Skip to content

Γράμμα στους καπιταλιστές, από τον Adam Smith(*).

Ιανουαρίου 12, 2012

 

Το πιο κάτω κείμενο δημοσιεύτηκε στους Financial Times, την 9η Ιανουαρίου. Το πρωτότυπο παρατίθεται στο τέλος της ανάρτησης, για σκοπούς ελέγχου της μετάφρασης, που βρήκα εδώ.   

Ο συγγραφέας, David Rubenstein, είναι ένας πολύ πλούσιος αμερικάνος, που κάνει και φιλανθρωπίες, έχει και ιδέες.

Η δήθεν επιστολή του Adam Smith- του πατερα της ελεύθερης οικονομίας- , περιέχει κάποιες σκέψεις, τυπικά καπιταλιστικές θα έλεγε ένας.

 Πιθανότατα έτσι.

Δεδομένου όμως πως σε αυτό το ιστολόγιο θεωρώ πως ελλείψει άλλου συστήματος, το μόνο που μας μένει είναι η προσπάθεια να κάνουμε το υφιστάμενο να δουλέψει καλύτερα – και όσο αντέξει, οι ιδέες του Rubenstein είναι τροφή για σκέψη.

 

Ξεχωρίζω αυτό: «Αυτό που δεν με ικανοποιεί είναι η άποψη ότι ο καπιταλισμός πρέπει να λειτουργεί τέλεια για να δικαιολογείται η ύπαρξή του. Ποτέ δεν είπα ότι θα λειτουργήσει τέλεια. Είπα απλώς ότι είναι η καλύτερη εναλλακτική επιλογή…»

Η ανωτέρω είναι μια ιδέα που με εκφράζει πλήρως, και είναι και η διαχρονική μου απάντηση σε όσους επικαλούνται τις μικρές και μεγάλες, εξωγενείς, και συστημικές κρίσεις, για να απορρίψουν το μόνο σύστημα που λειτουργεί – επί του παρόντος.

Και επαναλαμβάνω: κανένα σύστημα δεν  έρχεται με εγγύηση τελειότητας και αθανασίας.   

 

 

 

Τι απέγινε στον αγαπημένο μου καπιταλισμό;

Οι χώρες παραπαίουν, οι διαδηλωτές εξαγριώνονται, οι άνεργοι πολλαπλασιάζονται, τα ελλείμματα εκτοξεύονται…, οι αρετές του καπιταλισμού τίθενται εν αμφιβόλω. Έχω κάποιες σκέψεις για το πώς θα μπορέσει να διατηρηθεί αυτό το σύστημα μερικούς αιώνες ακόμη, ή τουλάχιστον για το πώς θα αποδώσει καλύτερα το 2012 από ό,τι το 2011.

 

Με χαρά διαπιστώνω ότι ο καπιταλισμός θριάμβευσε έναντι του κομουνισμού και του σοσιαλισμού σχεδόν σε κάθε μέρος του πλανήτη και πως πολλοί επιδέξιοι καπιταλιστές βρίσκονται -ειρωνικά- σε χώρες όπου κάποτε επικρατούσαν ο κομουνισμός και ο σοσιαλισμός (και τώρα με τρυφερότητα αποκαλούνται αναδυόμενες οικονομίες).

 

Αυτός ο θρίαμβος συνέβη επειδή η μεγαλύτερη δύναμη του καπιταλισμού -παραγωγική οικονομική δραστηριότητα- πέτυχε τη δημιουργία περισσότερων ευκαιριών για πιο πολύ κόσμο, και μάλιστα σε μεγαλύτερο επίπεδο από ό,τι θα μπορούσε να φανταστεί οποιοσδήποτε, ακόμη και εγώ. Έχοντας περισσότερο πλούτο, τα δισεκατομμύρια άνθρωποι που βρίσκονται πλέον στη μεσαία τάξη, μπορούν να εξασφαλίσουν εκπαίδευση για τους απογόνους τους, να αγοράσουν τα απαραίτητα, αλλά και κάποιες πολυτέλειες σε επίπεδα που κάποτε θεωρούνταν αδιανόητα: μπορούν να κάνουν δραστηριότητες αναψυχής για μεγαλύτερο μέρος του βίου τους και να συνταξιοδοτηθούν με υψηλότερα επίπεδα οικονομικής ασφάλειας.

 

Αυτό που δεν με ικανοποιεί είναι η άποψη ότι ο καπιταλισμός πρέπει να λειτουργεί τέλεια για να δικαιολογείται η ύπαρξή του. Ποτέ δεν είπα ότι θα λειτουργήσει τέλεια. Είπα απλώς ότι είναι η καλύτερη εναλλακτική επιλογή, όπως είχε πει και ο Winston Churchill για τη Δημοκρατία.

 

Πάντα ήξερα ότι υπάρχουν δύο βασικά ελαττώματα, τα οποία είδαμε να βγαίνουν στην επιφάνεια τα τελευταία λίγα χρόνια: Το πρώτο είναι ο αχαλίνωτος ενθουσιασμός για τη δημιουργία πλούτου, που δημιουργεί μη διατηρήσιμες εκρηκτικές ανόδους και αναπόφευκτες καταρρεύσεις. Η Μεγάλη Ύφεση, η οποία προκλήθηκε από τη φθηνή πίστωση, είναι ένα κλασικό παράδειγμα αυτού του ελαττώματος.

 

Το δεύτερο είναι η ανισότητα που εμφανίζεται όταν η φόρα για τη δημιουργία πλούτου αφήνει πίσω εκείνους που δεν μπορούν να προσαρμοστούν και να ανταγωνιστούν τους μεγάλους παίκτες (και στις περισσότερες περιπτώσεις χωρίς να φταίνε οι ίδιοι). Η ανισότητα των εισοδημάτων σε πολλές πλούσιες χώρες τώρα βρίσκεται στο μεγαλύτερο επίπεδο από τότε όπου ήμουν εγώ μέσα στα πράγματα. Ούτε και τώρα είναι τόσο ωραία η κατάσταση.

 

Είναι σαφές ότι δεν υπάρχει γιατρειά για τα δύο βασικά ελαττώματα του καπιταλισμού. Μπορώ να σας πω, όμως, τι θα έκανα εγώ το 2012 για να επανέλθει το σύστημα στα πόδια του και να προσαρμόσω την ανισότητα των εισοδημάτων:

 

1. Σωτηρία του ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ε.Ε είναι η μεγαλύτερη οικονομική μονάδα στον κόσμο και είναι ουσιώδες για την παγκόσμια ευημερία να είναι λειτουργική και δραστήρια. Οι μεγαλύτερες χώρες που μετέχουν στο ευρώ -και επίσης εκείνες που βρίσκονται εκτός ευρωζώνης, αλλά και αυτές που εξαρτώνται από την επιτυχία της Ε.Ε.- πρέπει τώρα να βάλουν το χέρι βαθιά στην τσέπη για να σώσουν το ευρώ. Εάν δεν το κάνουν, η οδύνη και το κόστος θα είναι ακόμη μεγαλύτερα στο μέλλον. Και εκείνες που έχουν λιγότερα μέσα θα υποφέρουν ακόμη περισσότερο εάν εγκαταλειφθεί το ευρώ.

 

2. Λύση στο χρέος και στο έλλειμμα των ΗΠΑ. Προς έκπληξή μου, όταν η υπερεπιτροπή απέτυχε να καταλήξει σε κάποιον συμβιβασμό, οι αγορές δεν πτοήθηκαν από το έλλειμμα του 1,4 τρισ. δολ. και το αθροιστικό χρέος που ξεπερνά τα 16 τρισ. δολ. Προσοχή, όμως! Κάποια στιγμή το 2012, οι αγορές θα ξυπνήσουν και θα πουν: «Όχι, δεν μπορούμε να περιμένουμε μέχρι τις προεδρικές εκλογές για να λυθεί αυτό το θέμα». Η κυβέρνηση Obama και το Κογκρέσο πρέπει σύντομα να βρουν ένα αξιόπιστο πακέτο μείωσης του χρέους. Σε αντίθετη περίπτωση, όπως και συνέβη και στην Ευρώπη, θα οδηγηθούμε σε σκληρές λύσεις, τις οποίες θα επιβάλουν οι αγορές και θα πλήξουν δυσανάλογα τα χαμηλά εισοδήματα και τους μη προνομιούχους. Αυτό δεν είναι αποδεκτό και δεν είναι ο καλώς νοούμενος καπιταλισμός.

 

3. Ενσωμάτωση των αγορών που έχουν πλέον αναδυθεί. Ο κόσμος πρέπει να αναγνωρίσει ότι το κέντρο του καπιταλισμού μετατοπίζεται στις αναδυόμενες αγορές – όπου θα καταγραφεί και η μεγαλύτερη ανάπτυξη το 2012. Η Κίνα, η Ινδία και η Βραζιλία, όμως, έχουν ήδη αναδυθεί συγκριτικά με άλλες οικονομίες και πρέπει να ενοποιηθούν πλήρως στην παγκόσμια διαδικασία των λήψεων οικονομικών αποφάσεων. Σε αντίθετη περίπτωση, δεν θα υπάρχουν διαθέσιμα με ανεκτούς όρους κεφάλαια που χρειάζονται πολλές ανεπτυγμένες οικονομίες. Και πάλι οι φτωχοί θα πληγούν πολύ περισσότερο από τους πλούσιους.

 

4. Εκπαίδευση. Εκπαίδευση. Εκπαίδευση. Η μεγαλύτερη αιτία της ανισότητας στο εισόδημα είναι η ζοφερή κατάσταση στην οποία βρίσκεται η εκπαίδευση πρώτου και δεύτερου βαθμού. Η αναντιστοιχία ανάμεσα στις διαθέσιμες θέσεις εργασίας και στους ικανούς υποψήφιους διευρύνεται, με αποτέλεσμα τη μείωση της οικονομικής δραστηριότητας, ακόμα μεγαλύτερη ανισότητα μεταξύ των εχόντων και των μη εχόντων και στο τέλος κοινωνική αναταραχή. Για να αντιμετωπιστούν αυτά τα θέματα, οι κυβερνήσεις θα πρέπει να στηρίξουν μεταρρυθμίσεις, να εξασφαλίσουν αποτελεσματική χρηματοδότηση και να διανείμουν τους πόρους πιο αποτελεσματικά. Με την εκπαίδευση όλων των παιδιών και τη συνεχή εκπαίδευση και κατάρτιση των ενηλίκων, τα κράτη μπορούν να προετοιμάσουν πιο αποτελεσματικά τους εργαζόμενους να αγκαλιάσουν τις νέες τεχνολογίες.

 

Η αλήθεια είναι ότι έχει περάσει πολύς καιρός από την τελευταία φορά όπου έγραψα. Όμως, η πίστη μου στον καπιταλισμό είναι ακλόνητη. Τα προβλήματα που υπάρχουν -η διάσωση της Ε.Ε., η διόρθωση του προϋπολογισμού των ΗΠΑ, το καλωσόρισμα των αναδυόμενων αγορών ως πλήρων εταίρων και η ανάδειξη της εκπαίδευσης σε βασική προτεραιότητα- είναι οι μεγάλες προκλήσεις που πρέπει να αντιμετωπιστούν τώρα.

 

Είναι ο μόνος τρόπος ώστε να συνεχιστεί η δημιουργία πλούτου για όλα τα κράτη και όλο τον κόσμο και να αποκτήσει ο καπιταλισμός τη γνησιότητα που χρειάζεται για να πετύχει.

 

Ο κ. David Rubenstein είναι γενικός διευθυντής και συνιδρυτής της The Carlyle Group.

 

 

ΠΗΓΗ: FT.com

 

(*) O Άνταμ Σμιθ (αγγλικά: Adam Smith, 16 Ιουνίου 1723 – 17 Ιουλίου 1790) ήταν Σκωτσέζος οικονομολόγος και ηθικός φιλόσοφος. Θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους της πολιτικής οικονομίας και θεμελιωτής της σχολής των κλασικών οικονομικών. Ένας από τους κύριους εκπροσώπους του Σκωτσέζικου Διαφωτισμού, ο Σμιθ είναι συγγραφέας των έργων «Θεωρία των ηθικών συναισθημάτων» και «Μια έρευνα της φύσης και των αιτιών του πλούτου των εθνών», με το δεύτερο να αναφέρεται συνήθως απλά ως Ο Πλούτος των Εθνών και να θεωρείται ως το κύριο έργο του Σμιθ και η πρώτη νεωτερική εργασία πάνω στα οικονομικά.

Wikipedia.

 

 

A letter to capitalists from Adam Smith

By David Rubenstein

To: Capitalists of the World

From: Adam Smith

What has become of my beloved capitalism? Countries teeter, protests rage, unemployed multiply, deficits abound the virtues of capitalism are questioned. Based on a few hundred years of observation, I have some fresh thoughts on how to sustain this system for a few hundred years more, or at least do better in 2012 than it did in 2011.

I am pleased to see that capitalism has triumphed over communism and socialism in virtually every part of the world – and many of the most skilled capitalists are, ironically, in the countries where communism and socialism once prevailed (now endearingly called emerging markets).

This triumph has occurred because capitalism’s greatest strength – productive economic activity – has succeeded in creating more opportunities for more people than anyone – including me – ever imagined. And with more wealth, billions of people now in the middle class can secure education for their progeny, purchase necessities and luxuries at once-unimagined levels, pursue leisure activities for a greater part of their lives and retire with higher levels of economic security.

All that is satisfying.

What is not satisfying is the view that capitalism has to work perfectly to justify its presence. I never said it would. I just said it was better than the alternatives, as Winston Churchill famously said about democracy.

I always felt there were two principal flaws – and we saw them come to a head over the past few years. The first is that unfettered exuberance about wealth creation will produce unsustainable booms and inevitable crashes. The great recession, fuelled by cheap credit, is a textbook example of this flaw.

The second is the inequality that results when the charge towards wealth creation leaves behind those less able (in most cases through no fault of their own) to adapt or to compete with the hard-chargers. The income disparity in many wealthy countries is now at its greatest level since I left the scene – and it was not so wonderful then either.

While there is no simple cure to capitalism’s two big flaws, here is what I would do in 2012 to get the system back on its feet and to modulate income disparities.

1. Save the euro and the European Union. A functioning and vibrant EU – the world’s largest economic unit – is essential to global prosperity. The largest countries using the euro – and also those outside the eurozone or those dependent on a thriving EU – must dig deeply into their pockets now to save the euro. If they do not, the pain and cost will be greater in the future. And those of more modest means will suffer the most if the euro is abandoned.

2. Fix the US debt and deficit. To my amazement, when the super committee failed to reach an agreement the markets yawned, undaunted by a $1.4tn deficit and accumulated debt in excess of $16tn. Beware, though. At some point during 2012 the markets will wake up and say: “No! We cannot wait until after the presidential election to fix this problem.” The Obama administration and Congress must quickly cobble a credible debt-reducing package. Otherwise, as in Europe, the markets’ harsh solutions will be borne disproportionately by the low income and disadvantaged. This is not acceptable, nor is it good for capitalism.

3. Integrate the emerged markets. The world needs to acknowledge that the centre of capitalism is shifting to the emerging markets – where most of the growth will occur in 2012. But having emerged, China, India and Brazil, among others, need to be fully integrated into the global economic decision-making process. If they are not, the capital needed to solve many of the developed markets’ current problems, especially residual issues of the great recession, will not be available on tolerable terms. Again, this will hurt the poor more than the wealthy.

4. Educate. Educate. Educate. Perhaps the greatest cause of income inequality is the dismal state of primary and secondary education. The mismatch between job openings and qualified candidates is growing, which leads to reduced economic activity, a greater sense of disparity between the haves and the have-nots, and social unrest. To address these issues, governments need to embrace reform, ensure effective funding and allocate resources more efficiently. By educating all their children, reducing soaring high-school dropout rates, and re-educating and retraining adults, nations can more effectively prepare workers to embrace new technological realities.

Though much time has passed since I last put pen to paper, my faith in capitalism is steadfast. The problems you face – saving the EU, fixing the US budget, welcoming emerged nations as full partners and making education a real priority – are huge challenges that must be addressed now.

It is the only way to continue creating wealth for all nations and people, while giving capitalism the legitimacy it needs to thrive.

The writer is managing director and a co-founder of The Carlyle Group

Advertisements
34 Σχόλια leave one →
  1. Ιανουαρίου 12, 2012 19:57

    Χα! σημειώνω μόνο τρεις λέξεις: «Εκπαίδευση, εκπαίδευση, εκπαίδευση!»

    Μόνο αυτή μπορεί να σπάσει τα δεσμά της μοιρολατρίας και της αδιέξοδης συνθηματολογίας που καλλιεργούν οι λαϊκίζοντες δημαγωγοί. Μόνο αυτή μπορεί να εφοδιάσει το κάθε μέλος της κοινωνίας με την αναγκαία γνώση και πληροφόρηση ώστε να υπερασπίσει τα συμφέροντά του, να εξασφαλίσει το μέγιστο δυνατόν εισόδημα και να αναχαιτίσει κάθε πρωτοβουλία που θα έθετε σε δυσμενέστερη θέση την οικονομική του κατάσταση ή αυτή της κοινωνίας…

    Μου αρέσει!

  2. Χαμάλης permalink
    Ιανουαρίου 12, 2012 21:18

    Εκπαίδευση εκπαίδευση εκπαίδευση α;
    Ε οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας τολοιπόν, εν εκπαιδευμένοι τζιαί κόντρα εκπαιδευμένοι. Τζιαί τούν’ την εκπαίδευσην ούλλην εκάμαν τον κόπον να την αποκτήσουν για να μπορούν να αναχαιτίσουν κάθε πρωτοβουλίαν που θα έθετε σε δυσμενέστερη θέση την οικονομική τους κατάσταση. Για να αναχαιτούν το κάθε καρακιοζούιν όπως τον Παπάκη μου παπάκη μου τζιαί τον Μαϊμούναν που την Αρκάκαν που θέλουν να τους υποχρεώσουν να δουλεύκουν μούκτην υπερωρίες τζιαί αργίες νύκταν μέραν, ενώ οι ίδιοι να πιερώνουν φόρον για τες απέραντες τους περιουσίες με εκτιμήσεις του . . . . 80.
    Πολλά καλά κάμνουν οι ελεγκτές. Η ταλαιπωρία του κοινού εν . . . . παράπλευρες απώλειες σε έναν εξοντωτικόν πόλεμον ανάμεσα στον κληρονομικόν-αφορολόγητον-κλεμμένον πλούτον τζιαί στον πλούτον που αποκτάται με δουλειάν-προσπάθειαν-θυσίες. Ειδικά οι ελεγκτές υποχρεωθήκαν να γλύψουν τζιαί να φιλήσουν τζιαί κώλον για να πιάουν τζιείν την θέσιν.
    Έννεν έτσι ο καπιταλισμός; Έννεν η προσφορά τζιαί η ζήτηση να κανονίζουν το χρηματικόν αντίτιμον; Ωραία! Οι ελεγκτές λαλούν σου «εγιώ κύριε για να δουλέψω υπερωρίες τζιαί αργίες θέλω τόσα. Έν τα διάς; Έν δουλεύκω».
    Τζιαί σιηστείτε τωρά καρακιοζούθκια να μας πείσετε ότι έχουν άδικον είτε οι ελεγκτές είτε όποιοσδήποτε άλλος εργαζόμενος έσιει την δύναμιν να ανατρέψει τα μέτρα που σοφά πράττοντας η κυβέρνηση εκωλυσιεργούσεν τρία χρόνια να πάρει, τζιαί εσσίηζετε τζιαί σεις τον κώλον σας που την φωνήν για να την υποχρεώσετε να τα πάρει. Φακκάτε τωρά ρε γαδάροι. Μούλοι.
    Το καλόν με τους ελεγκτές είναι ότι ανάμεσα τους δεν υπάρχει ούτε ένας αριστερός διότι τούτους πιάνουν τους με αυστηρά ποσοστά 60% ΔΗΚΟ, 30% ΔΗΣΥ, 10% ΕΔΕΚ. Έτσι ξερουν καλά τζιαί οι ίδιοι που . . . . . καπιταλιστικές θεωρείες τζιαί βάλλουν τες στην πράξιν.

    Μου αρέσει!

    • Ιανουαρίου 13, 2012 04:36

      Το πρόβλημά σου είναι πως είσαι στον ίδιο βαθμό χυδαίος όσο και αχάπαρος. Εξ ου, όποτε ανοίγεις το στόμα σου, υπερχειλίζει ένας βόθρος γεμάτος ασυναρτησίες και ύβρεις. Για τούτο δεν μπορεί να γίνει διάλογος μαζί σου.

      Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Ιανουαρίου 13, 2012 07:21

      «Οι ελεγκτές λαλούν σου “εγιώ κύριε για να δουλέψω υπερωρίες τζιαί αργίες θέλω τόσα. Έν τα διάς; Έν δουλεύκω”.»

      Ωραία. Τότε να πάνε σπίτι τους, και να προσλάβουν άλλους που δουλεύουν με βάση τις δυνατότητες της εταιρείας, της κυβέρνησης των καιρών.

      Για να υπάρχει ισότητα των όπλων δηλαδή.

      Μεν κάμεις τον κόπον να απαντήσεις, αν θα συνεχίσεις να ξητιμάζεις.

      Μου αρέσει!

  3. Ιανουαρίου 12, 2012 22:13

    Χαμάλη μου εν αντέχω, αφού είσαι πειραχτήριν συνέχεια εννά σε πειράξω τζιαι γιώνι λλίον:

    «σοφά πράττοντας η κυβέρνηση εκωλυσιεργούσεν τρία χρόνια»

    κωλυσιεργώ
    1.παρεμβάλλω σκόπιμα εμπόδια για προσωπικό όφελος και ταυτόχρονα καθυστερώ τη διεξαγωγή εργασιών ή διαδικασιών

    Σοφία: Η σοφία είναι η δυνατότητα να συνδυάζεται μια κεκτημένη γνώση με την εμπειρία και την έμφυτη κατανόηση. Είναι η φρόνιμη και λογική εφαρμογή της γνώσης. Επίσης, μπορεί να λεχθεί ότι η σοφία είναι η σφαιρική κρίση και αντίληψη καταστάσεων και γεγονότων.

    Άρα για να παραφράσω τα λεγόμενα σου:

    Η κυβέρνηση εσυνδύασεν κεκτημένη γνώση, εμπειρία και έμφυτη κατανόηση ( του συστήματος ας πούμεν), φρόνιμη και λογική εφαρμογή, γνώσης (του συστήματος), σφαιρική κρίση και αντίληψη καταστάσεων και γεγονότων (του συστήματος) με το να παρεμβάλλει σκόπιμα εμπόδια για προσωπικό (ίδιον αν προτιμάς) όφελος και ταυτόχρονα να καθυστερεί τη διεξαγωγή εργασιών ή διαδικασιών για τρία χρόνια.

    Οι δε ελεγκτές, κατά τα λεγόμενα σου, εν καλόν που…έννεν αριστεροί, διότι έτσι «ξερουν καλά τζιαί οι ίδιοι που . . . . . καπιταλιστικές θεωρείες τζιαί βάλλουν τες στην πράξιν» λέγοντας «“εγιώ κύριε για να δουλέψω υπερωρίες τζιαί αργίες θέλω τόσα. Έν τα διάς; Έν δουλεύκω”. Τούντο τελευταίον ειδικά, ο ορισμός του …καπιταλισμού. Έτσι δουλεύκει ο καπιταλισμός, ειδικά στον ιδιωτικόν τομέαν, να είσαι σίουρος.
    Φίλε μου, εσαντάνωσες την «συντεχνιακήν» με την «καπιταλιστικήν» ασυδοσίαν. Θκιό ακριβώς αντίθετα, αλλά το ίδιον επιζήμια (για τον ίδιον λαόν εν τέλει) πράματα…

    Μου αρέσει!

    • Χαμάλης permalink
      Ιανουαρίου 12, 2012 22:47

      Θκιό ακριβώς αντίθετα, αλλά το ίδιον επιζήμια πράματα…

      Ο λαός; ΕΙΠΕΣ ΛΑΟΟΟΟΣ; Δηλαδή τωρά εχρειάστηκεν τζιαί ο λαός;
      Μα έν είμαστεν σε καπιταλιστικόν σύστημαν, το μόνον σύστημαν που μπορεί να λειτουργήσει τζιαί που ούλλα τ’ άλλα επαττίσασιν μπλα μπλα μπλα . . . . . . . .πρρρρρ . . . . . . πρρρρρ . . . . . . . πρρρρρρ (μα τούτοι εν φασούλια που τρώσιν συνέχεια ολάν;) κατά τους φανατικούς απολογητές του καπιταλισμού; Ε πού εμπλέκεται η λέξη λαός; Σαν να τζιαί άρκεψες να κομμουνιστικοφέρνεις ρε φίλε ξα εν η ιδέα μου;
      Ξίχασ’ τον λαόν! Ποιός τον γαμεί τον λαόν! Όποιος μπορεί ν’ αρπάξει ας αρπάξει! Τούτον είναι το δόγμαν των ορνέων του καπιταλισμού τζιαί του πλούτου. Τζιαί δεν δικαιούται το έναν όρνεον που αντιμάχεται το άλλον τζιαί χάννει στα σημεία, να επικαλείται
      το επιζήμιον (για τον ίδιον λαόν εν τέλει) ιμίσσ.

      Μου αρέσει!

      • strovoliotis permalink*
        Ιανουαρίου 13, 2012 07:23

        «Μα έν είμαστεν σε καπιταλιστικόν σύστημαν, το μόνον σύστημαν που μπορεί να λειτουργήσει τζιαί που ούλλα τ’ άλλα επαττίσασιν»

        Ε……ναι!

        Μου αρέσει!

        • Χαμάλης permalink
          Ιανουαρίου 13, 2012 08:51

          Μα το ίδιον λαλώ τζιαί γω!
          Είμαστεν σε καπιταλιστικόν σύστημαν, δηλαδή απ’ αρπάξει. Τα μυξοκλαματούθκια για το συμφέρον τάχα του λαού, δεν μπορεί να τα σιωνώνει όποιος βρεθεί σε δύσκολη θέση, τζιαί βλέπει να χάνει στην πάλην της . . . . αρπαγής. Τζιαί την ίδιαν ώραν να υποστηρίζει τζιαί το καπιταλιστικόν σύστημαν που εν το μόνον που πρρρρρρ . . . . . . πρρρρρ . . . . . . . Ο λαός σας εμάρανεν τωρά με τους καπιταλιστικότατους ελεγκτές! Τί εκάμαν οι αδρώποι δηλαδή; Παίζουν το καπιταλιστικόν παιχνίδιν καλά σε έναν καπιταλιστικόν σύστημαν. Μεν μουρμουράτε! Ψηλώστε τα σιέρκα, τουμπώστε τζιαί λλίον για να μεν εξιχάννομεν τον Χαμάλην δηλαδή εμέναν, τζιαί δεκτείτε τους ελεγκτές να σας . . . . . . περιποιηθούν ούλλους καπιταλιστικά.

          Μου αρέσει!

    • Ιανουαρίου 14, 2012 17:14

      Μιχάλη σου βγάζω το καπέλο. Με εντυπωσίασε η απάντησή σου!

      😉

      Μου αρέσει!

  4. Ιανουαρίου 12, 2012 22:59

    Το άρθρο/επιστολή βασικά εκφράζει την πίστη του συγγραφέα στην ελεύθερη αγορά.
    Εννοείται ότι η δημιουργία μιας δυνατής και εύρωστης μεσαίας τάξης είναι η μεγάλη επιτυχία του καπιταλισμού ή της ελεύθερης αγοράς. Αυτό που θέλω να πιστεύω είναι όλοι παραδέχονται την ανάγκη για μια αγορά ελεύθερη και ότι η συζήτηση πλέον είναι για το πόσο ελεύθερη θα είναι. Δηλ. πόσο regulation θα έχει η αγορά συμπεριλαμβανομένου των συναλλαγών αλλά και της λειτουργίας των επιχειρήσεων (και σε θέματα εργατικά, περιβαλλοντικά, φορολογικά ή έμμεσης φορολόγησης), καθώς και το εαν το κράτος θα συμμετέχει στην αγορά και θα παρέχει κάποιες υπηρεσίες ή βασικά αγαθά σε όλους (παιδεία, υγειά κτλ). Επίσης, τίθεται και το θέμα του ελεύθερου εμποριού και κατά πόσο αυτό βοηθά ή όχι κάποιους. ΟΛΑ αυτά τα θέματα είναι δυναμικά και όχι στατικά – αλλάζουν κάθε στιγμή και πρέπει να μπόρουμε να τα αναλύσουμε, να τα συζητήσουμε και να αλλάζουμε… αυτό το επιτυγχάνει μόνο η ελεύθερη αγορά. Εδώ να πω μόνο ότι συμφωνώ με το regulation των αγορών και με το κράτος να παρεμβαίνει και να παρέχει υπηρεσίες. Απλά πιστεύω ότι πρώτος στόχος είναι η παροχή εκπαίδευσης, κινήτρων και υποδομών με τα οποία στην ουσία μπορεί να κατευθύνει την αγορά και να αναπτύξει την οικονομιά.

    Παρόλο που γενικά το άρθρο/επιστολή δεν μπαίνει σε ιδιαίτερο βάθος, θεωρώ την καλύτερη παρατήρηση του αυτή της ένταξης των αναδυόμενων οικονομιών σε αυτό που αποκαλεί «global economic decision-making process». Φυσικά αυτό είναι και αναπόφευκτο πιστεύω. Για το ευρώ και τις ΗΠΑ θα δείξει…. Για την εκπαίδευση να μην την παρεξηγούμε… σημαίνει μια βασική εκπαίδευση, αλλά ταυτόχρονα ένα flexibility και ευκαιρίες που δίνονται με σεμινάρια, vocational training και κινήτρων.

    Τώρα για να μπούμε στο ψητό… κάποιοι θα αντιδράσουν και θα πουν ότι ο τάδε μεγαλοεπιχειρηματίας κάμνει ότι θέλει ή ελέγχει τόσους βουλευτές ή βάλλει μέσο στην πολεοδομία ή δεν τιμωρείται για την ρύπανση που προκαλεί… αυτά είναι θέματα που άπτωνται και πολιτικής και κοινωνιολογίας κτλ, αλλά στην ουσιά τους είναι και πάλι ζητήματα οικονομιών – δηλ, πως αντιδρούμε σε κίνητρα, τι μας επιβραβεύει περισσότερο κτλ…

    Η κρίση που δημιουργήθηκε απλά θα αυξήσει το regulation μέχρι να μπαλανσάρουν τα πράγματα… και πάλι από την αρχή. Καλύτερο σύστημα δεν υπάρχει, διοτι πολύ απλά ο άνθρωπος δεν είναι μηχανή και τα πράγματα δεν είναι στατικά… κινούμαστε συνεχώς προς το καλύτερο, αλλά αυτό ξεφεύγει. Ελπίζουμε ότι με κάθε πτώση και άνοδο διορθωνόμαστε περισσότερο.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Ιανουαρίου 13, 2012 07:28

      @milaz

      Πάρα πολύ σωστός. Όταν έλεγα πως το σχετικό κείμενο είναι τροφή για σκέψη αυτό ακριβώς εννοούσα. Οι όντως «ρηχές» τοποθετήσεις του Rubenstein, δεν σημαίνει πως είναι άνευ σημασίας. Και ειδικά στο σημείο που βρισκόμαστε κάθε νέα ιδέα, εισήγηση πρέπει να εξετάζεται.

      Όπως φάνηκε και από τις πολιτικές διάσωσης των διαφόρων χωρών, καμιά θεωρία δεν είναι γραμμένη στην πέτρα…

      Μου αρέσει!

  5. Αλέκτωρ permalink
    Ιανουαρίου 12, 2012 23:48

    Ωραίο το επιχείρημά σου: «Αφού δουλεύει για μένα προσωπικά ο καπιταλισμός δεν πάν’ να ψοφήσουν οι υπόλοιποι! Για μένα είναι το καλύτερο σύστημα ever!». Ούτε ο πιο στυγνός δικτάτορας δεν θα το διατύπωνε καλύτερα!
    Πρόσεχε μην καταλάβει ο απλός κόσμος πως ο σοσιαλισμός θα δούλευε καλύτερα γι’αυτούς όμως γιατί τότε το πάρτυ που κάνετε όλοι οι νεοφιλελεύθεροι που κερδίζετε από τον ιδρώτα των άλλων θα τελειώσει άδοξα..
    Και μην αρχίσεις τα χαζά πως ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» απέτυχε γιατί μέχρι τώρα έχω δει ελάχιστα παραδείγματα χωρών με πραγματικό σοσιαλισμό- οι περισσότερες «σοσιαλιστικές» χώρες εφάρμοσαν μια δικτατορία με το πρόσχημα του σοσιαλισμού.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Ιανουαρίου 13, 2012 07:32

      @Αλέκτωρ, ευπρόσδεκτα τα σχόλια, αλλά να αναφέρονται στο κείμενο, όχι σε ότι *νομίζεις* πως γράφει το κείμενο.

      Και αν δρώννω στη δουλειά μου ή όχι, νομίζω δεν σε αφορά.

      Τέλος: «Και μην αρχίσεις τα χαζά πως ο “υπαρκτός σοσιαλισμός” απέτυχε γιατί μέχρι τώρα έχω δει ελάχιστα παραδείγματα χωρών με πραγματικό σοσιαλισμό- οι περισσότερες “σοσιαλιστικές” χώρες εφάρμοσαν μια δικτατορία με το πρόσχημα του σοσιαλισμού.»

      Πάρα πολύ σωστά. Άρα δεν υπάρχει άλλη λειτουργική επιλογή. Όταν υπάρξει, βλέπουμε.

      Μου αρέσει!

  6. Χαμάλης permalink
    Ιανουαρίου 12, 2012 23:53

    Τώρα για να μπούμε στο ψητό… κάποιοι θα αντιδράσουν και θα πουν ότι ο τάδε μεγαλοεπιχειρηματίας κάμνει ότι θέλει ή ελέγχει τόσους βουλευτές ή βάλλει μέσο στην πολεοδομία ή δεν τιμωρείται για την ρύπανση που προκαλεί… αυτά είναι θέματα που άπτωνται και πολιτικής και κοινωνιολογίας κτλ, αλλά στην ουσιά τους είναι και πάλι ζητήματα οικονομιών – δηλ, πως αντιδρούμε σε κίνητρα, τι μας επιβραβεύει περισσότερο κτλ…

    Δαμέ βάλλεις έναν υπαρκτόν πρόβλημαν του καπιταλιστικού συστήματος, αλλά η άποψη σου απλώς το αναγνωρίζει τζιαί δεν λύει το πρόβλημαν. Απεναντίας το συγκεκριμενοποιεί παραπάνω. Σαν να υιοθετείς την άποψιν ότι, τζιείνος που έσιει τον τρόπον να επηρεάσει την πολεοδομίαν να τον ευνοήσει απέναντι στους άλλους, εν θεμιτόν στην ελεύθερην αγοράν; Το ίδιον τζιαί τζιείνος που ελέγχει τόσους βουλευτές;

    Μου αρέσει!

    • Ιανουαρίου 13, 2012 16:35

      Ακριβώς το αντίθετο… Το αν ένας ξέρει τζαι επηρεάζει 40 βουλευτές ΔΕΝ είναι θέμα οικονομικών, αλλά σαφώς τζαι επηρεάζει την οικονομία. Δεν είναι νόμιμο, ούτε και ηθικό, ούτε και βοηθά την οικονομιά μακροπρόθεσμα τζαι σαν σύνολο. Αυτό που λαλώ είναι οτι δεν είμαστε μηχανές, αρά τους 40 βουλευτές επηρεάζει τους τζαι ο μεγαλοεπιχειρηματίας στον «καπιταλισμό» αλλά τζαι ο ίδιος μεγαλοεπιχειρηματίας ή ξέρω εγώ τι άλλο στον «σοσιαλισμό». Αρα προτιμώ να μπόρω να έχω την δυνατότητα να τον ελέγχω σε ένα σύστημα που επιδέχεται αλλαγές παρά σε ένα σύστημα που θα τα βάλλει ούλα σε καλούπια.

      Μου αρέσει!

  7. Ιανουαρίου 13, 2012 01:46

    Τι κρίμα…όταν έγινε η Γαλλική Επανάσταση ο Άνταμ ήταν ετοιμοθάνατος…δεν πρόλαβε, τι κρίμα…καλά ειπα εγώ πίσω και από την αστική δημοκρατία. Με το καλό και πιο πίσω. Ηταν και ο μεσαίωνας ενδιαφέρον επιστημονικά. καλό!! η γη γυρίζει, ή ακόμα να φτάσουμεν σε τοση επιστημοσύνη; διότι μπορεί να καταλήξουμε και στο ότι η γη εν επιπεδη εν τζαι ξέρεις όπως πάμεν.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Ιανουαρίου 13, 2012 07:33

      Ρε Δις, αν κάνεις αναδρομή στις δικές σου θέσεις, ε, και εσύ πίσω θέλεις να μας πάρεις 🙂

      Μου αρέσει!

  8. χριστόδουλος καλλίνος permalink
    Ιανουαρίου 13, 2012 09:16

    αγαπητέ αντιπολιτευόμενε… »εκπαίδευση, εκπαίδευση, εκπαίδευση…»
    τί ειδους όμως εκπαίδευση υποστηρίζει ο κ. David Rubenstein? όπως προκύπτει από το κείμενο του η αντίληψη του περί εκπαίδευσης δεν έχει καμιά σχέση με το παλιό όραμα της ουμαστικής παιδείας ως μορφή διάπλασης και ανάπτυξης της ανθρώπινης προσωπικότητας και συνεπως της κριτικής σκέψης και αντίληψης… εκπαίδευση για τον κ. david rubenstein όπως γράφει ο ίδιος, ίσον νέεs τεχνολογίες… δηλ. για να
    θυμηθούμε τον max weber o καπιλισμός έχει ανάγκη από specialists… but specialists without spirit…¨η όπως τους λέει ο herbert marcuse experts.. one dimensional species… ¨οσον αφορά το πως παρουσιάζει τον καπιταλισμό ο κ. δαβιδ ραμπεσταιν είναι σαφές ότι επιχειρεί ένα beautification in an age that it shows all it’s ugliness… ο τύπος δεν κάνει καμια προσπάθεια να κατανοήσει όλην αυτήν την διασαρέσκεια και αντίδραση των ανθρώπων των δυτικών κοινωνιών απέναντι σ’ αυτό το σύστημα που φανατικά υπερασπίζεται… ένα στοιχείο επίσης που δεν είναι βέβαια και κάτι πολύ πρωτότυπο είναι το ότι επαναλαμβάνει το χιλιοειπομένο όνειρο θερινής νυκτός των οπαδών του καπιταλισμού και της νεο φιλελεύθερης αστικής »δημοκρατίας».. ότι δηλ. η ιστορία έχει τελειώσει… αφού, λέει ο τύπος, δεν έχει υπάρξει άλλο εναλλακτικό πολιτικό σύστημα που να έχει εφαρμοστεί τότε το υπάρχον είναι το μόνον του μπορεί να υπάρξει… τί είδους childish thinking είναι αυτό? αυτός που γνωρίζει στοιχειώδη ιστορία του πολιτισμού γνωρίζει ότι η λεγόμενη αστική φιλελεύθερη ‘δημοκρατία’ και ο καπιταλισμός δεν επικράτησαν εν μιά νυκτί και δεν επικράτησαν αναίμακτα… τα οράματα του διαφωτισμού που ξεκινούν αμέσως μετά την αναγέννηση και φτάνουν στην κορύφωση τους με τις ευρωπαικές αστικοδημοκρατικές επαναστάσεις πέρασαν πολλά πισωγυρίσματα και για αιώνες ήταν απλά ουτοπικές αντιλήψεις ανεφάρμοστες… όπως επίσης γνωρίζουμε ότι η γαλλική επανάσταση οδήγησε στον ροβεσπιέρο και στις καρμανιόλες ή στον βοναπάρτη ναπολέοντα και τον γαλλικό ιμπεριαλισμό… είναι όμως αυτό ένα στοιχείο για το οποίο ο διαφωτιστής του 19 αι. θα έπρεπε να απαρνηθεί τις πεποιθήσεις του για ελευθερία και δημοκρατία.. αδελφότητα και ισότητα όπως μας καλούν δαβιδ ρασπενστάιν και ο γιάννος ιωάννος εμάς τους σοσιαλιστές να πράξουμε? σαφώς και για πολλές δεκαετίες μετά την πρώτη γαλλική δημοκρατία η ευρώπη ήταν καμένη γη και οι παλιοί μονάρχες επέστρεψαν στους θρόνους τους, ήταν όμως αυτό κάτι που θα έπρεπε να οδηγήσει τους φιλελεύθερους ιδεολόγους της εποχής να ασπαστούν την μοναρχία?

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Ιανουαρίου 13, 2012 18:51

      Χριστόδουλε, αν ήταν να μετρήσουμε την επιτυχία των συστημάτων με την κατά καιρούς δυσαρέσκεια αλλά και ευχαρίστηση της κάθε κοινωνίας, τότε καλώς ή κακώς ο καπιταλισμός είναι Μπαρτσελώνα…

      Θα επαναλάβω για πολλοστή φορά: δεν αποκλείω την έλευση ενός νέου συστήματος, ή και την πλήρη κατάρρευση του παρόντος, χωρίς να υπάρχει αξιόπιστη αντικατάσταση.
      *Μέχρι* να γίνει όμως αυτό, δεν μπορούμε να υποκρινόμαστε ότι παίζουμε μάππα με κανόνες του μπάσκετ – πάλι με αναγκάσατε να το γράψω.
      Μέχρι να «τελειώσει» ο καπιταλισμός φυσικά, αν θέλεις, μπορείς να τον υπονομεύεις κιόλας, επιδιώκοντας την πτώση του πιο γρήγορα.

      Αλλά θα κάνεις αυτό ακριβώς: υπονόμευση, και αυτή σου η «δράση» θα αντιμετωπίσει την ανάλογη, νόμιμη «αντίδραση».

      Μου αρέσει!

      • ΑΠΟΦΑΣΗΣΤΙΚΟΣ permalink
        Ιανουαρίου 13, 2012 19:26

        Για να βρείς που είναι το λάθος σε ένα σύστημα πρέπει πάνω απο όλα να βρείς την .πηγή του κακού , να προβείς σε βάθος ανάλυση . Και το σοσσιαλιστικό αλλά και το καπιταλιστικό τώρα κατέρευσαν λόγω απώλειας των ανθρώπινων αξιών . Πάνω απο όλα είναι οι ανθρώπινες αξίες που αναμβισβήτητα χάθηκαν στο βωμό του κέρδους και της εκμετάλευσης. Θα μου πείτε ΄τί μας λές ρέ φίλε . Κατάρρευσε το καπιταλιστικό σύστημα ??? Αφού υπάρχει. Υπάρχει αγαπητοί φίλοι όπως ακριβώς υπάρχει στην Κίνα σήμερα το κομμουνιστικό. Στην πρώην Σοβιετική Ένωση το κομμουνιστικό καθεστώς κατέρρευσε διότι οι άνθρωποι πίστεψαν και είχαν μία άλλη επιλογή δηλαδή το καπιταλιστικό. Τώρα δεν υπάρχει επιλογή και ο κόσμος ψάχνεται.Εάν κατέρρεε πρώτο το καπιταλιστικό να είστε βέβαιοι ότι θα είχαμε το κομμουνιστικό σύστημα σήμερα το οποίο και πάλι θα κατέρρεε αλλά δεδομένης της μή ύπαρξης άλλης επιλογής θα αυτοσυντηρείτο όπως ακριβώς σήμερα αυτοσυντηρείται το καπιταλιστικό μέχρι την επόμενη διάξοδο.

        Μου αρέσει!

    • Ιανουαρίου 14, 2012 17:46

      Χριστόδουλε Καλλίνε, συγνώμη για την καθυστερημένη απάντηση. Νομίζω πως το καπιταλιστικό σύστημα ή καλύτερα η οικονομία της αγοράς, είναι γεννημένο να αντιμετωπίζει προκλήσεις και να τις ξεπερνά. Είναι για τον άνθρωπο όπως η Γη ως πλανήτης. Στο ηλιακό μας σύστημα τουλάχιστον, δεν υπάρχει τελειότερος, έστω κιαν δεν είναι τέλειος πάντα και παντού. Αλλά σε κανέναν άλλο πλανήτη δεν θα μπορούσε ο άνθρωπος να ζήσει. Ίσως να υπάρχουν και τελειότεροι πλανήτες που δεν έχουμε ανακαλύψει, ίσως και να υπάρχουν τρόποι να ζήσουμε και σε άλλους πλανήτες, αλλά και πάλιν δεν έχουμε την αναγκαία τεχνολογία ή τεχνογνωσία.

      Ωστόσο δεν μπορώ να καταλάβω πως συμπεραίνεις πως η δημοκρατία και η οικονομία της αγοράς είναι ασυμβίβαστα. Νομίζω πως κάθε άλλο. Η κάθε μία από αυτές είναι αναγκαία προϋπόθεση της άλλης κατά την άποψή μου. Έτσι όπως η δημοκρατία επιτυγχάνεται με το σεβασμό της ελευθερίας του ανθρώπου, της σκέψης, της έκφρασης και της πολιτικής δράσης, έτσι και η οικονομία της αγοράς έχει ανάγκη την οικονομική ελευθερία του ανθρώπου. Και τα δύο μπορούν μόνο με την εκπαίδευση να επιτευχθούν. Την εκπαίδευση και στη δημοκρατία και την οικονομία της αγοράς.

      Μου αρέσει!

  9. χριστόδουλος καλλίνος permalink
    Ιανουαρίου 13, 2012 13:29

    Capitalism Hits the Fan – Richard Wolff

    Μου αρέσει!

  10. Ιπτάμενος Ολλανδός permalink
    Ιανουαρίου 13, 2012 14:00

    ΧΑΜΑΛΗ, ένας ελεγκτής που ξέρω εν ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ , ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΩΣ ΤΟ ΚΟΚΚΑΛΟ, ΠΩς ΤΟΥς ΕΞΕΦΥΓΕΝ ΤΖΙΑΙ ΕΠΙΑΣΑΝ ΤΟΝ; Η οικογένειά του εν ούλλοι αριστεροί, τζιαι δουλεύκουν ούλλοι μεσ’ την δημόσια υπηρεσία, πάνω που 30 χρόνια. Αρα τούτον που λαλείς δεν ισχύει. Ισχύει το γλύψιμον ανεξαρτήτως κόμματος. Φυσικά τούτον δεν εν κακόν, σίγουρα. Αντικρούει τους ισχυρισμούς ότι οι αριστεροί επολεμούνταν τζιαι δεν επροσλαμβανονταν στην δημόσια υπηρεσία. Εκτός αν εν εξαίρεση, όπότε είχαν πολλάαααα δυνατόν μέσον οι συγκεκριμμένοι, ή ήταν σσσσαίνια τζιαι επιάσαν τους να μεν χάσει η ΔΥ το κκελεππούρι. ….)))))

    Έντζιαι ππαραδόπιστος όμως πολλά, τσιγκούνης, τζιαι παραδόπιστος, πουλά τζιαι την ψυσιην του τζιαι της μάνας του για δυο μπακκίρες. Οπότε για μέναν δεν ειναι αριστερής ιδεολογίας, ούτε καν οποιασδήποτε ιδεολογίας.

    Χαμάλη, εσύ που ξέρεις τα πολλά τζιαι ο νους σου κατεβάζει, πέμου τζιαι μέναν, γιατί να δουλεύκουν οι συγκεκριμμένοι υπερωρίες χρυσοπληρωμένες τζιαι να μεν δουλεύκουν τζιαι άλλοι;

    Φιλικά ιπτάμενος Ολλανδός.

    Μου αρέσει!

  11. Ιανουαρίου 13, 2012 17:12

    Να προσθέσω κάτι σε όσα είπα πιο πάνω.

    Προσωπικά ποτέ δεν θα υποστηρίξω τον καπιταλισμό ή τον σοσιαλισμό διότι είναι θεωρίες – δεν είναι ομάδα της μάππας για να τα υποστηρίξω. Στην πράξη κανένα σύστημα δεν λειτουργεί όπως στην θεωρία. Πιστεύω στην ελεύθερη αγορά εννοώντας ότι το κάθε άτομο ή εταιρεία έχει την ελευθερία να αγοράζει τζαι να πουλά ότι θέλει τζαι όσα θέλει. Πιστεύω ότι το κράτος οφείλει τζαι να παρέχει τις υποδομές, τζαι τες βασικές υπηρεσίες, τζαι να επεμβαίνει όταν πρέπει για να «διορθώσει» την αγορά -όχι με πλαφόν, αλλά με το να ανταγωνίζεται η ίδια στην αγορά τον ιδιωτικό τομέα – π.χ. με κρατικά/συνεργατικά ιδρύματα, καταστήματα κτλ. Τούτο προσθέτει και οξύνει τον ανταγωνισμό, κάνοντας τις επιχειρήσεις καλύτερες. Δυστυχώς ο κρατικός τομέας λόγο του ότι είναι δυσκίνητος και ανοργάνωτος (και επηρεάζεται που το χειρότερο είδος ανθρώπων στον κόσμο – τους πολιτικούς) δεν είναι πάντα σε θέση να το κάμει. Δυο κλασικά παραδείγματα -ένα πετυχημένο και ένα όχι – για την Κύπρο: που την μιάν τα κρατικά νοσοκομεία είναι ισάξια ή καλύτερα σε πολλά πράγματα που τα ιδιωτικά και μαζί μας δίνουν ένα εξαιρετικό τομέα υγείας. Τζαι που την άλλην, οι Κυπριακές Αερογραμμές που είναι ένα μαύρο χάλι, δεν εξυπηρετούν τίποτε πλην την περηφάνεια του Ττόμμη στον «κρατικό αερομεταφορεά», κάνουν ζημιές τζαι εν πανάκριβες σε σχέση με άλλες εταιρείες.

    Ένα κράτος πρέπει να προστατεύει τον πολίτη και τον εργαζόμενο και να του προσφέρει κάποια βασικά αγαθά. Ταυτόχρονα πρέπει να προσφέρει τα μέσα στις επιχειρήσεις για να αναπτυχθούν αλλά και να τες πιέζει να μετρούν την κοινωνία και το περιβάλλον στους μετόχους της. Αυτά γίνονται όχι με τιμωρίες και προστίματα, αλλά με κίνητρα και αντι-κίνητρα. Χτίζεις πολυκατοικία – πρέπει να έχεις 2 πάρκινγκ για κάθε διαμέρισμα – έκαμες το; τότε το ΦΠΑ σου εν 14%. Οι επιχειρήσεις προσφέρουν δουλειές στους πολίτες και εισόδημα στο κράτος – όλα τα στοιχεία είναι αλληλοεξαρτώμενα και δεν μπορεί να ζήσει κανένα χωρίς το άλλο, και όταν ένα υποφέρει υποφέρουν όλα.

    Ακριβώς για τους πιο πάνω λόγους εν γελοίο να γίνεται συζήτηση για το ποιό σύστημα είναι το καλύτερο, διότι κανένα δεν είναι. Σημαντικό και χρήσιμο είναι να συζητούμε τα ζητήματα που ανάλογα με την περίπτωση, τες συνθήκες τζαι την εποχή μπορούν να λυθούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Ιανουαρίου 13, 2012 18:59

      Εγώ πάντως υποστηρίζω ακριβώς: πως κανένα σύστημα δεν είναι τέλειο, άσε που πάω ένα βήμα πιο πέρα, και υποστηρίζω πως οι κρίσεις είναι *μέρος* του καπιταλισμού, όχι εξωτερική παρενέργεια.
      Όμως, αν πάμε πιο πάνω σε αυτό: «Πιστεύω στην ελεύθερη αγορά εννοώντας ότι το κάθε άτομο ή εταιρεία έχει την ελευθερία να αγοράζει τζαι να πουλά ότι θέλει τζαι όσα θέλει. Πιστεύω ότι το κράτος οφείλει τζαι να παρέχει τις υποδομές, τζαι τες βασικές υπηρεσίες, τζαι να επεμβαίνει όταν πρέπει για να “διορθώσει” την αγορά…»

      Ε, ρε φίλε, τούτα τα χαρακτηριστικά τα δέχουμε και εγώ, και όπως θέλεις ονόμασε το σύστημα! Το ζήτημα είναι πως κάποιοι *δεν* τα δέχονται.

      Μου αρέσει!

      • ΑΠΟΦΑΣΗΣΤΙΚΟΣ permalink
        Ιανουαρίου 13, 2012 19:13

        Εφόσον τέλιοι άνθρωποι δεν υπάρχουν ασφαλώς δεν θα υπάρξει ούτε τέλειο σύστημα. Το σύστημα το δημιουργεί ο ίδιος ο άνθρωπος ο οποίος στο πέρασμα των αιώνων απέδειξε ότι δεν είναι σταθερός και οι ανάγκες και επιδιώξεις του αλλάζουν λόγω ακριβώς αυτής της φύσεως του ανθρώπου. Ο άνθρωπος όμως δεν είναι ούτε πειθαρχιμένος με την έννοια της προσαρμογής του και εφαρμογής συγκεκριμένου συστήματος με αποτέλεσμα οι διάφορες επιλογές του στο πέρασμα του χρόνου να αναδεικνύονται «αναποτελεσματικές» και να πέφτει το όλο σύστημα που δημιούργησε. Τα πάντα πιστεύω στηρίζονται στην πειθαρχία ( οικογένεια , σχολείο , κράτος κ.λ.π.) στον αλληλοσεβασμό ( διαπαιδαγώγηση) και στην πίστη για αυτό που κάνης.Είναι κάποιες αξίες που αν δεν εφαρμόζονται (διότι περί αξιών πρόκειται αγαπητοί φίλοι) η αποτυχία είναι δεδομένη και το οποιοδήποτε σύστημα καταρρέει.

        Μου αρέσει!

      • Ιανουαρίου 13, 2012 20:20

        Αυτό προσπαθώ να πω και εγώ, ότι κάποιοι δεν τα δέχονται, και προσπαθούν να σε πείσουν για το σύστημα τους. Να σε εντάξουν σε τζίνη την ομπρέλα αντι να συζητούν την ουσιά που είναι τα ζητήματα που προκύπτουν και όχι πως λέμεν το σύστημα.

        Μου αρέσει!

    • ΑΠΟΦΑΣΗΣΤΙΚΟΣ permalink
      Ιανουαρίου 13, 2012 18:59

      Η σύγκριση Νοσοκομείων και κυπριακών αερογραμμών δεν είναι και η καλύτερη και κατα την κρίση μου δεν συνδιάζεται.Το νομικό καθεστώς των νοσοκομείων είναι διαφορετικό απο αυτό των κυπριακών αερογραμμών. Λογικά οι κυπριακές αερογραμμές εφόσον διοικούνται απο διοικητικό συμβούλιο θα έπρεπε να μήν ήσαν στην κατάσταση που είναι.Το πρόβλημα αγπητοί φίλοι είναι οι εκάστοτε κομματικοί που διορίζονται και εφόσον οι άνθρωποι δεν μπορούν να λάβουν τις σωστές αποφάσεις πώς θα διοικήσουν. Ο διορισμός τους γίνεται ανάλογα με καθαρά κομματικά κριτήρια και ιδού το αποτέλεσμα.Αυτό γίνεται και εγίνετο με όλες τις εκάστοτε κυβερνήσεις με αποτέλεσμα το ταμείο να είναι πάντα μείον.Τι κάνουν μέχρι σήμερα???Απολύτως τίποτε.
      Ανάλογα τώρα με το καλύτερο σύστημα θα έλεγα ότι είναι αυτό που φέρνει την καλύτερη ισορροπία. Την καλύτερη δε ισορροπία την είχε ο τόπος μας και για αυτό έφτασε μέχρι εδώ που έφτασε και η πλειοψηφία του πληθυσμού ευρίσκετο σε υψηλό βιοτικό επίπεδο. όταν λέω ότι το θέμα αφορά ισορροπίες εννοώ ότι η πλειοψηφία του πληθυσμού ανήκει στη μεσαία τάξη.Αυτό για την Κύπρο αποτελεί πλέον παρελθόν τουλάχιστο προς τον παρόν διότι έχουμε και τα αέρια και τα πετρέλαια που θα μας ανασηκώσουν.Βλέπετε ο θεός μας αγαπά .

      Μου αρέσει!

  12. Χαμάλης permalink
    Ιανουαρίου 14, 2012 11:42

    Ιπτάμενος Ολλανδός
    Χαμάλη, εσύ που ξέρεις τα πολλά τζιαι ο νους σου κατεβάζει, πέμου τζιαι μέναν, γιατί να δουλεύκουν οι συγκεκριμμένοι υπερωρίες χρυσοπληρωμένες τζιαι να μεν δουλεύκουν τζιαι άλλοι;

    Έννεν μόνον οι ελεγκτές που δουλεύκουν υπερωρίες. Όσοι δημόσιοι υπάλληλοι δουλεύκουν βάρδιαν, για τες Κυριακές τζιαί τες αργίες αποζημιώνονται με υπερωρίες. Το ίδιον τζιαί η αποζημίωση τους για τα νυκτέρκα.
    Τζιαί μεν επιμένεις ότι υπάρχει αριστερός ελεγκτής εναέριας κυκλοφορίας. Δεν υπάρχει ούτε ένας. Μεν συγχίζεις τους ελεγκτές με τους κατώτερους υπαλλήλους όπως τους λειτουργούς αεροπορικών κινήσεων τζιαί αρκετούς άλλους που δουλεύκουν στα αεροδρόμια. Έχουν πολλήν διαφοράν στες μισθολογικές κλίμακες.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: