Skip to content

Στον Καραβά, μια βροχερή νύχτα του Νιόβρη.

Νοέμβριος 19, 2011

Το βίτσιο με τον καιρό πάει πολύ πίσω. Ίσως το είχα ανακαλύψει όταν η κυρία Ευαγγελία στην τετάρτη δημοτικού μας είχε αναθέσει να κάνουμε τετράδιο καιρικών παρατηρήσεων. Ήταν και ο παππούς που είχε πάντα άποψη, ε, ξεκίνησε όλο αυτό το πράγμα.

Κατά καιρούς, ο καιρός με έσπρωξε να κάνω τρελά πράγματα. Όπως εκείνο το Σεπτέμβρη που βρισκόμουν στην κατασκήνωση της Πόλης, και είδα τα πρωτοβρόχια να ετοιμάζονται πάνω στα βουνά, και είπα να πάω να τα κυνηγήσω, να δοκιμάσω τη γλυκιά γεύση της πρώτης βροχής. Και για να το κάνω αυτό όρμησα προς τα βουνά του Τροόδους, αλλά βροχή δεν βρήκα.

Όλο έφευγε. Και όλο την κυνηγούσα. Και για να την φτάσω, κατέληξα στον Πρωταρά.

Κατά καιρούς ο καιρός μου δημιουργούσε και ζητήματα με τους δικούς μου ανθρώπους. Μετα τον πόλεμο, όταν είχαμε αποκτήσει σπίτι πάνω στις κολώνες, είχα τη δυνατότητα να βλέπω πράγματα πιο μακριά. Και ήταν εκείνες οι νύχτες του πρώτου φθινοπώρου, όταν τα συστήματα γεννιούνταν στο Αιγαίο, ή ακόμα πιο πίσω στον κόλπο της Γένοβας, και κινούνταν με την διαχρονική τους ανατολική πορεία. Αλλά όχι τόσο ανατολική, εκείνη την πορεία που ορίζει πως το νησί μας βρίσκεται στην μεσογειακή, και όχι την ερημική κατάταξη. Κάτι που σήμαινε πως τα πρώτα συστήματα δεν μας έπιαναν όσο θα ήθελα, και κινούνταν βορειότερα. Και οι αστραπές οργίαζαν πίσω από τον Πενταδάκτυλο. Και εγώ, απεγνωσμένα ίσως, ήθελα να δω, ήθελα να νοιώσω, ήθελα να μυριστώ τη βροχή. Και έβγαινα στο μπαλκόνι, και κοίταζα τον  βορρά. Τον απρόσιτο και μακρινό βοριά, πιο μακριά από οπουδήποτε αλλού στον κόσμο.. και διερωτόμουν: τι κάνει πέρα από το βουνό; Όλοι αυτοί οι κεραυνοί είναι στη θάλασσα, ή πιάνουν και ξηρά; Βρέχει ας πούμε τώρα στην Κερύνεια; Η πέφτουν όλα στη θάλασσα;

Και ήταν βραδιά φθινοπώρου, και ήταν κρύο, και ήξερα πως δεν ήταν καλή ιδέα να είμαι έξω στο κρύο, και μουρμουρούσε και η μάνα μου, και ήθελα να βάλω αυτοπειθαρχία, και πως το έκανα αυτό; Μετρούσα. Ήμουν 12, 13, 14, 15 χρονών; Περίμενα να μετρήσω τόσες αστραπές και ύστερα μέσα. Και λίγο αργότερα πάλι έξω. Και ξανά. 1,2,3,4….12,13,14…

Και οι αστραπές δεν έρχονταν ποτέ προς το μέρος μας. Και εγώ δεν μπορούσα ποτέ να πάω προς τα εκεί.

 

……………………………………………………………………………………………………………..

Η ομάδα ήταν τέσσερα πλάσματα. Είχαμε λόγο να γιορτάσουμε (*), και ο Μεχμέτ, διάλεξε ένα μέρος στον Καραβά. Μας παρέλαβε ο Γιουτσιέμ από την οδό Λήδρας, και κατευθυνθήκαμε βόρεια.

Πίσω από το βουνό άστραφτε. Δεν έβρεχε, αλλά με κατέκλυσαν οι μνήμες, και τα απωθημένα της πρώιμης, μεταπολεμικής μου εφηβείας. Ο δρόμος για την Κερύνεια είναι πολύ σύντομος. Μετά πήραμε ένα καινούργιο αυτοκινητόδρομο που πάει δυτικά. Οι αστραπές πύκνωναν, αλλά φαίνονταν ακόμα μπροστά και δεξιά μας, δηλαδή στη θάλασσα.

Alsancak λέγεται τώρα ο Καραβάς, και σημαίνει κόκκινη σημαία, ή λάβαρο αν κατάλαβα καλά, λέει ο φίλος μου. Έχει φυσικά και περιοχή στην Τουρκία που ονομάζεται έτσι.

Ποιος ξέρει…

Στο κέντρο ακριβώς του χωριού ήταν το σημείο συνάντησης μας. Ήταν εκεί ο τέταρτος φίλος μας, μαζί με τον πατέρα του, τον κ. Οζκάν, και 4-5 άλλους τύπους που ένοιωθαν πολύ την ανάγκη να μας μιλήσουν στα ελληνικά, να μιλήσουν γενικά. Η οικογένεια που έχει τώρα το μαγαζί κατάγεται από την Λεμεσό, ενώ το πιο ομιλητικό γκαρσόνι κατάγεται από τα Μανδριά της Πάφου.

Πάω κάθε Κυριακή εκεί λέει. Έχω φίλους. Μένουν όμως πολλοί ξένοι. Μπορεί να βγάλουν και ξένο μουχτάρη στις εκλογές, λέει.

Έλα ντε!

Μεγάλο το μαγαζί, λίγος ο κόσμος. Ήταν μέση της βδομάδας.

Το πρώτο πιάτο έφτασε στις 8 και 20. Το τελευταίο στις 12 παρά 20. Ήταν γλυκό.

Δεν πρηστήκαμε. Η ροη ήταν συνειδητά αργή αλλά και προσεγμένη, σε καμιά περίπτωση δεν ήθελαν να μας τα φορτώσουν όλα, να τα καταπιούμε και να μας διώξουν. Κρύα πιάτα και χορταρικά, διάφορα μισοψημένα χόρτα, ζυμαρικά και ψαρικά, μετά πιο βαριά, συντζιέρκα της όρνιθας με τα αφκά, μεζεκλίκκια από κεφαλάκι – δεν τρώνε τα μυαλά- μετα μπιφτεκάκι, ορτύκι, όρνιθα, και σουβλάκι, αν ήθελες, και ό,τι ήθελες. Και γλυκά. Και μπόλικο kırmızı şarap. Τα γκαρσόνια δεν ήταν ευρωπαϊκής εκπαίδευσης φαίνεται. Τα ποτήρια του κρασιού τα ξεχειλούσαν κάθε φορά.

Και μετά γλυκό. Το κρασί είχε ήδη κάνει τη δουλειά του, δεν θυμάμαι πολλά πράγματα, αλλά θυμάμαι σαφώς πως και στους πέντε άρεσε πολύ το τελευταίο γλυκό που μας είχαν φέρει. Και ζητήσαμε και άλλο. Και έκαναν 10 λεπτά να το φέρουν, το έφτιαχναν εκεί και τότε.

Κυπριακή, και τουρκική κουζίνα. Δεν είμαι ο αρμόδιος να κρίνω. Δηλώνω μόνο πως το απόλαυσα.

Μετά ήρθαν δυο μουσικοί. Ωχ, λέω, θα μας παίξουν τίποτα τραγούδια που ακούμε στους γάμους.

“Art music of Turkey” μου λέει ο Γιουτσιέμ, που είναι και στη δικοινοτική χορωδία, και κάτι θα ξέρει. Κάτι σαν κλασσική μουσική ήταν τελικά. Βιολί και κανονάκι, από κάτι τύπους που έμοιαζαν τσιγγάνοι.

Και ειλικρινά, ταίριαζαν.

Οι μουσικοί.

Ταίριαζαν με το φαί, το ρυθμό του φαγιού, το μαγαζί, αλλά και τον επόμενο μας ξένο που ήρθε λίγο αργότερα. Με ένα πολύ δυνατό ξέσπασμα, αέρα, αστραπές, και ραγδαία βροχή μπήκε η καταιγίδα. Και ήταν αρκετά δυνατή που να μην μπορούμε να μιλάμε. Και μετά ηρέμησε, και συνέχισε να ποτίζει τη γη του Καραβά για αρκετή ώρα ακόμα.

Είχαμε βρεθεί για να περάσουμε καλά. Και το κάναμε. Ο καθένας είχε να πει τη δική του ιστορία. Για το παρελθόν, για τα κοπελλούθκια, για το μέλλον – πολιτικά αποφύγαμε.

Ο πατέρας του Μεχμέτ ο κ. Οζκάν, Κοφινιώτης. Κουβαλά μαζί του τις συνήθειες. Στήνει ακόμα βερκά, ενώ γνωρίζει πως είναι παράνομο. (Ναι, και οι ψευδονόμοι του βορρά απαγορεύουν τα βερκά για τα αμπελοπούλια.). Τον πειράζω: δεν φοβάσαι την αστυνομία, ή ακόμα και τον στρατό (ο στρατός κάνει περιπολίες στο βορρά την πρώτη μέρα του κυνηγίου, για να εμποδίζει είσοδο σε απαγορευμένες περιοχές. Αττίλες με οικολογική συνείδηση. Ακούεις κουμπάρε Γιώργο;) Όχι, λέει. Δεν φοβάμαι κανένα, τα βερκά τα στήννω για αυτοάμυνα. Τα αμπελοπούλια τρώνε τα σύκα, τα σταφύλια μου, μπορεί να με βλάψουν και μένα.

Γι’ αυτό θέλω να τα προλάβω!

Όταν βγήκαμε έξω τέσσερις ώρες αργότερα, η βροχή είχε σταματήσει. Ήμασταν οι τελευταίοι.

Μύριζε η απόλυτη φρεσκάδα.

Στον ουρανό έλαμπαν τα αστέρια.

Λίγες ώρες πιο πριν είχα μάθει πως ήταν εκείνο που έψαχνα, 30 και βαλε χρόνια πιο πριν.

(*) Κοιτάξτε την προηγούμενη ανάρτηση. 

Advertisements
15 Σχόλια leave one →
  1. Μιχάλης permalink
    Νοέμβριος 19, 2011 22:48

    Απλα, υπέρχο το κείμενο σου φίλε.
    Μου θύμισες και κάποια δικά μου απωθημένα…

    Μου αρέσει!

  2. maria permalink
    Νοέμβριος 20, 2011 09:07

    ‘Εγραψες τζαι για μένα φίλε, τωρά που εν βρήσκω χρόνο.

    Μου αρέσει!

  3. Νοέμβριος 20, 2011 09:26

    Έκλαψα. Θυμήθηκα τον Καραβά, το σπίτι μου! Εκεί, κάπου στη μέση του χωριού.
    http://meropbird.blogspot.com/2008/07/20-1974.html

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Νοέμβριος 20, 2011 19:04

      Μερόπη!

      Στο Πέντε Μίλι βρισκόμασταν εμείς την Κυριακή 14 του Ιούλη, πριν το πραξικόπημα… (μπορεί να ήμασταν και στο Μάρε Μόντε…).

      Τι άλλο να πω;

      Μου αρέσει!

  4. Νοέμβριος 20, 2011 13:56

    το διαίρει και βασίλευε το έχουν καθιερώσει από τότε που υπάρχουν άνθρωποι αυτοί που θέλουν να εξουσιάζουν και να καρπώνονται όλο τον πλούτο
    βασιλιάδες αυτοκράτορες τράπεζες πολιτικάντηδες βολευτές κλπ κλπ

    έχουμε την λογική να καταλάβουμε ότι δεν μας χωρίζει τίποτα με τους συνανθρώπους παρά μόνο αν αυτός ο όποις συνάνθρωπος ανεξαρτήτως εθνικότητας ομάδας κλπ προσπαθήσει να με πειράξει
    τότε θα πρέπει να του γμ. τα πάτερα και μετά να τον συγχωρήσεις αμά λάχει

    ο αντώνης προκοπίου κίτας άλλως άλ που κατέσφαξε δύο γυναίκες είναι κυπρέος άρα όλοι οι κυπρέοι είναι σφαγείς;
    όχι φυσικά
    ο κάθε άνθρωπος είναι αυθύπαρκτη προσωπικότητα και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζεται

    γιαυτό στροβολιώτη ως ρεαλιστής νουσιμος που λες ότι αυτό το σύστημα αντιρπροσωπευτικής λεγόμενης δημοκρατίας δεν αλλάζει ούτε και το σύστημα αν και υπάρχει μόνο εδώ και 200 χρόνια μόνο
    εσύ έχεις πρόβλημα να έχεις πρόεδρο τούρκο γάλλο πορτογάλλο;

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Νοέμβριος 20, 2011 19:09

      Ρε, οσρ, κυνηγάς με!;?

      Θα σου απαντούσα ψες στου Πατίνιου, αλλά εποτζιοιμήθηκες προφανώς 🙂

      Το σύστημα δεν αλλάζει γιατί δεν υπάρχει βιώσιμη και λειτουργική εναλλακτική επιλογή. Γι’ αυτό αν κορυφωθεί η κρίση, το σύστημα καταρρέει, δεν αντικαθίσταται.

      Τώρα, τι σχέση έχει αυτό με τον Καραβά;

      Μου αρέσει!

  5. Ανώνυμος permalink
    Νοέμβριος 20, 2011 17:33

    Στροβολιώτη ευαίσθητε! Μας συγκίνησες πάλε!
    ΑΝ δουν αυτό το άρθρο οι Κουλίες και οι Βαρνάβες κατίσιη σου! Εν πειράζει… Είμαστε εδώ εμείς να σε στηρίξουμε.
    Συγχαρητήρια και για το βραβείο του Στέλιου! Όλως περιέργως οι εθνικοπατέρες δεν είπαν τίποτε. Μπράβο!

    Έλενα

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Νοέμβριος 20, 2011 19:12

      Ρε Έλενα το πολεμώ, και ότι βγει!!!

      Και στη θεωρία, αλλά και στην πράξη.

      Άλλωστε όπως λέει και ο φίλος μας ο οσρ:

      «τίποτα δεν χαρίζεται αλλά όλα κερδίζονται μόνο όταν τα διεκδικούμε και τα θέλουμε αληθινά.»

      Μου αρέσει!

  6. ιων σκεπτικός permalink
    Νοέμβριος 20, 2011 20:10

    Στον ουρανό ελάμπαν τα αστέρια, τζιαι σίουρα εγελούσαν με την βλακείαν των ανθρώπων, που μισούν, πολεμούν, σκοτώνουν τζιαι σκοτώνονται για να πλουτίσουν αντί να ΖΗΣΟΥΝ.

    Στροβολιώτη, τότες που ήμουν μιτσήν παιδίν, είχα απορίαν αν έβρεσιεν τζιαι στην θάλασσαν.

    Ατε, τζιαι που εννα είσαι σε θέσην να μου πεις τον τζιαιρόν για τες 4 του Δεκέμβρη. Εννα καταφθάσει ένας Αη Βασίλης επί όνου, με δώρα. Ελπίζω να είναι γελαστή μέρα για να χαρούν τα παιδια.

    Μου αρέσει!

  7. kykkos permalink
    Νοέμβριος 21, 2011 09:05

    Τούτο το βίντεο εν που την τελευταία επίσκεψη στο χωρκό μου πριν 2 χρόνια. Εν ννάκκον πιο κάτω που τον Καραβα.

    http://kykkos.blogspot.com/2009/12/blog-post_07.html

    Μου αρέσει!

  8. Νοέμβριος 21, 2011 13:28

    @ Στροβ
    Εν έχω δει κόμα τον Καραβάν αλλά επέρασα που δίπλα. Τούτον το εστιατόριον ακούεται πολλά υποσχόμενον. Άμα κατεβεί Κύπρον ξανά ο σύγαμπρος ο καλαμαράς μπορεί να σου ζητήσω οδηγίες πλοήγησης.
    Άσχετο/ σχετικόν: η γυναίκα μου εν γναθοπροσωποχειρουργός, παίζει να έσιει προοπτικές συνεργασίας με την εταιρία σας (;)

    @osr
    κατ’ αρχήν, έναν ωραίον αρθράκιν για το «διαίρει τζιαι βασίλευκε»:

    http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=86936

    Αφού τονίσω μετά παρρησίας ότι την «εθνικότητα» του ηγέτη/ προέδρου εν την έχω καν ως κριτήριον αξιολόγησης/ επιλογής, εννά σχολιάσω λλίον τα λεγόμενα σου:

    «το διαίρει και βασίλευε το έχουν καθιερώσει από τότε που υπάρχουν άνθρωποι αυτοί που θέλουν να εξουσιάζουν και να καρπώνονται όλο τον πλούτο βασιλιάδες αυτοκράτορες τράπεζες πολιτικάντηδες βολευτές κλπ κλπ»

    Κατ’ αρχήν όταν αναφερούμαστεν σε «αθρώπους» γεννικώς, μιλούμεν για τον homo sapiens ή σοφόν άθρωπον ελληνιστί (αν τζιαι μόνον σοφός εν αποδεικνύεται). Homo sapiens εν τζιαι ο προλετάριος/ εργάτης/ νοικοτζύρης, homo sapiens εν τζιαι ο βασιλιάς, ο αυτοκράτορας, ο τραπεζίτης κλπ. Ούλλοι τούτοι έχουν αφενός το γονιδιακόν τους υλικόν (που κουβαλούν το θέλουν εν θέλουν) αλλά τζιαι τα στοιχεία τα επίκτητα,τζείνα που διαμορφώνουν τον ιδιαίτερον τους χαρακτήραν τζιαι ταυτότηταν όταν έρτουν σε τούτον τον «μάταιον κόσμον». Υπάρχουν τζιείνοι που λαλούν ότι όπως στην φύσην τα γονίδια εξελίσσουνται με βάσην τον νόμον του «πιο προσαρμόσιμου», έτσι τζιαι ο πολιτισμός (κοινωνία, οικονομία, ήθη τζιαι έθιμα κλπ.) εξελίσσεται αντιστοίχως. Έννεν τυχαίον που ο Δαρβίνος επηρεάστηκεν/ έλαβεν έναυσμαν που το έργον του Μάλθους όταν έγραψεν για την εξέλιξην των ειδών.
    Άρα φίλε, το να μιλάς για «αθρώπους» αφενός τζιαι-ξέρω γω- «τραπεζίτες» που την άλλην λες τζιαι οι δεύτεροι εβλαστήσαν στα καλά καθούμενα ή εστείλαν τους που το διάστημαν κάποιοι για να μας «τρων τον πλούτον» χάννεις την ουσίαν. Εν το αθρώπινον γένος ως σύνολον που πρέπει να αλλάξει, πολιτισμικά τζιαι – κυρίως φαίνεστε μου – γονιδιακά για να πετύχει καλλίττερα «συστήματα», όπου η επιβίωση του πιο προσαρμόσιμου να επιφέρει «αναρχίαν, αταξικότηταν, κοινοκτημοσύνην, ελεύθερον κομμουνισμόν κλπ.» (συνθήκες που κανένας έννεν βλάκας να μεν επιθυμεί).
    Με λλία λόγια, ο άθρωπος καλά κάμνει να «εξανθρωπίσει» πρώτα τούτον που υπάρχει (καπιταλισμός) τζιαι μετά σταδιακά, αν πρώτα εν καταστραφεί ως είδος, να εξελίξει έναν καλλίττερον. Ως τότε, τα περί «βασικά καλού αθρώπου» τζιαι «δυνατότητας βίαιης ανατροπής του συστήματος» εν ανεδαφικά έως ουτοπικά τζιαι πέραν μιας συναισθηματικής ανύψωσης λλία – αποδεδειγμένα – μπορούν να πετύχουν.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Νοέμβριος 21, 2011 21:25

      Μιχάλη, ευχαρίστως να σε καθοδηγήσω. Αλλά πρέπει να έσιετε πολλήν ώραν!

      Για το άλλον δεν ξέρω – το μπλοκ δεν κάνει διαφήμιση 🙂

      Μου αρέσει!

  9. Απορριπτικός permalink
    Νοέμβριος 22, 2011 16:06

    Λοιπόν, Στροβολιώτη, κατ’ αρχήν ελπίζω να απόλαυσες το φαΐ των αδερφών καημένων Τουρκοκυπρίων. Ελπίζω επίσης να επλήρωσες πάρα πολλά, αν και πιστεύω εν τα έχεις ανάγκη. Φαίνεται ο άνθρωπος που ΤΡΩΕΙ ΚΑΛΑ.
    Επειδή είμαι Καραβιώτης κι όχι από το Αλσανκακ, απαιτώ πριν μπαίνει στο χωρκό μου, να σκέφτεσαι 2 και 3 φορές.
    Συγχαρητήρια που κάμνεις φίλους με ονόματα όπως Μεχμέτ και Οζκαν. Άλλωστε είναι αναγκαίο. Σε λίγο καιρό θα το γράφουμε και στα βιογραφικά μας.
    Συγχαρητήρια που δεν χάνεις καιρό και εξοπλίζεις την ιμπεριαλιστική Τουρκία. Ελπίζω να επέρασες καλά. Αν θέλεις μπορείς να πιάσεις το χεράκι του συντρόφου σου, Χριστόφια, του ηγέτη σου Αναστασιάδη, του αδερφού σου Νταβούτογλου και να πάτε να πνιγείτε ομαδικά στο Βόσπορο. Άκουσα κάμνουν καλό kırmızı şarap εκεί. Άτε ουστ!

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Νοέμβριος 22, 2011 18:03

      Απορριπτικέ,

      Δεν ξέρω γιατί χρησιμοποιείς τον όρο «καημένος τουρκοκύπριος», αλλά από όσο ξέρω το ένα δεν είναι αποκλειστικό του άλλου. Υπάρχουν και πολλοί καημένοι ελληνοκύπριοι, και πολλοί ευτυχείς τουρκοκύπριοι.

      Αν είσαι Καραβιώτης, που σημαίνει πως έχασες κάτι, λυπούμαι. Ούτε έφταιξα, ούτε ευθύνομαι, και ειλικρινά θα ήθελα να είμαστε μαζί στον αγώνα για να ανατραπούν, ή μιλώντας πιο ρεαλιστικά για να επιδιορθωθούν στο βαθμό που μπορεί να γίνει αυτό εκείνα που σε πλήγωσαν, αλλά και εκείνα που πλήγωσαν τα πλάσματα που μένουν τώρα εκεί.

      Φυσικά δεν έχω και πολλές ελπίδες πως θα είμαστε μαζί, βλέποντας την απαξίωση που δείχνεις σε φίλους μου, οι οποίοι τυγχάνει να μην έχουν ελληνικά ονόματα.

      Ξέρεις, ο ρατσισμός είναι ποινικό αδίκημα…

      Εξοπλίζω την Τουρκία;

      Πως ακριβώς γίνεται αυτό;

      Γιατί απ΄ ότι ξέρω η Τουρκία έχει απεριόριστους πόρους και μπορεί να εξοπλίζεται μόνη της. Αν εννοείς φυσικά τον πολιτικό εξοπλισμό, αυτό τον προσφέρουν άλλοι, εκείνοι που με κρετινικά και μαξιμαλιστικά επιχειρήματα την δικαιώνουν.

      Δεν αφορά εμένα αυτό πάντως.

      Ειλικρινά θα ήταν η μεγαλύτερη μου ευτυχία να βρισκόμουν σε μια παρέα με τον Χριστόφια τον Αναστασιάδη, τον Νταβούτογλου, έστω και τον Έρογλου. Αυτό θα σήμαινε πως μετά από 5 δεκαετίες τερματίστηκε ο παραλογισμός στο ξερονήσι μας.

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: