Skip to content

Τρία κείμενα συγγραφέων της επανένωσης για την οικονομία.

Αύγουστος 20, 2011

Έχω γνωρίσει τους τρεις συγγραφείς κείμενα των οποίων φιλοξενώ σήμερα μέσα σε δύσκολες ώρες γύρω στο 2004, όταν όλοι μας πνιγμένοι στη λογική και τον πόθο της επανένωσης προσπαθούσαμε να πείσουμε τους συμπατριώτες μας να δώσουν θετική ψήφο στο σχέδιο Ανάν. Με τον Θέμο είχαμε προσφωνήσει και το συλλαλητήριο που είχε γίνει τότε στην Πλατεία Ελευθερίας, συμπληρώνοντας μια σειρά ομιλητών από την δεξιά μέχρι την αριστερά και τους Οικολόγους. Ήταν νομίζω η πιο σημαντική και συγκινητική στιγμή της πολιτικής μου ζωής.

Μετα συνεχίσαμε τις επαφές και τις προσπάθειες μέσα στην μαύρη πενταετία του Μεγάλου Μακαρίτη, απομονωμένοι από όλους: ο Νίκος Αναστασιάδης είχε ένα κόμμα να ξαναφτιάξει, το ΑΚΕΛ βρισκόταν σε μόνιμο καθεστώς άρνησης και δειλίας, μέχρι που όταν είχαν ήδη τελειώσει όλα, αποφάσισε να ρίξει τον Τάσσο…

Τόσα χρόνια μετά δεν έχει και ιδιαίτερο νόημα να μιλάς για «Ναιναίκηδες» ή επανενωτικούς, αφού και το μομέντουμ χάθηκε, και οι προοπτικές είναι στην καλύτερη περίπτωση χαμένες μέσα στα αποκαΐδια της έκρηξης στο Μαρί…

Η έκρηξη, οι συνέπειες στην οικονομία, και η γενικότερη έγνοια ώθησε τους τρεις φίλους να γράψουν τα πιο κάτω κείμενα. Η δικές μου θέσεις όπως είναι γνωστές και μέσα από τα πολλά κείμενα του παρόντος ιστολογίου, ταιριάζουν περισσότερο με εκείνες του Άκη Λόρδου και του Χρυσόστομου Περικλέους. Δεν μπορώ όμως να μην  χουμίσω και την διαλεκτική στάση του Θέμου, αφού το δικό του κείμενο δεν αφαιρεί κατ’ ανάγκην από τα άλλα δυο κείμενα, αλλά προσθέτει. Είναι αυτό το κείμενο και μάθημα σε διάφορους σχολιογράφους, προφανώς προσκείμενους στο ΑΚΕΛ, που τυφλωμένοι από την ανάγκη να υπερασπιστούν τον χώρο τους, καίνε τα χλωρά μαζί με τα ξερά…

Ναι, αν ο πρόεδρος φέρει τη λύση, θα το παλέψουμε…

Θα κάνω όμως δυο σχόλια που αφορούν κυρίως το κείμενο του Θέμου: τοποθετημένος μέσα από μια αριστερή φιλοσοφία ο Θέμος αναλύει τις μικρές και τις μεγάλες κρίσεις του καπιταλισμού ως αποδείξεις πως το σύστημα αυτό δεν είναι μακροπρόθεσμα βιώσιμο. Συμφωνώ. Αυτό δεν σημαίνει όμως πως υπάρχει ένα καλύτερο βιώσιμο σύστημα. Δεν υπάρχει εγγύηση μιας αριστερής ουτοπίας η οποία θα κυβερνά με καλύτερο τρόπο τον κόσμο. Η δική μου γνώμη είναι πως η ανθρωπότητα  έχει στο DNA της τις κρίσεις, όχι ο καπιταλισμός. Οι κρίσεις θα τελειώσουν, όταν ας πούμε κλείσει ο κύκλος των ανθρώπων στον πλανήτη μας, όχι όταν αλλάξει το ιδεολογικό μας σύστημα.

Γι’ αυτό σε κάθε περίπτωση και σε κάθε χρονική στιγμή χρειάζονται καλοί διαχειριστές, όπως προκρίνουν ο Άκης Λόρδος και ο Χρυσόστομος Περικλέους, και όχι ιδεολογική διόρθωση αν όχι επανάσταση όπως προτείνει ο Θέμος Δημητρίου.

Και κάτι άλλο: ο Θέμος λέει  πως η αντιπολίτευση επιδιώκει την εργατική αναταραχή. Κάποιοι μπορεί να το κάνουν αυτό. Ο στόχος όμως ενός σωστού διαχειριστή δεν είναι αυτός. Ο στόχος πρέπει να είναι η διόρθωση των στρεβλώσεων που δημιουργούν την παρούσα κρίση. Και ενώ σίγουρα υπάρχουν εξωτερικές συνθήκες που μας επηρεάζουν, το πρόβλημα είναι απλό: το κράτος *δεν* μπορεί να ξοδεύει περισσότερα από όσα παράγει, ή μπορεί να αποπληρώσει. Τέλος της συζήτησης! Άλλωστε κάτι τέτοιο, προκρίνει και η έχουσα σαφή αριστερά διαπιστευτήρια, νέα πρόεδρος της Βραζιλίας, Ντίλμα Ρούσσεφ, η οποία φαίνεται πως θα ακολουθήσει την πολύ πετυχημένη πολιτική του προκατόχου της, επίσης αριστερού, Λούλα ντα Σίλβα.

1. ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΤΕ κ. ΠΡΟΕΔΡΕ ΚΑΙ κ. ΧΑΤΖΗΠΕΤΡΟΥ;

Ο  Πρόεδρος  Χριστόφιας πρόσφατα είπε ότι σαν συνδικαλιστής όλη του τη ζωή δεν μπορεί να πιέσει τις συντεχνίες .

Αν αναλογιστεί όμως ο Πρόεδρος ίσως διαπιστώσει ότι οι συντεχνίες (ΠΑΣΥΔΥ)  και ο ίδιος, εφ όσον τους καλύπτει, βάζουν το χέρι τους βαθειά στην τσέπη όλων εμάς των υπολοίπων πολιτών που με τους φόρους μας συντηρούμε καταστάσεις σαν αυτή πιο κάτω :

Πριν δυο μήνες περίπου γνώρισα ένα κύριο, ανώτερο κρατικό λειτουργό. Μου έδωσε την κάρτα του με το έμβλημα της Κυπριακής  Δημοκρατίας.

Στην συνομιλία μας μου είπε ότι στο τμήμα του εργάζονται περίπου 50 άτομα από τα οποία οι μισοί περίπου δεν χρειάζονται, δηλαδή είναι πλεονάζοντες.

Από τα 50 περίπου άτομα τα 20 είναι ανώτεροι λειτουργοί (διευθυντές, αναπληρωτοι διευθυντές, βοηθοί διευθυντές κλπ.).

Ο μισθός του ίδιου είναι Ε 3,500/μηνα έχει δε 70-80 ώρες υπερωρίες τον μήνα για τις οποίες παίρνει επιπρόσθετα Ε3,500/μηνα. Δηλαδή έχει συνολικές αμοιβές Ε7,000/μηνα από μισθό και υπερωρίες.

Εκνευρίστηκα (και το έδειξα άθελα μου) και στην ερώτηση μου γιατί να παίρνει και  υπερωρίες Ε 3,500/μηνα εφ όσον οι 20-25 από τους 45-50 υπάλληλους του τμήματος του δεν χρειάζονται, μου απάντησε, φανερά στενοχωρημένος: «Έτσι είναι το σύστημα, έτσι κάνουν όλοι ».

Ακούτε πρόεδρε , κ. Γλαύκο Χατζηπέτρου ,κύριοι συνδικαλιστές και κύριοι «πολιτικοί»; «ΕΤΣΙ ΚΑΝΟΥΝ ΟΛΟΙ» !! Κρίμα στους φόρους που πληρώνουμε για να χαραμίζονται.

Είναι MANAGERS που χρειάζεται ο τόπος για να σωθεί ,όχι πολιτικούς κυπριακού επιπέδου.

Σαν αυτό το τμήμα υπάρχουν άλλες δεκάδες (πάντα με λαμπρότατες εξαιρέσεις ευσυνείδητων λειτουργών και καλοδιοικούμενων τμημάτων ) που  όλος ο λαός, μαζί και ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας με τους Υπουργούς, τους λοιπούς πολιτικούς και τους συνδικαλιστές ηγέτες ,όλοι, γνωρίζουμε.

Κατά τα αλλά ο μεν Πρόεδρος δεν μπορεί να πιέσει τους πρώην συναδέλφους του αλλά κάνει μόνο εκκλήσεις, οι συνδικαλιστές ηγέτες κάτω από την πίεση των μελών τους και για να προστατεύουν τις θέσεις τους απειλούν να παραλύσουν την χώρα με απεργίες και χάος κάποιοι δε βουλευτές (του ΔΗΚΟ κυρίως) φοβούνται διότι τα μέλη τους είναι κατά πλειοψηφία δημόσιοι υπάλληλοι και τα βάζουν με τον Νικόλα Παπαδόπουλο!!. Άλλοι παράγοντες του ΔΗΣΥ εκνευρίζονται με τον Αβέρωφ Νεοφύτου διότι θα χάσει ψήφους το κόμμα!!!.

Στο τέλος θα βάλουν όλοι την ουρά στα σκέλη, όπως κάνουν συνήθως, μέχρι παρακάτω.

Το «παρακάτω» όμως είναι «αύριο-μεθαύριο» και θα είναι η χρεοκοπία του Κράτους, το φευγιό των Ρωσικών καταθέσεων και κεφαλαίων από την Κύπρο και η κατάρρευση των Τραπεζών. Και τότε «εκεί που δεν έφτανε το σχοινί μονό θα φτάσει διπλό» και θα πάμε δεκαετίες πίσω με μισθούς και συντάξεις του 1974, για όσους δεν το κατάλαβαν ακόμα.

Αυτό θα είναι το «παρακάτω» διότι ο Πρόεδρος και μερικοί κομματικοί παράγοντες, άτολμοι όντες, μετρούν τις ψήφους της ΠΑΣΥΔΥ και των συντεχνιών και βάζουν την προσωπική τους επανεκλογή και το κόμμα τους πιο πάνω από την Πατρίδα .

Καλά να πάθουμε,  τώρα ήρθε η ώρα να πληρώσουμε. Εμείς τους ψηφίζουμε συμφεροντολογικά σκεπτόμενοι όπως αυτοί.

Μόνο τις υπερωρίες που κερνούν ο ένας του άλλου στα διάφορα ανεξέλεγκτα τμήματα ,εις υγεία των κορόιδων, εμάς των φορολογουμένων, αν έλεγχαν θα εξοικονομούνταν εκατοντάδες εκατομμύρια κάθε χρόνο αντί να επιβάλλει το κράτος κι άλλους φόρους για να πληρώνει η πλειοψηφία του λαού τις υπερωρίες ,τάχατες ,της δημόσιας υπηρεσίας.

Χρειάζεται αποφασιστικός ηγέτης επιπέδου ΘΑΤΣΕΡ η δεν χρειάζεται, ξαναρωτώ.

Δημήτριος (Άκης) Γ. Λόρδος

17 Αυγούστου 2011

2. Ώρα για ρηξικέλευθα μέτρα

Χρυσόστομος Περικλέους

Δεν μπορώ να έχω την οικονομικά επεξεργασμένη άποψη των οικονομολόγων αναφορικά με την οικονομική κρίση που διέρχεται η χώρα μας. Θα ήθελα όμως, ως ενεργός πολίτης, να καταθέσω κάποιες σκέψεις με την ελπίδα να συμβάλω στη συνειδητοποίηση της ανάγκης για τις ρηξικέλευθες αποφάσεις που πρέπει να ληφθούν αναφορικά με τη γενική κατεύθυνση αντιμετώπισης της κρίσης. 

Η τραγική κατάληξη του κομμουνιστικού οράματος για απόλυτη ισότητα και δικαιοσύνη μέσα από τον κρατικό, ή τον κατ’ επίφαση κοινωνικό, έλεγχο των μέσων παραγωγής μας υποχρεώνει να είμαστε επιφυλακτικοί έναντι οποιασδήποτε ιδεολογικής προσέγγισης που παραπέμπει στα μεγάλα ιδεολογικά δόγματα του 20ου αιώνα. Χωρίς ποτέ να εγκαταλείπομε το αίτημα της ισότητας και της δικαιοσύνης, στοιχείο απαραίτητο στην κοινωνική συνοχή, θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι για συμβιβασμούς που να ισορροπούν κατά κάποιο τρόπο το αίτημα της ισότητας και της δικαιοσύνης με το αίτημα της ελεύθερης ατομικής οικονομικής δραστηριότητας που στοχεύει στο κέρδος ενώ παράλληλα οδηγεί στην ανάπτυξη.

Εδώ ακριβώς έγκειται ο ρόλος του κράτους. Να συνθέτει τις αντίρροπες τάσεις ώστε να επιτυγχάνει μια ισόρροπη ανάπτυξη που να ικανοποιεί το περί δικαίου αίσθημα στο μέτρο που να νομιμοποιείται στη συνείδηση μιας ευρείας κοινωνικής πλειοψηφίας. Λειτουργώντας όχι ως εργοδότης αλλά ως ρυθμιστής. Αυτό συνεπάγεται περιορισμό του κράτους στις απαραίτητες κοινωνικές υπηρεσίες (υγεία, παιδεία) και εδώ όμως όχι με τον παραδοσιακό απόλυτο ρόλο του εργοδότη αλλά με ρόλο κυρίως εποπτικό. Θα δώσω ένα απλό εμπειρικό παράδειγμα.

Σύμφωνα με στοιχεία που έχουν δημοσιευθεί στον τύπο, το μηνιαίο κόστος στα κρατικά νηπιαγωγεία –με ωράριο 7.45πμ – 1.05μμ- φθάνει τα €800 για κάθε παιδί, κι αυτό μόνο σε μισθούς και λειτουργικά έξοδα, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το κόστος της γης, της ανέγερσης και συντήρησης κτηριακών εγκαταστάσεων, οι οποίες σε πολλές περιπτώσεις δεν πληρούν τα κριτήρια παροχής άδειας λειτουργίας σε ιδιωτικά νηπιαγωγεία. Στα ιδιωτικά νηπιαγωγεία, τα οποία έχουν να καλύψουν και το κόστος γης και κτηριακών εγκαταστάσεων, η χρέωση για κάθε παιδί κυμαίνεται σε επίπεδα ελαφρώς χαμηλότερα από €400 όταν το παιδί μένει στο νηπιαγωγείο μέχρι τις 6.00μμ και του προσφέρονται πρόγευμα, γεύμα, απογευματινό, και μεσημεριανός ύπνος σε ειδικούς κοιτώνες με συνεχή επίβλεψη του προσωπικού. Στα νηπιαγωγεία που εργάζονται μέχρι τις 2.00-2.30μμ τα δίδακτρα κυμαίνονται περί το ένα τέταρτο του κόστους των κρατικών νηπιαγωγείων. Ο κοινός νους λέει να χορηγεί το κράτος τους γονιούς με ένα μέσο κόστος για φοίτηση των παιδιών τους σε ιδιωτικά νηπιαγωγεία (ολοήμερα ή όχι) ανάλογα με τις οικογενειακές τους συνθήκες, και να είναι οι γονιοί ελεύθεροι να επιλέξουν το νηπιαγωγείο που τους προσφέρει την ποιοτικά καλύτερη εξυπηρέτηση. Γιατί πρέπει σώνει και καλά να εργοδοτεί το κράτος δημόσιους υπαλλήλους εκεί που η ιδιωτική πρωτοβουλία και δημιουργικότητα προσφέρει αποδοτικότερες και κατά πολύ φθηνότερες υπηρεσίες στην κοινωνία;

Κι έρχομαι σε αυτό που, κατά γενική ομολογία, συνιστά μια από τις βασικές αιτίες της κρίσης. Το υπέρογκο κόστος του κρατικού μηχανισμού και την αδυναμία του κράτους να καλύψει μακροπρόθεσμα αυτό το κόστος. Στην Κύπρο κληρονομήσαμε από την αποικιοκρατία μια προνομιακή μεταχείριση των κρατικών και ημικρατικών υπαλλήλων. Κι αντί για ισορρόπηση της διαφοράς άνοιξε η ψαλίδα περισσότερο στα χρόνια της ανεξαρτησίας. Στα ψηλότερα κλιμάκια μάλιστα των κρατικών και ημικρατικών υπηρεσιών μια απλή σύγκριση αποκαλύπτει κατάφορη κοινωνική ανισότητα σε βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας των υπόλοιπων εργαζομένων. Αν η μάστιγα του ρουσφετιού οξύνεται ολοένα, είναι γιατί, έχοντας όλοι επίγνωση της προνομιακής θέσης των δημοσίων υπαλλήλων, προσβλέπουν σε μια θέση στο δημόσιο έναντι οποιουδήποτε τιμήματος. Κι είναι πολλοί οι πολίτες που προσκολλώνται στα κόμματα –ιδιαίτερα τα κόμματα εξουσίας- για να εξαργυρώσουν την ψήφο τους με μια θέση στο δημόσιο.

Τώρα που έφτασε το μαχαίρι στο κόκαλο, είναι η ώρα για τα ρηξικέλευθα εκείνα μέτρα που να εξισορροπούν την ανισορροπία –θα ’λεγα τη στρέβλωση- που έχει δημιουργηθεί. Κι η απλή λογική βλέπει δυο τρόπους. Πρώτον, μείωση του κράτους (πρβλ. παράδειγμα νηπιαγωγείων), και δεύτερον, μείωση των προνομιακών απολαβών –και των προνομιακών συντάξεων- των σιτιζομένων στο δημόσιο. Μια τέτοια μείωση, για ανταποκρίνεται σε ένα ελάχιστο αίσθημα δικαιοσύνης, πρέπει να είναι κλιμακωτή αρχίζοντας με τα εισοδήματα πάνω από το όριο του αφορολόγητου εισοδήματος και φτάνοντας σε δραστική μείωση –γιατί όχι 15%- στους πρίγκιπες, μέσα στους οποίους θα πρέπει να περιληφθούν και ο Πρόεδρος  και οι υπουργοί και οι βουλευτές.

Η εισήγηση για παράταση στα 65 του ορίου αφυπηρέτησης των εργαζομένων στο δημόσιο μπορεί μεν να αμβλύνει προσωρινά την πίεση στο συνταξιοδοτικό αλλά δεν αγγίζει ποσώς την ουσία του προβλήματος. Αφήνει ανέγγιχτη την τάξη των «μανδαρίνων» κι αφήνει όσους απέξω να μετέρχονται κάθε μέσο για να μπουν. Πέρα από το γεγονός ότι η αύξηση της ανεργίας που ένα τέτοιο μέτρο συνεπάγεται μειώνει αυτόματα τις εισφορές στα ταμεία συντάξεων δημιουργώντας ένα φαύλο κύκλο γύρω από το όλο θέμα. Το στοίχημα είναι λιγότερο, πιο ευέλικτο, κι αποδοτικότερο κράτος, με δικαιότερη και ενιαία αντιμετώπιση των μισθωτών στο ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο, και με μια ισόρροπη φορολογική πολιτική που δεν θα λειτουργεί αποτρεπτικά στην ανάπτυξη.

14 Αυγούστου 2011                

3. Περι Θάτσερ…

Ποιος θα το πίστευε πως εν έτει 2011 οι σοσιαλιστές θα προσδοκούσαν την έλευση  μιας Θάτσερ που ως νέος μεσσίας θα έσωζε την κυπριακή κοινωνία από την οικονομική κρίση…  Φυσικά η πρώτη αναφορά έγινε όχι από κάποιο σοσιαλιστή, αλλά από τον Άκη Λόρδο, φλογερό αγωνιστή για την επανένωση που σπάζοντας τις ιδεολογικές γραμμές συνεργάστηκε με την Πρωτοβουλία Σοσιαλιστών για το θέμα της  λύσης του κυπριακού.  Ακολούθησε το άρθρο του Χρ. Περικλέους για «ρηξικέλευθα μέτρα» που περιέχει προβληματισμούς σε σχέση με το θέμα της οικονομικής κρίσης και της αντιμετώπισής-της.  Τόσο το άρθρο του Άκη Λόρδου όσο και αυτό του Χρ. Περικλέους περιέχουν αλήθειες που θα ήταν σφάλμα να απορριφτούν χωρίς συζήτηση αλλά η γενική φιλοσοφία-τους δικαιολογημένα προκαλεί σε μερικούς από μας την απογοήτεψη για τις χαμένες δεκαετίες  που η αριστερή σκέψη δεν μπόρεσε να αρθρώσει ένα σοβαρό λόγο.

Στην πολιτική δεν υπάρχουν αιώνια σωστές απόψεις.  Κάθε στιγμή έχει τις δικές -της πραγματικότητες μέσα στις οποίες κάθε πολιτική δράση έχει συγκεκριμένα αποτελέσματα.  Η Θάτσερ δεν θα μπορούσε να εμφανιστεί στην πολιτική σκηνή δέκα χρόνια νωρίτερα και να πετύχει αυτό που πέτυχε στη Βρετανία.   Ούτε και θα μπορούσε να έχει την ίδια σημασία η δράση-της αν ήταν Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας.  Είναι ακόμα αμφίβολο αν οι αλλαγές που έφερε στην Βρετανία θα είχαν οποιαδήποτε σημασία αν δεν υπήρχαν ανάλογες αλλαγές στην Αμερική του Ρήγκαν.  Τόσο η Θάτσερ όσο και ο Ρήγκαν ήταν το αποτέλεσμα της εξάντλησης των δυνατοτήτων του κεϋνσιανισμου που έδωσε στον καπιταλισμό την μεγαλύτερη περίοδο ανάπτυξης στην ιστορία-του.  Αυτή η τρομακτική επιτυχία του καπιταλισμού στη μεταπολεμική περίοδο έδωσε τη δυνατότητα στους καπιταλιστές να αφήσουν την εργατική τάξη να ανεβάσει το βιοτικό -της επίπεδο και να δυναμώσει τις οργανώσεις-της.  Ετσι, όταν οι δυνατότητες των καπιταλιστών άρχισαν να εξαντλούνται, η σύγκρουση με τις συντεχνίες ήταν αναπόφευκτη.

Η Θάτσερ ήταν ο ένας πόλος της σύγκρουσης, η ηγέτις των καπιταλιστών.  Ο Σκάργκιλ, που τόσο απαξιεί ο Άκης Λόρδος, ήταν ο άλλος: ο ηγέτης των εργατών.  Για τον καπιταλισμό δεν υπήρχε άλλη διέξοδος.  Η δύναμη των συντεχνιών έπρεπε να συντριβεί.  Οι ανθρακωρύχοι ήταν μια νίκη που έπρεπε να κερδηθεί για να παραδειγματιστούν οι υπόλοιπες οργανώσεις της εργατικής τάξης.  Για τους ανθρακωρύχους ήταν μια μάχη για να διατηρήσουν τις δουλειές-τους.  Η ασυμμετρία της σύγκρουσης έδωσε τελικά τη νίκη στη Θάτσερ.  Νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις αντικατέστησαν τις κεϋνσιανες πολιτικές και σε συνδυασμό με την κατάρρευση των σταλινικών καθεστώτων οδήγησαν στην ψευδαίσθηση πως ο καπιταλισμός είναι η μόνη δυνατή οικονομική δομή.  Σοσιαλιστές όπως ο Μπλαιρ, ο Σημίτης και τόσοι άλλοι υιοθέτησαν αυτό το δόγμα και οι πολιτικές -τους στον οικονομικό τομέα λίγο διαφέρουν απο τη Θάτσερ.  Αν δεν συγκρούστηκαν με την ίδια βιαιότητα με τις συντεχνίες  ήταν κύρια γιατί δεν είχαν την ανάγκη να το κάμουν.  Γιατί μια νέα θεαματική ανάπτυξη του παγκόσμιου καπιταλισμού, που αποδόθηκε στην νεοφιλελεύθερη πολιτική, μπόρεσε να προσφέρει στους εργαζόμενους ένα αυξημένο βιοτικό επίπεδο και την ψευδαίσθηση της ασφάλειας.

Το 2008 ήταν μια βίαιη αφύπνιση απο το όνειρο της απρόσκοπτης ανάπτυξης του καπιταλισμού.  Ξαφνικά, όλοι οι θιασώτες του «λιγότερου κράτους», όλοι οι λάτρεις της «ελεύθερης οικονομίας» έκαμαν γαργάρα τις θεωρίες-τους για να ρίξουν τρισεκατομμύρια δολάρια στην οικονομία για να σώσουν ένα διεφθαρμένο χρηματοπιστωτικό σύστημα που κατέρρεε.  Η ανανέωση του καπιταλισμού που πέτυχαν οι Θάτσερ και Ρήγκαν αποδείχτηκε πως στηριζόταν απο τη μια στην συντριβή των συντεχνιών και απο την άλλη στην αχαλίνωτη κερδοσκοπία με τη δημιουργία κάθε λογής οικονομικής φούσκας σε τέτοια κλίμακα που όταν έσπασαν οι επιπτώσεις δεν άφησαν άθικτο μέρος στον πλανήτη.  Η παγκόσμια κρίση δεν έχει μέχρι σήμερα ξεπεραστεί και δεν φαίνεται να υπάρχει κανείς που να καταλαβαίνει τη δυναμική -της ακόμα.

Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε μια πρωτόγνωρη κατάσταση.  Μέχρι σήμερα, οι διάφορες κυβερνήσεις κατάφεραν να αποφύγουν τον προστατευτισμό και τον εμπορικό πόλεμο.  Οι μάζες ακόμα θεωρούν τους τραπεζίτες και τις απάτες-τους τον κύριο λόγο για την ανεργία και τα οικονομικά -τους προβλήματα.  Τα μέτρα λιτότητας, παρά τη βιαιότητά-τους δεν έχουν ακόμα δημιουργήσει εκρηκτικές συνθήκες.  Ωστόσο, αρχίζουμε πια να έχουμε δείγματα αλλαγής των διαθέσεων:  στη Γαλλία παραγωγοί απαιτούν μέτρα προστασίας απο φτηνές εισαγωγές και επιτέθηκαν σε φορτηγά με Ισπανικά αγροτικά προϊόντα.  Στην Βρετανία ο θάνατος ενός ύποπτου για εμπόριο ναρκωτικών στα χέρια της αστυνομίας πυροδότησε γενικευμένες οχλαγωγίες.  Οι κυβερνήσεις των μεγάλων χωρών βρίσκονται στα πρόθυρα νομισματικών πολέμων.  Η Αμερική μπορεί να διατηρεί την αξιοπιστία-της μόνο στη βάση αυξημένου δανεισμού.  Η Ευρώπη ταλανίζεται απο την κρίση του ευρώ που αντιμετωπίζει πια τον ορατό κίνδυνο της διάλυσης.  Είναι αστείο να πιστεύει κανείς πως μικρές οικονομίες όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία ή η Ιρλανδία μπορούν να λύσουν τα προβλήματά-τους μόνο με μέτρα λιτότητας, μόνο με το ξεζούμισμα των φτωχότερων τάξεων των χωρών-τους.  Μόνο σε πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο είναι δυνατό να ξεπεραστεί το αδιέξοδο.  Για την ώρα, κάτι τέτοιο δεν είναι ρεαλιστική προοπτική.

Αλλά ας επιστρέψουμε στην Κύπρο.  Αν για την Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Ιρλανδία η εθνική λύση είναι αδύνατη, για την Κύπρο το θέμα είναι γελοίο.  Αν απέφυγε στο παρελθόν τα χειρότερα απο τις παγκόσμιες οικονομικές διακυμάνσεις, είναι γιατί συγκεκριμένα, διεθνή γεγονότα έτυχε να στρέψουν κεφάλαια προς την Κύπρο.  Η κρίση στο Λίβανο, η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, η κατάρρευση της Γιουγκοσλαβίας είναι τέτοια παραδείγματα.  Αν σήμερα η οικονομία της Κύπρου δεν πάει καλά, δεν είναι ούτε οι μεγάλες συντάξεις, ούτε η μεγάλη κρατική μηχανή, ούτε η δύναμη των συντεχνιών που φταίει.  Είναι η παγκόσμια οικονομική κρίση που άλλαξε τα δεδομένα, που μετάτρεψε αυτό που ήταν ανθηρό σε νοσηρή κατάσταση.

Αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να αφεθούν τα κακώς έχοντα ως έχουν.  Ασφαλώς θα πρέπει να καταργηθούν οι πολλαπλές συντάξεις.  Ασφαλώς θα ήταν καλά να μπει ανώτατο όριο στις συντάξεις του δημοσίου.  Ασφαλώς θα πρέπει να ταρακουνηθεί η κρατική μηχανή και να αυξηθεί η απόδοσή-της, να σταματήσει η τεμπελιά και το ρουσφέτι όπου  υπάρχει.  Το θέμα είναι με ποιο τρόπο θα πετύχουμε κάτι τέτοιο.

Και εδώ αρχίζει η υποκρισία της αντιπολίτεψης, η ανεντιμότητα στην πολιτική-της.  Ξέρει πολύ καλά πως τα μέτρα που ζητά (μείωση μισθών, μείωση συντάξεων, 65ο έτος κλπ.) είναι αδύνατο να περάσουν χωρίς σύγκρουση με τις συντεχνίες.  Ξέρει πολύ καλά πως μόνο αν πειστούν οι συντεχνιακοί ηγέτες να παίξουν το ρόλο του πυροσβέστη υπάρχει κάποια πιθανότητα να παρθούν κάποια μέτρα χωρίς κινητοποιήσεις που θα παραλύσουν τελείως την οικονομία.  Και ξέρει πολύ καλά πως μόνο αν υπάρχει κάποια αίσθηση ισορροπίας στη κατανομή των βαρών είναι δυνατόν να ελπίζει κανείς πως θα αποφύγει την έκρηξη εργατικής αναταραχής.  Παρόλα αυτά, επιτίθενται ενάντια στην προσπάθεια συνεννόησης του Προέδρου Χριστόφια με τις συντεχνίες και παρουσιάζουν σαν έγκλημα καθοσιώσεως την προσπάθεια να τοποθετηθεί κάποιο φύλλο συκής στην καταλήστεψη των εργατικών κεκτημένων.

Η αλήθεια είναι ότι η αντιπολίτεψη επιδιώκει την εργατική αναταραχής.  Είναι φανερό ότι προσπάθειά-της είναι να σπρώξει τον Χριστόφια σε ανοικτή σύγκρουση με τις συντεχνίες με στόχο την ανατροπή-του.  Αυτός άλλωστε είναι και ο διακηρυγμένος-της στόχος.  Δεν είναι τυχαίο που η πιο σκληρή επίθεση ενάντια στις συντεχνίες αφέθηκε σε συγκεκριμένα στελέχη του Συναγερμού και του Δηκο, με τις ηγεσίες των δυο κομμάτων να κρατούν κάποιες αποστάσεις ασφαλείας.  Αν καταφέρουν να σπρώξουν τον Πρόεδρο Χριστόφια σε λήψη ακραίων  μέτρων, θα είναι κερδισμένοι έτσι κι αλλιώς.  Αν περάσουν τα μέτρα, θα έχει γίνει ένα σημαντικό μέτρο στην αποδυνάμωση των συντεχνιών.  Αν, όπως είναι πιθανότερο, αυτό προκαλέσει εργατική αναταραχής θα έχουν πετύχει την απομόνωση του Δημήτρη Χριστόφια απο την παραδοσιακή – του βάση, την εργατική τάξη.

Πως πρέπει να αντιδράσουν οι σοσιαλιστές σ’ αυτό το σκηνικό;  Καταρχήν, πρέπει να κάμουμε ξεκάθαρο πως μέτρα εξυγίανσης χρειάζονται.  Δεν υπάρχει τίποτε το αντεργατικό στην αύξηση της παραγωγικότητας της κρατικής μηχανής και τη συρρίκνωση ή ακόμα και την κατάργηση τομέων που δεν είναι αποδοτικοί.  Δεν υπάρχει τίποτε το αντεργατικό στο ψαλίδισμα των προκλητικών συντάξεων τόσο του δημόσιου όσο και του ιδιωτικού τομέα.  Πρέπει  όμως να κάμουμε επίσης ξεκάθαρο πως αυτά δεν γίνονται με διατάγματα και απειλές, με κινδυνολογίες και μαγικές λύσεις.

Το δεύτερο σημείο που πρέπει να επιμένουμε είναι ότι η κυπριακή οικονομία δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί απλά και μόνο σε εθνικό επίπεδο.  Όσα μέτρα κι αν πάρουμε, η κυπριακή οικονομία μπορεί να ανακάμψει μόνο με την ανάκαμψη της ευρωπαϊκής και της παγκόσμιας οικονομίας.  Κ ι αυτό δεν εξαρτάται απο εμάς.  Αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί στην πρόταση μέτρων, πρέπει να εντάξουμε τις προτάσεις-μας στα πλαίσια της παγκόσμιας συζήτησης που γίνεται για την οικονομία, τόσο απο τους καπιταλιστές όσο και απο τους σοσιαλιστές.  Αν έχει φέρει κάτι θετικό η κρίση του 2008 είναι η πληθώρα των συγγραμμάτων και η κριτική σκέψη απέναντι στο σύστημα.  Αν θέλουμε να κλειστούμε στα ασφυκτικά πλαίσια μιας «κυπριακής ιδιοκτησίας» οικονομικής σκέψης δεν πρόκειται να πετύχουμε πολλαπλές.

Τέλος, ίσως το μόνο που θα  μπορούσε να φέρει ανατρεπτικές επιπτώσεις στην κυπριακή οικονομία, είναι η λύση του κυπριακού.  Δυστυχώς, αυτή η επιλογή αφέθηκε να καταντήσει άλλη μια ουτοπία που αντι να αποτελεί φάρο ελπίδας έχει γίνει πηγή απογοήτεψης και απελπισίας.  Αν όμως θέλουμε να δούμε καλύτερες  μέρες, ακόμα και στον οικονομικό τομέα, ο αγώνας για τη λύση του κυπριακού είναι επίκαιρος όσο ποτέ.

Θέμος Δημητρίου
19.8.2011

Advertisements
51 Σχόλια leave one →
  1. Αύγουστος 20, 2011 21:52

    Επειδή υπολογίζω πως αυτή η ανάρτηση θα χτυπήσει κάποιες εκατοντάδες σχόλια, είπα να περιμένω πριν αρχίσω να ….χώνω.

    ήθελα μόνο να μοιραστώ για τώρα μια αφελή απορία, εάν οι κύριοι Λόρδος και Περικλέους, έχουν στείλει τα άρθρα τους και στον κύριο Ομπάμα ή αν δεν επαρκούν οι μάναντζερς ούτε και στις ΗΠΑ και φρονούν πως δεν χρειάζεται…

    πάντα με αγάπη…

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Αύγουστος 21, 2011 07:34

      Dis, οι κύριοι που αναφέρεις δεν νομίζω να θεωρούν τους εαυτούς τους παντογνώστες, αλλά αν θέλεις την άποψη μου, ο Ομπάμα και τα δυο κόμματα στο κογκρέσο πυροδότησαν την τελευταία φάση της κρίσης, αφού – με ανευθυνότητα – τράβηξαν το σχοινί μέχρι το τέλος για ένα ζήτημα που ήξεραν πως δεν είχαν επιλογή…

      Μου αρέσει!

  2. Αύγουστος 20, 2011 22:37

    Εγώ βαρκούμαι να γράψω σχόλιο!
    Τζι’ αύριο το πρωί αν δεν παω θάλασσα, ίσως κάμω σχετική επί του θέματος ανάρτηση στο δικό μου Blog …

    Μου αρέσει!

  3. Αύγουστος 20, 2011 22:50

    Α, κάτι που έχει σχέση με τον πρόλογο του Blogοδεσπότη,
    Γράφει το τέλος – τέλος: «Άλλωστε κάτι τέτοιο προκρίνει και η νέα, εντελώς αριστερή αλλά πετυχημένη πρόεδρος της Βραζιλίας κυρία Ντίλμα Ρούσσεφ.»
    Κι εδώ αναφύονται και κάποιες από τις απορίες ΕΜΟΥ, ενός «μερικώς αριστερού»:
    1. Τι παει να πει η έκφραση σου «εντελώς αριστερή» για την κυρία Ντίλμα Ρούσσεφ;

    2. Και πότε πρόλαβε η κυρία Ντίλμα Ρούσσεφ να γίνει «πετυχημένη πρόεδρος» όταν μόλις προχτές ανέλαβε τα προεδρικά της καθήκοντα;

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Αύγουστος 21, 2011 07:40

      Σωστός ο Ανεφ, ήταν μια πολύ απρόσεκτη και βιαστική διατύπωση. Τώρα έχει διορθωθεί.

      Μου αρέσει!

  4. Χαμάλης permalink
    Αύγουστος 20, 2011 23:06

    «Πριν δυο μήνες περίπου γνώρισα ένα κύριο, ανώτερο κρατικό λειτουργό. Μου έδωσε την κάρτα του με το έμβλημα της Κυπριακής Δημοκρατίας.
    Στην συνομιλία μας μου είπε ότι στο τμήμα του εργάζονται περίπου 50 άτομα από τα οποία οι μισοί περίπου δεν χρειάζονται, δηλαδή είναι πλεονάζοντες.
    Από τα 50 περίπου άτομα τα 20 είναι ανώτεροι λειτουργοί (διευθυντές, αναπληρωτοι διευθυντές, βοηθοί διευθυντές κλπ.).
    Ο μισθός του ίδιου είναι Ε 3,500/μηνα έχει δε 70-80 ώρες υπερωρίες τον μήνα για τις οποίες παίρνει επιπρόσθετα Ε3,500/μηνα. Δηλαδή έχει συνολικές αμοιβές Ε7,000/μηνα από μισθό και υπερωρίες.»

    Τούτα φίλε μου εν όπως την κουβένταν που λαλεί «κάποιος-κάπου-κάποτε».
    Ονόματα έσιεις; Τζιαί γιατί έν τα καταγγέλλεις δημόσια;

    Εν όπως τον βουλευτήν του ΔΗΣΥ τον Ευθύμιον Δίπλαρον που μετά την έκρηξη στο Μαρί εφκήκεν στην τηλεόρασιν να καταγγείλει ότι ο πλοίαρχος Ιωαννίδης έκαμνεν του παράπονα πολλές φορές γιατί κανένας δεν εισάκουεν τες προειδοποιήσεις του για την κακήν κατάστασιν των κκοντέϊνερς. Ε καλάν κύριε Δίπλαρε «γάδαρε λαλώ σου εγώ» εσύ γιατί δεν τα εδημοσιοποίησες τζιείν τα παράπονα τζιαί τζιείν τες πληροφορίες πριν την έκρηξιν; Επερίμενες να σκοτωθούν τόσα πλάσματα τζι’ ύστερα να φακκάς ως περιφερόμενος καραγκιόζης τα κανάλια να κατηγοράς τους άλλους που δεν ηξέραν; Εσύ ήξερες λαλείς! Τί έκαμες; Τζιαί ήσουν τζιαί φίλος λαλείς της οικογένειας των διδύμων. Φφφφππτού σου!

    Το ίδιον τζιαί τωρά με το κείμενον του Λόρδου. Ένας ανώτερος κρατικός λειτουργός! Ένας . . . . . Γιαννής πάει πάνω δηλαδή! Μιας κρατικής υπηρεσίας! Μιας «εν πολλές αμαρτίες περιπαισούσας γυνής» δηλαδή. Μιας! . . . . . .Τζιαί φάκκα μαλάκα αναγνώστη εσύ να τους έβρεις ή αλλιώς πίστευε με σαν μαλάκας και μή ερεύνα.

    «Γιατί πρέπει σώνει και καλά να εργοδοτεί το κράτος δημόσιους υπαλλήλους εκεί που η ιδιωτική πρωτοβουλία και δημιουργικότητα προσφέρει αποδοτικότερες και κατά πολύ φθηνότερες υπηρεσίες στην κοινωνία;»

    Μιλά για τα ιδιωτικά νηπιαγωγεία!
    Έχω τέσσερεις αρφάες τζιαί θκυό (πρώην) γεναίτζιες. Σύνολον 16 κοπελλούθκια ράτσαν! Ξέρω καλά που νηπιαγωγεία.
    Ώστε να σου προσέχουν το μωρόν σε ιδωτικά νηπιαγωγεία (που αφήνουν τα μωρά νηστικά τζιαί φτιρκασμένα, δακκαμμένα, δερμένα, σιεσμένα, κλαμένα) εν αποδοτικότερη τζιαί φτηνόττερη υπηρεσία παρά στα κρατικά νηπιαγωγεία έννεν;
    Με το συμπάθκιον αλλά . . . . αρτσιήζεις μας κύριε Περικλέους!
    Με όλον τον σεβασμόν δηλαδή. Αλλά δαμέ επειδή μιλάς για μωρά, πρέπει σου ένα ζευκάριν πάτσους να φέρεις τον νουν σου. Το μωρόν του άλλου είναι ότι πολυτιμότερον έσιει, τζιαί πάψε να τα χρησιμοποιείς για τα πολιτικά σου κολλήματα.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Αύγουστος 21, 2011 07:49

      Χαμάλη, είχα παρόμοια αισθήματα για το ανώνυμο παράδειγμα του Λόρδου, αλλά αφού σκέφτηκα λίγο, είπα πως η περίπτωση που αναφέρει είναι πολύ πιθανή, άσε που μπορώ να υποψιαστώ και σε ποια υπηρεσία αναφέρεται. Η ουσία είναι πως το παράδειγμα είναι πιθανότατα πραγματικό.

      Ο Χρυσόστομος Περικλέους είναι δάσκαλος, άρα κάτι πρέπει να ξέρει για το θέμα, και θα άρμοζε λίγος περισσότερος σεβασμός.

      Και η δική μου εμπειρία όμως, που τα κοπελλούθκια μου πήγαν σε ιδιωτικό νηπιαγωγείο (στο ίδιο που πήγαινα εγώ), ήταν απόλυτα θετική.

      Φυσικά δεν είναι τόσο απλό το θέμα, όπως επισημαίνει και ο ανώνυμος πιο κάτω, αλλά το γεγονός και μόνο πως το κόστος των δημοσίων νηπιαγωγείων (και γενικότερα σχολείων) είναι υπερδιπλάσιο του κόστους των ειδικών, προσφέρει μεγάλα περιθώρια βελτίωσης.

      Α, και έχω ενημερώσει τους τρεις συγγραφείς για την ανάρτηση, και είναι λοιπόν πιθανόν να απαντήσουν και οι ίδιοι στα σχόλια, αν επιθυμούν.

      Μου αρέσει!

    • TOXOTIS permalink
      Αύγουστος 24, 2011 11:12

      Χαμάλη…ώστε ξέρεις νηπιαγωγεία που αφήνουν τα μωρά φτιρκασμένα, δερμένα σιεσμένα, βασανισμένα δηλαδή…και δεν το κατήγγειλες στην αστυνομία; Ντροπή σου. Θκιο φορές ντροπή σου παραπάνω που τον Δίπλαρο που ήξερε και δεν μιλούσε

      Μου αρέσει!

  5. osr permalink
    Αύγουστος 20, 2011 23:14

    Epwthma: an dektoume oti h basikh Θesh enos kommounisth einai h kommounistikh meteΞeΛiΞh ths koinwnias dhΛadh h eΠikpathsh mias ataΞikhs koinwnias h oΠoia eΞyΠakouei thn Θesmikh toulaxiston katapΓhsh eΘnikwn kai allwn diaxwpismwn twn anΘpwΠwn, meta thn lysh kai thn epanenwsh thn amesws epomenh mera poia Θa einai h diakhpygmenh
    Θesh enos kommounisth pou shmera epidiwkei thn lysh kai epanenwsh? H kommounistikh meteΞeliΞh dhΛadh h katapΓhsh tou neoidpyΘentos astikou kpatous pou leitoupΓei kai ayto se synΘhkes kapitalismou? Kaloproaireth epwthsh

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Αύγουστος 21, 2011 07:55

      Να απαντήσω εγώ που δεν είμαι κομμουνιστής;

      Πιστεύω πως η μετεξέλιξη της κοινωνίας για κάτι αβέβαιο, ή ακόμα και ανύπαρκτο, είναι εκ των πραγμάτων μια δύσκολη διαδικασία – είτε πιστεύεις σε αυτή, είτε όχι.

      Άρα δεν είναι λογικό να την ανακατεύεις μέσα σε κάτι πολύ πιο «ξεκάθαρο» και «εύκολο» -λέμε τώρα – όπως η λύση του Κυπριακού.

      Πρώτα λύση, έστω και εντός ενός αστικού κράτους, και μετά βλέπουμε.

      Για το θέμα αυτό έχω τοποθετηθεί πολλές φορές, αφού παρέστηκα και σε εκδηλώσεις που έγιναν στο παρελθόν, και χρησιμοποιούνταν συνθήματα για τον καπιταλισμό, τα οποία θεώρησα πως ήταν εντελώς άτοπα.

      Μου αρέσει!

  6. Αndreas permalink
    Αύγουστος 20, 2011 23:21

    Ρε παιδι μου ειλικρινα.
    Τοσο ,ταχατες σχειτικοι, με το αντικειμενο και τοσο αστοχοι(ασχετοι).
    Τελικα τα οικονομικα συστηματα που εφτιαξεν ο ανθρωπος εσιει πολλες ατελειες.
    Ισως να τ αναθεσουμε στο Θεο.

    Andreas

    Μου αρέσει!

  7. strovoliotis permalink*
    Αύγουστος 21, 2011 07:30

    Αυτό ήρθε με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο από ένα φίλο:

    o xrysostomos perikleous prepei na katalavei ta exis sto paradeigma me ta nipiagogeia:

    1. dorean nipiagogeia (…esto kai me kostos 800 per kid) einai dorean gia oikogeneies pou den tha mporousan na ta steiloun sta idiotika. Ennoeitai oti to 800 prepei na meiothei aisthita kai afto exei sxesi me tin paragogikotita kai tin sygkratisi ton askopon kratikon dapanon. An yparxei strevlosi sto mistho ton nipiagogon…na diorthothei me meiosi pros ta kato.

    2. an den ypirxan ta kratika nipiagogeia pou prosferoun dorean ekpedefsi, to kostos per kid per month den tha itan 350 alla 1000! Pou to vasizo afto? Stin paralogi afxisi timon/fees pou o idiotikos tomeas xerei poly sychna na kamnei otan ton afiseis anexelekto, idios se xores mikres pou ta market forces den epitrepoun kai poly ton pragmatika elefthero antagonismo.

    P.X. Giatroi….pou tin mia mera stin alli epiran ta fees tous pou 10 lires (…18 euros) sta 40 euros kai ligo argotera sta 45, 50 kai telefteos kapoioi xreonoun kai 60!!! Kai den itan oligopoly afto, itan kathara mia organomeni synenno’isi! Allo paradeigma to petreleo kai venzini. To 2007, otan eixame 100 dollars to varelli to argo, agorazame ta 95 octania sta 58 cents/litre. Simera, me 80 dollaria to varelli, i timi einai 1.25 euros/litre! Giati?

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Αύγουστος 21, 2011 08:07

      Τοποθετήθηκα και πιο πάνω, γι’ τα νηπιαγωγεία και συνεχίζω: τα €800/μωρό δεν είναι δωρεάν. Απλώς τα πληρώνουμε όλοι μας, γιατί είναι κοινωνικά θεμιτό, να προσφέρεται αυτή η υπηρεσία σε οικογένειες που δυσκολεύονται να πληρώνουν τα δίδακτρα των ιδιωτικών σχολείων.

      Αυτό θα μπορούσε να συνεχίσει με το κράτος να πληρώνει το ίδιο τα ιδιωτικά σχολεία στο χαμηλότερο κόστος που έχουν, κατόπιν προσφορών. Δεν υπάρχει σιγουριά πως αυτό θα λειτουργούσε ικανοποιητικά, αλλά η τεράστια διαφορά που φαίνεται στο κόστος, δίνει πολλά περιθώρια βελτίωσης.

      Για τους γιατρούς δεν διαφωνώ. Η λύση δεν είναι εύκολη, και ονομάζεται ΓΕΣΥ…

      Για τις βενζίνες, υπάρχει θέμα και με την ισοτιμία του δολαρίου, αλλά ειλικρινά δεν είμαι σίγουρος για τα νούμερα σου.

      Μια λύση θα ήταν να διαχωριστεί η εισαγωγή των πετρελαιοειδών από την εμπορία τους. Άλλη, θα ήταν η διευκόλυνση και άλλων, υπεραγορών, πλυντηρίων οχημάτων κλπ, να πουλούν επίσης πετρέλαια, ή ακόμα και η δημιουργία μη – στελεχωμένων σταθμών. Βασικά είναι ένα επάγγελμα που πρέπει να «ανοίξει».

      Μου αρέσει!

  8. Χαμάλης permalink
    Αύγουστος 21, 2011 11:24

    Το παράδειγμαν του Λόρδου εν τζι’ αληθινόν τζιαί ψεύτικον φίλε μου, δεν εδιαφώνησα πασ’ τούτον. Πρόκειται για υπηρεσίαν που δουλεύκει πάνω σε 24ωρην βάσιν γι’ αυτόν τζιαί έχουν αποζημειώσεις για τα νυκτέρκα-Κυριακές-αργίες (τούτοςς όμως λανθασμένα λαλεί τα ούλα υπερωρίες), τζιαί πρόκειται για υψηλόβαθμους λειτουργούς κλίμακας Α11 τζιαί πάνω. Διαφωνώ ως προς τον κουτσομπολίστικον τρόπον που χρησιμοποιά στο κείμενον του. Πρώτα πρώτα γιατί δεν δίνει την ευκαιρία αντιλόγου στους υπαλλήλους. Απλά ρίχνει περίπου λάσπην. Μετά που δημιουργεί την εντύπωσιν ότι ούλλοι πιάνουν που €7000 ο καθένας. Τζιαί ύστερα που δεν κατονομάζει την υπηρεσίαν ούτως ώστε να υποχρεωθεί η Δημόσια Υπηρεσία να ελέγξει την κατάστασιν. Αν μπορεί δηλαδή. Γιατί τούτοι ούλλοι οι υπαλλήλοι έχουν δύο ακαταμάχητα προσόντα. Πρώτον: Την ταυτότηταν του ΔΗΣΥ ή του ΔΗΚΟ τζι’ αν είσαι μάγκας ντζιήσε τους, τζιαί δεύτερον: Έχουν την ΠΑΣΥΔΥ πίσω τους τζιαί πάλε αν είσαι μάγκας ντζιήσε τους.
    Διαφωνώ τζιαί στο ότι λαλεί ότι τούτη η υπηρεσία έσιει 20μελές διευθυνταρκόν τζιαί ότι η μισοί υπαλλήλοι έννε χρειάζουνται. Αν εν έτσι, τα μέλη της Επιτροπής της Δημόσιας υπηρεσίας που τους επροσέλαβεν τόοοοοτες, πιθανότατα επί Κυπριανού ή Κληρίδη, πρέπει να πάσιν φυλακήν. Ποτέ δεν είναι αργά, εν συμφωνάς; Ο κάθε κατεργάρης στον πάγκον του.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Αύγουστος 21, 2011 20:47

      Ρε Χαμάλη, πόσες φορές τα ίδια πράματα;

      Αν οι πλείστοι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν ταυτότητα του ΔΗΚΟ ή του ΔΗΣΥ, τι σχέση έχει; Είδαμε καμιά προσπάθεια του προέδρου να πάει στη βάση των προβλημάτων, να έρθει σε σύγκρουση με τα κακώς έχοντα, και απέτυχε λόγω αντίδρασης;

      Αντίθετα, εκείνο που είδαμε είναι πως ο πρόεδρος ουσιαστικά χαϊδεύει και καλύπτει τα κακώς έχοντα, έστω και αν ο ΔΗΣΥ και το ΔΗΚΟ του δίνουν πράσινο φως να προχωρήσει (ακόμα και αν αυτό είναι υποκριτικό!),

      Μου αρέσει!

  9. Χαμάλης permalink
    Αύγουστος 21, 2011 11:32

    «Ο Χρυσόστομος Περικλέους είναι δάσκαλος, άρα κάτι πρέπει να ξέρει για το θέμα, και θα άρμοζε λίγος περισσότερος σεβασμός.»

    Άλλον δάσκαλος άλλον νηπιαγωγός.
    Αλλά επίτρεψε μου να σου πω ότι ο σεβασμός δεν απαιτείται. Κερδίζεται! Τζιαί χωρίς να ξέρω τον άδρωπον, με τα μορφωμένα παιδιά του αρχιεπισκόπου που καμαρώνομεν μεσ’ τους δρόμους κάθε μέρα, δυστυχώς οι δασκάλοι τους δεν εκαταφέραν να κερδίσουν τον σεβασμόν μου καθόλου. Εμείς στην Κύπρον έχομεν 100άδες χειρότερους φανατικούς εγκληματίες πο τζιείν τον Νορβηγόν. Ε κάποιος πρέπει να φταίει. Οι δασκάλοι έχουν μεγάλον μέρος της ευθύνης αλλά τζιαί η εκκλησιά μεγαλλίτερον. Τούτον έσιει την σχέσιν του διότι για να πάεις δάσκαλος πρέπει να σε «εγκρίνει» υπογείως η εκκλησιά.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Αύγουστος 21, 2011 20:52

      Εγώ γνωρίζω τον Χρυσόστομο, και είναι ένας άνθρωπος που έχει κερδίσει τον απόλυτο μου σεβασμό.

      Αφού όμως αναφέρεσαι σε δασκάλους και εκκλησία, να σε ρωτήσω κάτι: τι έκαμεν ο πρόεδρος προς τούτην την κατεύθυνσην; Δεν θυμάμαι να παρατήρησα καμιάν σύγκρουσην, έστω και αν ο Ανδρέας Δημητρίου και τις γνώσεις είχε και την όρεξη. Η υποστήριξη από πάνω όμως φαίνεται ήταν του στυλ μεν νεκατώνεις πολλά τα πράματα…

      Α, και ο Ανδρέας Δημητρίου, ίσως ο καλύτερος υπουργός παιδείας εδώ και πάρα πολλά χρόνια, έπρεπε να φύγει, όχι γιατί απέτυχε, αλλά γιατί δεν ήταν κομματικός…

      Μου αρέσει!

  10. Αύγουστος 21, 2011 15:04

    Το αντίθετο του «κακού» και πολυέξοδου κράτους δεν είναι η ιδιωτικοποίηση αλλά το «καλό» και νοικοκυρεμένο κράτος.
    Σίγουρα υπάρχουν περιπτώσεις κραυγαλέες, και με μισθούς δημοσίων, και με περισσότερο προσωπικό κάπου, και αλλού λιγότερο…υπάρχουν πολλά που μπορούν να γίνουν και να βελτιώσουν τόσο την εικόνα, όσο και την ουσία.

    Θυμίζω…Κάποτε εθέλαμε δημόσιες συγκοινωνίες στη Κύπρο τζιαι πάρκα αιολικής ενέργειας…

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Αύγουστος 21, 2011 20:58

      Νέε, γνωρίζεις πολύ καλά όπως κάποιες υπηρεσίες «ταιριάζουν» στο κράτος, και κάποιες όχι. Η ασφάλεια, οι συγκοινωνίες, η άμυνα λογικά ανήκουν στο κράτος. Όλα τα υπόλοιπα πρέπει να ξανασχεδιαστούν. Όχι με στόχο την ιδιωτικοποίηση, αλλά το συγύρισμα και την μεγιστοποίηση της παραγωγικότητας.

      Όπου υπάρχει ανάγκη, το κράτος μπορεί στοχευμένα να χορηγεί εκείνους που έχουν ανάγκη μια υπηρεσία ή ένα προϊόν, εκπληρώνοντας ετσι και την κοινωνική του αποστολή.

      Μου αρέσει!

  11. Αύγουστος 21, 2011 20:29

    Στο ταξίδι επιστροφής από τις (καπιταλιστικές μου) διακοπές διάβασα ένα βιβλιαράκι με την αντιπαράθεση (debate) των Hitchens και Blair για το αν η θρησκεία είναι μια δύναμη καλού στον κόσμο (σικέ, ο Blair έχασε κατά κράτος όπως θα ανέμενε ο στοιχειωδώς λογικός παρατηρητής). Αυτό που μου έμεινε πολλά στο νου ήταν ένα κομμάτι μιας απάντησης του Hitchens για τον κομμουνισμό. Είπε εν ολίγοις ότι η αποτυχία των κομμουνιστικών καθεστώτων έγκειται στο ότι απαίτησαν από τον πολίτη την παράδοση «υπερβολικά μεγάλης ελευθερίας» έναντι μιας υπόσχεσης δια βίου φροντίδας με «πραγματική κοινωνική δικαιοσύνη». Κάτι όπως το «πίστευε και μη ερεύνα» στο θεό με λίγα λόγια.
    Στο μεταπτυχιακό μου στη διοίκηση, πήρα το χειρότερο βαθμό στα μακροοικονομικά (και μετά στη διοικητική λογιστική) άρα δεν θα ισχυριστώ ότι καταλαβαίνω το πως έφτασε η υφήλιος στο σημερινό χάλι. Αυτρό όμως που είναι καταφανές είναι ότι έχουμε υπερπληθυσμό, και τρομακτική ανισοκατανομή πόρων. Η λύση κατ’ εμένα΄είναι η εφαρμογή της μείωσης του πληθυσμού σε αυτόν που σηκώνει ο πλανήτης καθώς και η παγκόσμια μίνιμουμ συνεργασία για πραγματικά αειφόρο ανάπτυξη στον πλανήτη, με κατάργηση σε αυτή τη θεώρηση της εθνικής περιχαράκωσης. Αν το καταφέρουμε αυτό΄θα γλυτώσουμε τις επόμενες διαδοχικές κρίσεις που διαφαίνονται στον ορίζοντα και μπορεί να μας απειλήσουν ως είδος. Για το σκοπό αυτό θέλουμε ηγεσίες αδέκαστων τεχνοκρατών στα κέντρα αποφάσεων και όχι καθαρόαιμους πολιτικούς. Αλλά δυστυχώς «η εξουσία φθείρει, η απόλυτη εξουσία φθείρει απόλυτα»…
    Στην Κύπρο τα πράγματα είναι προφανή. Η λύση του κυπριακού θα είναι εντυπωσιακά θετική σε μεσοπρόθεσμο ορίζοντα, προσφέροντας προοπτική σε επενδυτές, ανεκμετάλλευτους εθνικούς πόρους (αναρωτιέμαι μόνο η νεκρά ζώνη πόσο αξίζει για ανάπτυξη) και παράλληλα διανοίγοντας τις προοπτικές καλής γειτονίας με τους τούρκους, με τους οποίους το ενεργειακό είναι από μόνο του ένα κέρας της αμαλθείας, αν δεν το μετατρέψουμε πρώτα σε αιτία νέου πολέμου. Αλλά ακόμα και αυτή η λύση του κυπριακού θα αποτέλέσει μια αναβολή αν δεν καταλάβουμε όλοι το εξής απλό: ότι παράγεις πρέπει να ξοδεύεις, τζιαι αν θέλεις να ξοδεύεις παραπάνω, πρέπει να παράγεις παραπάνω. Και επίσης ότι οι ιδεολογίες (αριστεροί, δεξιοί) και οι κοινωνικές τάξεις (ιδιώτες, κράτος) μπορούν, ελλείψει ουτοπίας (one people, one law) να συνυπάρχουν συνεργαζόμενες χωρίς απαραίτητα να εγκαταλείπουν τις κοσμοθεωρίες τους.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Αύγουστος 21, 2011 21:08

      Μιχάλη καλωσόρισες.

      Το ζήτημα του πληθυσμού είναι σημαντικό. Ο καπιταλισμός όπως τον γνωρίσουμε, δεν επιθυμεί μείωση του πληθυσμού γιατί θέλει να υπάρχει μια συνεχής διαδικασία δημιουργίας νέων αναγκών.

      Ο Ορφανίδης ας πούμε, λειτουργώντας σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον επιθυμεί τη συνεχή άνοδο του πληθυσμού για να μπορεί να αγοράζει πιο μεγάλες ποσότητες προϊόντων για τις υπεραγορές του, να μπορεί να παζαρεύκει από πιο ισχυρή θεση.

      Το κάνει αυτό γιατί φοβάται πως οι εισαγόμενοι παίχτες όντες μεγαλύτεροι, θα του φάνε την πίττα, άρα είναι διαξιολογημένος.

      Ίσως η μεγαλύτερη πρόκληση να είναι η δημιουργία συνθηκών που να σταματούν αυτό τον φαύλο κύκλο της ανάγκης να μεγαλώνουμε συνεχώς.

      Σε πολύ ώριμες καπιταλιστικές κοινωνίες, με υγιές κοινωνικό κράτος, ίσως μπορεί να πετύχει αυτό, αφού τότε ο όποιος Ορφανίδης μπορεί να δελεάσει τον πελάτη με την ποιότητα και την ταυτότητα του προϊόντος, και δευτερευόντως με την τιμή.

      Τότε ο φαύλος κύκλος μπορεί να τερματιστεί.

      Μου αρέσει!

  12. Kas permalink
    Αύγουστος 21, 2011 20:50

    “”Τοποθετήθηκα και πιο πάνω, γι’ τα νηπιαγωγεία και συνεχίζω: τα €800/μωρό δεν είναι δωρεάν. Απλώς τα πληρώνουμε όλοι μας, γιατί είναι κοινωνικά θεμιτό, να προσφέρεται αυτή η υπηρεσία σε οικογένειες που δυσκολεύονται να πληρώνουν τα δίδακτρα των ιδιωτικών σχολείων.
    Αυτό θα μπορούσε να συνεχίσει με το κράτος να πληρώνει το ίδιο τα ιδιωτικά σχολεία στο χαμηλότερο κόστος που έχουν, κατόπιν προσφορών. Δεν υπάρχει σιγουριά πως αυτό θα λειτουργούσε ικανοποιητικά, αλλά η τεράστια διαφορά που φαίνεται στο κόστος, δίνει πολλά περιθώρια βελτίωσης.””

    Εγώ λέω ότι το 800 ευρώ/μωρό μπορεί να είναι και υπερδιπλάσιο κόστος από ότι θα έπρεπε να είναι και η μείωση του θα έρθει όταν και εάν όλα τα κόστα στο ακριβό μας κράτος παν κάτω εκεί που πρέπει και ευθυγραμμιστούν με τον ιδιωτικό τομέα. Άρα, πρώτο διορθώνουμε την στρέβλωση που υπάρχει στο κόστος, και δεύτερο δεν αφήνουμε τα κρατικά νηπιαγωγεία να πάν στον ιδιωτικό τομέα διότι τα ιδιωτικά δεν θα έχουν ανταγωνισμό και θα αυξήσουν τις τιμές τους.
    Κατά την άποψη μου είναι αναγκαίο το κράτος να ελέγχει κάποιους νευραλγικούς τομείς όπως είναι η παιδεία και η περίθαλψη γιατί αν τα μεταφέρει όλα στον ιδιωτικό τομέα, ενώ αρχικά θα φαίνεται η πιο ορθή και οικονομική λύση, δεν θα διαρκέσει.

    “”Για τους γιατρούς δεν διαφωνώ. Η λύση δεν είναι εύκολη, και ονομάζεται ΓΕΣΥ…“”

    Ούτε εγώ ξέρω την λύση. Πάντως, αφού ψήλωσαν τις τιμές τους οργανωμένα, και μας στοιχίζουν ένα σωρό λεφτά, θα ήθελα τουλάχιστον να δω ότι πληρώνουν φόρο για όλα τα εισοδήματα τους και να υπάρχει αυστηρός νόμος για έκδοση απόδειξης και σοβαρά προστίματα όταν δεν το κάνουν και φοροδιαφεύγουν. ΝΑΙ στις μειώσεις μισθών και ωφελημάτων των δημοσίων υπαλλήλων, ΝΑΙ και σε όλα τα μέτρα προς πάταξη της φοροδιαφυγής.

    Για τις βενζίνες, υπάρχει θέμα και με την ισοτιμία του δολαρίου, αλλά ειλικρινά δεν είμαι σίγουρος για τα νούμερα σου.
    Μια λύση θα ήταν να διαχωριστεί η εισαγωγή των πετρελαιοειδών από την εμπορία τους. Άλλη, θα ήταν η διευκόλυνση και άλλων, υπεραγορών, πλυντηρίων οχημάτων κλπ, να πουλούν επίσης πετρέλαια, ή ακόμα και η δημιουργία μη – στελεχωμένων σταθμών. Βασικά είναι ένα επάγγελμα που πρέπει να «ανοίξει».

    Είναι πολύ σωστά τα νούμερα μου διότι κρατούσα σημειωματάριο τα τελευταία χρόνια και το παρακολουθώ – είχα υπολογίσει ότι θα συνέβαινε αυτό που συμβαίνει – δυστυχώς δεν μπορούσα να το «σιορτάτω» ή «παίξω λόνγκ» διότι αυτό που προέβλεπα δεν είχε σχέση με την τιμή του αργού πετρελαίου διεθνώς αλλά με τον εμπαιγμό που θα μας έκαμναν στην Κύπρο! Τηλεφώνα στο Υπουργείο Εμπορείου να σου δώσουν τις τιμές των τελευταίων 5 χρόνων και google τις τιμές του αργού για να συγκρίνεις. Και βρές και την ισοτιμία δολαρίου/ευρώ ….πάλε δεν ταιριάζουν!

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Αύγουστος 21, 2011 21:15

      Γεια σου Κας,

      Ναι να μειωθούν πρώτα τα κόστη στο ακριβό μας κράτος, αλλά πως; Είναι η ιστορία με την κότα και το αυγό…

      Για τους γιατρούς νομίζω πρέπει να θεσμοθετηθεί η έκδοση απόδειξης, για να μην φοροδιαφεύγουν. Νομίζω είναι αυτός ο λόγος που δεν πολυσυμπαθούν και το ΓΕΣΥ…

      Και φυσικά απόδειξη και σε όλα τα επαγγέλματα που κάνουν το ίδιο. Ίσως να πρέπει να μπουν κάποια κίνητρα στον φορολογούμενο που παρουσιάζει αποδείξεις. Αν χαριζόταν ας πούμε ο ΦΠΑ, το κράτος νομίζω θα έβγαζε περισσότερα από τον φόρο εισοδήματος που θα επέβαλλε σε όλους τους αυτοεργοδοτούμενους.

      Για τες πεζίνες δεν θα τσακωθούμε, αφού κρατάς αρχείο! Έχω ήδη κάνει τις εισηγήσεις μου.

      Μου αρέσει!

  13. Χαμάλης permalink
    Αύγουστος 21, 2011 22:36

    @Στροβολιώτης:
    «Εγώ γνωρίζω τον Χρυσόστομο, και είναι ένας άνθρωπος που έχει κερδίσει τον απόλυτο μου σεβασμό.»

    Το να έχει κερδίσει ο αρχιεπίσκοπος τον απόλυτον σεβασμόν σου δεν με υποχρεώνει να αναβαθμίσω τζι’ εγώ τον σεβασμόν που έχω για τζιείνον. Αντίθετα μου δίνει το δικαίωμαν να υποβαθμίσω τον σεβασμόν που έχω για σέναν.
    Τζιαί αν εκέρδισεν ένας τέθκοιος απατεώνας τον απόλυτον σου σεβασμόν, κρύψε τούν’ το κουσούριν να μεν το θωρεί ο κόσμος τζι’ εν αντροπή! Εσύ γράφεις επώνυμα! Αντροπή!
    Σε άλλα σχόλια έγραφες άλλα πράματα, ανάδοξεν σου;

    «Αφού όμως αναφέρεσαι σε δασκάλους και εκκλησία, να σε ρωτήσω κάτι: τι έκαμεν ο πρόεδρος προς τούτην την κατεύθυνσην;»

    Χα χα χα μα ενόμισες εν να σύρνω αφκά πασ’ τον τοίχον; Ντάξει κουμπάρε! Ούλλα τα στραβά ψουμιά εν της στραβής της νύφφης κουμπάρε. Να πεθάνει ο Χριστόφιας! Πέ το μεν αντρέπεσαι. Τζιαί κλώθεσαι ποτζιεί ποδά! Μέσα που τα ματογυάλια συγκόφκεις μέσα μέσα τζιαί κάποια στραβά τζι’ ανάποδα. Αλλά πριν να ξεκινήσει η λογική να παράγει σκέψιν έρκεται η φωνή του μάστρου σαν τ’ αστροπελέτζιην «Πάλε ο Γριστόφκιας φταίει! Που εν τα διόρθωσεν».
    Ε τί να κάμομεν; Έννεν Ηρακλής ο γέριμος έννεν Ηρακλής! Εν Δημήτρης, άρα φταίει!
    Κατά τα άλλα φταίει ο Χριστόφιας που έν εδιόρθωσεν τα στραβά των οποίων ο πρωταγωνιστής αρχιεπίσκοπος, εσέναν εκέρδισεν τον απόλυτον σεβασμόν σου.
    Μα πε μου, πίννεις τίποτε τωρά τελευταία;

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Αύγουστος 21, 2011 22:38

      Ρε Χαμάλη, εν άλλος που πίννει: τον Χρυσόστομον *Περικλέους* γνωρίζω!

      Μου αρέσει!

  14. Χαμάλης permalink
    Αύγουστος 21, 2011 22:52

    Α σόρρυ! Εν παρεξήγηση κάλο. Γιατί Χρυσόστομους έσιει πολλούς.

    Μου αρέσει!

  15. Χαμάλης permalink
    Αύγουστος 21, 2011 22:54

    Τελικά τον αρχιεπίσκοπον σέβεσαι τον ή όι;

    Μου αρέσει!

  16. osr permalink
    Αύγουστος 22, 2011 01:11

    DoΞa ta Λefta exoume Θeo…. Xaphs Θpasou Πx 5.6 ekatomypia Λipes apo ta kopoida tou xak, nikos tassos ΠaΠ kapou miso ekatomypio Λipes apo xak, nikos -kata xak xpysanΘou -anastasiadhs Θyma to kahmeno exase 400 xiΛiades Λipes, o ttomys o bous disekatomypia tis Λipes kai ta eypw klp mprabo ta paidia pou noiazontai

    Μου αρέσει!

  17. ιων σκεπτικός permalink
    Αύγουστος 22, 2011 10:02

    …. Στην πολιτική δεν υπάρχουν αιώνια σωστές απόψεις. Κάθε στιγμή έχει τις δικές -της πραγματικότητες μέσα στις οποίες κάθε πολιτική δράση έχει συγκεκριμένα αποτελέσματα ….

    Σωστό, όπως και πολλά άλλα που εσημείωσε ο κ. Θέμος Δημητρίου.

    Μου αρέσει!

  18. strovoliotis permalink*
    Αύγουστος 22, 2011 16:21

    Από τον Θέμο:

    Μάνατζερ και Επανάσταση

    Και να αδερφέ μου
    που μάθαμε να κουβεντιάζουμε
    ήσυχα, ήσυχα κι απλά.

    Μέσα στη δίνη της μάχης του δημοψηφίσματος, επέστρεφα στο ίδιο αυτοκίνητο με ένα απο τα κορυφαία στελέχη του Συναγερμου απο την Πάφο όπου είχαμε πάει για μια συγκέντρωση για το «ναι». Η φιλία-μου με το συγκεκριμένο στέλεχος υπήρχε πολυ πριν το σχέδιο Αναν και στηριζόταν σε ένα γνήσιο αλληλοσεβασμο προς τις διαφωνίες-μας. Συγκινημένος απο τη συγκέντρωση και την κοινη αντίληψη για την πολιτικη σημασία της στιγμης με ρώτησε: «Δεν θα ήταν καλα αν αφήναμε κατα μέρος τις ιδεολογικες-μας διαφορες και να χτίσουμε ένα κόμμα βασισμένο στη λογικη;»

    Του απάντησα, γεμάτος μελαγχολία, ότι εκείνη τη στιγμη βρισκόμασταν μαζι σ’ ένα αγώνα για τον οποίο είχαμε το ίδιο όραμα. Οταν θα τέλειωνε αυτος ο αγώνας θα εξακολουθούσαμε να έχουμε την ίδια λογικη αλλα διαφορετικα οράματα. Εκείνη τη στιγμη βρισκόμασταν στο ίδιο χαράκωμα και θα δίναμε τη ζωη-μας ο ένας για τον άλλο. Οταν τέλειωνε αυτη η μάχη θα βρισκόμασταν, αργα ή γρήγορα, σε διαφορετικα χαρακώματα και πολυ λίγα θα μπορούσαμε να προσφέρουμε ο ένας στον άλλο.

    Βλέποντας σήμερα αυτο το ίδιο στέλεχος να είναι στην πρώτη γραμμη της ολομέτωπης επίθεσης ενάντια στον Χριστόφια και την κυβέρνηση, θυμούμαι με ένα πικρο χαμόγελο εκείνη τη συζήτηση. Οχι γιατι ο Χριστόφιας και η κυβέρνηση είναι αλάθητοι, όχι γιατι ο Χριστόφιας και η κυβέρνηση διαχειρίστηκαν σοφα την εξουσία. Είναι γιατι η επίθεση του Συναγερμου στον Χριστόφια και την κυβέρνηση δεν έχει καμμια σχέση με τη στάση του Αναστασιάδη, του Κληρίδη και του Αβέρωφ το 2004. Είναι μια επίθεση που φιλοδοξει να βάλει τον Συναγερμο στην ηγεσία μιας εθνικιστικης δεξιας, στην ηγεσία μιας συμμαχίας με το Δηκο, την Εδεκ, το Ευρωκο, τους Οικολόγους, τον Αρχιεπίσκοπο και τα νεοναζι κατακάθια του Ελαμ και των πορτοκαλι του Αποελ.

    Κάμνοντας αυτη την εισαγωγη θέλω να βάλω τη συζήτηση για την οικονομία στο πραγματικο-της πλαίσιο. Οπως είπα και στο άρθρο-μου Περι Θάτσερ… η αντιπολίτεψη δεν θέλει να σώσει την οικονομία, θέλει να προκαλέσει εργατικη αναταραχη για να ανατρέψει τον Χριστόφια. Αυτο μπορει εύκολα να τεκμηριωθει απο τη βιαιότητα της επίθεσης ενάντια σε κάθε κυβερνητικη πρόταση. Ακόμα κι όταν ο Χριστόφιας προχώρησε σε σημαντικα ψαλιδίσματα εργατικων κεκτημένων και έπεισε τις συντεχνίες να τα δεχτουν, η στάση-της ήταν βίαια αρνητικη.

    Ο Γιάννος Ιωάννου γράφει σχετικα με το θέμα:

    ο Θέμος λέει πως η αντιπολίτευση επιδιώκει την εργατική αναταραχή. Κάποιοι μπορεί να το κάνουν αυτό. Ο στόχος όμως ενός σωστού διαχειριστή δεν είναι αυτός. Ο στόχος πρέπει να είναι η διόρθωση των στρεβλώσεων που δημιουργούν την παρούσα κρίση.

    Αν έχω δίκιο, αν η αντιπολίτευση επιδιώκει την εργατικη αναταραχη, δεν έχει καμμια σημασία ποιος είναι ο στόχος ενος σωστου διαχειριστη. Το αποτέλεσμα τυχον επιτυχίας της αντιπολίτεψης θα είναι η εργατικη αναταραχη και θα χρησιμοποιηθει η κατάρρευση της οικονομίας σαν ένα ακόμα όπλο στον αγώνα-της για την εξουσία. Μια εξουσία εθνικιστικη, ρατσιστικη και επικίνδυνα αυταρχικη. Μια εξουσία που θα κάμει την περίοδο του Μεγάλου Μακαρίτη να φαίνεται φιλελεύθερη. Μια εξουσία που, σε αντίθεση με τον Μεγάλο Μακαρίτη θα έχει και λαϊκο έρεισμα στην απελπισία των μαζων που για άλλη μια φορα θα εναγκαλιστουν υστερικα το εθνικιστικο όραμα.

    Αλλα το θέμα της διαχείρησης δεν είναι ασήμαντο. Ο Γιάννος Ιωάννου το αντιπαραθέτει με το θέμα της «ιδεολογικης διόρθωσης» και της «επανάστασης»:

    Γι’ αυτο σε κάθε περίπτωση και σε κάθε χρονικη στιγμη χρειάζονται καλοί διαχειριστες, όπως προκρίνουν ο Άκης Λόρδος και ο Χρυσόστομος Περικλέους, και όχι ιδεολογικη διόρθωση αν όχι επανάσταση όπως προτείνει ο Θέμος Δημητρίου.

    Εχω κι εγω το ίδιο πάθος για την «καλη διαχείρηση». Ομως καλη διαχείρηση σημαίνει ολοκληρωμένη ανάλυση του ζητήματος κι όχι μια ανάλυση περιορισμένη μέσα στα στενα πλαίσια μιας λογικης που παίρνει σαν δεδομένο τον παραλογισμο που οδήγησε στην κρίση. Δεν ξέρω αν «η ανθρωπότητα έχει στο DNA της τις κρίσεις» και σίγουρα «δεν υπάρχει εγγύηση μιας αριστερης ουτοπίας η οποία θα κυβερνα με καλύτερο τρόπο τον κόσμο». Είναι όμως παράλογο να έχουμε μπροστα-μας ένα καπιταλιστικο σύστημα που καταρρέει και να προσπαθούμε να το σώσουμε με τις ίδιες μέθοδες που οδήγησαν στην κατάρρευσή-του. Ακόμα χειρότερα, να έχουμε μια παγκόσμια οικονομικη κρίση που έχει γονατίσει πραγματικα μεγάλες χώρες και να πιστεύουμε πως θα την αντιμετωπίσουμε στην Κύπρο με «εξοικονομήσεις» απο τις συντάξεις των δημοσίων υπαλλήλων. Προς αποφυγη παρεξήγησης, επαναλαμβάνω πως δεν τρέφω καμμια συμπάθεια προς τις προκλητικες συντάξεις κάποιων, τόσο του δημόσιου όσο και του ιδιωτικου τομέα, και δεν θα χύσω δάκρυα για το ψαλίδισμά-τους.

    Και είναι εδω που το θέμα της «καλης διαχείρησης» και της «επανάστασης» όχι μόνο δεν βρίσκονται σε αντιπαράθεση αλλα ίσως – λέω, ίσως – να αλληλοσυμπληρώνονται. Οι επαναστάσεις δεν γίνονται γιατι μερικοι φλογεροι επαναστάτες αποφασίζουν να χτίσουν ένα καλύτερο κόσμο. Γίνονται γιατι ο κόσμος που υπάρχει εξαντλει τα περιθώριά-του και δεν μπορει να δίνει στους πολίτες-του τα βασικα μιας αξιοπρεπους διαβίωσης. Γίνονται γιατι οι άνθρωποι δεν μπορουν επ’ άπειρον να βλέπουν τη ζωη-τους να χαραμίζεται στη φτώχεια την ίδια στιγμη που κάποιοι διχτάτορες καταληστεύουν τον πλούτο της χώρας (Αραβικη Ανοιξη). Γίνονται γιατι οι άνθρωποι δεν μπορουν επ’ άπειρον να βλέπουν τα όνειρά-τους να χάνονται την ίδια στιγμη που οι κάθε λογης απατεώνες θησαυρίζουν στις πλάτες-τους (Αμερικη, Ευρώπη).

    Ενα απο τα προβλήματα της αριστερης φιλολογίας για την επανάσταση, είναι η απόλυτη αντιπαράθεση της οικονομικης λειτουργίας του καπιταλισμου με την οικονομικη λειτουργία του σοσιαλισμου. Η εντύπωση που υπάρχει είναι ότι «σοσιαλισμος» είναι αυτο που γνωρίσαμε στη Σοβιετικη Ενωση – με το συγκεντρωτισμο των πάντων, την αυταρχικη διακυβέρνηση απο μια γραφειοκρατία και την ανυπαρξία δημοκρατικων διαδικασιων. Στην πραγματικότητα πολυ λίγα θ’ αλλάξουν με μια σοσιαλιστικη επανάσταση. Ο καπιταλισμος έχει ήδη κοινωνικοποιήσει την παραγωγη σε βαθμο που ούτε ο Μαρξ ούτε ο Λένιν τολμούσαν να φανταστουν.

    Ο καπιταλισμος έχει αναπτύξει όλα τα εργαλεία και μέθοδες για κοινωνικη παραγωγη μέσα στις υπάρχουσες μορφες και δομες των επιχειρήσεων. Οι μεγάλες εταιρείες, έχουν ξεφύγει από τον έλεγχο των ιδιοκτητών τους. Η διαχείρισή τους γίνεται από μάνατζερ που προγραμματίζουν τις δραστηρίοτητές-τους με περίπου τον ίδιο τρόπο που θα διαχειρίζονταν μια επιχείρηση σε μια σοσιαλιστική κοινωνία. Η κρίσιμη διαφορα βρίσκεται στους στόχους που προσπαθουν αυτοι οι μάνατζερ να πετύχουν. Σε ένα καπιταλιστικο πλαίσιο προσπαθουν να μεγιστοποιήσουν το κέρδος για τους ιδιοκτήτες (παρόλο που κι αυτο ακόμα γίνεται πιο θολο καθώς οι επιχειρήσεις μεγαλώνουν σε τερατώδη μεγέθη). Σε μια σοσιαλιστικη κοινωνία αυτοί οι ίδιοι οι μάνατζερ θα μπορουν να εργάζονται το ίδιο αποδοτικα με διαφορετικους στόχους: να βελτιστοποιήσουν την παροχη αγαθων που χρειάζεται η κοινωνία. Θα χρησιμοποιούν τα ίδια θεωρητικά εργαλεία, τις ίδιες μεθόδους αλλά σε διαφορετικο πλαίσιο. Και ίσως να είναι ακόμα πιο αποδοτικοι μια και δεν θα υπάρχει σύγκρουση μεταξυ της παραγωγης αγαθων και της παραγωγης κέρδους.

    Η καλη διαχείρηση είναι λοιπον απαραίτητη, ανεξάρτητα απο το οικονομικο σύστημα. Η αντιπαράθεση της «καλης διαχείρησης» απο την «επανάσταση» δεν είναι το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι αν υπάρχουν περιθώρια καλης διεχείρησης σε καπιταλιστικα πλαίσια. Ή, για να το βάλω διαφορετικα, αν η καλη διαχείρηση μπορει να σώσει τον κυπριακη καπιταλιστικη οικονομία. Προτείνω λοιπον σοσιαλιστικη επανάσταση στην Κύπρο; Οχι ακριβως. Γιατι μια σοσιαλιστικη αλλαγη στην Κύπρο απο μόνη-της δεν έχει νόημα. Ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμος έχει την ανάγκη μιας παγκόσμιας αλλαγης. Είναι στην παγκόσμια σκακιέρα που θα κριθει το παιγνίδι και όχι στο μικρο τετράγωνο της Κύπρου. Γι’ αυτο επιμένω στην Ευρωπαϊκη και την Παγκόσμια διάσταση του προβλήματος της οικονομίας – και όχι μόνο.

    Θέμος Δημητρίου
    22.8.2011

    Μου αρέσει!

  19. bananistanos permalink
    Αύγουστος 22, 2011 21:04

    Κάποια σημεία για το πως αντιλαμβάνομαι εγώ τη καλή διαχείριση:
    1. να ξοδεύουμε λιγότερα από όσα παράγουμε
    2. να πληρώνουμε κάτι (προιόν, υπηρεσία, μισθό) γι αυτό που πραγματικά αξίζει , ούτε παραπάνω ούτε λιγότερο και η αξία να υπολογιστεί με ωμά υλιστικά ρεαλιστικά δεδομένα όχι συναισθηματικά και προπαντός όχι ψηφοθηρικά
    3. να δίνουμε σε αυτούς που έχουν ανάγκη από το περίσσευμα μας (βλέπε 1) και όχι να δανειζόμαστε από τα παιδιά μας
    4. ο καθένας* να πιάνει σύνταξη αναλόγα με την εισφορά του και ο μέσος υπάλληλος να εισφέρει συνολικά περισσότερα** από όσα θα εισπράξει συνολικά ο μέσος συνταξιούχος (* υγιείς εργαζόμενος που αφυπηρετεί κανονικά, οι υπόλοιποι να πέρνουν ανάλογα με το **)
    5. να δανειζόμαστε μόνο για αναπτυξιακά έργα και όχι για να καλύπτουμε τρέχοντα έξοδα όπως μισθοί, συντάξεις, επιδόματα…
    6. να προσαρμόζουμε τις ανάγκες στα έσοδα και όχι τα έσοδα στις ανάγκες
    7. να μην φορολογούμε μια ομάδα πολιτών για να δίνουμε σε μια άλλη ομάδα παραπάνω από όσα της αναλογούν

    Μου αρέσει!

  20. Αύγουστος 22, 2011 23:32

    Ωραίος ο Θέμος!

    Μου αρέσει!

  21. Χαμάλης permalink
    Αύγουστος 23, 2011 02:10

    Ban:
    «να δίνουμε σε αυτούς που έχουν ανάγκη από το περίσσευμα μας».

    Χα χα χα . . . . . . . δηλαδή να έχομεν εμείς όσα θέλομεν τζιαί να τους σύρνομεν τζιαί τζιείνους κανέναν κόκκαλον άμα λάχει τζιαί γουστάρουμ να μ!
    Ε ε ε έν τζι’ εν άσσιημα! Στο κάτω κάτω τούτον εν τζιαί το κήρυγμα του Χριστιανισμού τζιαί η πρακτική του αρχιεπισκόπου. Άρα εντάξει!

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Αύγουστος 23, 2011 07:00

      Δε είναι αστείο: αν το κράτος *δεν* εχει περίσσευμα, πως θα πληρώσει τις αυξανόμενες υποχρεώσεις του;

      Μου αρέσει!

  22. Αύγουστος 23, 2011 08:56

    Να αναδιανείμει τον πλούτο!

    Μου αρέσει!

    • TOXOTIS permalink
      Αύγουστος 24, 2011 11:18

      Νέος, πριν μπούμε στη συζήτηση, μπορείς να μας προσδιορίσεις ποιος είναι ο πλούτος; Διότι άλλη μπορεί να είναι η δική μου αντίληψη για τον πλούτο από την δική σου. Ας πούμε όποιος φκάλει 4 χιλιάδες ευρώ το μήνα εν πλούτος ή χρειάζονται παραπάνω;

      Μου αρέσει!

  23. strovoliotis permalink*
    Αύγουστος 23, 2011 10:32

    Νέε μου, θεμιτή αλλά αφελής η προσέγγιση έτσι όπως τίθεται.

    Να πάρεις μια φορά από τον πλούτο, να πάρεις δυο, να πάρεις δέκα, δεν αντιλαμβάνεσαι πως με τις δαπάνες να συνεχίζουν την αυξητική τους πορεία αυτή είναι μια λογικά και μαθηματικά αδιέξοδη εισήγηση;

    Επίσης: γιατί να ανακατανέμω τον πλούτο προς όφελος της πιο ευνοούμενης τάξης εργαζομένων;

    Είναι φυσικά θεμιτή η ανακατανομή του πλούτου όπου υπάρχει ανάγκη, όπου τα εισοδηματικά κριτήρια το προκρίνουν. Είναι θεμιτή η ανακατανομή του πλούτου αν θα χρηματοδοτηθούν κοινωνικά, περιβαλλοντικά ή αναπτυξιακά προγράμματα προς όφελος του συνόλου της κοινωνίας.

    Αλλά το να ανακατανέμεις τον πλούτο για να διατηρήσεις τα πιο ελκυστικά πακέτα ωφελημάτων στην κυπριακή αγορά εργασίας, είναι και ανήθικο, και άδικο και κοινωνικά απαράδεκτο.

    Μου αρέσει!

  24. Χαμάλης permalink
    Αύγουστος 23, 2011 13:40

    Καλάν, δώστε μου μιαν σοβαρήν δικαιολογίαν γιατί οι βουλευτές με 10 χρόνια βουλευτιλλίκκιν, 2 θητείες δηλαδή, να δικαιούνται €270 000 εφ’ άπαξ τζιαί σύνταξιν €3500 τον μήναν που τα 60 τους, ενώ οι δημόσιοι υπάλληλοι να πηαίνουν στα 65 για να πιάουν σύνταξιν.
    Για να μεν μεινίσκομεν στα θεωρητικά τζιαί στα ποιήματα.

    Επίσης! Μιλούμεν για ανεργίαν τζιαί προ πάντων ανεργίαν των νέων επιστημόνων. Αθθυμάστε τον Πιττοκοπίτην; Σίγουρα έπιαεν σύνταξιν ή συντάξεις αφού έρεξεν τα 60 τζιαί υποτίθεται επήεν έσσω του να περάσει τα γεράματα του πλήρης ημερών και έργου. Έτσι είναι; Επήεν έσσω του; Εγιώ λαλώ σας ότι εργοδοτείται extra που το κράτος πάλαι! Δεν ηξέρω πως αποζημιώνεται αλλά σίγουρα στερεί την θέσιν εργασίας από έναν νέον επιστήμοναν. Είναι σε μιαν επιτροπήν αξιολόγησης μπλα μπλα μπλα . . . . . . . . . . . . . μαζίν με άλλους «ομοιοπαθούντες» τζιαί συνομήλικους του. Έπρεπεν να είναι όλοι έσσω τους τζιαί να μεν ανακατεύκουνται καθόλου. Ίσως να βρεθούν κάποιοι να ισχυριστούν ότι εν συμβούλοι αμισθί. Χα χα χα ξέρομεν ούλοι πόσον συμβούλοι τζιαί πόσον αμισθί ένει.
    Δεν έχω τίποτε με τον άδρωπον, έχω .ομως με τες πρακτικές του κυκλώματος το οποίον ανέφερεν κάποτε τζι’ ο ίδιος ο γενικός εισαγγελέας. Κάποιοι υποτίθεται πως είναι αναντικατάστατοι τζιαί φακκούν γυρόν τες υπεύθυνες τζιαί τες διευθυντικές θέσεις, λες τζιαί το κράτος εν κομμένον τζιαί ραμμένον στα μέτρα τους.
    Όπως τον πιο πάνω αναφερόμενον έσιει 100άδες άλλους. Πρώην υπουργοί, βουλευτές, διευθυντές υπουργείων τζιαί υπηρεσιών κλπ. εξακολουθούν να στερούν θέσεις εργασίας από νέους επιστήμονες διότι εξακολουθούν να εργοδοτούνται με διάφορους τρόπους που το κράτος.
    Πολλές φορές που βάλλουν κάποια ακατανόητα γινάθκια ή τζιαί κάποιαν απρόσμενα χαλαρήν στάσιν κάποιοι βουλευτές τζιαί κάποια κόμματα, είναι διότι απαιτούν να κερδίσουν κάπου αλλού, που εμείς οι πολίτες δεν έχομεν την παραμικρήν ιδέαν. Γιατί άργησεν ο Ομήρου να φύει που την κυβέρνησιν; Εκαθυστέραν για να κλείσει ο δικός του υπουργός τον απαιτούμενον χρόνον για να δικαιούται υπουργικήν σύνταξιν! Απλούστατον. Αλλά ο πολλύς κόσμος δεν έσιει ιδέαν.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Αύγουστος 23, 2011 15:41

      Φίλε, εγώ συμφωνώ και για τα επιδόματα των βουλευτών, και για τον Πιττοκοπίτη κλπ.

      Οι όποιες εξοικονομήσεις επιτευχθούν αν εξαλειφθούν τα προβλήματα που αναφέρεις, ελάχιστη απόδοση θα έχουν στην πλευρά των εξόδων του ισολογισμού της κυβέρνησης.

      Ας τα κάνει, αλλά δεν φτάνουν.

      Μου αρέσει!

      • TOXOTIS permalink
        Αύγουστος 24, 2011 11:21

        Ο Νίκος Πιττοκοπίτης διορίστηκε από τον Δ. Χριστόφια ως μέλος στην Αναθεωρητική Αρχή Αδειών. κάμποσα ριάλια. Τον διόρισε εκεί ο Πρόεδρος μετά από ρουσφέτι του Καρογίάν για να μεν τον έχει πας τη κκελλέν του

        Μου αρέσει!

      • TOXOTIS permalink
        Αύγουστος 24, 2011 11:23

        Αναθεωρητική αρχή Προσφορών είναι έκανα λάθος

        Μου αρέσει!

    • bananistanos permalink
      Αύγουστος 23, 2011 15:57

      Χαμάλη, συμφωνώ με όσα λες για τους βουλευτές αλλά βάλε στην εξισωση και τους ιδιωτικούς υπαλλήλους. Γιατ ί οι δυ να πιάνουν τριπλασια από τους ιυ για την ίδια δουλειά;

      Όσο για τον Πιττοκοπίτη νομίζω είναι πρόεδρος της επιτροπής προσφορών, γι’αυτό και δεν ακούετε, είναι συνέχεια μπουκκομένος. Όταν εκλέγηκεν ο Χριστόφιας έξερα ότι θα εδιαφωνούσα με την οικονομική πολιτική του αλλά έλπιζα ότι θα ήταν λλίον πιο δίκαιος σε έτσι διορισμούς τζε ότι θα εδιόριζε νέα πρόσωπα, ας εν τζε ακελικούς, αλλά και σε αυτό τον τομέα τα έκαμε σκατά.

      Για το περίσσευμα: τό «να ξοδεύουμε λιγότερα από όσα παράγουμε» εσύ το βλέπεις σαν «όσα θέλουμε». Όταν λέω περίσσευμα εννοώ τη διαφορά εσόδων και εξόδων. Αν θέλεις να κάμεις φιλανθρωπίες να κόψεις που τα έξοδα σου και όχι να δανειστείς από τις επόμενες κυβερνήσεις/γενιές. Δεν νοείται να κάμνεις δάνειο για να καλύπτεις τρέχοντα έξοδα και καταναλωτικές ανάγκες ( όταν μιλούμε για σωστή διαχείρση). Ένα δάνειο δίνετε για να χρηατοδοτήσει έργα που θα φέρουν εισόδημα μεγαλύτερο του δανείου διαφορετικά θα δημιουργηθεί ένα μεγαλύτερο δάνειο για τους επόμενους.

      Μου αρέσει!

  25. Αύγουστος 23, 2011 21:29

    Κανένα από τα άρθρα δεν μιλά για την οικονομία – μιλούν για την πολιτική που επηρεάζει πάντα κακώς την οικονομία (και, κατα λάθος, μερικές φορές, καλώς….) Στο πρώτο έχουμε τις συνηθισμένες κουβέντες του καφενέ – είπεν μου κάποιος, εδκίαβασα σε ένα περιοδικό… Στο δεύτερο έχουμε ένα περίεργο παράδειγμα για το κόστος λειτουργίας του δημόσιου νηπιαγωγείου ανα παιδί (που δεν ξέρουμε τι περιλαμβάνει και πως υπολογίζεται) σε σχέση με τη χρέωση που βάζει ένα ιδιωτικό νηπιαγωγείο (και πάλι δεν έχουμε λεπτομέρειες γι αυτό)… Στο τρίτο έχουμε το σωστό, αλλά γενικό, σχόλιο για εξυγίανση και αύξηση της παραγωγικότητας, αλλά και το σχόλιο για αντιμετώπιση του προβλήματος σε επίπεδο παγκόσμιο αντι μόνο εθνικό – δύσκολο να μην επηρεάζεται μια πολύ πολύ μικρή οικονομία που βασίζεται στον τουρισμό όσο και να γίνει ένας προγραμματισμός σε επίπεδο ας πούμε Ε,Ε.. Τέλος, η λύση του κυπριακού σίγουρα θα βοηθήσει την οικονομία αλλά υπάρχουν πολύ περισσότερς πιθανότητες να κάμει παγετό στην κόλαση πριν να καταφέρουμε να το λύσουμε…. το πουλλίν επέτασεν.

    Τελευταίο σχόλιο για την θέση ότι «απλά» πρέπει να ξοδεύουμε λιγότερο από όσα εισπράττουμε σαν χώρα…. όλα τα κράτη έχουν έλλειμμα – ο Τάσσος είχε πλεόνασμα διότι οι συγκυρίες ήταν τέτοιες (οικοδομική ανάπτυξη, μικρά έξοδα – ούτε καν ασκήσεις της ΕΦ δεν εγίνονταν λόγω συνομιλιών αλλά ούτε και έργα/δρόμοι κτλ) Το πλεόνασμα θα μειώνονταν και μόνο με τη μείωση της οικοδομικής ανάπτυξης. Φυσικά τα με στοχευμένα επιδόματα δεν είναι σοφός τρόπος ανάπτυξης…. κατακρίβεια δεν κάνουν τίποτε προς αυτό το στόχο. Το κράτος πρέπει να ρυθμίζει μια ελεύθερη αγορά δίνοντας κίνητρα, παρέχοντας υποδομές… αλλά οι πολιτικοί πρέπει και να είναι συμπαθείς για να τους ψηφίζουν – ένα επίδομα έχει μεγαλύτερο πολιτικό ώφελος σε σχέση με ένα σχέδιο επιχορηγήσεων για ανάπτυξη της παλιάς Λευκωσίας και γι’αυτό ποτέ οι πολιτικοί δεν ακουν τους οικονομολόγους.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Αύγουστος 23, 2011 21:48

      Νομίζω πως και για τα τρία άρθρα η αφετηρία είναι η οικονομία ή η διαχείριση αυτής…

      «Παγετός στην κόλαση»! Θα το θυμάμαι αυτό όταν αρχίσω τα κείμενα για τον καιρό 🙂

      Αναφορικά με τον ισολογισμό του κράτους έγραψα αυτό: «το κράτος *δεν* μπορεί να ξοδεύει περισσότερα από όσα παράγει, ή μπορεί να αποπληρώσει.»

      Δεν έχουν όλα τα κράτη έλλειμμα, αν υπάρχει έλλειμμα στα πλαίσια του πιο πάνω, αν δηλαδή το έλλειμμα γίνεται για αναπτυξιακούς λόγους, τότε θα το δεχόμουν, αφού πολύ απλά θα μπορούσαμε να το πληρώσουμε. Δυστυχώς όμως το σημερινό έλλειμμα δεν αφορά ανάπτυξη αλλά λειτουργικά έξοδα…

      Άσε που πολλές χώρες προγραμματίζουν νομικές διευθετήσεις για να θεσμοθετήσουν τον ισοσκελισμένο προϋπολογισμό.

      Α, και αυτό το σύνθημα στο μπλοκ σου είναι σπουδαίο: «Κύπρος, νήσος ηρώων. Γη, πλανήτης ηλιθίων!»

      Μου αρέσει!

  26. Ανώνυμος permalink
    Αύγουστος 24, 2011 00:23

    δύο σχόλια στο κείμενο του Θέμου..

    α. γράφει ο θέμος ότι οι μάζες θεωρούν τους τραπεζίτες και τις απάτες τους τον κύριο λόγο
    για την ανεργία και τα οικονομικά τους προβλήματα. αυτό νομίζω δεν τεκμηριώνεται ποσώς,
    τουναντίον, υπάρχουν έρευνες, και αναφέρομαι στον david harvey ο οποίος λέει ότι από έρευνα
    που έγινε στην αμερική ανάμεσα σε ανθρώπους που έχασαν τα σπίτια τους από την χρηματοπιστωτικη
    κρίση οι ίδιοι λεν ότι θεωρούν υπεύθυνους γι’ αυτήν την κατάσταση που βρέθηκαν όχι τους τραπεζίτες και τις
    απάτες τους, αλλά τους ίδιους τους εαυτούς τους. αυτό το στοιχείο, αν πράγματι ισχύει, δείχνει ότι η ταξική
    συνείδηση δεν είναι ένα δεδομένο ζήτημα, εννοώ νομοτελιακό, αλλά αντιθέτως κτίζεται μέσα από την ιστορική
    εμπειρία και κυρίως μέσα από την ιδεολογική παιδεία. γιατί ακριβώς η ιδεολογία είναι θεμελιακό ζήτημα κατά
    πόσο η εργατική τάξη θα τραβήξει προς τα εμπρός και όχι προς τα πίσω. (Τι εννοώ προς τα πίσω? θα γίνω σαφής
    στο επόμενο σημείο που θα σχολιάσω). αυτός ακριβώς ήταν ο λόγος που όλοι οι κλασικοί του μαρξισμού και όχι μόνον
    του μαρξισμού αλλά και όλοι οι πολιτικοί επαναστάτες από τον καιρό της αναγέννησης, αφιέρωσαν τον βίο τους κυρίως
    προς δύο κατευθύνσεις: την επαναστατική πράξη και την κριτική της κυρίαρχης ιδεολογίας στην οποία βρίσκονταν αντι
    μέτωποι σε όλες της τις εκφάνσεις, στην κριτικη της θρησκείας, φιλοσοφίας, της πολιτικής οικονομίας, κουλτούρας κ.ο.κ
    και παράλληλα την παραγωγή μιας νέας μιας νέας επαναστατικής ιδεολογίας. Οι ωρίμανση των αντικειμενικών συνθηκών (των
    παραγωγικών δυνάμεων, όπως έλεγε ο μαρξ, και η ανάγκη να αλλάξουν οι κοινωνικές σχέσεις και το πολιτικό μοντέλο δεν είναι μια
    νομοτελική υπόθεση αλλά μια βαθιά διαλεκτική. Εξάλλου, ο μαρξ, έδωσε περισσότερη εμφαση κατά την διάρκεια του βίου του στην κριτική
    της ισχύουσας ιδεολογίας και την παραγωγή μιας άλλης επαναστατικής ιδεολογίας. γι’ αυτόν ακριβως τον λόγο έγραψε το Κεφάλαιο και πάραξε
    όλο αυτό το ογκωδες θεωρητικό έργο.

    β. στην γαλλία γράφει επίσης ο θέμος ότι οι παραγωγοί απαιτούν μέτρα προστασίας από φτηνές εισαγωγές
    και επιτήθενται σε φορτηγά με ισπανικά αργοτικά προιόντα… αυτό το σημείο δείχνει ότι η εργατική τάξη, υπάρχει
    σοβαρή πιθανότητα να μην κινηθεί προς ορθολογικές λύσεις των κοινωνικών της προβληματων γιατί ακριβώς απουσιάζει
    από αυτήν η ορθολογική συνείδηση, η οποία βέβαια μπορεί να δημιουργηθεί κάτω από συνεχείς ιδεολογικούς αγώνες και
    ιδιεολογικές μάχες, άλλα χωρίς αυτήν την συνείδηση μπορεί να στραφεί στο εθνικισμό, τον ρατσισμό και άλλα φαινόμενα
    ακόμη πιο ανατριχιαστικά. Δεν είναι τυχαίο που ο ακραίος εθνικιστικός λόγος τα τελευταία χρόνια βρίσκει σε πολλές περιπτώσεις
    ευνοική αποδοχή ανάμεσα στις εργατικές μάζες και δεν είναι τυχαίο που η ‘εθνική’ εργατική τάξη έχει παρατηρηθεί τα τελευταία χρόνια
    να εκδηλώνει φαινόμενα ξενοφοβίας και ρατσισμού απέναντι σε εργάτες άλλων εθνικοτήτων. να μην ξεχνάμε ότι ο Σαρκαζί έφτιαξε
    την πολιτική του καριέρα με αυτά τα άρκως ρατσιστικά σχόλια όταν εγιναν πριν μερικά χρόνια τα riots στην γαλλία και μετά από αυτά
    τα σχόλια η δημοτικότητα του εκτοξεύτικε στο 65&. και σαφώς ανάμεσα σ’ αυτό το 65& ένα μεγάλο μέρος προερχόταν από τις
    εργατικές μάζες. να μην ξεχνάμε επίσης ότι σε μια καθαρά εργατική συνοικία της αθήνας η Χρυσή Αυγή τις τελευταίες εκλογές έλαβε
    το 25%, ένα ανατριχιαστικό ποσοστό για ένα φασιστικό κόμμα σε μια εργατική-λαικη συνοικία της αθήνας. και η αθήνα δεν είναι
    μακριά, όλοι ακούμε και εδώ στον τόπο μας τον απλό κόσμο να καταφέρετε εναντίον των ξένων εργατών και εναντίον των τουρκοκυπρίων
    για το ζήτημα της ανεργίας. άρα τίποτα δεν είναι δεδομένο, ούτε πως θα κινηθεί η εργατική τάξη ούτε πια είναι η συνείδηση της αυτήν
    την δεδομένη στιγμή.. και επομένως η συνεχής ιδεολογική μάχη είναι κάτι που δεν πρέπει να θεωρούμε δευτερευούσης σημασίας, όπως
    πολλοί μαρξιστές τελεολογικών αντιλήψεων συνήθως τίνουν να θεωρούν..

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Αύγουστος 24, 2011 07:46

      Χριστόδουλε, πολύ ενδιαφέροντα τα ανωτέρω!

      Γράφεις: «από έρευνα που έγινε στην αμερική ανάμεσα σε ανθρώπους που έχασαν τα σπίτια τους από την χρηματοπιστωτικη κρίση οι ίδιοι λεν ότι θεωρούν υπεύθυνους γι’ αυτήν την κατάσταση που βρέθηκαν όχι τους τραπεζίτες και τις απάτες τους, αλλά τους ίδιους τους εαυτούς τους. αυτό το στοιχείο, αν πράγματι ισχύει, δείχνει ότι η ταξική συνείδηση δεν είναι ένα δεδομένο ζήτημα, εννοώ νομοτελιακό, αλλά αντιθέτως κτίζεται μέσα από την ιστορική εμπειρία και κυρίως μέσα από την ιδεολογική παιδεία.»

      Δηλαδή αποκλείεται να ισχύει αυτό το εύρημα; Γιατί δεν θεωρείς το εύρημα ως μια αληθινή περιγραφή της πραγματικότητας και πρέπει να κάνεις πάντα αναγωγή στην ταξική συνείδηση (ή την έλλειψη αυτής);

      Μου αρέσει!

      • Αύγουστος 24, 2011 08:46

        Φταίνει οι τράπεζες που έδιναν δάνεια σε άτομα που δεν μπορούσαν να τα ξεπληρώσουν (και το ήξεραν) και φταίνε όσοι έκαμναν δάνεια που δεν μπορούσαν να ξεπληρώσουν (και το ήξεραν). Φταίει και το κράτος που δεν φρόντισε να αποφευχθεί αυτή η κατάσταση. Και μιλούμε για ένα κομμάτι της κρίσης…

        Μου αρέσει!

      • χριστόδουλος καλλινος permalink
        Αύγουστος 24, 2011 13:44

        αγαπητέ γιάννο, το εύρημα ισχύει υπό την έννοια ότι δείχνει το μέγεθος της αλλοτρίωσης της ταξικής συνείδησης των μεγάλων λαικών στρωμάτων της αμερικής και των δυτικών κοινωνικών. Τα ατόμα που αυτο-ενοχοποιούνται για ένα φαινόμενο που έχει καθαρά κοινωνικές και μακρο-οικονομικές αιτίες δείχνει ότι δεν αντιλαμβάνονται τα κοινωνικά φαινόμενα ως συνέπεια των δομικών προβλημάτων του καπιταλιστικού συστήματος. αυτό βέβαια δεν είναι τυχαίο. τα τελευταία 50 με 60 χρόνια, δηλ. μεταπολεμικά, ο καπιταλισμός έπαψε να είναι απλά ένα σύστημα που ορίζεται κυρίως από τον τρόπο παραγωγής, the mode of production.. για να χρησιμοποιήσω μια φράση κλιδί στην μαρξιστική φιλολογία αλλά και μια φράση θεμελιακή για τον ίδιο τον μαρξ στον τρόπο που βλέπει τα κοινωνικά συστημα… εκεί ακριβώς ο μαρξ βλέπει την διάκριση των κοινωνικών συστημάτων, στον κυρίαρχο τρόπο παραγωγής. έτσι ξεχωρίζει την φεουδαρχεία από τον καπιταλισμό και τον καπιταλισμό από τον σοσιαλισμό. Μεταπολεμικά λοιπόν ο καπιταλισμός παύει να είναι απλά ένα σύστημα παραγωγής αλλά μετατρέπεται επίση,ς και ίσως κυρίως, σε σύστημα κατανάλωσης. και λόγω ακριβώς αυτής της νέας φάσης του καπισταλισμού κτίζεται μια βιομηχανία όχι παραγωγής οποιουδήποτε αγαθού αλλά κυρίως κατανάλωσης.. πραγματικών και ‘ψευδών προιόντων’… ο καπιταλισμός λοιπόν αυτού του είδους και κυρίως η βιομηχανία της κατανάλωσης δημιουργούν μια σειρά απο ‘ψευδής ανάγκες’- false needs και κατ’ επέκταση δημιουργεί μια κατάσταση ψευδούς συνείδησης.. αποκορύφωμα αυτής της κατάστασης είναι αυτό που οι κοινωνικοί επιστήμονες ονομάζουν εικονική πραγματικότητα-virtual reality. η κατανάλωση γίνεται obssesion από το 70 και εντεύθεν και φτάνουμε σ’ ένα σημείο οι σύγχρονοι άνθρωποι να πασχουν από μια ψύχωση για όλο και περισσότερο κατανάλωσης αγαθών, πραγματικών και κυρίως ψευδών. αυτή η κατάσταση οδηγεί σε φουσκες οικονομικές, πολιτισμικές και άλλου είδους με συνέπεια κάποια στιγμή να σκάζουν και να παρασέρνουν μαζί τους τους ανυποψίαστους πολίτες. αλλά για τις φουσκες κάθε λογής δεν μπορεί κάποιος να ενοχοποιήσει ένα απλό άνθρωπο. αυτά τα φαινόμενα είναι τα πλέον χαρακτηριστηκά του ύστερου ή αν θέλεις καταναλωτικού καπιταλισμού. είναι δηλ. δομικά. και όπως γράφει και ένας πρώην διευθυντής της κεντρικής τράπεζας της αμερικής, το σύστημα, έχει την ιδιότητα να παρουσιάζει τις φούσκες ως κάτι φυσιολογικό, μόνον όταν σκάσει η φουσκα μπορεί κάποιος να καταλαβει ότι είναι φουσκα. το χρημαστήριο το δικό μας δεν είναι ένα μοναδικό φαινόμενο αλλά το πλέον συνηθισμένο του ύστερου χρηματιστηριακού ή καταναλωτικού καπιταλισμού… Τί γίνεται τώρα με την ταξική συνείδηση. Εμείς οι σοσιαλιστές, περισσότερο παραδοσιακών- μαρξιστικών τάσεων, θεωρούμε ότι η ταξική συνείδηση είναι θεμελιακή για το μεγάλο κοινωνικό άλμα. για το πέρασμα δηλ. σε μιαν άλλη πιο ορθολογική και δίκαιη κοινωνία. Η εργατική τάξη λέει ο μαρξ, είναι το υποκείμενο της ιστορίας. αυτή θα πρέπει να κινηθεί επανασταστατικά για να ανατρέψει το παλιό καθεστώς το ancient regime όπως λέει πάλι ο μαρξ και να δημιουργήσει νέες δομές. όπως ακριβώς η αστική τάξη ανάτρεψε τους φεουδάρχες και τους βασιλιάδες και εγκαθίδρυσε την αστική φιλελεύθερη-καπιταλιστική δημοκρατία. βέβαια ο μαρξ δεν έβλεπε όπως έχω ήδη αναφέρει σε προηγούμενο μου σχόλιο την μετάβαση από τον καπιταλισμό στον σοσιαλισμό τελεολογικά-ντετερμινιστικά, ή αν θέλεις έβλεπε το σοσιαλισμό ως μια εσχατολογική συνέπεια του καπιταλισμού. όταν ο λένιν, γράφει, για το κόμμα της εργατικής τάξης, ότι είναι ο ΝΟΥΣ και η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ της τάξης αυτής δηλ. αυτή η μικρή ομάδα των συνειδητοποιημένων επαναστατών-διανοουμένων που θα καθοδηγούσαν την κοινωνική αυτήν την τάξη προς την επανάσταση ακριβώς αντιλαμβάνεται τον ρόλο της ιδεολογίας και της συνείδησης όχι ως ένα εγγενές στοιχείο της εργατικής τάξης αλλά ως μια κατάσταση που θα δημιουργήσει ακριβώς την επαναστατική συνείδηση και θα καθοδηγήσει την τάξη αυτή προς την απελευθέρωση της. σ’ αυτό ακριβώς το σημείο είτε καποιος είναι λενινιστής είτε είναι εναντίον το λένιν αντιλαμβάνεται ότι ο ηγέτης της ρωσικής επανάστασης δεν έβλεπε αναγωγιστικά το ζήτημα της συνείδησης και της ιδεολογίας της εργατικής τάξης.. αλλά ως κάτι το οποίο κτίζεται. και εδώ ακριβώς είναι το πρόβλημα με άτομα όπως ο Θέμος, ( και τα δύο πιο πάνω σχόλια που έχω κάνει στο πιο πάνω στο κείμενο του ουσιαστικά αυτήν την ντετερμινιστική, θετικιστική, αντι-διαλεκτική προσέγγιση του θέτουν υπό αμφισβήτηση). Θα παραθέσω όμως και ένα ακόμη σχόλιο μου όχι για το πιο πάνω κείμενο του Θέμου, αλλά για την ομιλία του που έκανε το 2004 στην πλατεια ελευθερίας όταν ήταν πάνω στην Πλατφόρμα του Ναι, που δειχνει ακριβώς αυτό το πρόβλημα της σκέψης του που δεν είναι απλά ζήτημα αντι-διαλεκτικής σκέψης αλλά πολύ περισσότερο αντι-λογικής. έλεγε τότε ο Θέμος όταν μιλούσε από την πλατφόρμα του Ναι ότι, και το θυμάμαι κατα γράμμα, γιατί αυτό το πράγμα δείχνει βαθύτερα προβλήματα κατανόησης την μαρξιστικης διαλεκτικής ή μάλλον δεν έχει σχέση μ’ αυτήν.. ‘ Οι τουρκοκύπριακες μάζες, έλεγε ο Θέμος έτιναν χείρα φιλίας προς την ελληνοκυπριακή ηγεσία της αριστεράς και η ελληνοκυπριακή ηγεσία της αριστεράς τους γύρισε την πλάτη’ . όμως πως είναι δυνατό, και λογικό συνάμα, στον Βορρά η κινητήριος πολιτική και κοινωνική δύναμη να είναι οι λαικές μάζες και στον Νότο να είναι η Ηγεσία της αριστεράς όπως έλεγε τότε ο Θέμος. άτομα όπως ο Θέμος μυθοποιούν την εργατική τάξη και φτάνουν στο σημείο να θεωρούν όποια θετική η καλύτερα επαναστατικη πράξη μέσα στην κοινωνια ως συνέπεια της αυθόρμητης δράσης των μαζών και όποια συντηρητικη ή αντιεπαναστατικη δράση μέσα στην κοινωνία ως συνέπεια του ξεπουληματος της ηγεσία της εργατικής τάξης. Η εργατική τάξη λοιπόν έχει το αλάθητο, για οτιδήποτε αρνητικό ευθύνονται άλλοι. αυτός ο τρόπος σκέψης είναι τουλαχιστον μανιχαιστικός, και ο μανιχαισμός δεν έχει καθόλου σχέση με την διαλεκτική.

        Μου αρέσει!

  27. χριστόδουλος καλλινος permalink
    Αύγουστος 24, 2011 00:25

    το πιο πάνω σχόλιο του Θέμου, είναι από τον Χριστόδουλο Καλλίνο…

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Αύγουστος 24, 2011 22:07

      Άλλο ένα πολύ ενδιαφέρον μακροσκελές σχόλιο!

      Κοίταξε, στα τεχνικά χαρακτηριστικά του συστήματος που ονομάζεις καπιταλισμό δεν διαφωνώ. Ούτε διαφωνώ με την μάλλον αρνητική θεώρηση που του κάνεις. Εκείνο που υποστηρίζω εγώ είναι πως το σύστημα που περιγράφεις είναι μόνο αυτό που έχουμε. Και οι αδυναμίες του είναι αδυναμίες της ανθρώπινης ράτσας, όχι ενός συγκεκριμένου συστήματος.

      Α, και το πιο μεγάλο προβληματάκι, είναι πως δεν υπάρχει άλλο συγκρίσιμο και ρεαλιστικό σύστημα, άρα;;;

      Μου αρέσει!

  28. strovoliotis permalink*
    Αύγουστος 24, 2011 20:42

    Από τον Ακη Λόρδο:

    Φιλοι μου ,

    Χαιρομαι να συμμετεχω στο διαλογο.Μακαρι να μπορουσε ο κοσμος μας να
    συνδιαλεγεται σε σοβαρο και δημιουργικο επιπεδο εκφραζοντας αποψεις
    χωρις νοσηρους φανατισμους και υβρεις..

    1.Επισυναπτω το δευτερο αρθρο μου με αναφορα στην κα Θατσερ, οχι σαν
    δογματικη θεση μου για το οποιο Θατσερικο συστημα που θα ηθελα η δεν
    θα ηθελα αλλα για να δωσω εμφαση στην αναγκη ηγεσιας που να επιβαλει
    σιδηρα πειθαρχια στους λαικιστες πολιτικους, στους κακομαθημενους
    συνδικαλιστες και στον »αππωμενο» και απειθαρχητο Κυπριακο λαο ο

    οποιος εκαταφερνε για τρεις δεκαετιες να »θαυματουργει», ταχατες,οικονομικα

    χαρι στους πολεμους και τις ατυχιες γειτονικων λαων..Φυσικα πρεπει να
    επαινεσω το φορολογικο συστημα που εξεκινησε επι Προεδριας Γιωργου
    Βασιλειου και Υπουργιας Γιωργου Συριμη και συνεχισε τελειοποιηθεν επι
    Προεδριας Γλαυκου Κληριδη και Υπουργιας Τακη Κληριδη.και μετετρεψε την
    Κυπρο σε διεθνες οικονομικο κεντρο για χιλιαδες Εταιρεις (ρωσικες και
    αλλες) .
    Το γεγονος που περιγραφω στο 2ο »Θατσερικο » αρθρο ειναι ενα
    παραδειγμα του πως χανονται οι φοροι που καταβαλλουμε αντι να
    διοχετευονται σε παραγωγικα εργα η κοινωνικα ιδρυματα που τοσο
    στερειται η χωρα μας.. Η χωρα χρειαζεται »managers»,πολιτικους για
    να διαχειριζονται τις υποθεσεις μας και οχι πολιτικους οπως τους
    ξερουμε.
    ..2.Οι σκεψεις του Θεμου ειναι αξιολογες και εχουν βαθος και οραμα .
    Ασχετα απο τις κοινωνικοοικονομικες πεποιθησεις ενος εκαστου πιστευω
    οτι οποιο και αν ειναι το συστημα εφ οσον εξαρταται απο ανθρωπους θα

    υπαρχουν σκαμπανευασματα απο ανικανοτητα,διαφθορα η και τα δυο.Οπως σε πλειστες χωρες του κοσμου συμεριλαμβανομενης της Κυπρου .

    Ειτε καπιταλιστικο ,ειτε κομμουνιστικο,η νεοφιλελευθερο η

    δικτατορια,ειτε εθνικιστικο το συστημα ,,ολα εξαρτωνται απο την πνευματικη

    αναπτυξη,τον χαρακτηρα και το ηθος των Κυβερνωντων και των

    Κυβερνομενων.Λ..χ στις Σκανδιναυικες και στην ΕΛΒΕΤΙΑ χωρες οπου ισχυει το »μικτο »συστημα,δηλαδη η ελευθερη οικονομια με εμφαση στις κοινωνικες παροχες σπανια ακουεις για διαφθορα η πελατειακες σχεσεις.Σε αλλες ,πχ Ελλαδα,Κυπρο κλπ με παρομοια συστηματα ,η διαφθορα ,η πελατειακη σχεση πολιτικων /ψηφοφορων ειναι ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ.Αρα το συστημα επεται της κουλτουρας, των γονιδιων ,της διεφθαρμενης η τιμιας παραδοσης. ..
    Ο ανθρωπος – »σαν ον» -ειναι ευαλωτος στην κολακεια, την ΦΙλοχρηματια,την
    ΦΙλαρχια, την ΦΙλαυτια την ΦΙληδονια, τα ΦΙδια που μας τρωνε ολους.Αν καθαριζε ο ανθρωπος απο τα ΦΙδια του, δηλ τα παθη του και αν γινοταν Αγγελος, οποιο συστημα και αν του προσφερεις θα ειναι επιτυχημενο.
    .
    Κανενας η λιγοι ,ελαχιστοι ηγετες μπορουν να αντισταθουν σε αυτα τα
    μειονεκτηματα χαρακτηρα προπαντων οταν αποκτησουν την εξουσια.,οσα

    και αν ειναι τα »checks and controlw» που ενα δημοκρατικο συνταγμα

    επιβαλλει. Η εξουσια ειναι ‘aphrodisiac» ειχε πει ο Κισσιγκερ στον
    Μαο Τσε Ταγκ.
    Συνεπως ειναι ανθρωπινοι χαρακτηρες που πρεπει να διαμορφωθουν πρωτα
    απ ολα και μετα ακολουθουν τα κοινωνικα συστηματα.Αναφερομαι σε
    παγκοσμιο επιπεδο .οχι στην μικρη μας τοπικη κοινωνια. Σιγουρα οι
    ιδεες μου ειναι ΟΥΤΟΠΙΑ και ποτε δεν θα γινει κατορθωτη η
    »αγια»διαμορφωση του ανθρωπινου χαρακτηρα μεχρι συντελειας του
    κοσμου..

    Ο πρωτος κομμουνιστης με την θεια εννοια ηταν ο Χριστος .Αν ηταν ο κοσμος αγγελικος αυτο το συστημα θα ηταν το καλυτερο.Το συστημα

    της ακτημοσυνης στα κοινοβια μοναστηρια του Αγιου Ορους ισχυει για

    1000 χρονια και δεν κατερρευσε διοτι οι κοινοβιατες μοναχοι
    ασχολουνται πρωτα με την πνευματικη καλλιεργεια της ψυχης και του χαρακτηρα

    , στην αγαπη , στην υπακοη και στην ταπεινωση., αρετες που δεν μπορει
    να αναπτυξουμε εμεις στον μικροψυχο μικροκοσμο μας.

    ΟΛΩΝ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΛΕΧΘΕΝΤΩΝ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΠΙΟ ΣΤΥΓΝΟ ΚΑΙ ΤΥΡΡΑΝΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ ΔΙΟΤΙ ΗΤΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΤΥΓΝΟΙ.ΚΑΙ ΔΙΟΤΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΟΥΣ ΤΟ ΕΠΕΤΡΕΠΕ.(ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΦΑΡΜΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ, GEORGE ORWELL ΕΤΣΙ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΟΛΟΙ ΤΙΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΕΝΙΝ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΚΑΣΤΡΟ ,ΤΟΝ ΚΑΝΤΑΦΙ ΚΛΠ ΚΛΠ)

    Αρα ας κυταξουμε μεσα μας και ας μη μας φταινε τα δημοκρατικα συστηματα της ελευθερης οικονομιας (εφ οσον υφιστανται σωστοι, ισορροπημενοι ελεγχοι (CHECKS AND CONTROLS).

    Ο ΜΑΡΚΟΣ ΑΥΡΗΛΙΟΣ (ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ 2Ος ΑΙΩΝΑΣ) ΕΙΠΕ »ΕΝΔΟΝ ΣΚΑΠΤΕ. ΕΝΔΟΝ Η ΠΗΓΗ ΤΟΥ ΑΓΑΘΟΥ ΚΑΙ ΑΕΙ ΑΝΑΒΛΥΖΕΙΝ ΔΥΝΑΜΕΝΗ ΕΑΝ ΑΕΙ ΣΚΑΠΤΕΙΣ». Αυτον τον σκοτωσε ο γυιος του ομως…….επειδη ηταν ρομαντικος.
    Ακης Λορδος.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: