Skip to content

Σεξ, ναρκωτικά και φιλοσοφίες σε ιστορία του Σκρουτζ Μακ Ντακ.

Δεκέμβριος 29, 2011

 

1. Εισαγωγή για τους αμύητους. Οι ιστορίες με τους ήρωες του Ντίσνεϊ πάνε πίσω πολλές δεκαετίες. Δεν γράφτηκαν όμως από τον Ντίσνεϊ. Στην πραγματικότητα η αυτοκρατορία που κτίστηκε στον Μίκυ, τον Ντόναλντ, τον Σκρουτζ και τους άλλους παρέες, οφείλεται σε μια στρατιά σχεδιαστών που έφτιαξαν χιλιάδες ιστορίες. Οι σχεδιαστές δεν ήταν μόνο αμερικανοί, αφού εκδίδονται ιστορίες με ήρωες του Ντίσνεϊ και από άλλες χώρες, νοουμένου ότι πληρούν κάποια κριτήρια. Αξιοσημείωτη είναι η Ιταλική συνεισφορά, η οποία εμβολίασε τις πιο απλοϊκές αμερικάνικες ιστορίες. Ξεχωρίζουν επίσης και οι Ολλανδοί σχεδιαστές. Σημαντικότερος κλασσικός σχεδιαστής της πρώτης εποχής (1930-1960) θεωρείται ο Καρλ Μπαρκς, ο οποίος επονομάζεται και «παπιάνθρωπος» αφού ήταν εκείνος που εισήγαγε πολλούς νέους χαρακτήρες παπίρων, με πιο σημαντική εκείνη του ιδίου του Σκρουτζ Μακ Ντακ.

2. Η ιστορία. Αναφέρομαι στην ιστορία «Βασιλιάς Σκρουτζ ο Α’» που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Κόμιξ του Δεκεμβρίου 2011. Προκειται για την τελευταία ιστορία του Καρλ Μπαρκς πριν βγει στη σύνταξη. Ο Μπαρκς δεν σχεδίασε αυτή την ιστορία. Έγραψε το σενάριο αλλά το σχέδιο το είχε κάνει το 1967 ο Τόνυ Στρομπλ . Η γνωστή οικογένεια των παπίρων κάνει τη βόλτα στο πάρκο όπου βρίσκεται ένας προφανώς ανατολίτης μάντης, ο Σουάμι Χαν Χαν, ο οποίος τους πληροφορεί πως είχε γεννηθεί το 2050 ΠΧ. Ο Σκρουτζ δεν πείθεται φυσικά, αλλά πιο έντονα αντιδρά όταν ο μάντης του ζητά μια δεκάρα για να του πει το μέλλον. Ο μάντης ακούγοντας τη φωνή του Σκρουτζ ταράζεται, και με πολλή επιμονή καταφέρνει τελικά να βάλει τις παπίρες στη σκηνή του. Εκεί τις μαγεύει και τις παίρνει πίσω 40 αιώνες. Μαθαίνουμε πως ο μάντης ανεγνώρισε στη φωνή του Σκρουτζ τη φωνή ενός πανάρχαιου βασιλιά με τον οποίο είχε πολεμήσει τότε, και ο οποίος γνώριζε τον χώρο φύλαξης ενός σημαντικού, απροσδιόριστου θησαυρού. Ο μάντης αναγκάζει τις παπίρες να πιουν ένα μαγικό φίλτρο, το οποίο τους επαναφέρει κάποια ιστορική μνήμη και ξαφνικά παρακολουθούμε τια παπίρες να ζουν τη ζωή κάποιας αρχαίας βασιλικής οικογένειας. Ενώ όλα πήγαιναν καλά, έρχονται οι εχθροί, γίνεται μάχη, και ο βασιλιάς των εχθρών, που δεν είναι παρά ο ίδιος ο μάντης Χαν Χαν, βρίσκεται αντιμέτωπος τετ α τετ με τις παπίρες. Η πλοκή είναι γρήγορη με ανατροπές. Σε κάποια φάση ο Χαν Χαν, ενώ βρίσκεται σε δύσκολη θέση, ξεγελά τον αρχαίο βασιλιά Σκρουτζ και τους υπόλοιπους και καταφέρνει να πιεί ένα μαγικό φίλτρο με καταλυτικές συνέπειες: πίνει το φίλτρο της αθανασίας και της αφθαρσίας. Η ιστορία συνεχίζεται με γρήγορες εναλλαγές με απόσταση 40 αιώνων η μια από την άλλη. Οι παπίρες επικρατούν στο τέλος, και καταλήγουν σε συμβιβασμό μπροστά στον θησαυρό. Ο Χαν Χαν θέλει μόνο μια μικρή λύκηθο με γκρίζα σκόνη. «Δεν περιμένω να καταλάβεις την αξία της» λέει ο Χαν Χαν στο ανιψάκι του Ντόναλντ. Σε μια έκρηξη αυτοκριτικής, και στην κορύφωση της ιστορίας, ο Χαν Χαν θυμάται την στιγμή εκείνη πριν 40 αιώνες που είχε πιει το φίλτρο της αθανασίας όταν ήταν «νέος και άμυαλος». Η γκρίζα σκόνη αποτελεί το αντίδοτο. Ο Χαν Χαν την καταπίνει, και αμέσως καταρρέει. Δηλώνει κουρασμένος και τρομερά μόνος, και πάει να συναντήσει τη στάχτη στην οποία μεταβλήθηκαν οι στρατιές και οι όμορφες σκλάβες του. Ο Σκρουτζ και ο Ντόναλντ λούζονται στο χρυσό και τα πετράδια του δικού τους μεριδίου.

Βασιλιάς Σκρουτζ ο Α'.

3. Ο σχεδιαστής. Η ιστορία την οποία περιγράφω σχεδιάστηκε ξανά από τον Ντάαν Γίππες πριν από 4 χρόνια. Το σενάριο είναι φυσικά το ίδιο, αλλά η σχεδιαστική γραμμή πολύ διαφορετική. Ο Γίππες παρουσιάζει πιο γεμάτες εικόνες, με λεπτομέρεια και κίνηση. Η τεχνολογία του 2007 ήταν υποθέτω πολύ πιο φιλική και προχωρημένη σε σχέση με 40 χρόνια πιο πριν. Τα σχέδια του Γίππες είναι επίσης πιο εκφραστικά, με κατά το δυνατόν πιο εξανθρωπισμένες παπίρες. Αυτή η διαφορά δεν αφορά μόνο την αισθητική, γίνεται και ουσία.

4. Το σεξ. Δεν είχε ποτέ δεσπόζουσα θέση στις παραγωγές της Ντίσνεϊ. Βλέποντας και τις ανοησίες που παρακολουθούν τα κοπελλούθκια από το κανάλι της εταιρείας, βλέπω μια επιφανειακή και μάλλον υποκριτική προσέγγιση, που μάλλον καταπιέζει τα όποια συναισθήματα. Από την άλλη δεν μπορούν να το «κρύψουν» εντελώς, αφού οι δεκαπεντάχρονοι που πρωταγωνιστούν δεν θα ήταν δεκαπεντάχρονοι χωρίς τη σεξουαλική τους ταυτότητα. Σε αυτή την ιστορία όμως έχουμε κάτι το πρωτοφανές. Οι αρχαίες παπίρες κάνουν τη βόλτα τους στην αγορά κοιτάζοντας την καινούργια πραμάτεια που ήρθε από μέρη μακρινά. Ξαφνικά βλέπουμε ένα ξελιγωμένο Ντόναλντ να τρέχει προς τη νέα παραλαβή από… «τσαχπίνες σκλάβες από τη Χαλδαία.» Στο αμέσως επόμενο καρέ βλέπουμε και τα ανιψάκια να έχουν περάσει τις αλυσίδες σε κάτι πολύ νεαρά αγριοκόριτσα, και να τις παίρνουν μακριά με ένοχο βλέμμα. Ο Σκρουτζ φυσικά τους κόβει τη λίμπιντο επικαλούμενος οικονομικές δυσκολίες: «Αν αγοράσεις άλλες τσαχπίνες σκλάβες, θα πρέπει να αυξήσω τους φόρους για να τις θρέψω.» Γουάου! Πως ξέφυγαν τέτοιες αναφορές από τη λογοκρισία; Και το σκάνδαλο δεν τελειώνει εκεί. Κοιτάξτε τα σχέδιο του Στρομπλ του 1967:

Ένας ξελιγωμένος Ντόναλντ.

 

Πονηρά ανιψάκια.

Και το σχέδιο του Γίππες:

Προχωρημένες γκόμενες.

Οι προκλητικές αυτές γκόμενες θα μπορούσαν να εξάψουν τη φαντασία σε πολλές παπίρες – και όχι μόνο!

5. Τα ναρκωτικά. Βρισκόμαστε στη φάση της μάχης, 40 αιώνες πιο πριν. Ο Χαν Χαν προσπαθεί να παραβιάσει το θησαυροφυλάκιο του Σκρουτζ και οι παπίρες αμύνονται με όλα τα μέσα. Και ξάφνου εκεί μέσα στη μέση της μάχης, τα ανιψάκια το ρίχνουν στο τραγούδι! Τραγουδούν τις περιπέτειες του βασιλιά τους και αναφέρονται στις πόλεις που κούρσεψε. Κάποιοι περιέγραψαν αυτή την παράδοξη λεπτομέρεια ως «ομηρικό» ή αρχαιοελληνικό επηρεασμό. Δείτε:

Μαστουρωμένα ανιψάκια.

 

Χμμ, το 1967 δεν ήταν πιο πιθανό να παραπέμπει αυτή η σκηνή σε ψυχεδέλεια; Η χρήση ναρκωτικών σε μάχες δεν είναι πρωτοφανής, τι πιο φυσικό λοιπόν για τον Μπαρκς να συνδυάσει τις ιστορικές του γνώσεις με το κλίμα της τότε εποχής. Πάντως, ενώ υποτίθεται πως οι παπίρες αντιμετωπίζουν θανάσιμο κίνδυνο από τους υπέρτερους εχθρούς, τα ανιψάκια που τραγουδούν έχουν ένα μπλαζέ ύφος, που σε τίποτα δε θυμίζει μάχη.

6. Ο θάνατος. Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι αυτής της ιστορίας βρίσκεται στο τέλος της. Ο Χαν Χαν νικημένος από τις παπίρες δέχεται συμβιβασμό στο μοίρασμα του θησαυρού. Εκείνο όμως που ζητούσε δεν ήταν χρυσάφι ή πετράδια. Σαράντα αιώνες ζωής είχε βαρεθεί. Εκείνο που γύρευε ήταν λύτρωση, ήταν το τέλος. Λύτρωση από αυτό που λογικά φαίνεται ως η υπέρτατη επιδίωξη: αθανασία και αφθαρσία μαζί. Αυτό όμως το καθεστώς της ζωής του, κατέληξε να γίνει η φυλακή του. Δείτε πως είδαν τη σκηνή οι δυο σχεδιαστές:

Ο θάνατος της αθανασίας 1967.

 

Ο θάνατος της αθανασίας 2007.

 

Έχουμε δει ξανά ήρωες που κουβαλούν μαζί τους την αφθαρσία. Το στερεότυπο λέει πως συνδέονται με το απόλυτο καλό ή το απόλυτο κακό, έννοιες που ως απόλυτες πρέπει να είναι και άφθαρτες και αθάνατες. Ο Μπαρκς επέλεξε στο σενάριο του όμως να χρησιμοποιήσει την μειοψηφούσα νοοτροπία που επίσης συναντούμε και αλλού, και αναφέρεται σε αθάνατους ήρωες που γυρεύουν με κάποιο τρόπο την λύτρωση … από τη ζωή.
Αυτή η κατάσταση μας επιτρέπει να βγάλουμε και συμπεράσματα για την ίδια την ουσία της ύπαρξης του ανθρώπινου γένους. Η προέκταση, η λογική προέκταση λέει πως αν η ανθρώπινη ύπαρξη ξεφύγει από τα τετριμμένα, τότε μπορούμε να δούμε τα όρια της, και τη σημασία της. Και τα όρια της δεν είναι κατ΄ ανάγκη καλά. Το νόημα της φυσικής αθανασίας και αφθαρσίας φθείρεται με την πάροδο του χρόνου. Χάνεται η ουσία χάνεται και το κίνητρο του να κάνεις εκείνα που επιθυμείς περισσότερο, να ιεραρχήσεις προτεραιότητες λαμβάνοντας υπόψιν το πεπερασμένο του χρόνου σου. Ο Χαν Χαν απομονωμένος και απελπισμένος, μας συγχύζει για λίγο αφού γυρεύει ένα θησαυρό. Η ανατροπή έρχεται όταν αντιλαμβανόμαστε πως ο θησαυρός που γυρεύει αφορά – επιτέλους- τον τερματισμό της ζωής του.

7. Η Φιλοσοφία. Με δυο λόγια, η αθανασία είναι κακό πράγμα. Αυτή η εκτίμηση ίσως να μην είναι και τόσο «ταμπού» και για αυτό το λόγο εμφανίζεται σε ιστορία της Ντίσνεϊ. Να σημειώσετε όμως πως γενικά η έννοια θάνατος απουσιάζει πλήρως από αυτές τις ιστορίες, άρα η εμφάνιση της με τόσο δραματικό τρόπο, σοκάρει.

Αν το φιλοσοφήσουμε όμως και λίγο, η έννοια της αθανασίας εμπλέκει και άλλα πράγματα: είναι μέρος μιας ουτοπίας. Μιας ουτοπίας από αυτές που φτιάχνουν οι κομμουνιστές και οι Χριστιανοί. Μια ουτοπία ελλιπή μεν, αλλά περιέχουσα το βασικό συστατικό: την αθανασία, ως χαρακτηριστικό του τελείου. Αθανασία της ψυχής υπόσχονται οι χριστιανοί (στον άλλο κόσμο), την τέλεια κοινωνία υπόσχονται οι κομμουνιστές. Η ιστορία του Μπαρκς, δεν είναι φυσικά οριστικό δικαστικό πόρισμα, αλλά δείχνει με παραστατικό τρόπο πως η αθανασία κάνει κακό στην υγεία.

Το ίδιο και οι ουτοπίες, οι οποίες υπερβαίνουν την ανθρώπινη φύση. Κατ’ ακρίβεια αντιπαρατίθενται με την ανθρώπινη φύση, η οποία στην φυσιολογική της ανάπτυξη λειτουργεί καλύτερα μέσα σε περιορισμούς. Περιορισμούς στον χρόνο, περιορισμούς στην τελειότητα. Περιορισμούς που δίνουν κίνητρο να βελτιωθείς, να αλλάξεις, να αφήσεις κάτι πίσω σου.

Το ανιαρό καθεστώς της αιωνιότητας σε κάνει τεμπέλη, σε απομονώνει, και σου στερεί το νόημα της ζωής.

Το ίδιο και οι ουτοπίες.

Πηγή φωτογραφιών της ιστορίας του 1967, εδώ

 

Advertisements
25 Σχόλια leave one →
  1. Δεκέμβριος 29, 2011 08:11

    εξαιρετική ανάλυση!

    είμαστε τυχεροί γιατί η κόρη μου ζήτησε από τον άη βασίλη ένα τόμο με ιστορίες του Καρλ Μπαρκς!

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Δεκέμβριος 29, 2011 17:23

      Νίκο,
      Νομίζω θα τον ευχαριστηθεί και ο παπάς τον σχετικό τόμο 🙂

      Μου αρέσει!

  2. Δεκέμβριος 29, 2011 11:38

    «Το ανιαρό καθεστώς της αιωνιότητας σε κάνει τεμπέλη, σε απομονώνει, και σου στερεί το νόημα της ζωής.»

    Κάλλιο πέντε και στοι χέρι…

    Των φρονίμων τα παιδιά…

    Το καλό το παλικάρι…

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Δεκέμβριος 29, 2011 17:24

      Αγρινέ,

      Θα ήταν όντως παράξενες οι παροιμίες σε καθεστώς αθανασίας. Η «σοφία» τους θα ήταν άλλωσπως.

      Πως θα έλεγες ας πούμε στον Χαν Χαν «για μικρός μικρός παντρέψου, για μικρός καλογερέψου.

      Μου αρέσει!

  3. neerie permalink
    Δεκέμβριος 29, 2011 11:48

    μπορώ να σκεφτώ πως εν άλλα πράματα που απαξιώνονται με τον Χαν Χαν δαμαί…

    απαξιώνεται η ματαιοδοξία, φαίνεται η κούραση του πάπιου που κυνηγά την αθανασία με σκοπό μάλλον να απολαύσει όσο περισσότερα υλικά μπορεί τζαι να διαπρέπει για όσο περισσότερα χρόνια μπορεί (όπως όλοι οι ματαιόδοξοι)… τζαι στο τέλος απλά κουράζεται τζαι μεινίσκει μόνος του, πλήρης απογοήτευση…

    έννεν η αθανασία μάλλον ο αυτοσκοπός, έσιει κάποιες ανάγκες, πιστεύκει θα τες λύσει με την αθανασία, δεν τες καλύπτει στην τελική, δεν τον συγκινούν οι θησαυροί τζαι τα πλούτη πλέον, κουράζεται, φθείρεται ψυχολογικά, τζαι μεινίσκει μόνος του… τζαι απλά παραιτείται τζαι που την αθανασία τζαι που ούλλα

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Δεκέμβριος 29, 2011 17:24

      Neerie,

      Αυτά που γράφεις αφορούν μάλλον τον Σκρουτζ, ο οποίος είναι μεν ντε φάκτο «αθάνατος» αλλά δεν υπονοείται αυτό από τους σχεδιαστές του 🙂

      Ο Χαν Χαν είχε πάρει το φίλτρο της αθανασίας στα πλαίσια του αρχαίου καυγά του με τις παπίρες. Δεν υπονοήθηκε πως το είχε κάνει για οποιοδήποτε άλλο λόγο πέραν της πολεμικής του επικράτησης.

      Φυσικά, του βγήκε ξινό…

      Μου αρέσει!

  4. Δεκέμβριος 29, 2011 14:19

    Thanks Yianno mou for this great analysis. The idea of mortality in this Carl Barks last comic book before retiring, might have been his way of saying goodbye to his fans….As a great, big fan of Barks, I have to say that through his pages, he shall remain immortal….

    Em…

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Δεκέμβριος 29, 2011 17:25

      Αιμιλία,
      Ναι, αυτή την ερμηνεία έχουν δώσει και άλλοι. Ήταν πάντως ένα τολμηρό αντίο, αφού γενικά οι ιστορίες του Μπαρκς ήταν μάλλον συντηρητικές, τηρώντας τα κριτήρια της Ντίσνεϊ.

      Μου αρέσει!

  5. bororo permalink
    Δεκέμβριος 29, 2011 16:29

    Δευτερη καταχώρηση.

    Απο το φεισμπουκικό μου ΤΤΤε. Απολογούμαι για το (σχεδόν) copy paste, αλλά και το οριτζιναλ κείμενο είναι δικό μου.

    Η απλή, λογική συνειδητοποίηση της θνησιμότητας είναι η ραχοκοκαλιά του «Daytripper», των βραζιλιάνων δίδυμων αδελφών Fabio Moon και Gabriel Ba. Μια γραφική μελέτη στους πολλούς θανάτους ενός ανθρώπου. Ναι, σωστά τα έγραψα. «Πολλούς …… ενός ………» . Ο ένας είναι ο Bras de Oliva Domingos. Και κάθε κεφάλαιο της ζωής του/βιβλίου τελειώνει με το θάνατό του. Και όλο το επίκεντρο για τη θνησιμότητα, ειρωνικά αλλά κατάλληλα και αναμενόμενα, εστιάζει όλη την προσοχή μας στη ζωή – την εύθραυστη ζωή, τις υποσχέσεις της, και τις παράξενες στροφές της.

    Ο Bras de Oliva Domingos είναι ο γιος ενός διάσημου συγγραφέα. Ακολουθεί τα συγγραφικά βήματα του πατέρα του. Παραπατώντας αρχικά. Γράφει νεκρολογίες σε εφημερίδα. Σπαρακτικά σχεδόν καγχάζει:»I wanted to write about LIFE, Jorge. And look at me now… all I write about is death.» Και τον ακολουθούμε στα 32 του να μοιάζει ωραίος αλλά μίζερος στο σμόκιν του, μέσα από πάρκα, και βραζιλιάνικους δρόμους, στην τιμητική βράβευση του πατέρα του, στο τσιγάρο, στο μπαρ, στον πυροβολισμό, στον πρώτο ανέλπιστο θάνατο του.

    Αλλά αυτό δεν είναι το τέλος … αλλά ούτε η αρχή. Επαναλαμβάνω ότι κάθε κεφάλαιο του τελειώνει με ένα θάνατο. Ανεπαίσθητα οδηγούμαστε πως θα πεθάνει. Ή πως θα μπορούσε να πεθάνει. Η πως πεθαίνει σε μια παράλληλη πραγματικότητα. Τον βλέπουμε να πεθαίνει σε διαφορετικούς χώρους, με διαφορετικούς τρόπους. Δολοφονείται. Από φυσικά αίτια. Αυτοκινητιστικό ατύχημα. Πνιγμό. Ηλεκτροπληξία. Καρκίνο. Αλλά παράλληλα τον ακολουθούμε σε όλα τα βήματα της ζωής του, με απρόσμενα ανακατωμένη σειρά: η πικρία του, η επιτυχία του, η γέννηση του, τα ταξίδια του, οι αποτυχημένοι έρωτες, η αγάπη της ζωής του, ο γιός του, ο παππούς του, το σπίτι του, η καταξίωση, οι χαμένοι φίλοι, το τσιγάρο, ο καφές, ο θάνατος. Τι μένει; Η ζωή. Και ότι πρέπει απλά, όμορφα και ωραία, σταράτα (που λέει και ο Στελλάρας), χωρίς υπεκφυγές, ουρές και χρονοδιαγράμματα, να την ζήσουμε.

    Η τέχνη; Η εικόνα; Τα γραφικά; Απλά εκπληκτικά.

    Δεν διευκρίνισα καθόλου ότι το Daytripper είναι κόμικ. Graphic novel καλύτερα. Αλλά δεν έχει καμία σημασία. Αντιθέτως.

    Απλά εντυπωσιακή λοιπόν. Δυνατές γραμμές, ημι-ρεαλιστικό στιλ, και πολλές εντυπωσιακές εικόνες καθημερινής λεπτομέρειας. Λεπτομερειακής καθημερινότητας. Σκηνές, στιγμές. Για τον καθένα μας. Για την ζωή. Για τον θάνατο (για την ζωή, δηλαδή).

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Δεκέμβριος 29, 2011 17:25

      Bororo,
      Σίγουρα διαδοχικοί θάνατοι είναι προτιμότεροι από σκέτη αθανασία 🙂

      Μου κέντρισες το ενδιαφέρον με το «Graphic novel» που αναφέρεις πάντως…

      Μου αρέσει!

  6. Δεκέμβριος 29, 2011 17:07

    Χο χο. Αρέσκει σου πολλά να τους προκαλείς Στροβ τους παρέες τους κομμουνιστές.
    Βασικά φίλε εννά διαφωνήσω λλίον μαζί σου, οϊ για το πόρισμαν σου περί αιωνιότητας/ τελειότητας αλλά για την ψυχολογία που οδηγεί στο να τες επιζητεί ο homo sapiens.
    Διότι η απάντηση εν προφανής: εν τούτη η αναζήτηση που μας βελτιώννει συνέχεια, η αναζήτηση του «άφταστου». Τζιαι για να το επιδιώξουμεν, προφανώς πρέπει πρώτα να το φανταστούμεν τζιόλις.
    Υπάρχει επίσης το ενδεχόμενον να φτάσουμεν κάποτε (αν δεν μας φάει ο κακός μας ο τζιαιρός ή η κατάρευση του…καπιταλιστικού συστήματος (συ είπας)) σε επίπεδα που να προσεγγίσουν πολλά έτσι καταστάσεις. Συστήνω το Childhood’s End του πραγματικά οραματιστή συγγραφέα Arthur C. Clarke για έναν ωραίον σενάριον εξέλιξης.
    Ο συγκεκριμένος επρόβλεψεν ότι με την ανακάλυψην των κβαντικών γεννητριών τζιαι της πυρηνικής σύντηξης τον 21ον αιώναν (έτσι προβλέψεις θέλω, όϊ πόσα τρις κυβικά γκάζιν ήβραμεν), θα καταντήσει ξεπερασμένη τούτη η προσωρινή δυσάρεστη καθημερινή δραστηριότητα που ονομάζεται «εργασία». Προσωπικά τούτον θα με εκανούσεν, με αιωνιότητες θέλω, με τελειότητες.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Δεκέμβριος 29, 2011 17:26

      Μιχάλη, προκαλώ; Απλώς περιγράφω 🙂

      Δεν είμαι σίγουρος για την αναφορά σου όμως: μας βελτιώνει η αναζήτηση της αθανασίας; Κάποιου είδους αθανασίας τελοσπάντων;
      Ναι, είναι πιθανόν. Όταν όμως η αναζήτηση της αθανασίας μετατραπεί σε σιγουριά για την αθανασία, τότε αλλάζουν μάλλον πολλά.

      Ο Κλαρκ ήταν και οραματιστής, και θιασώτης της επιστημονικής φαντασίας…

      Τέλος, ναι, έγραψα πολλές φορές: το καπιταλιστικό σύστημα δεν μας ήρθε με επ άπειρον εγγύηση. Μια μέρα μπορεί να καταρρεύσει. Δεν υπάρχει όμως ούτε εγγύηση πως θα έρθει μετά κάτι καλύτερο, ή αν θα έρθει καν κάτι…

      Μου αρέσει!

  7. Δεκέμβριος 29, 2011 18:24

    Strovolioti,

    Πάλε ενεκάτωσες τα σώβρακα με τα βρακιά στην προσπάθεια σου να ταιριάξεις αυτά που έχεις κατά νουν! Ποια λοιπόν είν’ η σχέση μεταξύ της «αθανασίας» ως επιβράβευση της υποταγής των χριστιανών στον Θεό με κέρδος την μεταθανάτο [«στον άλλο κόσμο»] αιώνια ζωή [δηλ. την «αθανασίας»] και μιας πιο δίκαιας κοινωνίας [που σίγουρα δεν θα είναι «τέλεια»] για ΟΛΟΥΣ τους ανθρώπους [κι όχι μόνο τους εκλεκτούς του όποιου Θεού] που οραματίζονται επί γης οι Κομμουνιστές; Πολύ φτηνός καταντά τελικά ο αντικομμουνισμός σου “κουμπάρε”! Αλλά φαίνεται ότι «το φάντασμα του κομμουνισμού» εξακολουθεί να πλανάται πάνω από τον κόσμο και να ΣΑΣ συν-τρομάσσει!!!
    Υγιαίνετε!

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Δεκέμβριος 29, 2011 18:35

      Στην υγειάν σου Ανεφ,

      Ναι πράγματι, έκατσα τζιαί έγραψα 1500 λέξεις κείμενο, για να κάμω 2 γραμμές αντικομουνισμό!

      Πρώτος εγώ θα το εχαρακτήριζα τούτον μη-παραγωγικήν δραστηριότητα!

      Χαλάρωσε λλίον!

      (Τζιαί ναι, οι κομμουνιστές δεν προσβλέπουν σε μια τέλεια κοινωνία; Γιατί αν δεν είναι τέλεια, τι να την κάμουμεν;)

      Μου αρέσει!

  8. Έλενα permalink
    Δεκέμβριος 29, 2011 19:26

    Ανεξάρτητα με το ανοικτό ζήτημα της ουτοπίας και της φθοράς ,πιστεύω ότι πέτυχες διάνα όσον αφορά την ψυχεδέλεια και τα «χαππακωμένα» ανηψάκια. Η προσπάθεια να θυμίσουν ελληνικό χορικό είναι εμφανής αλλά για τα δεδομένα της εποχής μάλλον μαστουρωμένα είναι τα μικρά. Είναι επίσης κάπως περίεργο αντί να «΄γυαλίζει το μάτι τούς μικρούς» (και να θυμίζουν το this is Sparta! )κατά κάποιον τρόπο να μοιάζουν με μοιρολογίστρες!( Τα γέρημα! Ήταν ανάγκη να έχει ανηψιούς ο Ντόναλντ αντί ανηψιές; Έπρεπε να τους μαστουρώσει για να τραγουδήσουν! 🙂
    Για τις σκλάβες(θέση της γυναίκας το 1967 και τώρα) θέλω να το σκεφτώ ακόμα λλίον!Δεν είμαι σίγουρη αν ήταν κάποιΑ υπεύθυνΗ των εκδόσεων της Ντίσνεϋ, θα επέτρεπε με την ίδια ευκολία την κυκλοφορία του τεύχους… το αν είναι αθώα η παρουσιαση της σκηνής με τις σκλάβες ,δεν νομίζω να ισχύει εφόσον οι «σκλάβες» μάλλον τοπ μόντελς με bitchy look θυμίζουν αντί εξευτελισμένες και εξαθλιωμένες υπάρξεις.
    Θέλει λλίην σκέψην το πράμα…

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Δεκέμβριος 30, 2011 08:07

      Μάλιστα, χαίρομαι που ήβρες κάτι να σχολιάσεις πέραν του αντικομουνιστικού μου κολλήματος. 😦

      Γιατί όμως υποβάλλεις πως είναι κακά τα «τοπ μόντελς με bitchy look»; 🙂

      Μου αρέσει!

  9. Elena permalink
    Δεκέμβριος 30, 2011 10:08

    Κλαψ! Μπουουχουχου! Λυγμ λυγμ! (έτσι για να είμαι και στο πνεύμα του κομικ! 🙂 …είναι κακά διότι αν ήταν έτσι οι σκλάβες ,ποιος θα γύριζε να δει εμάς που είμαστε …σαν την Μαίρη Παναγιωταρά! ;;;;; Με τζείνες τις βλεφαρίδες που θα τις εζήλευκεν και η Lady Gaga? Χαλούν την «πιάτσα» Στροβολιώτη!

    Μου αρέσει!

  10. asdasd permalink
    Δεκέμβριος 31, 2011 18:43

    elpizo na ise fronimo agori giato ipolipo tis meras

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Δεκέμβριος 31, 2011 18:53

      Μπράβο Αντρέα.

      Έβαλες 25 σπαστικά σχόλια.

      Δεν χρειαζόταν.

      Ένα είναι αρκετό για να μας θυμίσει ποιος είσαι.

      Η κόκκινη κάρτα ισχύει, είτε φαίνονται τα σχόλια σου είτε όχι.

      Μου αρέσει!

  11. Andreas permalink
    Δεκέμβριος 31, 2011 18:53

    Εξεμεινε ενα σχολιο μου.Σβηστο σε παρακαλω

    Μου αρέσει!

  12. Andreas permalink
    Δεκέμβριος 31, 2011 18:54

    Ma den eho kokkini karta.Eksovapse.
    Esi nomizis oti ehis kokkini
    An sinehisis ki allo mporo na to kamno gia meres..
    Pou se na eksartate

    Μου αρέσει!

  13. Ιανουαρίου 1, 2012 10:05

    Καλή Χρονιά σε σένα και την οικογένειά σου, Στροβολιώτη…

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Ιανουαρίου 2, 2012 14:21

      Καλή χρονιά Λεμέσια!

      Και καλή χρονιά σε όλους τους αναγνώστες και σχολιογράφους του ιστολογίου (Του «Andrea» και του Σάββα Πέτρου περιλαμβανομένων.

      Μου αρέσει!

  14. Ιανουαρίου 2, 2012 15:13

    Πολλα ωραίο ποστ φίλε

    Μου αρέσει!

Trackbacks

  1. 2012/1 « Στροβολιώτης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: