Skip to content

Προς τη Λάρνακα, τραγουδώντας.

Ιουνίου 10, 2012

Τόσο ζεστές μέρες είχε να κάνει από τα μέσα του περασμένου Σεπτέμβρη. Εννιά ολόκληρους μήνες τη βγάλαμε πολύ καλά από πλευράς καιρού.

Μπράβο, από πλευράς καιρού.

Το πάρτι γενεθλίων θα γινόταν σε μια δημοφιλή παραλία της Λάρνακας, και οι συνθήκες επέβαλλαν να πάρω μόνος τα παιδάκια.  Κάναμε διάφορες κουβέντες, και μετά έβαλα μουσική. Ο επιλογέας του οχήματος, ο οποίος μπορεί να διαλέξει από εκατοντάδες τραγούδια, έβγαλε Πουλόπουλο.

Ο ενθουσιασμός! Λέω στον μικρό, γιέ μου, ξέρεις ποιος τραγουδά αυτό το τραγούδι; (δεν ήξερε.)

Θυμάσαι εκείνο τα τραγούδι που ακούσαμε πριν λίγες μέρες και σε ενθουσίασε;  Εκείνο που λέει για  το γενναίο πουλάρι;

Α!  Μου λέει: «Κόοοορντοβα, μακρινή και μόνη….»

Μπράβο γιέ μου, λοιπόν, τα δυο αυτά τραγούδια τα λέει ο ίδιος τραγουδιστής, ο Γιάννης Πουλόπουλος, που δεν έχω ιδέα τι κάνει τώρα.

Άφησα το τραγούδι να κυλήσει λίγο, και κύλησε και  το μυαλό  πολλά χρόνια πίσω. Στα καλοκαίρια που περνούσαμε στην Κερύνεια, με την μάνα, τον αδελφό και το μεταχειρισμένο Μίνι που μας έπαιρνε στη θάλασσα, στο Πέντε Μίλι, και τη γιαγιά και τον παππού να μένουν στο σπίτι που νοικιάζαμε για το καλοκαίρι, και να μας περιμένουν για μεσημέρι. Ο παπάς ερχόταν τα σαββατοκύριακα.

Ένας τύπος εκεί στην παραλία ερχόταν μόνος. Καθόταν πίσω μας, κοντά στο τοίχωμα του κέντρου, όπου έπιανε σκιά όταν ο ήλιος ανέβαινε ψηλά, και τραγουδούσε. Το «Να ‘χα τη δύναμη» το επαναλάμβανε με περίεργη επιμονή, η οποία φυσικά δεν ενοχλούσε την παιδική μου αθωότητα.

Πάνε τα χρόνια, πάει η Κερύνεια, πάει και το Πέντε Μίλι, και σε μια λιγότερο αθώα εποχή ο παπάς πείραζε τη μάμμα για εκείνο τον τύπο στην παραλία που της έκανε καμάκι και της τραγουδούσε τραγούδια με νόημα.

Κοίταξε ρε οι γονείς! 

 Ο επιλογέας πάει δέκα χρόνια μετά. Όταν ημερολογιακά ενήλικας πλέον είχα μπει στα μονοπάτια της αντροσύνης. Στρατός, πανεπιστήμιο μακριά από το σπίτι.  Οι αναζητήσεις οι μουσικές συνεχίζονταν. Από το ΡΙΚ είχα πάει στο δεύτερο πρόγραμμα του ΡΙΚ, μετά στο BFBS και μετά οι ορίζοντες άνοιξαν. Έχοντας ενστερνιστεί την κλασσική ροκ ως την απόλυτη μουσική με βρήκε λίγο συγχυσμένο η μελέτη της punk.

Είναι ροκ αυτό, λέει ο γιός, ακούγοντας την ιστορία του Billy και της  Judy;

 

Έλα ντε, εεεεε, «ναι» του λέω «είναι μια μορφή ροκ, το έλεγαν punk τότε, και είναι ας πούμε πιο άγριο, και λέει και διάφορα πράγματα στα λόγια,  μιλά για τις σκέψεις των νεαρών, τη γνώμη τους για τον κόσμο των μεγάλων, για τους ίδιους τους μεγάλους…»

Και θυμήθηκα εκείνη, την τότε  σύγχυση. Γιατί τέτοια τραγούδια δεν ταίριαζαν στα μουσικά στερεότυπα της κλασικής ροκ, και έτσι όταν έδειχνα την προτίμηση μου, βρισκόμουν σε κάποιου είδους απομόνωση από τους τότε mainstream φίλους. Η επιλογή μου να ακούω ό,τι μου αρέσει χωρίς να με νοιάζει, ήταν σοφή αφού μερικές δεκαετίες αργότερα μου επιτρέπει να περιπλανούμαι σε ό,τι όμορφο βγαίνει από όλη τη γη, χωρίς να επιμένω να ακούω μόνο τα νεανικά δήθεν επαναστατικά ακούσματα.

Ο γιός όμως, έπιασε το νόημα για τραγούδια που λένε πράματα.  Και η καλή του μουσική μνήμη του θύμισε κάτι άλλο: «να μας βάλεις», λέει, «εκείνο το τραγούδι που ο παπάς μιλά στο γιό του για τον Μίκυ Μάους.»

Α, μάλιστα θα το ψάξω λίγο και θα το βρω. Ταξίδεψα συνειδητά άλλα είκοσι χρόνια μετά:

 

Ε, ναι λέει και για τον Μίκυ Μάους. Και για πολλά άλλα.

 

Αυτή τη φορά ρώτησε την αδελφή του αν πρόσεξε το στίχο για τον Μίκυ Μάους, αλλά αμέσως μετά πρόσεξε  κάτι άλλο: «μαλάκας»;;; «Ποιος είναι μαλάκας;»

«Ε, ένας πολύ κακός άνθρωπος» του λέω, «αφού το αναφέρει στο τραγούδι. Είχε και μουστάκι».

Νομίζω έγραψα ξανά  για αυτό το τραγούδι,- σύγχρονη Ομηρική ποίηση.

Νομίζω έγραψα και για την μνήμη της Κερύνειας. Άραγε μου βγήκαν τα ίδια; Άραγε το μυαλό επαναφέρει τις μνήμες πάντα με τον ίδιο τρόπο, ή το πέρασμα του χρόνου αλλοιώνει την πραγματικότητα. 

Η οποία, αυτονοήτως μπορεί να ρωτήσει κάποιος, ποια ήταν στ’ αλήθεια;

Η κόρη συμμετείχε, αλλά μάλλον παθητικά στα μουσικά ακούσματα. Ώσπου βγήκε μετά το Rolling in the deep της Adele και πήρε την πρωτοβουλία.

 

Είχαμε φτάσει στη θάλασσα. Και χάθηκα στο νερό αμέσως μετά που χαθήκαμε μέσα στα πολλά οχήματα, τα πολλά μωρά  και τον περισσότερο κόσμο.

 

Πήγαμε νωρίς γιατί έπρεπε να έρθω πίσω νωρίς, είχα κηδεία να πάω. Άλλος ένας γηραιός θείος από το μπλε χωριό βόρεια της Λευκωσίας αναπαύεται στα ζεστά χώματα της νοτίου Λευκωσίας.

 

Υ.Γ. Είναι πολύ πιθανό τα δικαιώματα των καλλιτεχνών να μην επιτρέπουν σε όλα τα τραγούδια να εμφανιστούν εντός του κειμένου. Θα πρέπει να τα δείτε στο YouTube. 

Advertisements
6 Σχόλια leave one →
  1. Ιουνίου 10, 2012 19:35

    Reblogged this on ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ.

    Μου αρέσει!

  2. Ιουνίου 10, 2012 23:12

    Μου αρέσει!

  3. Ιουνίου 11, 2012 03:10

    Μου αρέσει!

  4. Ιουνίου 12, 2012 13:55

    Πολλά ωραίο κείμενο τζαι επιλογές, Γιάννο. Απόλαυσά το!

    Μου αρέσει!

  5. Πέτρος permalink
    Ιουνίου 12, 2012 13:57

    Αν μου εξηγήσετε τον τρόπο να αφήνω κι εγώ βίντεο αντί για σχόλια, θα σας πω με τη σειρά μου πως κατασκευάζονται τα τσίπιτος.
    Ευχαριστώ!!!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: