Skip to content

Μέθη.

Σεπτεμβρίου 10, 2011

Ενώ οδηγούσα για το σπίτι σκεφτόμουν πως είχε αρχίσει η βδομάδα που τέλειωσε λίγα λεπτά πιο πριν.

 

Και πότε είχε αρχίσει.

 

Πριν από 5 μέρες θάλεγε κάποιος.

 

Πολλά χρόνια νωρίτερα θα έλεγα, ενώ τέλος δεν προβλέπουν οι προδιαγραφές.

 

Ένα σφηνάκι για τον ερχομό του σαββατοκύριακου ήταν αρκετό να εμφανίσει την συσσωρευμένη κούραση και έλλειψη ύπνου. Είχαμε παρέα όμως, καλή παρέα με την οποία βρεθήκαμε σε καλό μαγαζί.

 

Το κόκκινο κρασάκι εξαιρετικό. Η κούραση δέσποζε στην αρχή αλλά στη συνέχεια μπήκα στο κλίμα το καλό. Πολύ καλό θάλεγε κάποιος. Αρχίσαμε τα πειράγματα, η κοπελιά που μας σέρβιρε ήταν Ισραηλίτισσα. Δεν μπορούσε να αποφευχθεί ο συνειρμός: Α, θα φάμε μαζί τους τούρκους τώρα, έτσι;

 

Κάποια φίλη αναφέρθηκε στην αληθινή ιστορία για το Μαρί και την τοποθέτηση της μεγάλης πόμπας. Και γελούσαμε, με τα πολλά που έχουμε να κλαίμε, σαρκάζοντας εαυτούς και αλλήλους. Ήρθαν μετά και τα ενήλικα πειράγματα και οι ανάλογες ιστορίες, και κάπου εκεί ένοιωσα πως χάθηκα.

 

Ένοιωσα μια ζαλάδα, μια αδυναμία να με ελέγξω, άκουσα εκείνο το σφύριγμα που σε αναχωρεί, στο καλειδοσκόπιο της νιρβάνας ή της κόλασης.

 

Λίγα θυμάμαι στη συνέχεια. Θυμάμαι πως είχα αρκετό αυτοέλεγχο να γνωρίζω πως δεν μπορούσα να οδηγήσω. Η κυρία ανέλαβε το αυτοκίνητο, και καλά έκανε, γιατί σε παρόμοια κατάσταση στο παρελθόν είχα βρεθεί στο σπίτι, και δεν θυμόμουν πως.

 

Είχα καιρό να ξεφύγω τόσο. Και πριν κοιμηθώ είχα την απορία. Δεν είχα πιει τοοοοόσο πολύ. Ή  ας πούμε πολλές φορές έχω πιεί περισσότερο, ενώ και το αλκοόλ δεν είναι άγνωστο στο σύστημα μου.

 

Κάτι θα φταίει πάντως. Η συνεχής πρόσθεση ετών, η συσσωρευμένη καταστροφική επίδραση του αλκοόλ στα κύτταρα του εγκέφαλου, και αλλού, η αυτονόητη εξάντληση…

 

Το πρωί ξύπνησα αργά, τόσο αργά που δεν θυμάμαι πότε το είχα ξανακάνει. Σκηνές της προηγούμενης βραδιάς έρχονταν στο μυαλό μου. Προσπαθούσα να γυρίσω πίσω την κασέτα, να ξαναδώ τις στιγμές, να θυμηθώ αν είχα κάνει την μεγάλη γκάφα ή αν είχα πει τη μεγάλη μαλακία. Άραγε τσακώθηκα με κανένα, πρέπει να απολογηθώ σε κάποιον;

 

Το σώμα ήταν ταλαιπωρημένο, δεν είχα όμως τον μεγάλο πονοκέφαλο. Ήταν εκείνο το κρεμασμένο αίσθημα της επόμενης μέρας του πολλού αλκοόλ.

 

Ψάχνω γυναίκα και μωρά.

 

Ουπς!

 

Είναι δυνατό να έκανα κάτι τοοοοόσο χοντρό;

 

Που βρίσκονται;

 

Δεν είναι κανείς στο σπίτι!

 

Δευτερόλεπτα μετά κτυπάει το τηλέφωνο. Τέλος του συναγερμού. Η κυρία είχε πάρει τα μωρά στο σπίτι των φίλων που ήμασταν μαζί την προηγούμενη νύχτα.

 

Προφανώς μου ξέφυγε αυτή η λεπτομέρεια.

 

Ελπίζω να μην μου ξέφυγαν άλλες.

 

Μετά έπρεπε να ξυπνήσω, να κάνω ένα ντουσάκι, να ντυθώ και να πάω στην κηδεία.

 

Ήταν μια ξεχωριστή θεια. Η προτελευταία της μεγάλης οικογένειας του παπά. Μια θεια που κουβαλούσε μια ιστορία την οποία μόνο με σεβασμό μπορώ να αγγίξω. Γεννημένη στο βόρειο χωριό, έχασε πολύ νωρίς τον άντρα της, πέντε κοπελλούθκια, μικρή αναπηρία, προσφυγιά.

 

Σε εποχές τσακωμών δεν έπαιρνε το μέρος κανενός, η οικογένεια βρισκόταν υπεράνω. Πάντα με το χαμόγελο, το χαμόγελο ενός προσώπου που εξέπεμπε αγάπη, γνήσια ειλικρινή και ανιδιοτελή αγάπη. Από τον καιρό που την θυμάμαι αμυδρά στο χωριό φορούσε την μαντίλα, και έκανε δουλειές, πολλές δουλειές, πάρα πολλές δουλειές, ασταμάτητες δουλειές.

 

Γνώριζα πως είχε αφιερωθεί στην εκκλησία, αλλά ήταν από εκείνα τα πλάσματα με τα οποία δεν θέλησα ποτέ να φανερώσω τις δικές μου απόψεις για το ζήτημα.  Για εκείνη ήταν απόλυτα φυσιολογικό. Και για μένα ήταν απόλυτα φυσιολογική.

 

Νοιώθω παράξενα αισθήματα για τους άρρωστους ανθρώπους, αισθήματα φυγής. Ανκαι ξέρω πως συνήθως εκτιμούν την παρουσία των συγγενών και φίλων τους όταν οι ίδιοι υποφέρουν, και μπήκαν ήδη στον μονόδρομο, κάπου αποφεύγω να κάνω το καθήκον μου. Η εμπειρία που είχα τότε με τη μάνα μου με έκανε να νοιώθω την ανάγκη να  μείνω μακριά από γιατρούς νοσοκομεία, κλίνες που φιλοξενούν μακελεμένα κορμιά.

 

Την είχα δει για τελευταία φορά μια ακριβώς βδομάδα πριν να κηδευτεί. Βρέθηκα μάλλον τυχαία εκεί, και φυσικά λυπήθηκα. Νομίζω ήταν η πρώτη φορά που με είδε και δεν χαμογέλασε.

 

Δεν άργησε να φύγει.

 

Η εκκλησία γεματη κόσμο. Τα λόγια για τη θεία, τη γιαγιά πολλών, πλούσια, η προσφορά της στην εκκλησία και τους τοπικούς χριστιανικούς  συνδέσμους, έστω και στην προσφυγιά ανυπολόγιστη.

 

Σχεδόν όσο το μακρινάρι που ανέγνωσε ένας από τους παπάδες.

 

Έβλεπα τους συγγενείς. Μεγαλώνουν όλοι και σε μέγεθος και σε χρόνια. Τους βλέπω όλο και περισσότερο σε ανάλογες περιπτώσεις.

 

Η εκκλησία μεγάλη, ψηλοτάβανη, κλιματιζόμενη. Έφερα στο μυαλό μου τη λιτή εκκλησία του χωριού. Πολύ μικρότερη, με φόντο το πράσινο βουνό. Θα ήταν δίκιο να ξεκινούσε η ανάπαυση της με αφετηρία εκείνη την εκκλησία.

 

Δεν θα γίνει αυτό. Γι’ αυτό η λύση δεν θα μπορούσε ποτέ να ήταν δίκαιη.

 

Αύριο έχουμε βαφτίσια.

 

Αχ ρε ζωη πουτάνα!

 

 

Advertisements
18 Σχόλια leave one →
  1. Σεπτεμβρίου 10, 2011 16:02

    πολλά όμορφο…

    και οι εβδομάδες εν δική μας εφεύρεση. οι μέρες εν όλες οι ίδιες. εκάμαμεν τη ζωή μας δια 60, δια 24, δια 7, δια 30, δια 12 και πάει…

    Μου αρέσει!

  2. Σεπτεμβρίου 10, 2011 17:01

    Βίος εστί αν τις τω βίω βιών χαίρειν

    Μου αρέσει!

  3. Χαμάλης permalink
    Σεπτεμβρίου 10, 2011 18:02

    Ναι, αλλά έβαλες μας τζιαί τον σύνδεσμον να αθθυμηθούμεν τα ΟΛΕ ΟΛΕ των πυρομαχικών που σας εφτιάξαν την διάθεσιν πονηρέ Στροβολιώτη. Άμπα τζιαί έν πιείτε τζιαί το σκονάκιν σας να ευφρανθεί η καρδία σας με ολίγον αντιακελισμόν τζιαί μίσος.

    Ώστε βγάινεις τζιαί για διασκέδασιν με . . . πονηρά πειράγματα άμα λείψεις λλίον που τες συγκεντρώσεις των «αγανακτισμένων» των «αφυπνισθέντων» πρόσφατων και παλαιών με τζιείνον ούλον τον «προσποιητόν» πόνον για τους αδικοχαμένους.
    Μεν πουλάς τη ψυσιήν σου ρε.
    Ξέρεις ότι εσιώνοσες βαρέλλες χολήν τωρά τελευταία. Containers. Μα πού την είσιες ολάν;

    -ΑΘΑΝΑΤΟΙ.
    -Αθάνατοι; Μα ποιοί ρε;
    -Οι 13 σκοτωμένοι στο Μαρί!
    -Οι 13 σκοτωμένοι αθάνατοι; Μα εν εμέναν που προσπαθείς να περιπαίξεις όξα τους συγγενείς των νεκρών; Εντάξει, ΑΘΑΝΑΤΟΙ τζιαί που μέναν αν βοηθά λλίον

    Την επόμενην φορά που εν να βκεις έξω να διασκεδάσεις Στροβολιώτη, πέτε τζιαί ποτούτα τα πονηρά πειράγματα. Μια κάθαρσης ψηχής χρειάζεται πότε πότε. Γιατί το επήρετε για αστείον. Θα σας βοηθήσει αν το παραδεκτείτε τζιαί αν το μολοήσετε δημόσια.

    Μου αρέσει!

  4. strovoliotis permalink*
    Σεπτεμβρίου 10, 2011 18:31

    Ρε Χαμάλη, είσαι θλιβερά εκτός θέματος.

    Μου αρέσει!

  5. Σεπτεμβρίου 10, 2011 22:22

    Αχ ρε ζωή που σε μαθαίνουμε μόνο λίγο πριν κλίσουμε για πάντα τα μάτια

    Μου αρέσει!

  6. pasxalina permalink
    Σεπτεμβρίου 11, 2011 00:30

    Για το μεθύσι, πιστεψε με ειναι η ηλικία 🙂 Η τελευταία σου πρόταση είναι η σωστότερη

    Μου αρέσει!

  7. Χαμάλης permalink
    Σεπτεμβρίου 11, 2011 19:07

    Στροβολώτης:
    Ρε Χαμάλη, είσαι θλιβερά εκτός θέματος.

    Ε και; Έπρεπε δηλαδή να σε ρωτήσει ή να σχολιάσει τί μουσική ακούσατε και τί κρασί είπιατε;
    Στο τέλος τελειώνεις με τη φράση «Αχ ρε ζωη πουτάνα!». Πράγματι είναι πουτάνα αν εσύ καμαρώνεις ότι διασκεδάζεις και μεθάς ανέμελος σε ταβέρνες την ώρα που οι άλλοι κλαίνε τους νεκρούς τους, που εσύ εκμεταλεύτηκες για να αδειάσεις το δηλητήριο που είχες για το 33% των συμπατριωτών σου μέσα από τα προηγούμενα σου ποστ. Δε σκέφτηκες ότι μπορεί να διαβάζουν και κάποιοι από τους συγγενείς των αδικοχαμένων; Εντάξει κύριε διασκέδασε όσο θέλεις, αλλά είναι ανάγκη να το διαλαλείς με τόση χαρά και αλαζονία μετά από τα ποστ σου, που υποτίθεται τους λυπήθηκες πολύ και τους παρέδωσες και τον ένοχο να τον δικάσουν; Πράγματι είναι πουτάνα η ζωή. Ποιός την καταντά όμως έτσι;

    Μου αρέσει!

  8. strovoliotis permalink*
    Σεπτεμβρίου 11, 2011 19:24

    Χαμάλη, πππέεεεεεε!!!!!!

    Μου αρέσει!

  9. enhordos@yahoo.com permalink
    Σεπτεμβρίου 12, 2011 10:49

    Άλλος πίνει, άλλος μεθάει!

    Ή όπως λέμε, τι πίνεις και δεν μας δίνεις;

    Μου αρέσει!

  10. ΔemΩΝ permalink
    Σεπτεμβρίου 12, 2011 10:50

    Ο αποπάνω είμαι εγώ…

    Μου αρέσει!

  11. Σεπτεμβρίου 12, 2011 14:16

    Μα φυσικά τζιαι ΔΕΝ έσιει έτσι φρούτον («ΔΙΚΑΙΗ» λύση του κυπριακού). Μεινίσκει το «βιώσιμη τζιαι λειτουργική» τα οποία εν αλληλένδετα βασικά (ακούσετε ποττέ για κάτι που έννεν λειτουργικόν να εν βιώσιμον;).

    Ερώτηση: το δάνειο που τη Ρωσία βοηθά μας τελικά ή κάμνει μας ζημιάν; (στο κυπριακό εννοώ)

    ΑΣΧΕΤΟΝ: Τζιαι έναν ανέκδοτον που ΔΕΝ παίζεται:

    «Τρεις σκύλοι πιάνουν κουβέντα στον προθάλαμο του κτηνίατρου.

    -Εσύ γιατί είσαι εδώ?-Άσε…για ευθανασία! Μια μέρα που έλειπαν τ’αφεντικά,δεν ξέρω τι μ’έπιασε κ’άρχισα να χέζω και να κατουράω όλο το σπίτι,να ξεσκίζω τις πολυθρόνες,τις κουρτίνες…τα έκανα όλα ρημαδιό!

    -«Εσύ?»,ρωτάνε το δεύτερο.-Κ’εγώ για ευθανασία.Κ’εμένα το μαλάκα κάτι μ’έπιασε και μια μέρα που τ’αφεντικά είχαν πάρτυ,ξαφνικά χίμηξα στα τραπέζια και στους μπουφέδες και πάνε τα κοτόπουλα,τα ζαμπά (τα ζαμπόν!),τα μπέικα (τα μπέικον!)…τα έκανα όλα $*#$%#*,σχολάσανε άρον-άρον το πάρτυ,ζοχαδιαστήκανε και να’μαι εδώ!

    -«Κ’εσύ?»,ρωτάνε το τρίτο.-Εγώ μια μέρα που ήμουν αραχτός στον καναπέ,μπαίνει η αφεντικίνα μου μ’ένα τάνγκα μόνο κ’αρχίζει να κουνιέται,να σκύβει…εεε,δεν ξέρω τι μ’έπιασε,της ορμάω από πίσω και της τον φοράω! Τρόμαξαν να με ξεκολλήσουν από πάνω της!

    -Εσένα τότε δικαίως σε φέρανε για ευθανασία!

    -Ποιά ευθανασία,ρε μαλάκες? Για να μου κόψουν τα νύχια με φέρανε!»

    Μου αρέσει!

  12. Χαμάλης permalink
    Σεπτεμβρίου 12, 2011 19:05

    Χα χα χα χα χα εσύ μάσιεσαι να τους βάλεις ούλους να πουλήσουν τον σσιήλλον!
    Ήηηηηη . . . . . . . . . να . . . . . . γοράσουν . . . . . . . . . . . .

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Σεπτεμβρίου 12, 2011 20:35

      Αγαπητέ Χαμάλη, επειδή οι συνήθως υψηλού επιπέδου παρεμβάσεις σου έχουν προκαλέσει γενικότερο ενδιαφέρον στο μεγάλο αναγνωστικό κοινό του μπλοκ, έχω πάρει και διάφορα σχόλια οφφ λαιν. Ένα από αυτά λεει πως αν το «Χαμάλης» δεν είναι μόνο παρατσούκλι, αλλά και επίθετο, είσαι πολύ ενδιαφερον τύπος:)

      Μην ανησυχεις όμως. Δεν πρόκειται να διαρρεύσει τίποτα που δεν είναι διασταυρωμένο, και φυσικά αν προκύψει ανάγκη, πάντα μετά από την έγκριση του εμπλεκομένου ατόμου!

      Μου αρέσει!

  13. Χαμάλης permalink
    Σεπτεμβρίου 12, 2011 21:22

    Επάγγελμα είναι.
    Επειδή οι συνήθως υψηλού επιπέδου παρεμβάσεις σου έχουν προκαλέσει γενικότερο ενδιαφέρον χα χα χα χα χα χα χα . . . . . . .
    Υψηλού επιπέδου; Βρε αφού αφού εγιώ εξαναείπα το ότι γράφω πιο πολλά επειδή το διαδίκτυο διά μας την ευκαιρία να χρησιμοποούμεν τα Κυπραίηκα τ’ αρτσιάτα τζιαί να λαλούμεν ότι νιώθουμεν όπως το νιώθουμεν. Τζιαί βεβαίως έννεν καλά γραψίμια! Αλλά γιατί; Διότι ούτε η διάθεση μας εν καλή μετά που τούν’ τα καρραγκιοζιλλίκια ούλα της κωλοφαούρας του κατεστημένου μετά την εκλογήν Γριστόφκια. Εξαναείπα το τζιαί τούτον: Που τον τζιαίρόν που εφκήκεν ο Γριστόφκιας, κάμνουν σαν να τζι’ εμπήκεν τους έναν παλλούτζιην μεσ’ τον κώλον τζιαί σφίγγουνται τζι’ έν μπορούν να το φκάλουν. Εκαταντήσαν να δειπνούν με κρέας νεκρών ανθρώπων κάθε νύκτα μετά το Μαρί. Ήντα καλήν διάθεσιν μπορούμεν να έχομεν; Αηδίαν τζιαί συγχαμάραν έχομεν.

    Μου αρέσει!

  14. Χαμάλης permalink
    Σεπτεμβρίου 13, 2011 00:45

    «Μην ανησυχεις όμως. Δεν πρόκειται να διαρρεύσει τίποτα που δεν είναι διασταυρωμένο, και φυσικά αν προκύψει ανάγκη . . . . »

    Τσ τσ τσ . . . . . . . . . .

    O Iνδός Αρσούνας, βασιλεύς φιλάνθρωπος και πράος,
    μισούσε ταις σφαγαίς. Ποτέ δεν έκαμνε πολέμους.
    Πλην του πολέμου ο φοβερός θεός δυσηρεστήθη –
    (λιγόστεψεν η δόξα του άδειασαν οι ναοί του) –
    και μπήκε με θυμό πολύ στου Αρσούνα το παλάτι.
    Ο βασιλεύς φοβήθηκε και λέει «Θεέ μεγάλε
    συγχώρεσέ με αν δεν μπορώ ζωή να πάρω ανθρώπου».
    Με περιφρόνησι ο θεός απήντησε «Από μένα
    νομίζεσαι πιο δίκαιος; Με λέξεις μη γελιέσαι.
    Καμμιά ζωή δεν παίρνεται. Γνώριζε πως ποτέ του
    μήτε γεννήθηκε κανείς, μήτε κανείς πεθαίνει».

    Καβάφης

    Μου αρέσει!

  15. Σεπτεμβρίου 13, 2011 09:16

    Ένα πόστ που σηκώνει :

    – Συλληπητήρια φίλε
    – Να σας ζήσει το μικρό.
    – Χικ χικ….
    – Η ζωή ολόκληρη σε ένα κείμενο… Η ζωή σου ολόκληρη σε λέξεις που σκιαγραφούν ένα άνθρωπο…..

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Σεπτεμβρίου 13, 2011 13:57

      Νεραΐδα, για να μην συγχύζω, έπρεπε να ξεκαθαρίσω πως *πήγαμε* σε βαφτίσια, δεν είχαμε εμείς!

      Μου αρέσει!

      • Σεπτεμβρίου 13, 2011 17:49

        Εν πειράζει! πάλε ισχύουν οι ευχές!
        ( αυτό κατάλαβα ότι πήγατε σε βαφτίσια, προφανώς «δικό» σας μωρό 🙂 )

        Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: