Skip to content

2012/1

Ιανουαρίου 2, 2012

Η ανάγκη για σύνταξη κειμένου με τον ανωτέρω τίτλο, σχεδόν εγκεφαλική.

Δε μου αρέσουν τα εγκεφαλικά κείμενα.

Οι σκέψεις είχαν ξεκινήσει από το πρωί. Πρώτη φετινή  βόλτα με το ποδήλατο.  Στόχος το αγαπημένο φράγμα του Πηθκιά στην Ταμασό. Το ράδιο λέει πως «κατέβηκε ορμητικός ο Πεδιαίος». Μαλακίες λέω, εντάξει έβρεξε καλά, αλλά τόσο νερό πρέπει να είναι μόνο η παραγωγή του Στροβόλου.

Θα πάω να δω.

 Ήθελα να πάω να δω και για ένα άλλο λόγο.

Τον μήνα που πέρασε ήμουν από αδιάθετος, μέχρι καταπονημένος, μέχρι άρρωστος. Λόγοι πολλοί. Καλώς με τους γνωστούς, όσο και αν δεν τους ελέγχεις,  πανικός με τους άγνωστους, πανικός και φαύλος κύκλος με τους άγνωστους. Όποτε ανάψει άγνωστη λαμπούδα στο ταμπλό είναι ένδειξη συναγερμού. Ιδιαίτερα όταν το ρολόι ασταμάτητα σε οδηγεί στη χρονιά που θεωρείται σημαδιακή.

Όχι, δεν μιλάω για την προεδρία, το ΑΠΟΕΛ, τα γκάζια ή το Κυπριακό. Είναι εκείνη η χρονιά που συχνά θεωρείται το μισό, θεωρείται σημαδιακή έστω και αν λίγοι φτάνουν στο Χ2 του αριθμού.  (Αν αυτή η αναφορά εκληφθεί ως προσπάθεια απόκρυψης της ηλικίας μου, κοιτάξτε στο προφίλ μου.)

Μετά από ένα δύσκολο τέλος στη χρονιά λοιπόν, ήθελε το κορμί να αποδείξει πως ακόμα τα καταφέρνει. Άρα ήταν μια εξόρμηση που συνδύαζε και τερπνό και ωφέλιμο, αλλά και όμορφο, και πράσινο και αναζωογονητικό.

Όταν έφτασα εκεί είδα αυτό:

Ταμασός παρά κάτι.

Πάντως η Poka έχει το μεγαλύτερο μερίδιο αγοράς.


Όχι, το φράγμα δεν ξεχείλισε.

Χρειάζεται άλλα 4-5 μέτρα νερού, αυτό ίσως να καλυφθεί από την ροή που σίγουρα υπάρχει στη λεκάνη απορροής του φράγματος, αλλά αν όχι, τότε το επιπρόσθετο νερό θα καλυφθεί από το μετεωρολογικό σύστημα του επόμενου σαββατοκύριακου. Το οποίο προς το παρόν φαίνεται ακόμα δυνατότερο και από αυτό της πρωτοχρονιάς.

Οι πιο πάνω εικόνες μου είχαν δημιουργήσει περίεργα συναισθήματα. Έσμιγε το θετικό με το αρνητικό, το όμορφο με το άσχημο, η ελπίδα με την απαισιοδοξία.

Θετικό ήταν πως το φράγμα, σχεδόν γεμάτο με το πολύτιμο νερό είχε ανέβει αρκετά, αλλά όχι τόσο όσο να ξεχειλίσει.

Όμορφο, γιατί πάντα είναι όμορφο το νερό, είτε της θάλασσας είτε της βροχής, άσχημο τα ττενεκκούθκια που οι κρετίνοι Κυπραίοι (κυρίως  κυνηγοί) πετάσσουν όπου έβρουν. Και είμαι απόλυτος, αφού στο σημείο που βρίσκεται το φράγμα δεν θα μπορούσαν τα ττενεκκούθκια να προέρχονται από οπουδήποτε άλλου. Πιο πάνω είναι βουνά, δεν υπάρχουν οικισμοί, ενώ οι καλόγεροι του μοναστηριού του Μαχαιρά φαντάζομαι ανακυκλώνουν.

Ελπίδα γιατί θα γεμίσει. Απαισιοδοξία γιατί πάλι θα αδειάσει. Δεν υπάρχει το απόλυτο.

Αυτή  η αδυσώπητη συνεχής αλλαγή, αυτή η συνεχής αναμονή, μάλλον προσμονή είναι ψυχοφθόρα. Αλλά είπαμε, δε θα μπορούσε να ήταν αλλιώς, αυτός είναι ο τρόπος.

Επιστροφή και ηρεμία, εν όψει της ανεπίσημης έναρξης της επόμενης χρονιάς αύριο. Η ποδηλατική βόλτα με έκανε να νοιώθω  καλά δεν ήθελα καν να κοιμηθώ το μεσημέρι (ε, είχαμε και ένα κοπελλούδι δανεικό για την ημέρα.)

Ασχολήθηκα με δουλειές στον υπολογιστή. Που είναι νέος και θέλει ακόμα βαθμονόμηση στη βάση των αναγκών μου. Είπα να δω τι θα κάνω και με τις φωτογραφίες μου. Ένα σωρό φωτογραφίες, λίγες ξεχωριστές, χιλιάδες άσχετες, που η ψηφιακή τεχνολογία μας επιτρέπει να βγάζουμε και να φυλάμε. Φωτογραφίες που ίσως να μη ξαναδώ ποτέ. Άσε που υπάρχει πάντα η έγνοια να καεί ο υπολογιστής και ο εξωτερικός δίσκος και να γίνουν όλα στάχτη.

Αλλά γιατί όχι Google και συγκεκριμένα Picasa; Για να δω πως δουλεύει.

Α! Μάλιστα!

Μπορώ να τις φυλάξω όλες εκεί, και να μην έχω την έγνοια πως θα τις χάσω.

Τώρα αν θα τις δω, είναι άλλου παπά ευαγγέλιο.

Αυτή η λειτουργία έχει μια δόση λύτρωσης. Φεύγει μια τεράστια έγνοια, και έρχεται άλλη.

Καλά, μετά τι γίνεται;

Είπαμε, στατιστικά δεν πρόκειται να καταφέρω να ζήσω άλλα 50 χρόνια, άρα τι γίνεται τότε; 

Αν με έβαλλεν που κάτω ένα διπλοκάμπινο σήμερα στη Ψημολόφου, τι θα γίνονταν όλα αυτά;

Τι θα γινόταν το μπλοκ, το φατσοβιβλίο, όλα τα μέρη που έχω κωδικούς;

Γιατί να *πρέπει* να γίνει κάτι;

Σκεφτόμουν.

Ας γίνει όπως γινόταν παλιά. Ας πάρουν τα κοπελλούθκια μου τα άλμπουμ, τις κασέτες, τις ταινίες κλπ.

Χμμ, η κυρία που διέκοψε τον προβληματισμό μου, έδωσε μια κυνικότατη και ρεαλιστικότατη απάντηση: να βάλεις τους κωδικούς στη διαθήκη σου.

Χμμ, πολύ ετοιμόλογη η κυρία, λες να είχε λόγο να το ξανασκεφτεί αυτό το θέμα;

Έστω, αυτό λύνεται λοιπόν.

Πάμε στην επόμενη έγνοια.

Με τη μουσική τι θα γίνει; Δεν χρειάζεται κωδικό για να ανοίξει κάποιος τον υπολογιστή, αλλά θα μπορέσω εγώ να ακούσω όλη τη συλλογή που μάζεψα τόσα χρόνια;

Και θα μπορέσει μετά ο οποιοσδήποτε να νοιώσει αυτό που νοιώθω εγώ ακούγοντας αυτό:

Γιατί αν δεν θα το νοιώσουν, γιατί να τα φυλάω, να τα προσέχω, να τα βαθμολογώ όλα μου τα τραγουδάκια…

Άτε, να πάμε δουλειά, να πιάσουν δουλειά και οι πολιτικοί, να αφήσουμε τις δύσκολες σκέψεις.

Βγαίνω έξω να πάρω αέρα.

Κάποια πράγματα συνεχίζουν να γίνονται όπως πάντα:

Γάτες.

Advertisements
One Comment leave one →
  1. Ιανουαρίου 3, 2012 17:30

    «Αν με έβαλλεν που κάτω ένα διπλοκάμπινο σήμερα στη Ψημολόφου, τι θα γίνονταν όλα αυτά;»

    Φίλε το μόνον πιο εντυπωσιακόν που το πόσον κοντά μας εν ο θάνατος καθημερινά είναι το πόσον λλίον τον λαμβάννουμεν υπόψην.
    Υγείαν τζιαι ευτυχίαν εύχομαι επί τη ευκαιρία.

    Είμαι τζιαι γω cat person by the way.

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: