Skip to content

Όταν πεθαίνει ένας μπλόκερ.

Μαρτίου 9, 2012

«Ο λογοτέχνης Φοίβος Σταυρίδης απεβίωσε το πρωί της Τρίτης, 6ης Μαρτίου 2012 μετά από σύντομη ασθένεια και η κηδεία του θα γίνει την Τετάρτη στις 12.00 από τον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Κοντού στη Λάρνακα.

 

Ο Φοίβος Σταυρίδης γεννήθηκε στη Λάρνακα το 1938.

 

Σπούδασε φαρμακευτική και άσκησε το επάγγελμα του φαρμακοποιού μέχρι το 1995.

 

Κατά τη διάρκεια της ζωής του ανέπτυξε πλούσια δραστηριότητα στον χώρο των γραμμάτων.

 

Λογοτέχνης της γενιάς του ’60, εξέδωσε τρεις ποιητικές συλλογές, μία από τις οποίες τιμήθηκε με κρατικό βραβείο λογοτεχνίας.

 

Ασχολήθηκε με τη μελέτη της ελληνικής κυπριακής λογοτεχνίας, εκδίδοντας σχετική βιβλιογραφία (με τους Λευτέρη Παπαλεοντίου και Σάββα Παύλου), καθώς και βιβλιογραφία της κυπριακής λαϊκής ποίησης.

 

Εργατικότατος, είχε ιδιαίτερη αγάπη για τη γενέτειρά του Λάρνακα, για την ιστορία της οποίας εξέδωσε μελέτες.»

 

Καθημερινή, 6/3/12.

 

Έπεσα πάνω στο ιστολόγιο «Η άλλη Κύπρος» στην αρχή της περιήγησης μου στο χώρο. Από τον καιρό που έφτιαξα το δικό μου ιστολόγιο, «Η άλλη Κύπρος» ήταν μέρος των συνδέσμων που εισηγούμαι στην δεξιά κολώνα του μπλοκ μου.  Γνώριζα  το όνομα, δεν γνώριζα τον Φοίβο Σταυρίδη, ο οποίος εκτός του ιστολογίου που ανέφερα,  διατηρούσε επίσης και ένα ιστολόγιο για την πόλη του: «Λάρνακα, η πόλη του Ζήνωνα του Κιτιέα.»

 

Και τα δυο ιστολόγια ήταν χώροι όπου φαινόταν η αγάπη του δημιουργού τους για το νησί μας, για την πόλη όπου έμενε, όπως επίσης και η προσοχή που έδινε στην παρουσίαση. Το υλικό ενδιαφέρον και για τον εξειδικευμένο ερευνητή, αλλά και για τον περίεργο αναγνώστη που θέλει να μάθει λίγο περισσότερο για χρόνους παρελθόντες.

 

Τώρα τι γίνεται όμως;

 

Η δουλειά που έγινε στα συγκεκριμένα ιστολόγια ανήκε στον αποθανόντα. Ανήκε επίσης στους παρόντες και μελλοντικούς αναγνώστες.

 

Όμως στον μακαρίτη ανήκαν και άλλα πράγματα. «Πράγματα» που μπορεί κάποιος να αγγίξει, «πράγματα» που θα βρεθούν πλέον στην κατοχή των κληρονόμων του ή του διαχειριστή της περιουσίας του.

 

Ένα μπλοκ που κολλά;

 

Είναι λογικό να υπάρχει νομοθετική πρόνοια για την ψηφιακή παρουσία ενός ατόμου;

 

Τα ιστολόγια ήταν στην WordPress, θα μπορούσαν να ήταν όμως σε οποιαδήποτε άλλη εταιρεία. Ο μακαρίτης θα μπορούσε επίσης να είχε λογαριασμούς σε άλλες διαδικτυακές υπηρεσίες, θα μπορούσε να είχε λογαριασμούς σε «κοινωνικά δίχτυα».

 

Μπορεί να φαίνεται περίεργο, αλλά νομίζω θα πρέπει να υπάρχει κάπου μια πρόνοια που αφορά το αναπόφευκτο.

 

Ψάχνοντας λίγο το θέμα βρήκα τη σελίδα http://www.deceasedaccount.com/. Εδώ δίνεται μια πρώτη πληροφόρηση για την πολιτική διαφόρων οργανισμών σε σχέση με το θάνατο. Σε πολλές περιπτώσεις η οδηγία είναι «στείλετε το πιστοποιητικό θανάτου, και η εταιρεία θα κλείσει το λογαριασμό.»

 

Μα, γιατί να κλείσει ένας χώρος με δυνατότητα διαχρονικής προσφοράς;

 

Το γεγονός πως ένα μέρος, ενός οποιουδήποτε ατόμου, σοβαρού ή ασόβαρου, μικρού ή μεγάλου, σημαντικού ή ασήμαντου, η ψηφιακή του δηλαδή παρουσία, μένει ουσιαστικά στο κενό μετά το θάνατο του, είναι ένα δύσκολο ζήτημα.

 

Θα πρέπει ο/οι κληρονόμοι/διαχειριστές να προσπαθήσουν να κλείσουν το λογαριασμό;

 

Να τον αφήσουν όπως ήταν μέχρι να τον κλείσει ή ίδια η υπηρεσία;

 

Να κάνουν ένα μόνιμό αντίγραφο σε αυτή την υπηρεσία; http://www.archive.org/web/web.php, να φροντίσουμε δηλαδή για τις επόμενες γενιές.

 

Να ζητά η ίδια η υπηρεσία από κάθε χρήστη να δώσει ο ίδιος οδηγίες όταν συμβεί το μοιραίο;

 

Θα θέλατε να παραμείνει η ψηφιακή σας οντότητα μετά τον τερματισμό της βιολογικής σας οντότητας;

 

Ειλικρινά δεν μπορώ να βοηθήσω πολύ με απαντήσεις.

 

Μια πρώτη αντίδραση θα μπορούσε να ήταν η αύξηση της επιφυλακτικότητας σε εκείνα που παρουσιάζονται δημοσίως.

 

 

 

Advertisements
5 Σχόλια leave one →
  1. Μαρτίου 9, 2012 08:14

    Όπου και να είναι ο σέρβερ σου, η απόσταση για τον Άδη θα είναι η ίδια.

    Μου αρέσει!

  2. Μαρτίου 9, 2012 08:43

    Σίγουρα θα πρέπει με κάποιο τρόπο οι οικείοι του αποθανόντος να κλειδώσουν τις ιστοσελίδες, να μη χαθούν αλλά και να οριοθετήσουν το σχολιασμό όπως και ο αποθανόντας θα έκανε.
    Στο διαδίκτυο, η μνήμη είναι πάντα αιώνια.

    Μου αρέσει!

  3. Μαρτίου 10, 2012 00:48

    Οι «οικείοι» μου πάντως δεν θα έχουν ιδέα… ούτε αν γράφω που λέει ο λόγος δεν ξέρουν.

    Να θυμηθώ να το γράψω στη διαθήκη μου 🙂

    Μου αρέσει!

  4. Μαρτίου 11, 2012 22:55

    Ειλικρινά δε το γνώριζα. Μάλιστα του είχα στείλει email για να του δώσω συγχαρητήρια για το blog του και μου απάντησε στις 27/12/11:

    «Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σας στο ιστολόγιο και για τις ευχές σας. Από καρδιάς αντεύχομαι κάθε καλό στην προσωπική και οικογενειακή σας ζωή.

    Φοίβος Σταυρίδης»

    Πολύ ουσιαστικές οι σκέψεις σου πάντως. Νομίζω είναι καιρός στη διαθήκη μας να γράφουμε και τους κωδικούς μας. Έτσι θα μπορούν να έχουν πρόσβαση στους λογαριασμούς μας αυτοί που μένουν πίσω…

    Μου αρέσει!

  5. strovoliotis permalink*
    Ιουνίου 25, 2014 07:16

    Reblogged this on Στροβολιώτης and commented:

    Νοιώθω την ανάγκη να προβάλω ξανά αυτό το κείμενο, με αφορμή το θάνατο του Παναγιώτη Σωφρονίου. Ενός νέου ανθρώπου με πολύ έντονη δράση στα ηλεκτρονικά μέσα, ο οποίος διατηρούσε και το δικό του ιστολόγιο στο οποίο ήμουν συνδρομητής και παρακολουθούσα με πολύ ενδιαφέρον.

    Κρίμα, πολύ κρίμα.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: