Για λίγο ήμουν συγχυσμένος: μα είναι δυνατόν να είναι εκείνος ο κύριος που ήξερα μωρό;

Αδύνατον! Θα έπρεπε να ήταν πάνω από 100 χρονών τώρα!

Ήταν ο γιος του καλαμαρά και της πολύχρωμης δασκάλας και έβγαινε κατευθείαν από τις ασαφείς παιδικές μου μνήμες.

Είπαμε διάφορα, για τη γειτονιά, το πώς, και πόσο άλλαξε, εκείνος μένει εδώ και καιρό πολύ μακριά πλεον.

Μετά ήρθε η κουβέντα στη μάνα μου.

Η μάνα σου είχε γεννηθεί το έτος Χ μου λέει;

Πάλι έκπληξη.

 Η μάνα μου έχει Φύγει εδώ και πολύ καιρό, ακόμα και στη δική μου μνήμη άρχισε να ξεθωριάζει η εικόνα της, και έρχεται ένας παππούλης από το πουθενά και με ρωτά αν είχε γεννηθεί το τάδε έτος.

Πως ήξερε;

Γιατί ήξερε;

Και κυρίως πως είναι δυνατόν να θυμόταν;

Όχι, του λέω, είχε γεννηθεί το έτος Χ+1.

Α, ναι, απαντά, ήταν ένα χρόνο πιο μικρή μου!

Φυσικά μπορεί να ήταν απλώς η καλή μνήμη του παλιού γείτονα. Θα μπορούσε όμως να ήταν και οτιδήποτε άλλο. Γείτονες και έφηβοι σε ένα μικρό τόπο, πριν πολλές δεκαετίες, ποιος ξέρει τι ένοιωθαν ή τι ήθελαν τότε.

Αν τα πράγματα εξελίσσονταν διαφορετικά, θα μπορούσε εκείνος ο κύριος που έβλεπα μπροστά μου να ήταν ο δικός μου παπάς;

Δεν είχα φυσικά το θάρρος να ρωτήσω.

Ούτε φυσικά έχω οποιαδήποτε απόδειξη πως οι αλανιάρες αυτές σκέψεις έχουν οποιαδήποτε βάση.

Όμως μου έμεινε η γενικότερη απορία και ο προβληματισμός: αν όλα όσα γίνονται αφήνουν το σημάδι τους, αν όλα όσα ζούμε είναι μέρος του όλου, υπάρχει τρόπος να ξαναδιαβάσει κανείς τον σκληρό δίσκο της ζωής του;

Της ζωής;

Αν φυσικά δεν είναι έτσι τα πράγματα, αν το δευτερόλεπτο που έχει μόλις περάσει, όταν έγραφα τη λέξη «μόλις» αλέθεται και χάνεται για πάντα, τότε ποια είναι στ’ αλήθεια η σημασία του;

Τι νόημα έχει στ’ αλήθεια το παρελθόν;

—————————————————–

Έρχομαι σε μένα, στο παρόν.

Υπάρχουν στιγμές που σημάδεψαν τη ζωη μου.

Στιγμές άπειρης λύπης ή υπέρτατης χαράς.

Κάποτε τις θυμάμαι, τις αναπολώ, ανατριχιάζω, μελαγχολώ.

Κάποιες είναι κάπου γραμμένες.

Όπως και οι ανάλογες στιγμές εκατομμυρίων πλασμάτων. Που νόμιζαν πως ζούσαν κάτι μοναδικό.

Μια φανταστική στιγμή ευτυχίας, ή μια άδικη καταδικαστική απόφαση της μοίρας.

Όλες αυτές οι στιγμές που χάνονται.

Που χάνονται όταν δεν υπάρχουν πια πλάσματα να τις θυμούνται ή να τις αφηγούνται, ή να τις διαβάζουν.  

Όμως ακόμα και αν η αφήγηση ή η ανάγνωση σώζει κάτι, είναι πολύ εγκεφαλική μέθοδος για να αναπαραγάγει το αίσθημα, την αίσθηση της αυθεντικής στιγμής.

Δύσκολα κάτι δεν πάει χαμένο.

 Ζήσε.

Advertisements
9 Σχόλια leave one →
  1. korinna permalink
    Ιουνίου 5, 2011 16:01

    Από τις ανατριχιαστικά πιο όμορφες αναγνώσεις… σ΄ ευχαριστώ.

    Μου αρέσει!

  2. Ιουνίου 5, 2011 16:45

    *βυθίζομαι σε σκέψεις*

    Μου αρέσει!

  3. τα σύκα σύκα permalink
    Ιουνίου 5, 2011 18:48

    ο Αριστοτέλης στα Φυσικά ξεχωρίζει τις στιγμές από το Χρόνο. Οι στιγμές του Αριστοτέλη δεν διαιρούνται. ο Χρόνος είναι η γραμμή που ενώνει τις αδιαίρετες αυτές γραμμές.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Ιουνίου 5, 2011 22:20

      Δεν βλέπω διαφωνία. Εκ των πραγμάτων όμως οι πιο μακρινές στιγμές βρίσκονται πολύ πίσω και φαίνονται πολύ αμυδρά στη γραμμή του χρόνου.

      Και ο βασικός προβληματισμός είναι και η μνήμη αλλά και η αξία της κάθε στιγμής.

      Μια μοναδική στιγμή πριν 20 χρόνια, ποια συνέπεια έχει στο σήμερα;

      Μια μακρινή μνήμη;

      Η κάτι περισσότερο: πως θα ήμουν διαφορετικός αν δεν είχα εκείνη τη στιγμή.

      Η πως θάταν διαφορετικά τα πράγματα αν υπήρχε/δεν υπήρχε η τάδε στιγμή.

      Μια μικρή απόκλιση μισής μοίρας αποκτά άπειρες διαστάσεις όσον απομακρύνεσαι από το σημείο αφετηρίας.

      Μου αρέσει!

  4. Noor permalink
    Ιουνίου 6, 2011 06:17

    I think you are reading too much into it. Η γιαγιά μου θυμάται χρονολογίες γέννησης για όλους τους παλιούς κατοίκους της γειτονιάς της. Όμορφες σκέψεις όμως…

    Μου αρέσει!

  5. Ιουνίου 6, 2011 08:09

    γιατί δεν γράφεις πάντα έτσι ρε γαμότο! εν ανάγκη να γράφεις για τους ΔΗΚΟΑΚΕΛΔΗΣΥΕΛΑΜΙΤΕΣ;;;;

    άρεσε μου πολλά γιατί είναι σκέψεις που απασχολούν και μένα. μόνο με μια μηχανή του χρόνου θα μπορούσες να μάθεις αυτό που θέλεις. να επιστρέψεις στο χ+1+17 και να το διερευνήσεις. πρόσεχε όμως να μην σε πάρουν χαμπάρι και να αλλάξεις τον ρουν της ιστορίας. πιθανόν να θέλεις μετά να επιστρέψεις στο 2011 και να μάθεις ότι δεν υπάρχεις!

    Μου αρέσει!

  6. Ιουνίου 7, 2011 21:23

    Εύχομαι να κρατήσει για πολλή καιρό η ανακωχή… ψηφίζω μη πολιτικά κείμενα !! 😉

    Μου αρέσει!

  7. Steph permalink
    Ιουνίου 7, 2011 22:29

    Το τελευταίο ‘ζήσε’ για μένα παραπέμπει στο ζήσε το matrix .

    Ζήσε τη στιγμή και μην απασχολείς το μυαλό και την ψυχή σου με βαθυστόχαστες σκέψεις… δεν σου κάνει καλό. Είμαστε μια σταγόνα στον ωκεανό όπως λες και συ. Οι ζωές μας είναι σταγόνες στους ωκεανούς των αιώνων και των χιλιετηρίδων που πέρασαν και πιθανόν να περάσουν. Πιθανόν κανένας δεν θα θυμάται κανένα στροβολιώτη με τα ωραία του ψηφιακά γραψίμια και κανένα Seph με ότι και αυτός έχει κάνει και έχει πει στη ζωή του.

    Και παρεμπίπτοντος μην σταματήσεις να γράφεις Και πολιτικά. Είναι και αυτός ένας τρόπος να ζεις το matrix

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: