Skip to content

“Είσαστεν αστείοι!!!»

Φεβρουαρίου 1, 2012

 

Η μέρα ήταν δύσκολη(*) .

Είχαμε μια πρόσκληση  για πρώιμο βραδινό ποτό σε γνωστό λευκωσιάτικο στέκι, με την  ευκαιρία των γενεθλίων μιας καλής φίλης.

Είπα στην κυρία, πήγαινε εσύ, έχω δουλειά στο γραφείο εγώ, έχω και στρατό αύριο το πρωί,  αν τα καταφέρω βλέπουμε.

Όταν αποφάσισα να φύγω, ήξερα πολύ καλά που θα με οδηγούσε η κούραση και η ένταση της μέρας.

Τα παιδάκια ήταν στην αρχή της τελικής ευθείας για να κοιμηθούν.  Έφτιαξα κάτι πρόχειρο, έβαλα το κρασάκι μου, δίνοντας ταυτόχρονα οδηγίες στα μωρά, με την ελπίδα να δουλέψουν και οι υπόλοιπες παράμετροι της τελικής ευθείας πριν τον ύπνο.

Στο παρά πέντε της τελικής απόσυρσης των μωρών στα υπνοδωμάτια, μπαίνει η  κυρία. Σιγά – σιγά, γιατί υπέθετε ορθά, πως ήταν οριακή η ώρα.

Χαιρετιστήκαμε σιωπηλά, αλλά νοιώσαμε και την ανάγκη να δώσουμε μια θερμή αγκαλιά ο ένας του άλλου.

Είπαμε, ήταν μια δύσκολη μέρα (*) που τελείωσε, ήμασταν στο σπίτι μας, ήμασταν καλά,  τα μωρά μας ήταν καλά, ε, η κυρία ήπιε και τα πρώιμα ποτάκια της, ένα θερμό αγκάλιασμα ήταν ό,τι έπρεπε.

Το οποίον όμως διακόπηκε βιαίως και αγενώς, από μια έκρηξη παιδικών γέλιων, δυο αγαπημένων μωρών, που έβλεπαν προς το μέρος μας, τι λέω, μας δαχτυλόδειχναν ως  την κορυφαία σκηνή στην παιδική θεατρική κωμωδία που παρακολουθούσαν.

Για μια μικρή στιγμή προσπαθήσαμε να ανακαλύψουμε αν κάτι πήγαινε πράγματι λάθος, ή αν είχαμε ξεπεράσει κάποιο χμμ…, όριο.

Μπα, ήταν απλώς δυο, όχι τόσο νέοι γονείς, αγκαλιασμένοι, ο άντρας μάλιστα μασουλούσε ακόμα το τελευταίο κομμάτι του τοστ που είχε φτιάξει, και δυο μωράκια, να τους δαχτυλοδείχνουν φυρμένα στα γέλια.

Γρήγορα ρε, για ύπνο!

 Έπρεπε να ήσασταν ήδη στο κρεβάτι!

Χα χα χα, και χα χα χα, και φυσικά καμιά όρεξη να ακούσουν. Χρειάστηκαν τα μεγάλα μέσα, της απομάκρυνσης του ενός από την άλλη, και η σταδιακή τοποθέτηση στα δωμάτια.

Η κόρη επιμένει στο βραδινό φιλί – τις παραπάνω φορές μου κάνει παρατήρηση πως είμαι αξιούριστος και την ενοχλούν τα «αγκαθάκια», ή ότι μυρίζει άσχημα το κρασί, αλλά η αγκαλιά και το φιλί δεν γίνεται να λείψουν.

 

Καληνύχτα της λέω, αλλά γιατί γελούσατε τόσο πολύ με τον αδερφό σου, όταν μας είδατε αγκαλιά με την μανούλα;

«Είσαστεν αστείοι!!!».

Εντελώς αυθόρμητα.

Ίσως. (Και προβληματίστηκα για λίγο).

Σκέφτηκα όμως πως είναι τόσο όμορφο που κάποιοι έχουν ακόμη όλο το δρόμο μπροστά τους, να ανακαλύψουν και τα αστεία και τα σοβαρά, και τα χαρωπά και τα δυστυχισμένα, την αλήθεια και το ψέμα, τις δυο όψεις του νομίσματος, έρωτας – μίσος.

Και επαναβεβαίωσα, πως η μόνη μου αλήθεια είναι πως πρέπει να είμαι εκεί, γερός και δυνατός, να τους οδηγώ.

Μέχρις εκεί που με χρειάζονται και με θέλουν.

 

 

 

 

*  Πρώτο κρατικό βραβείο για πρωτότυπο άνοιγμα ανάρτησης σε μπλοκ.

 

 

 

 

 

Ωραία 1

 

 

Ωραία 2.

Advertisements
6 Σχόλια leave one →
  1. ΑΠΟΦΑΣΗΣΤΙΚΟΣ permalink
    Φεβρουαρίου 1, 2012 22:14

    Ο άνθρωπος ζεί για να απολαμβάνει και να χαίρεται αυτά που έχει ,για να δημιουργεί για να ανακαλύπτει διάφορες ,ποικίλες φάσεις στη ζωή και να ελπίζει για ένα καλύτερο αυριο για το μέλλον των παιδιών του. Η αγάπη και η αφοσίωση η στοργή και το ενδιαφέρον είναι αυτά που προσδίδουν μία ξεχωριστή νότα , μία ειδική ώθηση και κουράγιο για τη συνέχιση του αγώνα. Διότι η ζωή είναι ένας αγώνας επιβίωσης που σε τελευταία ανάλυση είναι και πρόκληση για να επιτύχει κανείς το «καλύτερο» που είναι η απόλαυση επίτευξης της επιτυχίας. Η επιτυχία όμως δεν είναι άλλη απο του να μπορέσει ο άνθρωπος να ανακαλύψει τις απίθανες εκείνες φάσεις και στιγμές της ζωής που στην ουσία είναι απλές και προσφέρουν την μέγιστη ικανοποίηση και ευτυχία.Είναι κοντά σε όλους η αγάπη και ευτυχία και τους περιβάλλει καθημερινώς αλλά είναι ελάχιστοι στη σημερινή εποχή που μπορούν να την εντοπίσουν να την αγγίξουν.

    Μου αρέσει!

  2. Φεβρουαρίου 1, 2012 22:22

    Σου το παραδίδω 🙂

    Μου αρέσει!

  3. Φεβρουαρίου 2, 2012 09:40

    Το καλλίττερον «αστείον» που μπορείτε να τους κάμετε. Φυσικά για να φαίνεται αστείον, σημαίνει πρέπει να το κάμνετε λλίον παραπάνω μπροστά τους (αγκαλιές-φιλιά εννοώ για να μεν παρεξηγηθώ).
    Οι δικοί μου μόλις μας δουν με την…»κυρία» (πρέπει να αντικαταστήσεις τον όρον, εν παλιομοδίτικος) ζηλεύκουν τζιαι έρκουνται τζιαι τζιείνοι, άμπα τζιαι φάω τους τη μάμμαν.
    Επίσης, συμφωνώ 100%: τα ποτάκια εν πολλά βοηθητικά….

    Μου αρέσει!

  4. Sike permalink
    Φεβρουαρίου 2, 2012 13:50

    😀

    Μου αρέσει!

  5. Φεβρουαρίου 2, 2012 15:27

    😀

    Μου αρέσει!

  6. Έλενα permalink
    Φεβρουαρίου 2, 2012 17:27

    Χμ…εμέναν οι δύο μεγάλοι αρχίσαν να ξεροβήχουν κάθε φορά που μας βλέπουν αγκαλιασμένους :-/ το δε μικρό ( 5) με ρώτησε προχτές ,σαν έτρωα, «πότε μπορείς να κάμεις και άλλο μωράκι για να έχω παρέα;». Βήχω ακόμα…..

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: