Skip to content

Όπου ο μεσηλικισμός συγχύζει ένα νούσιμο αστό.

Μαΐου 21, 2012

 

Η χρονιά είναι σημαντική.  Κοιτάξτε εδώ, και ίσως αντιληφθείτε γιατί.

Σημαντική! Λέμε τώρα.

Ας την πούμε μάλλον σημαδιακή.

Στα νούμερα.

Όταν τα νούμερα της πίεσης είναι ήδη  εδώ και καιρό υπό φαρμακευτικό έλεγχο, όταν τα νούμερα του ζάχαρη είναι μονίμως οριακά, (παρά τις απελπισμένες και έντονες προσπάθειες εξάσκησης και εκγύμνασης), όταν γνωρίζεις πως εδώ και καιρό εκείνα που μένουν είναι λιγότερα από όσα έφυγαν.

Όταν λοιπόν κάνεις την υπέρβαση, γιατί και οι ταινίες ανήκουν στο παρελθόν – πως αλλιώς θα είχα τόση παραγωγή αναρτήσεων; –  και βλέπεις μια ταινία, προφανώς μετρίου βεληνεκούς, αλλά με αισθήματα, με καταστάσεις, με συνθήκες περασμένες , ξεχασμένες και διηγώντας τις να κλαις, να γελάς,  να είσαι χαρούμενος, να είσαι λυπημένος, αλλά κυρίως να τις έχεις ξεπεράσει.

Τότε …τι;

Αλήθεια δε ξέρω τι.

Μεγαλώνω, και μου φαίνεται, μεγαλώνω και το βλέπω γύρω μου. Όταν παίζουμε ξύλο με τον γιο μου, πονώ. Όταν βλέπω την κόρη που από μακριά,  (σχεδόν) σηκώνονται οι αρσενικές μου κεραίες, ώσπου να τις συνεφέρουν οι γονικοί φύλακες.

Αν νοιώθω κάτι, που νοιώθω, αλλιώς δε θα καθόμουν να το έγραφα, είναι διπλό: χαρά γιατί δεν έχω καμιά αναστολή να τα γράψω αυτά. Μπορεί να μην κάνω άλλα ταξίδια μακρινά, μπορεί να μη ξαναρίξω στο κορμί μου σπίρτο, αλλά έζησα καλά. Να ήταν κι άλλο. Όμως δε νοιώθω πως μένω πίσω. Δεν μπορείς να ξενυχτάς πάντα, δεν μπορείς να ταξιδεύεις επ’ άπειρον, ναι μπορείς να ερωτεύεσαι, ή να συνεχίσεις να ερωτεύεσαι για πάντα.

Δεν έχω απωθημένα, δεν υπάρχει κάτι ύποπτο ή διφορούμενο στην αντίληψη μου.

Αλλά φτάνει η ώρα που μπορείς να επιλέξεις. Η ώρα της ωρίμανσης, του συντηρητισμού, του συμβιβασμού, ό,τι βάλετε θα ισχύει.

Νοιώθω και λύπη αφού τα πολλά  είναι κυρίως πίσω μου πλέον.

Περιπατούσα στη Λάρνακα σήμερα. Σε κύριο δρόμο. Ένα στα τρία καταστήματα ήταν άδειο. Δε ζητάνε καν αέρα πλέον. Μια οσμή παρακμής κυριαρχούσε. Ένα όχημα περνούσε με τον Μητροπάνο στη διαπασών: « Σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη….». Πεθαμένος, για πεθαμένα πράγματα.

Πριν 2-3 μέρες περπατούσα στη βόρεια Λευκωσία. Εκεί η οσμή ήταν άσχημη, χαλασμένα σκουπίδια, βρωμιά και δυσωδία. Και  η παρακμή παντού γύρω – περισσότερη από τη νότια Λευκωσία.

Περιρρέουσα ατμόσφαιρα.

Λύπη, γιατί τώρα πια το αίσθημα του δικαίου λέει πως και το σύμπαν θα μπορούσε να πάψει  να συνωμοτεί.

 

Advertisements
6 Σχόλια leave one →
  1. bananistanos permalink
    Μαΐου 21, 2012 23:03

    Κοίτα κοτσίδα ο γέρος
    και σαν τη Σφίγγα ερμητικός
    με το κρανίο στην αγκράφα

    Μπύρες χτυπάει στη μπάρα
    μες το σκοτάδι
    έξω απ’ το μπαρ,
    ο ήλιος ντάλα.

    Τρελοπροφήτης κι από πάνω
    σαν το τρελό του Άκη Πάνου
    μόνο που αυτός ακούει Έλβις.

    Ξώραφες τσέπες διπλά γαζιά
    κι όλο το αίνιγμα
    καλέ μου
    που ‘χουν τα βρέφη του πολέμου.

    Γέρος λοιπόν για το ροκ εν ρολ
    και για τον θάνατο
    παιδάκι αθώο ακόμα.

    Πού πήγαν οι φίλοι;
    άνοιξαν σπίτια
    βγάλαν κι αμάξι με κουκούλα.

    Πάντοτε ακούνε τα «μπλε καστόρια»
    – τι τραγούδι
    απ’ τα ηχεία στην πισίνα.

    Μα τα δικά τους
    τα φορεμένα εκείνα
    τα ‘χουν πετάξει στα σκουπίδια.

    Σάββατα ταβέρνα,
    στο τένις κλαμπ τις Κυριακές
    κεφάλια μέσα τη Δευτέρα.

    Γέροι λοιπόν για το ροκ εν ρολ
    και για τον θάνατο
    νέοι κι ανώριμοι κι αυτοί.

    Τώρα για δες του γέρου
    με μηχανή φουριόζα
    μες στο λυκόφως να μουγκρίζει.

    Πατάει διακόσια
    τα φορτηγά κορνάρουν
    ξένος αέρας αναβλύζει.

    Αίμα γαλάζιο
    φουλ μπριγιαντίνη
    το ξωτικό που τραγουδούσα

    Τρέχει και κλαίει για της ζωής
    τη γλύκα
    στο ραντεβού με τη νταλίκα.

    Γέρος λοιπόν για το Rock & Roll
    και για τον θάνατο
    παιδάκι αιώνιο θα ‘ναι πάντα.

    Μου αρέσει!

  2. Μαΐου 22, 2012 06:51

    Τι σου κάνει μια πενταετία Τάσου διαδεχόμενη από μια θητεία Χριστόφια, ε;

    Μου αρέσει!

  3. Μαΐου 22, 2012 08:18

    Μου αρέσει!

  4. Μαΐου 22, 2012 20:10

    Αφού το εσύρετε στο τραγουδιστικόν:

    Μου αρέσει!

  5. Ελενα permalink
    Μαΐου 22, 2012 20:56

    Είμαι πολλά κουρασμένη(εξαντληθηκα σήμερα:πρόβες με τους μιτσιούς ως τες δύο…ναι Στροβολιώτη, κάποιοι δάσκαλοι δουλεύκουν πέρα του 1:05 όταν χρειάζεται) αλλά που τον τίτλο των τραουθκιών ψηφίζω Ταπακκούδη!…και εγώ Στροβολιώτη κλείω τα 38 σήμερα…ποιος πρεπει να νιώθει πιο απελπισμένος; ( κλαψ!)

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: